S
StoryPublisher
Guest
Marathi Hot Stories -ब्ल्यू फिल्म
"हाम राकेश, तैयार है ना तू? शा~म्ट रेडी है. और शर्मिला, क~म्मेरा झूम करेगा ना तब बराबर फैला के रखना, समझी क्या? आतमम्दल्या गुलाबी भागाचा शा~म्ट नीट आला पायजेल. हाम ऐसेहीच फैला के रख. अबे ओ रामू, इस राकेशका थोबडा बीचमे तो नही आ रहा है ना? नही तो सब मेहनत जायेगी गम्धी की गाम्ड मे. मघाशी सूपर कमशा~म्ट मिला रहता. पण तुझी ही लाईटची वायर मध्ये कडमडली. च्यायची कटकट. जरा लम्बी वायर क्यूम नही वापरता तू? ऐन टाईम पर बिगाड झाला सारा. राकेशचा सगळा माल झडून गेला होता तुझ्या वायरचा गुम्ता सोडवेपर्यम्त. गधा कहीम का! आता पुन्हा तसा गाढा माल येणार आहे का? पहली धार का माल अच्छा होता है. ओ गुलाबो तु दहीमे थोडा श~मंपू मिलाकर ला. चल आज ऐसेही काम चला लेम्गे. रामू, निचेसे उपर आना प~म्न करते हुए, समझा?" अय्यर साहेब भराभर सुचना देत होते.
आणि मी मात्र कपाळावर हात मारून बसलो होतो. पम्धरा मिनिटापूर्वीच मी गळालो होतो पण अय्यर साहेबाम्नी साम्गितल्याप्रमाणे शर्मीलाच्या छातीवर अन तोम्डावर नव्हे. तिच्या भोकातून लवडा बाहेर खेचून वर तिच्या तोम्डावर उडवायला म्हणून सरकत होतो तोच रामूच्या लाईटची वायर माझ्या पायात अडकली अन ऐन वेळी मी खाली पडलो. एकदा सुटलेली पिचकारी रोखून धरायला आपण काही योगी पुरुष वगैरे नाही! साधा ब्ल्यू फिल्ममध्ये काम करणारा ’अ~म्क्टर’ आहे मी. आठवडाभर मूठ न मारता शर्मिलाच्या छातीसाठी राखून ठेवलेले घट्ट वीर्य फ्लोअरवर साम्डून गेले अन आता माझा अगदी सुस्त झाला होता. पण अय्यर साहेब घाई करत होते. त्याम्चम्ही बरोबरच आहे म्हणा! एवढी सगळी जमवाजमव करून झाल्यानम्तर शुटिम्ग न करताच प~म्कअबप करणे कसे शक्य आहे?
हे असे नेहमीचेच आहे. कधीमधी काम मिळतम ह्या धम्द्यात. गेल्या आठवड्यात अय्यरसाहेबाम्चा निरोप आला होता आजच्या शुटिम्गबद्दल. त्यामुळेच तर मी आठवडाभर मुठ्ठ्या न मारता माल जमा केला होता. पण हे वायर प्रकरण घडले अन त्यामुळे ब्ल्यू फिलंअचे ग्राहक पसम्त करतात तसला गाढा माल माझ्याकडे उरला नव्हता. अशा वेळी श~मंपू आणि दःयाचे मिश्रण वापरतात आमच्या धम्द्यात. श~मंपूमुळे दही चिकासारखम चिकट होतम पण तरीही दुधासारखम एकजीव होत नाही. जवळ जवळ ख~र्या चिकासारखम्च दिसतम. तुंहा बघणा~र्याम्ना वाटतम की किती घट्ट वीर्य ओततोय हा माणूस! फिल्ममध्ये वास येत नाही म्हणून बरम्य.
गुलाबोने पिचकारीत आणलेले श~मंपू आणि दःयाचे मिश्रण अय्यर साहेब फ्रेमच्या बाहेर उभे राहून शर्मिलाच्या तोम्डावर टाकू लागले अन रामू शुटिम्ग करू लागला. क्लोज-अप मध्ये अर्थातच पिचकारी दिसत नव्हती. फक्त शर्मिलाच्या चेह~र्यावर गचागच उडणारे खोटे खोटे वीर्य. अन नम्तर गुलाबोने खूप प्रयत्न करून कसाबसा उठवलेल्या माझ्या लम्डाचे काही शा~म्ट्स घेतले अय्यर साहेबाम्नी. एडिटिम्ग करून झाल्यानम्तर मीच झडतोय असे वाटेल बघणा~र्याम्ना. तसम माझम वय काही फार नाही. असेल फारतर पम्चवीसेक वर्षाम्चम. पण तरीदेखील माझा लम्ड उठवायला गुलाबोला प्रयत्न करावा लागला ह्याचम कुणाला आश्चर्य वाटायला नको. नेहमी नेहमी त्याच त्या राम्डाम्ची फाकलेली भोके बघून होतम असम आमच्या धम्द्यात.
तुंहाला वाटतम तसम नसतम इथे. धकाधकीचे जीवन असते. त्यातच पोलिसाम्चा ससेमिरा सतत पाठीशी लागलेला. आज धारावीच्या झोपडपट्टीतून धावपळ करीत इथे मुलूम्डच्या स्टुडिओमध्ये आलो होतो दुपारी बारा वाजता. स्टुडिओ म्हणजे टिनाच्या पत्र्याची एक खोली. मुलूम्डमध्ये एका वस्तीत भाड्याने घेतलेली. कधी ती खोली सोडून जावे लागेल ते माहिती नाही. आजूबाजूच्या कुणाला कुणकुण लागली की आली पोलीसाम्ची धाड. तरी अय्यर साहेबाम्चे पोलीसाम्शी चाम्गले सम्बम्ध आहेत म्हणून बरे.
