S
StoryPublisher
Guest
मायाजाल
काळ्या शक्तींच्या नादाला लागू नये असे जाणती माणसे सांगतात. पण गरज सर्वांना असते व ती भागवण्यासाठी व्यक्ती कोणत्याही थराला जाण्याचा प्रयत्न करते. याला निशा देखील अपवाद नव्हती.
एका मध्यमवयीन कुटुंबात वाढलेली निशा दिसायला चारचौघींत देखील मोडत नव्हती. फास्ट आणि जंक फूडच्या नियमित सेवनाने वयाआधीच ती प्रौढ दिसू लागली होती. शिवाय वजनात झालेली बेसुमार वाढ आणि अंगावर ठिकठिकाणी जमा झालेले चरबीचे थर, यामुळे तिच्या कुरुपतेत अधिक भर पडत गेली. घरात आई-वडील नेहमी समजावून सांगायचे. वेळप्रसंगी ओरडायचे देखील. परंतु तिच्या सवयी काही सुटल्या नाहीत. शेवटी व्हायचे तेच झाले.
कॉलेज संपल्यावर तिच्याकरता आलेली स्थळे तिला बघून नाक मुरडून जाऊ लागली. या वर्षी बार उडेल म्हणता म्हणता निशाने वयाची पस्तीशी पार केली. आता तिच्या दृष्टीने सर्व काही संपले होते. आपल्या मुलीला पुढील आयुष्य एकाकीच कंठावे लागणार या जाणीवेने तिच्या आई-वडिलांचे काळीज कुरतडले जात होते परंतु त्यावर इलाज नव्हता. किमान आपल्या पश्चात मुलीला काही कमी पडू नये याची तरतूद करणे आपल्या हाती आहे असे समजून तिच्या आई-वडिलांनी आपल्या कमाईतील पै न पै जोडून तिच्या नावावर ठिकठिकाणी गुंतवले होते. ज्यामुळे तिला दरमहा व्याजावर एकटीचा खर्च भागवता यावा.
इकडे निशा दिवस रात्र एकटीच आपल्या खोलीत कोंडून घेऊन बसलेली असायची. तिने सगळ्यांशी जणू अबोलच धरला होता. फक्त जेवायच्या वेळेस ती तिच्या कुटुंबासह एकत्र यायची तेवढीच. तिथेही ती जरुरीपेक्षा जास्त काही बोलत नसे. तिची मनःस्थिती जाणून असल्याने आई-वडीलहि तिला फारसे टोकायचे नाहीत.
दिवस असेच जात होते. एकाकीपणा आता निशाला खायला उठत होता. दिवसरात्र कॉम्पुटरवर बिपी पाहून तिच्या तनामनाची आग व्हायची. कितीही बोटे घातली तरी तिच्या योनीची खाज मिटायची नाही. सुरवातीला तिने गुपचूप गाजर, काकडीचे पर्याय अवलंबून पाहिले होते. पण त्यातील नाविन्य फार काळ टिकले नाही. एखाद्या मैत्रिणीकडून आणलेला डील्डोही तिची तृप्ती करण्यास असमर्थ ठरत होता. उघड आहे. जे कार्य पुरुषी लिंगाकडून होते त्याची भरपाई इतर वस्तूंकडून कशी होणार?
कधी कधी तिला वाटायचे कि बिल्डींगमधील कोणालातरी चढवून घ्यावे. पण तिथेही तिच्या पदरी निराशाच पडत होती. तिच्याकडे फारसे कोणाचे लक्षच जात नसल्याने त्याही सुखाला ती आंचवू लागली. शेवटी तिने सोसायटीच्या वॉचमनवर गळ टाकायचे ठरवले. दुपारी, संध्याकाळी केव्हाही ती खाली जाऊन बसायची. विशेषतः, जेव्हा खाली लोकांची वर्दळ फार कमी असायची. निशाच्या अंगात नेहमी स्कर्ट-ब्लाउज असल्याने वॉचमनच्या केबिन समोरच्या बाकड्यावर पायावर पाय टाकून ती बसायची व त्याचे लक्ष आपल्याकडे आहे असे तिला वाटले कि, ती हळूच आपला स्कर्ट पायाच्या वर खेचायची.
