रात्री जेवण करून परत आलो कि मग काहीतरी वाचीत अकरा पर्यंत बसायला आणि मग झोपून जायचा. घर मालक मनन फार चांगला सज्जन त्याचे वय पासष्ठ च्या आस पास असेल त्याला शंकर नावाचा एक मुलगा होता. शंकरच्या बायकोच नाव मालती होते. आणि त्या दोघांना मंदा नावाची मुलगी होती. मंदाच वय त्यावेळी फार तर आठ ते नऊ वर्ष्याच असेल ती फार बोलकी होती. मी काय वरून आलो कि सरळ मांडीवर यायची आणि माझ्याबरोबर काहीतरी बोलत बसायची तिचे हे रोजच होत त्यामुळे एखादे दिवशी ती आली नाही तर मला हि करमायचे नाही. शंकर आणि मालती कधी कधी माझ्याशी बोलयाचे शंकर वेळ असला तर तो बोलत बसायचा ते पण खाली. तो कधी वर मांडीवर येत नसे. मंदा आठ वर्षाची होती आणि चांगली चुणचुणीत होती. दिसायला तर अतिशय देखणी मालती पेक्ष्या हि उजळ ती वर आली कि मला सतत अनेक प्रश्न विचारून भामभाऊन सोडायची कधी कधी माझ्या अंगाला अशी चिटकून बसायची कि तिला दूर करता करता नाकी नऊ यायचा.
एकदा मी सुट्टी असल्यामुळे घरीच होतो आणि अंगावरची कपडे काढून वर अंगावर घेत शांतपणे पडलो होतो. आणि माझा कधी डोळा लागला ते मला कळलच नाही आणि एकदम जाग आली ती मी हडबडूनच उठून बसलो आणि जवळ बसलेय मंदाकड पाहताच राहिलो तशी ti मला म्हणाली, काका, असे पाहताय काय मझ्याकड? मंदा तू आता काय करीत होतीस? मी जरा आवाज चाटून म्हणालो. मग मी नजर रोखून नुसतीच मझ्याकड पहाट राहिली तसा मी म्हणालो. मग ती नजर रोखून नुसतीच मझ्याकड पहाट राहिली तसा मी म्हणालो, मंदा आगग तू हे कुणाच शिकलीस? हे फार वाईट आहे असे पुन्हा कधी करायचा नाही ह, मी तिला समजावत म्हणालो मग ती हसली आणि उठून म्हणाली, आज राहील, मी पुन्हा बघणारच आणि एवढे बोलून ती खाली पळत सुटली आणि कपाळालाच हात लावला. मंदान मी झोपलेलो बघून सरळ माझ्या चड्डीतच हात घातला होता. आणि तीन माझा दांडा आपल्या हातां हलवायला सुरवात केली होती. आणि मी उठून बसताच तिने झटकन आपला हात माझ्या चड्डीतून काढून घेतला होता.
मंदान असे का केल हे मला कळेना. पन ह्या वयात तिला हे कसे कळायला लागल हा पण प्रश्न माझ्यापुढे होता. मला काय कराव हा प्रश्न माझ्यापुढ होता. मला त्या काळजीन घेरल्या सारखा झाल बर हे सांगायचे तरी कोणाला? शंकरला नाही तर मालतीला तरी कस सांगायचं? आणि माझ्याच बद्दल गैरसमज मग त्यांना होणार नाही कशावरून?
एकदा मी सुट्टी असल्यामुळे घरीच होतो आणि अंगावरची कपडे काढून वर अंगावर घेत शांतपणे पडलो होतो. आणि माझा कधी डोळा लागला ते मला कळलच नाही आणि एकदम जाग आली ती मी हडबडूनच उठून बसलो आणि जवळ बसलेय मंदाकड पाहताच राहिलो तशी ti मला म्हणाली, काका, असे पाहताय काय मझ्याकड? मंदा तू आता काय करीत होतीस? मी जरा आवाज चाटून म्हणालो. मग मी नजर रोखून नुसतीच मझ्याकड पहाट राहिली तसा मी म्हणालो. मग ती नजर रोखून नुसतीच मझ्याकड पहाट राहिली तसा मी म्हणालो, मंदा आगग तू हे कुणाच शिकलीस? हे फार वाईट आहे असे पुन्हा कधी करायचा नाही ह, मी तिला समजावत म्हणालो मग ती हसली आणि उठून म्हणाली, आज राहील, मी पुन्हा बघणारच आणि एवढे बोलून ती खाली पळत सुटली आणि कपाळालाच हात लावला. मंदान मी झोपलेलो बघून सरळ माझ्या चड्डीतच हात घातला होता. आणि तीन माझा दांडा आपल्या हातां हलवायला सुरवात केली होती. आणि मी उठून बसताच तिने झटकन आपला हात माझ्या चड्डीतून काढून घेतला होता.
मंदान असे का केल हे मला कळेना. पन ह्या वयात तिला हे कसे कळायला लागल हा पण प्रश्न माझ्यापुढे होता. मला काय कराव हा प्रश्न माझ्यापुढ होता. मला त्या काळजीन घेरल्या सारखा झाल बर हे सांगायचे तरी कोणाला? शंकरला नाही तर मालतीला तरी कस सांगायचं? आणि माझ्याच बद्दल गैरसमज मग त्यांना होणार नाही कशावरून?