कसे असणार नाहीत सम्बम्ध चाम्गले? ब्ल्यूफिल्ममध्ये काम करणा~र्या पोरी पोलीसाम्च्या सेवेसाठी नियमीत पाठवतात ना साहेब. वाट्टेल तसे घोळवतात त्या पोरीम्ना पोलीस अधिकारी. तिघे तिघे चढतात एकेका पोरीवर. पण नवीन इम्स्पेक्टर बदलून आला की तो दाखवण्यापुरती काम होईना एखादी धाड घालतोच. कुठून येऊन ह्या धम्द्यात फसलोय असे झालेय मला अगदी. तुंही म्हणाल की मी हे काय बोलतो आहे? माझ्या जागी ब्ल्यूफिल्ममध्ये काम करायला तुंही एका पायावर तयार व्हाल ह्याची खात्री आहे माझी. तुंहाला वाटत असेल की व्वा, काय मज्जा आहे! रोज नव्या नव्या मुली झवायला मिळतात. वरून पैसेसुद्धा! पण मित्राम्नो, माझे ऐका जरा. चुकूनही ह्या धम्द्यात येऊ नका. तुमच्या आयाबहिणीम्ना दूर ठेवा असल्या कामापासून आणि तुंही स्वत:सुद्धा असला विचार मनात आणू नका.
विश्वास नाही बसत ना? थाम्बा, ही गोष्ट तुंहाला सुरुवातीपासूनच साम्गायला हवी. मी मूळचा कोकणातला. पण इथे मुम्बईमध्ये अठरापगड लोकाम्नी भरलेल्या झोपडपट्टीत राहून इतके दिवस लोटलेत की कोकणातले ते दिवस आता आठवतसुद्धा नाहीत नीटसे. आठवून तरी काय करायचे म्हणा! घर असे आता उरलेच कुठे मला? घरी आधीचीच गरीबी. वडलाम्नी कसेबसे बारावीपर्यम्त शिकवले. पुढेसुद्धा शिकवायची त्याम्ची तयारी होती. पण मला बनायचे होते हृतिक रोशन किम्वा सलमान खान किम्वा काहीच नाही जमले तर निदान सुनील शेट्टी तरी. शि़अणापे़आ सिनेमाचे जास्त वेड होते मला. सलमानला बघून त्याच्यासारखी बा~म्डी बनवायची अन सिनेमात काम करायचे अशी स्वप्ने मी बघत होतो. त्यामुळे व्यायाम बियाम जमून करायचो. त्याच व्यायामामुळे माझी बा~म्डी सलमान इतकी नाही तरी ब~र्यापैकी झाली होती.
त्या कमावलेल्या शरीराचा उपयोग मी दादागिरी करण्यासाठी करायचो. वर्गातल्या मुलीम्वर इम्प्रेशन मारावेसे वाटायचे. त्यातल्या त्यात खोताम्ची सानिया माझी आवडती होती. म्हणजे तसे काही आमचे सूत वगैरे जमलेले नव्हते. पण ती शाळेची हिरा~म्इेन होती. पुढे मला सिनेमात काम मिळाले की तिला माझ्यासोबत हिरा~म्इेनचे काम मिळवून द्यायचे असे मी मनाशी ठरवले होते. होतीच सानिया तशी माल. ह्या वयातही तिची छाती वर्गातील इतर मुलीम्पे़आ जास्तच पुढे आली होती. स्कर्टमधून दिसणा~र्या गो~र्या गो~र्या माम्ड्या मला वेड लावायच्या. सोनेरी केस भुरभुर उडायचे तिचे. अपरम नाक मुमताजसारखम दिसायचम. ओठ रसरशीत होते ममता कुलकर्णीसारखे. आणि डोळे माधुरीसारखे. बोलके. आपण तर फिदा होतो तिच्यावर.
पण ती श्रीमम्त बापाची पोर. आमच्यासारख्या फाटक्या मुलाकडे कशाला बघेल? पण हरकत नाही, नम्तर मी सिनेमात चमकलो म्हणजे येईल आपसूक माझ्याशी ओळख काढत. ह्याची खात्री होती मला. त्यामुळेच तिच्याबद्दल घाणेरड्या का~मंएन्ट्स फळ्यावर लिहिणा~र्या बच्चू कुलकर्ण्याला मी इतके ठोकले होते की त्याचे हाड मोडले. मला मास्तराम्नी बदडून काढले होते त्या दिवशी. पण मी काही न बोलता गुपचुप मार खाल्ला. सानियासाठी. सिनेमात नाही का हिरो मार खात व्हिलनच्या तावडीत सापडलेल्या हिरा~म्इिनसाठी? सानियालासुद्धा माहिती होतम मी बच्चूला काम मारलम ते. मला मास्तराम्चा मार खाताना बघून ओठ दाताखाली दाबून चेहरा खाली वळवून बसली होती ती. पण नम्तर सानिया माझ्याशी कधी बोललीसुद्धा नाही. तरी मला खात्री होती की एकदा मी बा~म्लीवूडमध्ये चमकलो की ती येईल धावून माझ्याकडे.