सुरवातीला काही दिवस हा खेळ चांगलाच रंगला. वॉचमनही पन्नाशीकडे झुकलेला असल्याने त्याला असा हा वयाने किमान तरणा माल चाखायची जोरदार तलफ झाली होती आणि ती संधी त्याला प्राप्त झाली.
निशाचे आई-वडील काही कामानिमित गावी जाणार होते. त्यांनी निशाला सोबत येण्याची सूचना केली पण तिने नकार दिला. तेव्हा जास्त फोर्स न करता ते सकाळच्या बसने गावी निघून गेले. जाताना घरात जरुरीचे सर्व सामान त्यांनी भरले होते. काही लागल्यास वॉचमन कडून मागवण्याची तिला सूचना दिली होती व वॉचमनलाही घरावर लक्ष ठेवण्याची त्यांनी जाताना ताकीद दिली होती.
पन्नाशीच्या रामलालला यातली सुवर्णसंधी दिसत होती. पण प्रॉब्लेम हा होता कि, निशा मॅडम जोवर त्याला बोलवत नाही तोवर तो काही करू शकत नव्हता. पण त्याला फार काळ वाट पहावी लागली नाही. दुपारच्या सुमारास निशा खाली बागेत आली व नेहमीच्या बाकड्यावर बसून राहिली. तोंडातील लाळ गाळत रामलालही तिच्याकडे टक लावून बघू लागला. आज प्रथमच निशाला आपल्यातील स्त्रीत्वाची जाणीव होत होती. कोणीतरी आपल्याला भुलत आहे कि कल्पनाच किती सुखद असते नाही!
निशाने काही मिनिटे अशीच घालवली. नेहमीप्रमाणे स्कर्ट वर करण्याचा खेळही केला नाही. रामलालला वाटले कि, मॅडमचा बहुतेक मूड गेला असेल किंवा आपल्या जागी दुसरा कोणी गटवला असेल. याने अपना पत्ता कट! पण त्याची हि समजूत अगदीच चुकीची ठरली.
पाच दहा मिनिटांनी निशा बाकड्यावरून उठून त्याच्या केबिनकडे गेली व तिने त्याला विचारले, 'अंकल, आपकी छुट्टी कब है?"
"जी..लगभग ७ बजे हो जाएगी मेमसाब."
"कुछ काम था क्या? या सामान मंगाना था बजार से ..वैसे आपके पिताजीने मुझे बताया है .. तो कुछ.."
"जी वैसे कुछ मंगाना तो नही..मगर जब आपकी छुट्टी हो जाए तो रात को नौ बजे आप एक किलो शक्कर लेके आइएगा..."
"जी नौ बजे? लेकीन मॅडम मेरी छुट्टी होते ही मै आपको समान पहुंचा दुंगा .."
"जी नही अंकल ... आप नौ बजेही आइए .." निशा जरा जरबेच्या स्वरात बोलली तसा "जी मेमसाब.." म्हणून रामलालने संमतीदर्शक मान डोलवली.
रामलालच्या केबिनमधून बाहेर पडत निशा सोसायटीच्या बाहेर निघून गेली.
'कमाल है .. खुद ही बाहर जा रही है तो शक्कर मुझसे क्यों मंगवाई? और पैसे भी नही दिए.. आखिर बात क्या है ..' रामलाल विचारात पडला.
