S
StoryPublisher
Guest
'अरे देवा!' असे बोलत त्यांचे अंग ताठ झाले आणि त्या मागे सोफ्यावर पडल्या... मागे पडताना त्यांच्या हातातील माझ्या पप्पा-मम्मीचा फोटो गळून खाली पडला... त्यांचे डोळे उघडे होते पण त्या स्तब्ध होत्या आणि काही बोलत नव्हत्या... त्यांची ती अवस्था पाहून मी ताडकन माझ्या जागेवरून उठलो... तिच्या बाजुला बसलेली दिपालीही आपल्या मम्मीची अवस्था पाहून हडबडली आणि पटकन तिच्या जवळ सरकली... आपल्या मम्मीला धरून ती हलवू लागली आणि विचारू लागली...
"मम्मी... मम्मी... काय झाले?... तुला काय झाले??..."
मी पण पटकन उठून तिच्या मम्मीच्या जवळ गेलो आणि त्यांच्या दुसऱ्या बाजुला बसलो... दिपाली घाबरून माझ्याकडे बघायला लागली आणि मी नजरेनेच तिला आश्वस्त करत तिच्या मम्मीच्या खांद्याला हात लावून त्यांना हलवत विचारले,
"मम्मी... तुम्ही ठिक आहात ना?... तुम्हाला काय होतय??"
माझ्या विचारण्याने दिपालीची मम्मी भानावर आली... त्यांनी आपली शुन्यातली नजर वळवून माझ्याकडे पाहिले... खळकन त्यांच्या डोळ्यातून पाणी वाहू लागले... त्या रडायला लागल्या... त्यांनी आपला हात वर उचलला आणि माझ्या गालाला स्पर्श करून त्या धाय मोकलून रडायला लागल्या... त्यांच्या त्या अकस्मात रडण्याने मी गोंधळून गेलो!... त्या का रडत आहेत ह्याचे मला काही आकलन होत नव्हते... मी वेड्यासारखा त्यांच्याकडे आणि दिपालीकडे बघत राहिलो... दिपालीही आपल्या मम्मीचे रडणे बघून घाबरली!... ती पण रडवेली झाली आणि काकुळतेने आपल्या मम्मीला विचारू लागली,
"मम्मी... तू का रडतेस?... काय झाले?... ह्याचा पप्पांचा फोटो पाहून तुला काय झाले??"
दिपालीच्या प्रश्नांच्या सरबत्तीने तिची मम्मी थोडी भानावर आली... ती रडत रडत माझ्याकडे बघत होती आणि तिने तशीच रडत मान फिरवली आणि दिपालीकडे पाहिले... मग दिपालीच्या गालालाही तिने हात लावला आणि ती रडत राहिली... मी आणि दिपाली वेड्यासारखे एकमेकांकडे पहात राहिलो... तिच्या मम्मीच्या रडण्याचे कारण ना मला नाहीत होते ना तिला... काही क्षण तसे रडत राहिल्यावर तिची मम्मी झटकन आपल्या जागेवरून उठली... आणि रडत रडत तरातरा चालत आत पळाली... दिपाली आणि मी खुळ्यासारखे ती पळाली तिकडे बघत राहिलो... आम्हा दोघांनाही भान राहिले नाही की तिच्या मम्मीच्या मागे पळावे... पण मग मी प्रथम भानावर आलो आणि पटकन दिपालीला म्हटले,
"दिपाली... पळ जा... तुझ्या मम्मीला काय झालेत ते बघ... आणि त्यांना विचार त्या का रडताहेत... तसेच काही असेल तर मला बोलव..."
दिपाली पटकन आपल्या जागेवरून उठली आणि आत पळाली... मी हतबल होवून मागे सोफ्यावर रेलून बसलो आणि विचार करायला लागलो... काय झाले दिपालीच्या मम्मीला? ती माझ्या पप्पांचा फोटो पाहून का घाबरली? त्यांचा फोटो पाहून ती का रडायला लागली? रडता रडता त्यांनी माझ्या गालाला का हात लावला?? नंतर दिपालीच्या गालालाही का हात लावला?? पुढे काही न बोलता त्या रडत आत का पळाल्या?? त्या माझ्या वडिलांना ओळखत असतील का? त्यांना माझ्या वडिलांबद्दल काही माहिती असेल का? काय गौडबंगाल आहे हे? कसा खुलासा व्हायचा ह्याचा??...
