S
StoryPublisher
Guest
धमाल अविनाशची
लेखक -हर्षद
हि कथा आहे अविनाशची. आविनाश पटवर्धन हे त्याचं पुर्ण नाव. पण त्याच्या लहानपणा पासुन त्याच्या घरचे सगळे त्याला अविच म्हणत असत. हा अवि मुळचा पुण्याजवळचा. तिकडेच लहानाचा मोठा झालेला, घरची परिस्थीती ब-यापैकी होती. त्याचे वडिल टेल्कोमध्ये असिस्टंट मॅनेजर म्हणुन कामाला होते. घरची बरीच शेती होती ती त्याचे काका बघायचे. काकांना मुलबाळ नव्हतं त्यामुळे अवि वर त्यांचा खुप जीव होता. काकांच्या लाडक्या अविला त्याचे लाड करणारे काकाही खुप आवडायचे. अवि शाळेपासुनच अभ्यासात हुशार व खुप मेहनती होता. त्यामूळे शाळेतही सतत पहिल्या पाचात असायचा. त्यात घरचे सगळे लोक ब-यापैकी शिकलेले असल्याने त्याला योग्य वेळी योग्य मार्गदर्शन व दिशा मिळत गेली.
बारावीत मध्ये चांगले मार्क्स मिळाल्यामुळे त्याला कॉम्प्युटर टेक्नालाजीला मेरीटवर अॅडमिशन मिळाली. मुळातच अभ्यासू वृत्तीच्या अविला डिग्री मिळवायला फारसे कष्टही घ्यावे लागले नाहीत, तिकडे पण तो डिस्टींगशन मध्ये पास झाला. त्यानंतर त्याने पुण्याच्याच सिंबायसीस मधुन एम.बी.ए. पण पुर्ण केलं. पण एम.बी.ए. केल्यानंतरही पुण्यात त्याच्या हुषारीचं चीज होत नाही हे त्याच्या लक्षात आलं. एक दोन छोट्या मोठ्या कंपनीत काम केल्यानंतर त्याने मुंबईत नोकरीसाठी खटपट सुरु केली आणि लगेचच मुंबईतील एका मोठ्या मल्टीनेशनल कंपनीत त्याला चांगली नोकरी मिळाली.
आता मुंबईत त्याच्या नोकरीचं काम तर झालं होतं पण मुंबई सारख्या मोठ्या शहरात त्याचे जवळचे असे कोणीही नातेवाईक नव्हते त्यामुळे मुंबईत आल्यानंतर रहायचं कुठे हा त्याला भेडसावणारा सगळ्यात मोठ प्रश्न होता कारण कुठलीही कंपनी नवीन माणसांना लगेच रहायला जागा पण देत नसते. तसा त्याच्या दुरच्या नात्यातला त्याचा एक मामा मुंबईत गिरगावातील एका चाळीत आपल्या कुटुंबासह रहात होता व त्याने अविची रहायची दुसरी सोय होई पर्यंत आपल्याकडे ठेवून घ्यायची तयारी दाखवली होती कारण तो गेले कित्येक वर्षी मुंबईत रहात असल्याने मुंबईत जागांचे किती प्राब्लेम्स आहेत त्याची कल्पना त्याला होती. अविचे बाबा पण त्याच्या बरोबर मुंबईला आले होते आणि त्याची आणखी दुसरीकडे सोय होते का? यासाठी खटपट करत होते. त्यांच्या नशिबाने त्याच्या मामाच्या शेजारची मामाचीच जागा जी त्याने भाडयाने दिलेली होती ती एका महीन्याभरात खाली होणार होती.
लेखक -हर्षद
हि कथा आहे अविनाशची. आविनाश पटवर्धन हे त्याचं पुर्ण नाव. पण त्याच्या लहानपणा पासुन त्याच्या घरचे सगळे त्याला अविच म्हणत असत. हा अवि मुळचा पुण्याजवळचा. तिकडेच लहानाचा मोठा झालेला, घरची परिस्थीती ब-यापैकी होती. त्याचे वडिल टेल्कोमध्ये असिस्टंट मॅनेजर म्हणुन कामाला होते. घरची बरीच शेती होती ती त्याचे काका बघायचे. काकांना मुलबाळ नव्हतं त्यामुळे अवि वर त्यांचा खुप जीव होता. काकांच्या लाडक्या अविला त्याचे लाड करणारे काकाही खुप आवडायचे. अवि शाळेपासुनच अभ्यासात हुशार व खुप मेहनती होता. त्यामूळे शाळेतही सतत पहिल्या पाचात असायचा. त्यात घरचे सगळे लोक ब-यापैकी शिकलेले असल्याने त्याला योग्य वेळी योग्य मार्गदर्शन व दिशा मिळत गेली.
बारावीत मध्ये चांगले मार्क्स मिळाल्यामुळे त्याला कॉम्प्युटर टेक्नालाजीला मेरीटवर अॅडमिशन मिळाली. मुळातच अभ्यासू वृत्तीच्या अविला डिग्री मिळवायला फारसे कष्टही घ्यावे लागले नाहीत, तिकडे पण तो डिस्टींगशन मध्ये पास झाला. त्यानंतर त्याने पुण्याच्याच सिंबायसीस मधुन एम.बी.ए. पण पुर्ण केलं. पण एम.बी.ए. केल्यानंतरही पुण्यात त्याच्या हुषारीचं चीज होत नाही हे त्याच्या लक्षात आलं. एक दोन छोट्या मोठ्या कंपनीत काम केल्यानंतर त्याने मुंबईत नोकरीसाठी खटपट सुरु केली आणि लगेचच मुंबईतील एका मोठ्या मल्टीनेशनल कंपनीत त्याला चांगली नोकरी मिळाली.
आता मुंबईत त्याच्या नोकरीचं काम तर झालं होतं पण मुंबई सारख्या मोठ्या शहरात त्याचे जवळचे असे कोणीही नातेवाईक नव्हते त्यामुळे मुंबईत आल्यानंतर रहायचं कुठे हा त्याला भेडसावणारा सगळ्यात मोठ प्रश्न होता कारण कुठलीही कंपनी नवीन माणसांना लगेच रहायला जागा पण देत नसते. तसा त्याच्या दुरच्या नात्यातला त्याचा एक मामा मुंबईत गिरगावातील एका चाळीत आपल्या कुटुंबासह रहात होता व त्याने अविची रहायची दुसरी सोय होई पर्यंत आपल्याकडे ठेवून घ्यायची तयारी दाखवली होती कारण तो गेले कित्येक वर्षी मुंबईत रहात असल्याने मुंबईत जागांचे किती प्राब्लेम्स आहेत त्याची कल्पना त्याला होती. अविचे बाबा पण त्याच्या बरोबर मुंबईला आले होते आणि त्याची आणखी दुसरीकडे सोय होते का? यासाठी खटपट करत होते. त्यांच्या नशिबाने त्याच्या मामाच्या शेजारची मामाचीच जागा जी त्याने भाडयाने दिलेली होती ती एका महीन्याभरात खाली होणार होती.