रात्रीचे सव्वा नऊ होत आले तसा रामलाल आपल्या कॉटेजमधून बाहेर पडला. निशाने पैसेच दिलेले नसल्याने साखर आणण्याचा तर प्रश्न नव्हता पण कदाचित काही खास कामासाठी आपल्याला बोलावले असले तर .. हाच विचार त्याच्या मनात ड्युटी संपल्यावर आला होता. तेव्हा घाईघाईने सलूनमध्ये जाऊन त्याने गुळगुळीत दाढी करून घेतली होती. पानपट्टीवर आज नेहमीसारखी बिडी न घेता सुगंधी पानाची ऑर्डर देऊन, बांधून घेऊन तो घरी आला. जेवणात आज त्याचे लक्ष नव्हतेच मुळी. कसेबसे ताकात भाताचे चार घास कालवून त्याने घशाआड ढकलले व खास ठेवणीतील कपडे त्याने अंगावर चढवले. आरशासमोर उभा राहून डोक्यावर शिल्लक असलेल्या केसांवर कंगवा फिरवला.
केसांना तेल लावावे का? क्षणभर त्याच्या मनात विचार आला.. पण त्य्याने तो झटकला... अनुभवाने त्याला माहिती झाले होते कि, आपली तेलाची आवड इकडच्या लोकांना बिलकुल आवडत नाही. खासकरून चमेली आणि राई... नवरत्न लावले असते पण त्याने डोके आणि ऐनवेळी तेही थंड पडायचे म्हणून त्याने तो पर्यायही नाकारला.
बाथरूमात जाऊन त्याने लंड साबणाने चांगला धुवून घेतला. गेली सहा महिने तो तसा उपाशीच होता. अजून महिनाभर काढला कि पंधरा दिवसांची सुट्टी घेऊन तो गावी जाऊन सात महिन्यांची कसर बायकोबरोबर काढायच्या विचारात होता. पण आज निशा मेमसाब गळाला लागली तर बायकोकडे जायची तितकीशी गरज भासणार नाही, हे त्यालाही माहिती होते.
सर्व तयारी होताच तो कॉटेजमधून निघून निशाच्या बिल्डींगच्या खाली आला. लिफ्टमध्ये शिरण्यापूर्वी आपण करत आहोत ते बरोबर आहे कि चूक? हा प्रश्न परत त्याच्या मनात उद्भवला पण ... जर निशा मेमसाब पुढाकार घेईल तर आपली त्यात काही चूक नाही अशी त्याने स्वतःची समजूत घालून घेतली व साडे नऊच्या सुमारास तो निशाच्या रूमच्या बाहेर उभा राहिला व त्याने बेल वाजवली.
'टींग टाँग...'
बेलचा आवाज होताच मघापासून अधिरतेने रामलालची वाट पाहणाऱ्या निशाच्या उरात धडधड वाढली. खरेतर आजवर तिने कधीही कोणा परपुरुषासोबत असा एकांत केला नव्हता. आज तिची पहिलीच वेळ होती.. व्हर्जिनिटी ब्रेक करून घ्यायची.. पण आज खरोखर आपल्याला ती करून घेता येईल का.. हा म्हातारा रामलाल आपल्याला पुरा पडेल का.... मुळात तो आपल्यावर चढेल का.. तिच्या मनात अनेक प्रश्न घोंगावत होते पण ... या प्रश्नांची उत्तरे येणारा काळच देणार असल्याने तिने स्वतःला सावरत दरवाजा उघडला.
दार उघडताच तिचे रामलालला तर रामलालला निशाचे दर्शन झाले.
निशाने प्रथम चपळाई करून त्याला आत बोलावले व दार लावून घेतले. रामलाल दरवाजा जवळच तिच्या मागे उभा होता. तिने त्याला खुर्चीवर बसायला सांगत ती त्याच्या समोरच्या खुर्चीवर बसायला चालली.
'साली, मोटी भैंस जैसी है .. मगर कुछ तो बात है इसमे .. साली मिल जाए तो रातभर नंगा करके जमके चोदुंगा...' तिच्या पाठमोर्या देहाकडे बघत रामलाल मनात मांडे खात होता.
