"चल मुला लौकर तयार हो. आपण खजीना शोधायला जावु." चाचा त्याला फारच घा*ई करु लागला. अल्लादिनने उत्तेजीत झलेल्या चाचाला जरा शांत केले.
अल्लादिन फटाफट कपडे करुन तयार झाला. त्याच्या अम्मीने जेवण बांधुन दिले, व दोघे खजीन्याच्या शोधात निघाले. चाचा पुढे राहुन वाट दाखवत होता. गावच्या बाहेर वाळवंट ओलांडुन दोघे एका डोंगराच्या रांगेत पोचले. आपल्या पोतडीत हात घालुन चाचाने नकाशा काढला व बराच वेळ स्वतःशी पुट्पुटत तो त्या नकाशात डोके घालुन बसला. एकदाचे समाधान होवुन त्याने नकाशा परत पोतडीत भरला व नकाश्यात दाखवलेल्या गुप्त गुहेचा शोध चालु केला. बराच वेळ डोंगराच्या रांगेत शोधुनही चाचाला त्याची गुहा सापडत नव्हती. चाचा शिव्यांचा भडीमार करत अल्लादिनसह शोधत राहीला.
एका भयाण दिसणाऱ्या दरीच्या टोकावर चाचाने अल्लादिनला नेले. चाचाला हवी ती जागा एकदाची मिळाली. एक भली मोठी शीळा ताकद लावुन चाचाने बाजुला केली व त्याखाली लपलेल्या एका अरुंद घळीत तो काही वेळ डोकावला. "मिळाली एकदाची" असे ओरडत त्याने अल्लादिनला मिठी मारली. पोतडीतुन एक दोरखंड काढुन त्याने अल्लादिनच्या कमरेला बांधला. तो पुतण्याला बोलला,"मुला मी तुला या दोराने मी तुला खाली सोडतो. तु पटकन खाली उतर. खाली आत एक गुहा दिसेल. त्या गुहेत आपला खजीना आहे."
"त्या खोल गुहेत जायला लागेल? बापरे!" अल्लादिन थोडा बिचकला.
"अरे सोपे आहे. दोर लावुन खाली तु आत गेलास, तुझे काम केलेस की मी तुला परत ह्या दोराने खेचुन बाहेर काढीन."
"पण तु का तिथे जात नाहिस?"
"अरे ती गुहा तोंडाशी खुपच अरुंद आहे." चाचाने उत्तर दिले.
ना*इलाजाने अल्लादिनला त्या गुहेत उतरावे लागले. त्या गुहेच्या अरुंद मुखातुन तो आत कसाबसा घुसला. गुहेत चिंचोळ्या मुखातुन अल्लादिन आणखी आत आत गेला. आता गुहेत पुर्ण काळोख होता. अल्लादिनने काडेपेटीने आपल्या जवळची मेणबत्ती लावली. येणाऱ्या मिणमिणत्या प्रकाशात आतले दृश्य पाहुन तो अवाक झाला. गुहेत अनेक पोती अस्ताव्यस्त पडली होती. प्रत्येक पोत्यात सोन्याची नाणी, अलंकार, रत्ने, मोती यांचा खच पडला होता.
अल्लादिनला अत्यानंदाने ओरडला," चाचा! आपण श्रीमंत झालो."
वरुन त्याला चाचाचा क्षीण आवाज आला,"तिथे एक जुनाट पितळेचा दिवा आहे. मला तो पाहिजे."
"अरे चाचा इथे जगातला सर्वात मोठा खजीना पडला आहे आणी तु भिक्कार दिवा काय मागतोस?"
"मला फक्त तो दिवा पाहिजे. आण तो इकडे"
"पण चाचा इथे तर कुबेराची दौलत आहे!"
"दिवा शोध आणी इकडे दे. तु माझे ऎकले नाहीस तर तुला मी ह्या गुहेतच तुला तडफडत मरायला ठेवीन" चाचा विचित्र आवाजात चिडुन ओरडला.
अल्लादिन चाचाकडे दुर्लक्ष करुन हिरे व सोने आपल्या खिशात भरत राहिला. अचानक त्याला जाणीव झाली की चाचाने वरुन दोराचे दुसरे टोक गुहेत सोडुन दिले व तो त्या घळीच्या तोडावरची शीळा परत लावत आहे. अलादिनच्या मनातली त्या दौलतीची लालसा क्षणात नाहीशी झाली व एका अनामिक भितीने तो थरारुन उठला. कोपऱ्यात पडलेला दिवा उचलुन गुहेच्या तोंडाशी पळत तो जोराने ओरडला, "चाचा मी तुला दिवा देतो पण मला बाहेर काढ!"
तो भिक्कारडा दिवा हातात घेवुन तो गुहेच्या मुखाशी वर पहात होता. पण गुहा बंद करुन त्याला जिवंतपणी गाडुन, चाचा निघुन गेला होता. अल्लादिन आपल्य चाचाच्या बोलण्यावर विश्वास ठेवल्याबद्दल स्वतःच्या कर्माला दोष देत रडु लागला.