विचार करून करून माझे डोके फिरायची वेळ आली!... दिपालीची मम्मी आत पळाली होती आणि दिपालीही आत गेली होती... आता जोपर्यंत दिपाली बाहेर येत नव्हती तोपर्यंत काही खुलासा होणार नव्हता... दिपालीही बराच वेळ बाहेर येत नव्हती... काय चालले होते आत कोणास ठाऊक??... आपणच आत जावून बघावे का?? कदाचीत तिच्या मम्मीची अवस्था पाहून दिपालीही रडत असावी... मम्मीची स्थिती पाहून तिला भानच राहिले नसेल की मला बोलवावे... कदाचीत आत त्या दोघींना माझी गरज असावी पण त्या मला बोलवू शकत नसतील... मलाच आत जावून पहायला पाहिजे...
असा विचार करून मी माझ्या जागेवरून उठलो आणि आत जायला पाऊल उचलले... तेवढ्यात दिपाली बाहेर आली... ती रडत होती आणि बाहेर आल्यावर ती सरळ माझ्याजवळ आली आणि माझ्या गळ्यात पडून रडायला लागली... मी तिला कवेत घेतले आणि तिचे तोंड वर करत तिला विचारू लागलो,
"दिपाली... काय झाले?... तुझी मम्मी कशी आहे??... ती ठिक आहे ना?... काही झाले का?... तू का रडतेस?... अग बोल ना... मला सांग ना काहितरी... माझे तर डोकेच फिरत चालले आहे... प्लिज बोल ना..."
माझ्या बोलण्याने दिपाली भानावर आली आणि तिने आपले रडणे कमी केले... मी तिला कवेत घेत तिच्या पाठीवरून हात फिरवत तिला दिलासा देत होतो... हळु हळू तिचे रडणे कमी कमी होत गेले... मी तिला मिठीत धरून मागे सोफ्यावर बसलो... ती मला बिलगून माझ्या बाजुला बसली आणि हुंदके देत राहिली... मी तिचा चेहरा वर करत तिला विचारले,
"दिपाली बोल ना... नुसतीच रडतेस काय?... मला सांग ना काय झाले ते?... तुझी मम्मी ठिक आहे ना?"
"हं... हो!... मम्मी ठिक आहे... आय मीन... ती अजूनही रडतेय... पण ठिक आहे ती..." दिपालीने कसेबसे म्हटले.
"पण का रडतेय ती?... माझ्या पप्पांचा फोटो पाहूनच त्यांना काहितरी झाले... काय झाले त्यांना? तू विचारलेस का त्यांना??" मी अधीरपणे तिला विचारले.
"हो विचारले... पण ती काही सांगतच नाही... नुसती म्हणतेय..." दिपाली हुंदके देत देत म्हणाली.
"काय म्हणतेय??" मी उत्सुकतेने विचारले.
"तुमचे लग्न होणे शक्य नाही... तुम्ही दोघे एकमेकांना विसरून जा..." दिपाली रडत रडत म्हणाली...
"काय??... काय म्हणालीस??" ते ऐकून मला धक्काच बसला!
"हो!... मम्मी हेच म्हणतेय... तुमचे लग्न होवू शकत नाही... ते कदापी शक्य नाही..."
"अग पण का?... काय प्रॉब्लेम आहे??... का होवू शकत नाही??... तू विचारले नाहीस का त्यांना??" मी आश्चर्याने वेडापिसा होत तिला विचारले.
"मी विचारले... पण ती काही सांगायलाच तयार नाही... नुसतेच म्हणतेय... तुम्ही एकमेकांना विसरून जा... तुमचे लग्न होवू शकत नाही... तू त्याचा नाद सोड... वगैरे वगैरे..." दिपाली स्फुंदत स्फुंदत म्हणाली.
"अग पण का म्हणून?... का आपण एकमेकांना विसरायचे? का आपले लग्न होवू शकत नाही?? तू जरा खडसावून विचारायचेस ना..." मी वैतागून म्हटले.