आपल्या पाठीवर रेंगाळणारी रामलालची नजर निशाला जाणवत होती. तिला ती सुखद वाटली तरी पुढची पायरी गाठायची कि नाही याबद्दल अजूनही तिच्या मनाची तयारी होत नव्हती.
जवळपास पाच मिनिटे दोघेही एकमेकांच्या समोर बसून होते. पण बोलायला आरंभ कोणीच करत नव्हते. सुरवात कोठून करावी हे निशाला समजत नव्हते तसेच रामलाललाही. अखेर रामलालनेच संभाषणात पुढाकार घेण्याचे ठरवले. शेवटी कळ काढून तो किती काढणार. मनात वासना कितीही असली तरी शरीराचा विचार नको का?
"मेमसाब.. आपने हमसे शक्कर मंगाइ ..मगर पैसा तो दिया नही.. इसलिए हम पैसा लेने आए है.."
रात्रीच्या साडेनऊ वाजता साखर आणायला पैसे मागण्यासाठी कोण च्युत्या येणार? दोघांच्याही मनात हाच प्रश्न आला असावा. कारण दोघांच्याही चर्येवर हलकीशी स्मितरेषा खेळत होती.
"जी मै भूल गई.. लेकीन शक्कर मै लेकर आयी हुं ... आप चाय लोगे या कॉफी?"
"जी, वैसे तो हम केवल दुधही पिते है..." निशाच्या गच्च भरलेल्या छातीकडे आशाळभूतपणे बघत रामलाल म्हणाला.. "मगर आप जो ठीक समझे वो पिला दिजीए.."
रामलालच्या बोलण्यातील सूचकता निशालाही कळत होती. पण पुढे पाउल टाकायची तिची हिंमत होत नव्हती. ती काही न बोलता किचनमध्ये गेली व तिने निमुटपणे चहा बनवायला सुरवात केली.
गॅसवर तिने चहाचे भांडे ठेवून त्यात चायपत्ती, साखर टाकले व एक उकळी येण्याची ती वाट बघत उभी राहिली.
काळ्या शक्तींच्या नादाला लागू नये असे जाणती माणसे सांगतात. पण गरज सर्वांना असते व ती भागवण्यासाठी व्यक्ती कोणत्याही थराला जाण्याचा प्रयत्न करते. याला निशा देखील अपवाद नव्हती.
एका मध्यमवयीन कुटुंबात वाढलेली निशा दिसायला चारचौघींत देखील मोडत नव्हती. फास्ट आणि जंक फूडच्या नियमित सेवनाने वयाआधीच ती प्रौढ दिसू लागली होती. शिवाय वजनात झालेली बेसुमार वाढ आणि अंगावर ठिकठिकाणी जमा झालेले चरबीचे थर, यामुळे तिच्या कुरुपतेत अधिक भर पडत गेली. घरात आई-वडील नेहमी समजावून सांगायचे. वेळप्रसंगी ओरडायचे देखील. परंतु तिच्या सवयी काही सुटल्या नाहीत. शेवटी व्हायचे तेच झाले.
कॉलेज संपल्यावर तिच्याकरता आलेली स्थळे तिला बघून नाक मुरडून जाऊ लागली. या वर्षी बार उडेल म्हणता म्हणता निशाने वयाची पस्तीशी पार केली. आता तिच्या दृष्टीने सर्व काही संपले होते. आपल्या मुलीला पुढील आयुष्य एकाकीच कंठावे लागणार या जाणीवेने तिच्या आई-वडिलांचे काळीज कुरतडले जात होते परंतु त्यावर इलाज नव्हता. किमान आपल्या पश्चात मुलीला काही कमी पडू नये याची तरतूद करणे आपल्या हाती आहे असे समजून तिच्या आई-वडिलांनी आपल्या कमाईतील पै न पै जोडून तिच्या नावावर ठिकठिकाणी गुंतवले होते. ज्यामुळे तिला दरमहा व्याजावर एकटीचा खर्च भागवता यावा.