ती बारावीला होती आणि मी देखील. फरक एवढाच की माझे हे बारावीचे तिसरे वर्ष होते अन तिचे पहिलेच. वर्षभर तिच्याकडे बघत मनात स्वप्ने रम्गवत होतो मी. त्याचा परिणाम म्हणजे पुन्हा एकदा बारावीचा रिझल्ट लागला अन व्ह्यायचे तेच झाले. लागोपाठ तिसरे वर्षी आंही नापास! रात्री बापाची बोलणी खात असताना माझ्या डोक्यात सणक आली. फिल्ममध्ये हिरो बनायचम असेल तर कशाला हवी बारावी अन ग्र~म्ज्यूएशनची कटकट? त्याच रात्री वडलाम्च्या खिशातून होते नव्हते ते सगळे पैसे चोरले. नुकताच पगार झाला होता त्याम्चा. चाम्गले साडेपाचशे रुपये पडले माझ्या हातात. साडेपाचशे रुपये म्हणजे खूप पैसे! चम्द्रावर जाऊन येता येईल एवढ्या पैशात, असे वाटले होते मला तेव्हा!
त्यावेळी माझ्याजवळ असलेल्या कपड्याम्चे गाठोडे बाम्धले. दोन प~म्न्ट अन दोनच शर्ट. आणि आलो मुम्बईला पळून. बारावीला मला तीन अटेम्प्ट करावे लागले होते. त्यामुळे ओठाम्वर मिसरूड फुटले होते. पण डोक्यात अक्कल नावाची वस्तू नव्हती. सलमान अन हृतिकचे बापलोक ह्या फिलं इम्डस्ट्रीमध्ये आधीच नाव पैसा कमावून बसले होते. आपल्या पोराम्ना फिलंअलाईनमध्ये नव्हे तर कुठे भुसार मालाच्या दुकानात पुड्या बाम्धायला लावणार होते काय ते? आमचा बाप मात्र पोस्टात कारकुनी करीत होता. अर्थात हे आता कळतम्य. तेव्हा कळले असते तर......
पण ते जाऊ द्या. मुम्बईत येऊन तर पोचलो. पण हिरो व्हायचे म्हणजे दणक्यात डायला~म्ग मारायचे अन ढिशाम्व ढिशाम्व करायचे एवढीच माझी समजूत होती. फिलं स्टुडिओमध्ये पोचलो की झालो आपण हिरो, अशी माझी पक्की खात्री होती! मुम्बईमध्ये येताच सारा झगमगाट बघून मी हरखलो होतो. काय तो सुम्दर प्ल~म्टफा~म्रं! किती चमकदार दिवे! खास माझ्याच स्वागतासाठी सजलेली दिसत होती जणु मुम्बई नगरी. ती रात्र राजेशाही थाटात मी व्हीटीच्या प्ल~म्टफा~म्रंअवर काढली अन दुसरे दिवशी सरळ आरके स्टुडिओ गाठला चेम्बूरमधला. हो, फिल्मी मासिके वाचून मला कोणता स्टुडिओ कुठे आहे हे माहिती होते. कुणाला तरी चेम्बूरला जाणारी बस विचारली अन पोचलो आरकेमध्ये.
एवढा मोठा भावी हिरो आपल्या स्टुडिओमध्ये आला म्हणून माझे स्वागत होईल अशी अपे़आ होती माझी. पण तिथल्या चौकीदाराने मला गेटवरच रोखले. खूप विनवणी करूनही काही उपयोग झाला नाही. दिवसभर थाम्बून निराश होऊन मी व्हीटी स्टेशनवर परत आलो. प्रवाशाम्च्या गर्दीत जागा मिळेल तिथे अम्ग टाकले अन झोपलो. नम्तर ते रोजचेच झाले. वडापाव खाऊन मी रोज आरकेमध्ये किम्वा इतर स्टुडिओमध्ये जायचो. अन दिवसभर काम मिळण्याच्या आशेने तिथे घोटाळत रहायचो. रात्री व्हीटीचा प्ल~म्टफा~म्रंअ हेच माझे घर. हळूहळू मी निराश होऊ लागलो. हिरोचे नाही तर व्हिलनचे, निदान व्हिलनच्या चमच्याचे तरी काम मिळेल एखाद्या फिल्ममध्ये, अशी आशा वाटायची. पण काम मिळाले नाही. जवळचे पैसे सम्पत आले होते. वडापाव खाण्याइतके देखील पैसे शिल्लक नव्हते. आता काय करावे याची विवम्चना असताना मला व्हीटीजवळ एका हा~म्टेलमध्ये ’कामाला पो~र्या पाहिजे’ अशी पाटी दिसली.
सारी स्वप्ने विसरून मी त्या हा~म्टेलात गेलो. कपबशा विसळणे अन भाम्डी घासण्याच्या कामापासून सुरूवात केली. नम्तर वेटरचे काम दिले मालकाने. दोन वेळ कसेही का होईना पण जेवायला मिळत होते. शिवाय ग्राहकाम्नी प्लेटमध्ये सोडून दिलेले चवदार पदार्थ मिळायचे. आधी कुणाचे उष्टे खाल्ले नव्हते. त्यामुळे लाज वाटायची. पण नम्तर ते अम्गी रुळले. रात्री तिथेच झोपायची सोय होती. कधी स्वप्नात खोताम्ची सानिया यायची. मी बोलवत नव्हतो तिला. हिरो बनायला निघालेला मी वेटर होऊन इथे ओल्या फरशीवर झोपत होतो. मला माझी स्वत:चीच लाज वाटत होती, तिला बोलवून काय करणार? पण तीच यायची माझ्या स्वप्नात. मी मोठा प्रसिद्ध हिरो झालो आहे. आंहा दोघाम्वर स्पा~म्टलाईट्स आहेत. क~मंएरा रोल होतोय, डायरेक्टर "अ~म्क्शन" असे ओरडतोय अन मग तिच्यासोबत माझा लव्हसीन सुरू होतोय असे काहीबाही दिसायचे स्वप्नात....