"विचारले... मी अगदी खोदून खोदून विचारले... पण ती कारणच देत नाही... उलट आणि मला विचारत होती... तुमचे प्रेमप्रकरण किती पुढे गेले आहे?... तुम्ही कितपत एकमेकांच्या जवळ आला आहात?... तुम्ही वेगळ्या भावनेने एकमेकांना 'स्पर्श' तर केला नाही आहे ना?... तुमच्यात काही 'नाजूक' संबंध तर झाले नाही आहेत ना?... वगैरे..." दिपालीने थोडे सावरत सांगितले.
"मम्मी... मम्मी... काय झाले?... तुला काय झाले??..."
मी पण पटकन उठून तिच्या मम्मीच्या जवळ गेलो आणि त्यांच्या दुसऱ्या बाजुला बसलो... दिपाली घाबरून माझ्याकडे बघायला लागली आणि मी नजरेनेच तिला आश्वस्त करत तिच्या मम्मीच्या खांद्याला हात लावून त्यांना हलवत विचारले,
"मम्मी... तुम्ही ठिक आहात ना?... तुम्हाला काय होतय??"
माझ्या विचारण्याने दिपालीची मम्मी भानावर आली... त्यांनी आपली शुन्यातली नजर वळवून माझ्याकडे पाहिले... खळकन त्यांच्या डोळ्यातून पाणी वाहू लागले... त्या रडायला लागल्या... त्यांनी आपला हात वर उचलला आणि माझ्या गालाला स्पर्श करून त्या धाय मोकलून रडायला लागल्या... त्यांच्या त्या अकस्मात रडण्याने मी गोंधळून गेलो!... त्या का रडत आहेत ह्याचे मला काही आकलन होत नव्हते... मी वेड्यासारखा त्यांच्याकडे आणि दिपालीकडे बघत राहिलो... दिपालीही आपल्या मम्मीचे रडणे बघून घाबरली!... ती पण रडवेली झाली आणि काकुळतेने आपल्या मम्मीला विचारू लागली,
"मम्मी... तू का रडतेस?... काय झाले?... ह्याचा पप्पांचा फोटो पाहून तुला काय झाले??"
दिपालीच्या प्रश्नांच्या सरबत्तीने तिची मम्मी थोडी भानावर आली... ती रडत रडत माझ्याकडे बघत होती आणि तिने तशीच रडत मान फिरवली आणि दिपालीकडे पाहिले... मग दिपालीच्या गालालाही तिने हात लावला आणि ती रडत राहिली... मी आणि दिपाली वेड्यासारखे एकमेकांकडे पहात राहिलो... तिच्या मम्मीच्या रडण्याचे कारण ना मला नाहीत होते ना तिला... काही क्षण तसे रडत राहिल्यावर तिची मम्मी झटकन आपल्या जागेवरून उठली... आणि रडत रडत तरातरा चालत आत पळाली... दिपाली आणि मी खुळ्यासारखे ती पळाली तिकडे बघत राहिलो... आम्हा दोघांनाही भान राहिले नाही की तिच्या मम्मीच्या मागे पळावे... पण मग मी प्रथम भानावर आलो आणि पटकन दिपालीला म्हटले,
"दिपाली... पळ जा... तुझ्या मम्मीला काय झालेत ते बघ... आणि त्यांना विचार त्या का रडताहेत... तसेच काही असेल तर मला बोलव..."
दिपाली पटकन आपल्या जागेवरून उठली आणि आत पळाली... मी हतबल होवून मागे सोफ्यावर रेलून बसलो आणि विचार करायला लागलो... काय झाले दिपालीच्या मम्मीला? ती माझ्या पप्पांचा फोटो पाहून का घाबरली? त्यांचा फोटो पाहून ती का रडायला लागली? रडता रडता त्यांनी माझ्या गालाला का हात लावला?? नंतर दिपालीच्या गालालाही का हात लावला?? पुढे काही न बोलता त्या रडत आत का पळाल्या?? त्या माझ्या वडिलांना ओळखत असतील का? त्यांना माझ्या वडिलांबद्दल काही माहिती असेल का? काय गौडबंगाल आहे हे? कसा खुलासा व्हायचा ह्याचा??...