इकडे निशा दिवस रात्र एकटीच आपल्या खोलीत कोंडून घेऊन बसलेली असायची. तिने सगळ्यांशी जणू अबोलच धरला होता. फक्त जेवायच्या वेळेस ती तिच्या कुटुंबासह एकत्र यायची तेवढीच. तिथेही ती जरुरीपेक्षा जास्त काही बोलत नसे. तिची मनःस्थिती जाणून असल्याने आई-वडीलहि तिला फारसे टोकायचे नाहीत.
दिवस असेच जात होते. एकाकीपणा आता निशाला खायला उठत होता. दिवसरात्र कॉम्पुटरवर बिपी पाहून तिच्या तनामनाची आग व्हायची. कितीही बोटे घातली तरी तिच्या योनीची खाज मिटायची नाही. सुरवातीला तिने गुपचूप गाजर, काकडीचे पर्याय अवलंबून पाहिले होते. पण त्यातील नाविन्य फार काळ टिकले नाही. एखाद्या मैत्रिणीकडून आणलेला डील्डोही तिची तृप्ती करण्यास असमर्थ ठरत होता. उघड आहे. जे कार्य पुरुषी लिंगाकडून होते त्याची भरपाई इतर वस्तूंकडून कशी होणार?
कधी कधी तिला वाटायचे कि बिल्डींगमधील कोणालातरी चढवून घ्यावे. पण तिथेही तिच्या पदरी निराशाच पडत होती. तिच्याकडे फारसे कोणाचे लक्षच जात नसल्याने त्याही सुखाला ती आंचवू लागली. शेवटी तिने सोसायटीच्या वॉचमनवर गळ टाकायचे ठरवले. दुपारी, संध्याकाळी केव्हाही ती खाली जाऊन बसायची. विशेषतः, जेव्हा खाली लोकांची वर्दळ फार कमी असायची. निशाच्या अंगात नेहमी स्कर्ट-ब्लाउज असल्याने वॉचमनच्या केबिन समोरच्या बाकड्यावर पायावर पाय टाकून ती बसायची व त्याचे लक्ष आपल्याकडे आहे असे तिला वाटले कि, ती हळूच आपला स्कर्ट पायाच्या वर खेचायची.
सुरवातीला काही दिवस हा खेळ चांगलाच रंगला. वॉचमनही पन्नाशीकडे झुकलेला असल्याने त्याला असा हा वयाने किमान तरणा माल चाखायची जोरदार तलफ झाली होती आणि ती संधी त्याला प्राप्त झाली.
निशाचे आई-वडील काही कामानिमित गावी जाणार होते. त्यांनी निशाला सोबत येण्याची सूचना केली पण तिने नकार दिला. तेव्हा जास्त फोर्स न करता ते सकाळच्या बसने गावी निघून गेले. जाताना घरात जरुरीचे सर्व सामान त्यांनी भरले होते. काही लागल्यास वॉचमन कडून मागवण्याची तिला सूचना दिली होती व वॉचमनलाही घरावर लक्ष ठेवण्याची त्यांनी जाताना ताकीद दिली होती.
पन्नाशीच्या रामलालला यातली सुवर्णसंधी दिसत होती. पण प्रॉब्लेम हा होता कि, निशा मॅडम जोवर त्याला बोलवत नाही तोवर तो काही करू शकत नव्हता. पण त्याला फार काळ वाट पहावी लागली नाही. दुपारच्या सुमारास निशा खाली बागेत आली व नेहमीच्या बाकड्यावर बसून राहिली. तोंडातील लाळ गाळत रामलालही तिच्याकडे टक लावून बघू लागला. आज प्रथमच निशाला आपल्यातील स्त्रीत्वाची जाणीव होत होती. कोणीतरी आपल्याला भुलत आहे कि कल्पनाच किती सुखद असते नाही!