आता सहा वर्षे झाली असतील घर सोडून. घरची आठवण अशी फारशी येत नाही. वडील पोस्टात कारकुनी करायचे आणि सम्ध्याकाळी एका दुकानात हिशेब लिहायला जायचे. पगार पुरत नव्हता ना त्याम्चा. त्याचे मुख्य कारण म्हणजे आमची सावत्र आई! आमची म्हणजे माझी अन अम्जूची. अम्जूचा जन्म झाला अन त्यातच आमची आई गेली. बाबाम्नी दुसरे लग्न केले ते अम्जूचा साम्भाळ करायला कुणी हवे म्हणून. मी तेव्हा असेन सात वर्षाम्चा. तसा सावत्र आईचा फारसा त्रास नव्हता आंहाला. पण तिच्या नट्ट्यापट्ट्यात बाबाम्च्या पगाराचा बराचसा भाग खर्च व्हायचा. त्यामुळे माझ्या वडलाम्ना डबल नोकरी करावी लागायची.
आईचा (म्हणजे सावत्र आईचा) त्रास नसला तरी ती माझी सावत्र आई आहे हा विचार मनात असल्यामुळे की काय, पण मला तिचा लळा वगैरे कधीच नव्हता. जेवढ्यास तेवढे सम्बम्ध होते आमचे. अम्जू मात्र गोड छोकरी. तिला हीच एक आई माहिती होती. बाबाम्चम ल़ घरी फारसम नसायचम आणि आई शेजार पाजारच्या बायकाम्ना घरी बोलावून त्याम्च्याशी चकाट्या पिटण्यात मशगुल. त्यामुळे आंही दोघे बहीण भाऊ एकमेकाम्च्या जास्त जवळ होतो. आतासुद्धा मला घरापे़आ अम्जूचीच आठवण येते, आलीच तर. मी घरून पळून आलो तेव्हा सातवीत होती अम्जू. अभ्यासात माझ्यापे़आ बरीच हुशार. शिवाय घरकामात आईला मदत करण्यात सदैव तत्पर.
मुम्बईला पळून आल्यानम्तर सुरुवातीला अम्जूची आठवण जास्त यायची. खोताम्च्या सानियाची यायची त्यापे़आही जास्त. पण माझा मार्ग मीच वेगळा निवडला होता. मी कुठे आहे हे घरी कळवणे मला बरे वाटले नाही. सिनेमात हिरो बनलो असतो तर गावी जाऊन वाजत गाजत सर्वाम्ना साम्गितलम असतम अन सोबत घेऊन आलो असतो. करणारच होतो मी तसम. पण स्साला चान्सच मिळाला नाही. नम्तर वेटरचे काम करताना स्वत:ची लाज वाटायची अन घरची आणि अम्जूची आठवण काढणे सोडूनच दिले. सानियाची आठवण आलीच तर रात्री त्या हा~म्टेलच्या ओलसर फरशीवर सतरम्जी अम्थरून झोपताना यायची. तिच्या रसरशीत ओठाम्त लम्ड घुसवायला मिळाला तर? अन मग बेसिनजवळ जाऊन हलवून शाम्त करायचे. सतरम्जीवर डाग पडला तर मालक ओरडेल ना!
रविवारी हा~म्टेलला सुटी असायची. तेव्हा मात्र मी कुठल्या ना कुठल्या फिल्म स्टुडिओमध्ये एक चक्कर टाकायचो. तोपर्यम्त मी हिरो होण्याचे स्वप्न जवळजवळ सोडून दिले होते. एक्स्ट्राचे काम मिळाले तरी पुरे, असे वाटायचे. पण सिनेमात काम करणा~र्या एक्स्ट्रा~म लोकाम्चीसुद्धा सम्घटना होती. त्यामुळे आमच्यासारख्या बाहेरच्या लोकाम्ना काम मिळणे अवघड होते. तरीही प्रयत्न करीत रहायचे.
एका रविवारी आरकेच्या गेटबाहेर माझ्यासारखेच काही तरूण जमले होते. त्यापैकी एकाने साम्गितले की फिल्मसिटीमध्ये कुठल्याशा टीव्ही सिरियलसाठी एका गर्दीच्या सीनचे शुटिम्ग सुरू आहे. लगेच सर्वजण तिकडे निघाले. लढाईचा सीन होता. त्यासाठी शेकडो तरूण हवे होते सैनिकाम्चे काम करायला. मलादेखील काम मिळाले. मेकप करताना अन सैनिकाचे कपडे घालताना मला वाटले की हरकत नाही. एक्स्ट्रा तर एक्स्ट्रा. अनेक थोर हिरो आधी एक्स्ट्रा~म होते. धर्मेम्द्र नाही झाला का एक्स्ट्रा पासून हिरो?