विचार करून करून माझे डोके फिरायची वेळ आली!... दिपालीची मम्मी आत पळाली होती आणि दिपालीही आत गेली होती... आता जोपर्यंत दिपाली बाहेर येत नव्हती तोपर्यंत काही खुलासा होणार नव्हता... दिपालीही बराच वेळ बाहेर येत नव्हती... काय चालले होते आत कोणास ठाऊक??... आपणच आत जावून बघावे का?? कदाचीत तिच्या मम्मीची अवस्था पाहून दिपालीही रडत असावी... मम्मीची स्थिती पाहून तिला भानच राहिले नसेल की मला बोलवावे... कदाचीत आत त्या दोघींना माझी गरज असावी पण त्या मला बोलवू शकत नसतील... मलाच आत जावून पहायला पाहिजे...
असा विचार करून मी माझ्या जागेवरून उठलो आणि आत जायला पाऊल उचलले... तेवढ्यात दिपाली बाहेर आली... ती रडत होती आणि बाहेर आल्यावर ती सरळ माझ्याजवळ आली आणि माझ्या गळ्यात पडून रडायला लागली... मी तिला कवेत घेतले आणि तिचे तोंड वर करत तिला विचारू लागलो,
"दिपाली... काय झाले?... तुझी मम्मी कशी आहे??... ती ठिक आहे ना?... काही झाले का?... तू का रडतेस?... अग बोल ना... मला सांग ना काहितरी... माझे तर डोकेच फिरत चालले आहे... प्लिज बोल ना..."
माझ्या बोलण्याने दिपाली भानावर आली आणि तिने आपले रडणे कमी केले... मी तिला कवेत घेत तिच्या पाठीवरून हात फिरवत तिला दिलासा देत होतो... हळु हळू तिचे रडणे कमी कमी होत गेले... मी तिला मिठीत धरून मागे सोफ्यावर बसलो... ती मला बिलगून माझ्या बाजुला बसली आणि हुंदके देत राहिली... मी तिचा चेहरा वर करत तिला विचारले,
"दिपाली बोल ना... नुसतीच रडतेस काय?... मला सांग ना काय झाले ते?... तुझी मम्मी ठिक आहे ना?"
"हं... हो!... मम्मी ठिक आहे... आय मीन... ती अजूनही रडतेय... पण ठिक आहे ती..." दिपालीने कसेबसे म्हटले.
"पण का रडतेय ती?... माझ्या पप्पांचा फोटो पाहूनच त्यांना काहितरी झाले... काय झाले त्यांना? तू विचारलेस का त्यांना??" मी अधीरपणे तिला विचारले.
"हो विचारले... पण ती काही सांगतच नाही... नुसती म्हणतेय..." दिपाली हुंदके देत देत म्हणाली.
"काय म्हणतेय??" मी उत्सुकतेने विचारले.
"तुमचे लग्न होणे शक्य नाही... तुम्ही दोघे एकमेकांना विसरून जा..." दिपाली रडत रडत म्हणाली...
"काय??... काय म्हणालीस??" ते ऐकून मला धक्काच बसला!
"हो!... मम्मी हेच म्हणतेय... तुमचे लग्न होवू शकत नाही... ते कदापी शक्य नाही..."
"अग पण का?... काय प्रॉब्लेम आहे??... का होवू शकत नाही??... तू विचारले नाहीस का त्यांना??" मी आश्चर्याने वेडापिसा होत तिला विचारले.
"मी विचारले... पण ती काही सांगायलाच तयार नाही... नुसतेच म्हणतेय... तुम्ही एकमेकांना विसरून जा... तुमचे लग्न होवू शकत नाही... तू त्याचा नाद सोड... वगैरे वगैरे..." दिपाली स्फुंदत स्फुंदत म्हणाली.
"अग पण का म्हणून?... का आपण एकमेकांना विसरायचे? का आपले लग्न होवू शकत नाही?? तू जरा खडसावून विचारायचेस ना..." मी वैतागून म्हटले.
"विचारले... मी अगदी खोदून खोदून विचारले... पण ती कारणच देत नाही... उलट आणि मला विचारत होती... तुमचे प्रेमप्रकरण किती पुढे गेले आहे?... तुम्ही कितपत एकमेकांच्या जवळ आला आहात?... तुम्ही वेगळ्या भावनेने एकमेकांना 'स्पर्श' तर केला नाही आहे ना?... तुमच्यात काही 'नाजूक' संबंध तर झाले नाही आहेत ना?... वगैरे..." दिपालीने थोडे सावरत सांगितले.