निशाने काही मिनिटे अशीच घालवली. नेहमीप्रमाणे स्कर्ट वर करण्याचा खेळही केला नाही. रामलालला वाटले कि, मॅडमचा बहुतेक मूड गेला असेल किंवा आपल्या जागी दुसरा कोणी गटवला असेल. याने अपना पत्ता कट! पण त्याची हि समजूत अगदीच चुकीची ठरली.
पाच दहा मिनिटांनी निशा बाकड्यावरून उठून त्याच्या केबिनकडे गेली व तिने त्याला विचारले, 'अंकल, आपकी छुट्टी कब है?"
"जी..लगभग ७ बजे हो जाएगी मेमसाब."
"कुछ काम था क्या? या सामान मंगाना था बजार से ..वैसे आपके पिताजीने मुझे बताया है .. तो कुछ.."
"जी वैसे कुछ मंगाना तो नही..मगर जब आपकी छुट्टी हो जाए तो रात को नौ बजे आप एक किलो शक्कर लेके आइएगा..."
"जी नौ बजे? लेकीन मॅडम मेरी छुट्टी होते ही मै आपको समान पहुंचा दुंगा .."
"जी नही अंकल ... आप नौ बजेही आइए .." निशा जरा जरबेच्या स्वरात बोलली तसा "जी मेमसाब.." म्हणून रामलालने संमतीदर्शक मान डोलवली.
रामलालच्या केबिनमधून बाहेर पडत निशा सोसायटीच्या बाहेर निघून गेली.
'कमाल है .. खुद ही बाहर जा रही है तो शक्कर मुझसे क्यों मंगवाई? और पैसे भी नही दिए.. आखिर बात क्या है ..' रामलाल विचारात पडला.
रात्रीचे सव्वा नऊ होत आले तसा रामलाल आपल्या कॉटेजमधून बाहेर पडला. निशाने पैसेच दिलेले नसल्याने साखर आणण्याचा तर प्रश्न नव्हता पण कदाचित काही खास कामासाठी आपल्याला बोलावले असले तर .. हाच विचार त्याच्या मनात ड्युटी संपल्यावर आला होता. तेव्हा घाईघाईने सलूनमध्ये जाऊन त्याने गुळगुळीत दाढी करून घेतली होती. पानपट्टीवर आज नेहमीसारखी बिडी न घेता सुगंधी पानाची ऑर्डर देऊन, बांधून घेऊन तो घरी आला. जेवणात आज त्याचे लक्ष नव्हतेच मुळी. कसेबसे ताकात भाताचे चार घास कालवून त्याने घशाआड ढकलले व खास ठेवणीतील कपडे त्याने अंगावर चढवले. आरशासमोर उभा राहून डोक्यावर शिल्लक असलेल्या केसांवर कंगवा फिरवला.
केसांना तेल लावावे का? क्षणभर त्याच्या मनात विचार आला.. पण त्य्याने तो झटकला... अनुभवाने त्याला माहिती झाले होते कि, आपली तेलाची आवड इकडच्या लोकांना बिलकुल आवडत नाही. खासकरून चमेली आणि राई... नवरत्न लावले असते पण त्याने डोके आणि ऐनवेळी तेही थंड पडायचे म्हणून त्याने तो पर्यायही नाकारला.
बाथरूमात जाऊन त्याने लंड साबणाने चांगला धुवून घेतला. गेली सहा महिने तो तसा उपाशीच होता. अजून महिनाभर काढला कि पंधरा दिवसांची सुट्टी घेऊन तो गावी जाऊन सात महिन्यांची कसर बायकोबरोबर काढायच्या विचारात होता. पण आज निशा मेमसाब गळाला लागली तर बायकोकडे जायची तितकीशी गरज भासणार नाही, हे त्यालाही माहिती होते.