तर अशा रितीने त्या दिवशी मी एक्स्ट्रा झालो. काही दिवस त्या सिरियलचे शुटिम्ग सुरू होते तोपर्यम्त शम्भर रुपये रोज मिळायचे. सम्घटनेच्या मेम्बर्ससाठी जास्त रेट होता. ते काम सम्पल्यानम्तर मध्ये दोन तीन दिवस काम मिळाले नाही. सिरियलसाठी मला काम देणा~र्या माणसाची मनधरणी केली तेव्हा मात्र पुन्हा आठवड्यातून तीन-चार दिवस काम मिळू लागले. भला माणूस होता तो असे वाटले मला. हा~म्टेलातील नोकरी सोडलीच होती मी ह्या कामासाठी. पण नम्तर काम मिळेनासे झाले. थोड्या कामासाठी रोज तिथे जमणा~र्या तरुणाम्ची हाणामारी व्हायला लागली.
तशातच मी त्या कास्टिम्ग एजन्सीवाल्याशी भाम्डण केले. एक्स्ट्राचे काम देणारा तो माणूस होता मध्यमवयीन. पण तो समलिम्गी होता हे मला माहिती नव्हते. एकदा काम पूर्ण झाल्यानम्तर मी कपडे बदलवीत असताना तो चेम्जिम्ग रूममध्ये आला. रात्र बरीच झाली होती. शुटिम्गचे कपडे उतरवून मी चड्डीमध्ये होतो माझे कपडे घालण्याच्या तयारीत. मला जायची घाई होती. पण तो आला आणि माझ्या ढुम्गणावर थाप मारून म्हणाला, "ऐसे ही रहो. अच्छे लगते हो." मला विचित्र वाटली त्याची नजर. मी म्हणालो की मला दूर जायचे आहे, निघाले पाहिजे. आणि कपडे घालू लागलो. पण तो जवळ आला अन माझ्या चड्डीत हात घालून माझे ढुम्गण कुरवाळत म्हणाला, "चिकनी गाम्ड है तेरी साले. एकबार मारने दे ना. रोज काम मिलेगा." मला त्याचा स्पर्श सहन झाला नाही. काय वाट्टेल ते झाले तरी मला गाम्ड मारून घ्यायची नव्हती. त्याला धक्का देऊन मी कपडे उचलले अन पळालो. "देखता हूम तेरेकू कौन काम देता है" तो ओरडत होता.
बाहेर येऊन मी कपडे घातले अन व्हीटीला परत आलो. तो प्रसम्ग फिल्मसिटीमध्ये घडला होता. म्हणून दुसरे दिवशी तिथे न जाता मी आरके स्टुडिओमध्ये गेलो. पण त्या माणसाने सगळीकडे माझे नाव साम्गून ठेवले होते की काय माहीत नाही. मला कुठल्याच स्टुडिओमध्ये काम मिळाले नाही. आठवडाभरात जमलेले पैसे सम्पले. अयशस्वी होऊन घरी परत जाण्याची लाज वाटू लागली होती मला. काहीतरी करून दाखवायचे या जिद्दीने आलो होतो मी घरून पळून. भुकेल्या पोटी मी आरकेजवळ कामाच्या प्रती़एत उभा होतो. एका सिनियर एक्स्ट्रा अ~म्क्टरने बाम्द~र्याला मसाज पार्लर सुरू केले होते. माझी अवस्था बघून त्याला दया आली. माझे धडधाकट शरीर बघून तो म्हणाला की तुला मालीश करता येईल. करणार काय? गेलो त्याच्यासोबत. गुजराथी होता तो. जितेशभाई नाव त्याचे.
’लेडीज अ~म्न्ड जेन्ट्स ब्यूटी पार्लर’ अशी पाटी होती दुकानावर. पण लेडीज क्वचितच यायच्या. पुरुष ग्राहक मात्र नियमीत येत. तिथे मालीशचे काम करणारा त्या जितेशभाईचा भाचा होता. त्याने मला मालीश शिकवली. पुढल्या महिन्यात तो गावी गेला अन माझ्यावर मालीशची जबाबदारी आली. मी मन लावून काम करू लागलो. ग्राहकाम्च्या घामेजलेल्या कळकट शरीराला तेल लावून रगडणे अन दाबणे असे काम होते. मला आवडत नव्हते. तरी करावे लागत होते. फेशियल, कटिम्ग वगैरे करणारे दुसरे होते.
"हाम राकेश, तैयार है ना तू? शा~म्ट रेडी है. और शर्मिला, क~म्मेरा झूम करेगा ना तब बराबर फैला के रखना, समझी क्या? आतमम्दल्या गुलाबी भागाचा शा~म्ट नीट आला पायजेल. हाम ऐसेहीच फैला के रख. अबे ओ रामू, इस राकेशका थोबडा बीचमे तो नही आ रहा है ना? नही तो सब मेहनत जायेगी गम्धी की गाम्ड मे. मघाशी सूपर कमशा~म्ट मिला रहता. पण तुझी ही लाईटची वायर मध्ये कडमडली. च्यायची कटकट. जरा लम्बी वायर क्यूम नही वापरता तू? ऐन टाईम पर बिगाड झाला सारा. राकेशचा सगळा माल झडून गेला होता तुझ्या वायरचा गुम्ता सोडवेपर्यम्त. गधा कहीम का! आता पुन्हा तसा गाढा माल येणार आहे का? पहली धार का माल अच्छा होता है. ओ गुलाबो तु दहीमे थोडा श~मंपू मिलाकर ला. चल आज ऐसेही काम चला लेम्गे. रामू, निचेसे उपर आना प~म्न करते हुए, समझा?" अय्यर साहेब भराभर सुचना देत होते.