अल्लादिन फटाफट कपडे करुन तयार झाला. त्याच्या अम्मीने जेवण बांधुन दिले, व दोघे खजीन्याच्या शोधात निघाले. चाचा पुढे राहुन वाट दाखवत होता. गावच्या बाहेर वाळवंट ओलांडुन दोघे एका डोंगराच्या रांगेत पोचले. आपल्या पोतडीत हात घालुन चाचाने नकाशा काढला व बराच वेळ स्वतःशी पुट्पुटत तो त्या नकाशात डोके घालुन बसला. एकदाचे समाधान होवुन त्याने नकाशा परत पोतडीत भरला व नकाश्यात दाखवलेल्या गुप्त गुहेचा शोध चालु केला. बराच वेळ डोंगराच्या रांगेत शोधुनही चाचाला त्याची गुहा सापडत नव्हती. चाचा शिव्यांचा भडीमार करत अल्लादिनसह शोधत राहीला.
एका भयाण दिसणाऱ्या दरीच्या टोकावर चाचाने अल्लादिनला नेले. चाचाला हवी ती जागा एकदाची मिळाली. एक भली मोठी शीळा ताकद लावुन चाचाने बाजुला केली व त्याखाली लपलेल्या एका अरुंद घळीत तो काही वेळ डोकावला. "मिळाली एकदाची" असे ओरडत त्याने अल्लादिनला मिठी मारली. पोतडीतुन एक दोरखंड काढुन त्याने अल्लादिनच्या कमरेला बांधला. तो पुतण्याला बोलला,"मुला मी तुला या दोराने मी तुला खाली सोडतो. तु पटकन खाली उतर. खाली आत एक गुहा दिसेल. त्या गुहेत आपला खजीना आहे."
"त्या खोल गुहेत जायला लागेल? बापरे!" अल्लादिन थोडा बिचकला.
"अरे सोपे आहे. दोर लावुन खाली तु आत गेलास, तुझे काम केलेस की मी तुला परत ह्या दोराने खेचुन बाहेर काढीन."
"पण तु का तिथे जात नाहिस?"
"अरे ती गुहा तोंडाशी खुपच अरुंद आहे." चाचाने उत्तर दिले.
ना*इलाजाने अल्लादिनला त्या गुहेत उतरावे लागले. त्या गुहेच्या अरुंद मुखातुन तो आत कसाबसा घुसला. गुहेत चिंचोळ्या मुखातुन अल्लादिन आणखी आत आत गेला. आता गुहेत पुर्ण काळोख होता. अल्लादिनने काडेपेटीने आपल्या जवळची मेणबत्ती लावली. येणाऱ्या मिणमिणत्या प्रकाशात आतले दृश्य पाहुन तो अवाक झाला. गुहेत अनेक पोती अस्ताव्यस्त पडली होती. प्रत्येक पोत्यात सोन्याची नाणी, अलंकार, रत्ने, मोती यांचा खच पडला होता.
अल्लादिनला अत्यानंदाने ओरडला," चाचा! आपण श्रीमंत झालो."
वरुन त्याला चाचाचा क्षीण आवाज आला,"तिथे एक जुनाट पितळेचा दिवा आहे. मला तो पाहिजे."
"अरे चाचा इथे जगातला सर्वात मोठा खजीना पडला आहे आणी तु भिक्कार दिवा काय मागतोस?"
"मला फक्त तो दिवा पाहिजे. आण तो इकडे"
"पण चाचा इथे तर कुबेराची दौलत आहे!"
"दिवा शोध आणी इकडे दे. तु माझे ऎकले नाहीस तर तुला मी ह्या गुहेतच तुला तडफडत मरायला ठेवीन" चाचा विचित्र आवाजात चिडुन ओरडला.
अल्लादिन चाचाकडे दुर्लक्ष करुन हिरे व सोने आपल्या खिशात भरत राहिला. अचानक त्याला जाणीव झाली की चाचाने वरुन दोराचे दुसरे टोक गुहेत सोडुन दिले व तो त्या घळीच्या तोडावरची शीळा परत लावत आहे. अलादिनच्या मनातली त्या दौलतीची लालसा क्षणात नाहीशी झाली व एका अनामिक भितीने तो थरारुन उठला. कोपऱ्यात पडलेला दिवा उचलुन गुहेच्या तोंडाशी पळत तो जोराने ओरडला, "चाचा मी तुला दिवा देतो पण मला बाहेर काढ!"
तो भिक्कारडा दिवा हातात घेवुन तो गुहेच्या मुखाशी वर पहात होता. पण गुहा बंद करुन त्याला जिवंतपणी गाडुन, चाचा निघुन गेला होता. अल्लादिन आपल्य चाचाच्या बोलण्यावर विश्वास ठेवल्याबद्दल स्वतःच्या कर्माला दोष देत रडु लागला.