सर्व तयारी होताच तो कॉटेजमधून निघून निशाच्या बिल्डींगच्या खाली आला. लिफ्टमध्ये शिरण्यापूर्वी आपण करत आहोत ते बरोबर आहे कि चूक? हा प्रश्न परत त्याच्या मनात उद्भवला पण ... जर निशा मेमसाब पुढाकार घेईल तर आपली त्यात काही चूक नाही अशी त्याने स्वतःची समजूत घालून घेतली व साडे नऊच्या सुमारास तो निशाच्या रूमच्या बाहेर उभा राहिला व त्याने बेल वाजवली.
'टींग टाँग...'
बेलचा आवाज होताच मघापासून अधिरतेने रामलालची वाट पाहणाऱ्या निशाच्या उरात धडधड वाढली. खरेतर आजवर तिने कधीही कोणा परपुरुषासोबत असा एकांत केला नव्हता. आज तिची पहिलीच वेळ होती.. व्हर्जिनिटी ब्रेक करून घ्यायची.. पण आज खरोखर आपल्याला ती करून घेता येईल का.. हा म्हातारा रामलाल आपल्याला पुरा पडेल का.... मुळात तो आपल्यावर चढेल का.. तिच्या मनात अनेक प्रश्न घोंगावत होते पण ... या प्रश्नांची उत्तरे येणारा काळच देणार असल्याने तिने स्वतःला सावरत दरवाजा उघडला.
दार उघडताच तिचे रामलालला तर रामलालला निशाचे दर्शन झाले.
निशाने प्रथम चपळाई करून त्याला आत बोलावले व दार लावून घेतले. रामलाल दरवाजा जवळच तिच्या मागे उभा होता. तिने त्याला खुर्चीवर बसायला सांगत ती त्याच्या समोरच्या खुर्चीवर बसायला चालली.
'साली, मोटी भैंस जैसी है .. मगर कुछ तो बात है इसमे .. साली मिल जाए तो रातभर नंगा करके जमके चोदुंगा...' तिच्या पाठमोर्या देहाकडे बघत रामलाल मनात मांडे खात होता.
आपल्या पाठीवर रेंगाळणारी रामलालची नजर निशाला जाणवत होती. तिला ती सुखद वाटली तरी पुढची पायरी गाठायची कि नाही याबद्दल अजूनही तिच्या मनाची तयारी होत नव्हती.
जवळपास पाच मिनिटे दोघेही एकमेकांच्या समोर बसून होते. पण बोलायला आरंभ कोणीच करत नव्हते. सुरवात कोठून करावी हे निशाला समजत नव्हते तसेच रामलाललाही. अखेर रामलालनेच संभाषणात पुढाकार घेण्याचे ठरवले. शेवटी कळ काढून तो किती काढणार. मनात वासना कितीही असली तरी शरीराचा विचार नको का?
"मेमसाब.. आपने हमसे शक्कर मंगाइ ..मगर पैसा तो दिया नही.. इसलिए हम पैसा लेने आए है.."
रात्रीच्या साडेनऊ वाजता साखर आणायला पैसे मागण्यासाठी कोण च्युत्या येणार? दोघांच्याही मनात हाच प्रश्न आला असावा. कारण दोघांच्याही चर्येवर हलकीशी स्मितरेषा खेळत होती.
"जी मै भूल गई.. लेकीन शक्कर मै लेकर आयी हुं ... आप चाय लोगे या कॉफी?"
"जी, वैसे तो हम केवल दुधही पिते है..." निशाच्या गच्च भरलेल्या छातीकडे आशाळभूतपणे बघत रामलाल म्हणाला.. "मगर आप जो ठीक समझे वो पिला दिजीए.."
रामलालच्या बोलण्यातील सूचकता निशालाही कळत होती. पण पुढे पाउल टाकायची तिची हिंमत होत नव्हती. ती काही न बोलता किचनमध्ये गेली व तिने निमुटपणे चहा बनवायला सुरवात केली.
गॅसवर तिने चहाचे भांडे ठेवून त्यात चायपत्ती, साखर टाकले व एक उकळी येण्याची ती वाट बघत उभी राहिली.