आणि मी मात्र कपाळावर हात मारून बसलो होतो. पम्धरा मिनिटापूर्वीच मी गळालो होतो पण अय्यर साहेबाम्नी साम्गितल्याप्रमाणे शर्मीलाच्या छातीवर अन तोम्डावर नव्हे. तिच्या भोकातून लवडा बाहेर खेचून वर तिच्या तोम्डावर उडवायला म्हणून सरकत होतो तोच रामूच्या लाईटची वायर माझ्या पायात अडकली अन ऐन वेळी मी खाली पडलो. एकदा सुटलेली पिचकारी रोखून धरायला आपण काही योगी पुरुष वगैरे नाही! साधा ब्ल्यू फिल्ममध्ये काम करणारा ’अ~म्क्टर’ आहे मी. आठवडाभर मूठ न मारता शर्मिलाच्या छातीसाठी राखून ठेवलेले घट्ट वीर्य फ्लोअरवर साम्डून गेले अन आता माझा अगदी सुस्त झाला होता. पण अय्यर साहेब घाई करत होते. त्याम्चम्ही बरोबरच आहे म्हणा! एवढी सगळी जमवाजमव करून झाल्यानम्तर शुटिम्ग न करताच प~म्कअबप करणे कसे शक्य आहे?
हे असे नेहमीचेच आहे. कधीमधी काम मिळतम ह्या धम्द्यात. गेल्या आठवड्यात अय्यरसाहेबाम्चा निरोप आला होता आजच्या शुटिम्गबद्दल. त्यामुळेच तर मी आठवडाभर मुठ्ठ्या न मारता माल जमा केला होता. पण हे वायर प्रकरण घडले अन त्यामुळे ब्ल्यू फिलंअचे ग्राहक पसम्त करतात तसला गाढा माल माझ्याकडे उरला नव्हता. अशा वेळी श~मंपू आणि दःयाचे मिश्रण वापरतात आमच्या धम्द्यात. श~मंपूमुळे दही चिकासारखम चिकट होतम पण तरीही दुधासारखम एकजीव होत नाही. जवळ जवळ ख~र्या चिकासारखम्च दिसतम. तुंहा बघणा~र्याम्ना वाटतम की किती घट्ट वीर्य ओततोय हा माणूस! फिल्ममध्ये वास येत नाही म्हणून बरम्य.
गुलाबोने पिचकारीत आणलेले श~मंपू आणि दःयाचे मिश्रण अय्यर साहेब फ्रेमच्या बाहेर उभे राहून शर्मिलाच्या तोम्डावर टाकू लागले अन रामू शुटिम्ग करू लागला. क्लोज-अप मध्ये अर्थातच पिचकारी दिसत नव्हती. फक्त शर्मिलाच्या चेह~र्यावर गचागच उडणारे खोटे खोटे वीर्य. अन नम्तर गुलाबोने खूप प्रयत्न करून कसाबसा उठवलेल्या माझ्या लम्डाचे काही शा~म्ट्स घेतले अय्यर साहेबाम्नी. एडिटिम्ग करून झाल्यानम्तर मीच झडतोय असे वाटेल बघणा~र्याम्ना. तसम माझम वय काही फार नाही. असेल फारतर पम्चवीसेक वर्षाम्चम. पण तरीदेखील माझा लम्ड उठवायला गुलाबोला प्रयत्न करावा लागला ह्याचम कुणाला आश्चर्य वाटायला नको. नेहमी नेहमी त्याच त्या राम्डाम्ची फाकलेली भोके बघून होतम असम आमच्या धम्द्यात.
तुंहाला वाटतम तसम नसतम इथे. धकाधकीचे जीवन असते. त्यातच पोलिसाम्चा ससेमिरा सतत पाठीशी लागलेला. आज धारावीच्या झोपडपट्टीतून धावपळ करीत इथे मुलूम्डच्या स्टुडिओमध्ये आलो होतो दुपारी बारा वाजता. स्टुडिओ म्हणजे टिनाच्या पत्र्याची एक खोली. मुलूम्डमध्ये एका वस्तीत भाड्याने घेतलेली. कधी ती खोली सोडून जावे लागेल ते माहिती नाही. आजूबाजूच्या कुणाला कुणकुण लागली की आली पोलीसाम्ची धाड. तरी अय्यर साहेबाम्चे पोलीसाम्शी चाम्गले सम्बम्ध आहेत म्हणून बरे.
कसे असणार नाहीत सम्बम्ध चाम्गले? ब्ल्यूफिल्ममध्ये काम करणा~र्या पोरी पोलीसाम्च्या सेवेसाठी नियमीत पाठवतात ना साहेब. वाट्टेल तसे घोळवतात त्या पोरीम्ना पोलीस अधिकारी. तिघे तिघे चढतात एकेका पोरीवर. पण नवीन इम्स्पेक्टर बदलून आला की तो दाखवण्यापुरती काम होईना एखादी धाड घालतोच. कुठून येऊन ह्या धम्द्यात फसलोय असे झालेय मला अगदी. तुंही म्हणाल की मी हे काय बोलतो आहे? माझ्या जागी ब्ल्यूफिल्ममध्ये काम करायला तुंही एका पायावर तयार व्हाल ह्याची खात्री आहे माझी. तुंहाला वाटत असेल की व्वा, काय मज्जा आहे! रोज नव्या नव्या मुली झवायला मिळतात. वरून पैसेसुद्धा! पण मित्राम्नो, माझे ऐका जरा. चुकूनही ह्या धम्द्यात येऊ नका. तुमच्या आयाबहिणीम्ना दूर ठेवा असल्या कामापासून आणि तुंही स्वत:सुद्धा असला विचार मनात आणू नका.
विश्वास नाही बसत ना? थाम्बा, ही गोष्ट तुंहाला सुरुवातीपासूनच साम्गायला हवी. मी मूळचा कोकणातला. पण इथे मुम्बईमध्ये अठरापगड लोकाम्नी भरलेल्या झोपडपट्टीत राहून इतके दिवस लोटलेत की कोकणातले ते दिवस आता आठवतसुद्धा नाहीत नीटसे. आठवून तरी काय करायचे म्हणा! घर असे आता उरलेच कुठे मला? घरी आधीचीच गरीबी. वडलाम्नी कसेबसे बारावीपर्यम्त शिकवले. पुढेसुद्धा शिकवायची त्याम्ची तयारी होती. पण मला बनायचे होते हृतिक रोशन किम्वा सलमान खान किम्वा काहीच नाही जमले तर निदान सुनील शेट्टी तरी. शि़अणापे़आ सिनेमाचे जास्त वेड होते मला. सलमानला बघून त्याच्यासारखी बा~म्डी बनवायची अन सिनेमात काम करायचे अशी स्वप्ने मी बघत होतो. त्यामुळे व्यायाम बियाम जमून करायचो. त्याच व्यायामामुळे माझी बा~म्डी सलमान इतकी नाही तरी ब~र्यापैकी झाली होती.
त्या कमावलेल्या शरीराचा उपयोग मी दादागिरी करण्यासाठी करायचो. वर्गातल्या मुलीम्वर इम्प्रेशन मारावेसे वाटायचे. त्यातल्या त्यात खोताम्ची सानिया माझी आवडती होती. म्हणजे तसे काही आमचे सूत वगैरे जमलेले नव्हते. पण ती शाळेची हिरा~म्इेन होती. पुढे मला सिनेमात काम मिळाले की तिला माझ्यासोबत हिरा~म्इेनचे काम मिळवून द्यायचे असे मी मनाशी ठरवले होते. होतीच सानिया तशी माल. ह्या वयातही तिची छाती वर्गातील इतर मुलीम्पे़आ जास्तच पुढे आली होती. स्कर्टमधून दिसणा~र्या गो~र्या गो~र्या माम्ड्या मला वेड लावायच्या. सोनेरी केस भुरभुर उडायचे तिचे. अपरम नाक मुमताजसारखम दिसायचम. ओठ रसरशीत होते ममता कुलकर्णीसारखे. आणि डोळे माधुरीसारखे. बोलके. आपण तर फिदा होतो तिच्यावर.
पण ती श्रीमम्त बापाची पोर. आमच्यासारख्या फाटक्या मुलाकडे कशाला बघेल? पण हरकत नाही, नम्तर मी सिनेमात चमकलो म्हणजे येईल आपसूक माझ्याशी ओळख काढत. ह्याची खात्री होती मला. त्यामुळेच तिच्याबद्दल घाणेरड्या का~मंएन्ट्स फळ्यावर लिहिणा~र्या बच्चू कुलकर्ण्याला मी इतके ठोकले होते की त्याचे हाड मोडले. मला मास्तराम्नी बदडून काढले होते त्या दिवशी. पण मी काही न बोलता गुपचुप मार खाल्ला. सानियासाठी. सिनेमात नाही का हिरो मार खात व्हिलनच्या तावडीत सापडलेल्या हिरा~म्इिनसाठी? सानियालासुद्धा माहिती होतम मी बच्चूला काम मारलम ते. मला मास्तराम्चा मार खाताना बघून ओठ दाताखाली दाबून चेहरा खाली वळवून बसली होती ती. पण नम्तर सानिया माझ्याशी कधी बोललीसुद्धा नाही. तरी मला खात्री होती की एकदा मी बा~म्लीवूडमध्ये चमकलो की ती येईल धावून माझ्याकडे.
ती बारावीला होती आणि मी देखील. फरक एवढाच की माझे हे बारावीचे तिसरे वर्ष होते अन तिचे पहिलेच. वर्षभर तिच्याकडे बघत मनात स्वप्ने रम्गवत होतो मी. त्याचा परिणाम म्हणजे पुन्हा एकदा बारावीचा रिझल्ट लागला अन व्ह्यायचे तेच झाले. लागोपाठ तिसरे वर्षी आंही नापास! रात्री बापाची बोलणी खात असताना माझ्या डोक्यात सणक आली. फिल्ममध्ये हिरो बनायचम असेल तर कशाला हवी बारावी अन ग्र~म्ज्यूएशनची कटकट? त्याच रात्री वडलाम्च्या खिशातून होते नव्हते ते सगळे पैसे चोरले. नुकताच पगार झाला होता त्याम्चा. चाम्गले साडेपाचशे रुपये पडले माझ्या हातात. साडेपाचशे रुपये म्हणजे खूप पैसे! चम्द्रावर जाऊन येता येईल एवढ्या पैशात, असे वाटले होते मला तेव्हा!
त्यावेळी माझ्याजवळ असलेल्या कपड्याम्चे गाठोडे बाम्धले. दोन प~म्न्ट अन दोनच शर्ट. आणि आलो मुम्बईला पळून. बारावीला मला तीन अटेम्प्ट करावे लागले होते. त्यामुळे ओठाम्वर मिसरूड फुटले होते. पण डोक्यात अक्कल नावाची वस्तू नव्हती. सलमान अन हृतिकचे बापलोक ह्या फिलं इम्डस्ट्रीमध्ये आधीच नाव पैसा कमावून बसले होते. आपल्या पोराम्ना फिलंअलाईनमध्ये नव्हे तर कुठे भुसार मालाच्या दुकानात पुड्या बाम्धायला लावणार होते काय ते? आमचा बाप मात्र पोस्टात कारकुनी करीत होता. अर्थात हे आता कळतम्य. तेव्हा कळले असते तर......
पण ते जाऊ द्या. मुम्बईत येऊन तर पोचलो. पण हिरो व्हायचे म्हणजे दणक्यात डायला~म्ग मारायचे अन ढिशाम्व ढिशाम्व करायचे एवढीच माझी समजूत होती. फिलं स्टुडिओमध्ये पोचलो की झालो आपण हिरो, अशी माझी पक्की खात्री होती! मुम्बईमध्ये येताच सारा झगमगाट बघून मी हरखलो होतो. काय तो सुम्दर प्ल~म्टफा~म्रं! किती चमकदार दिवे! खास माझ्याच स्वागतासाठी सजलेली दिसत होती जणु मुम्बई नगरी. ती रात्र राजेशाही थाटात मी व्हीटीच्या प्ल~म्टफा~म्रंअवर काढली अन दुसरे दिवशी सरळ आरके स्टुडिओ गाठला चेम्बूरमधला. हो, फिल्मी मासिके वाचून मला कोणता स्टुडिओ कुठे आहे हे माहिती होते. कुणाला तरी चेम्बूरला जाणारी बस विचारली अन पोचलो आरकेमध्ये.
एवढा मोठा भावी हिरो आपल्या स्टुडिओमध्ये आला म्हणून माझे स्वागत होईल अशी अपे़आ होती माझी. पण तिथल्या चौकीदाराने मला गेटवरच रोखले. खूप विनवणी करूनही काही उपयोग झाला नाही. दिवसभर थाम्बून निराश होऊन मी व्हीटी स्टेशनवर परत आलो. प्रवाशाम्च्या गर्दीत जागा मिळेल तिथे अम्ग टाकले अन झोपलो. नम्तर ते रोजचेच झाले. वडापाव खाऊन मी रोज आरकेमध्ये किम्वा इतर स्टुडिओमध्ये जायचो. अन दिवसभर काम मिळण्याच्या आशेने तिथे घोटाळत रहायचो. रात्री व्हीटीचा प्ल~म्टफा~म्रंअ हेच माझे घर. हळूहळू मी निराश होऊ लागलो. हिरोचे नाही तर व्हिलनचे, निदान व्हिलनच्या चमच्याचे तरी काम मिळेल एखाद्या फिल्ममध्ये, अशी आशा वाटायची. पण काम मिळाले नाही. जवळचे पैसे सम्पत आले होते. वडापाव खाण्याइतके देखील पैसे शिल्लक नव्हते. आता काय करावे याची विवम्चना असताना मला व्हीटीजवळ एका हा~म्टेलमध्ये ’कामाला पो~र्या पाहिजे’ अशी पाटी दिसली.
सारी स्वप्ने विसरून मी त्या हा~म्टेलात गेलो. कपबशा विसळणे अन भाम्डी घासण्याच्या कामापासून सुरूवात केली. नम्तर वेटरचे काम दिले मालकाने. दोन वेळ कसेही का होईना पण जेवायला मिळत होते. शिवाय ग्राहकाम्नी प्लेटमध्ये सोडून दिलेले चवदार पदार्थ मिळायचे. आधी कुणाचे उष्टे खाल्ले नव्हते. त्यामुळे लाज वाटायची. पण नम्तर ते अम्गी रुळले. रात्री तिथेच झोपायची सोय होती. कधी स्वप्नात खोताम्ची सानिया यायची. मी बोलवत नव्हतो तिला. हिरो बनायला निघालेला मी वेटर होऊन इथे ओल्या फरशीवर झोपत होतो. मला माझी स्वत:चीच लाज वाटत होती, तिला बोलवून काय करणार? पण तीच यायची माझ्या स्वप्नात. मी मोठा प्रसिद्ध हिरो झालो आहे. आंहा दोघाम्वर स्पा~म्टलाईट्स आहेत. क~मंएरा रोल होतोय, डायरेक्टर "अ~म्क्शन" असे ओरडतोय अन मग तिच्यासोबत माझा लव्हसीन सुरू होतोय असे काहीबाही दिसायचे स्वप्नात....
आता सहा वर्षे झाली असतील घर सोडून. घरची आठवण अशी फारशी येत नाही. वडील पोस्टात कारकुनी करायचे आणि सम्ध्याकाळी एका दुकानात हिशेब लिहायला जायचे. पगार पुरत नव्हता ना त्याम्चा. त्याचे मुख्य कारण म्हणजे आमची सावत्र आई! आमची म्हणजे माझी अन अम्जूची. अम्जूचा जन्म झाला अन त्यातच आमची आई गेली. बाबाम्नी दुसरे लग्न केले ते अम्जूचा साम्भाळ करायला कुणी हवे म्हणून. मी तेव्हा असेन सात वर्षाम्चा. तसा सावत्र आईचा फारसा त्रास नव्हता आंहाला. पण तिच्या नट्ट्यापट्ट्यात बाबाम्च्या पगाराचा बराचसा भाग खर्च व्हायचा. त्यामुळे माझ्या वडलाम्ना डबल नोकरी करावी लागायची.
आईचा (म्हणजे सावत्र आईचा) त्रास नसला तरी ती माझी सावत्र आई आहे हा विचार मनात असल्यामुळे की काय, पण मला तिचा लळा वगैरे कधीच नव्हता. जेवढ्यास तेवढे सम्बम्ध होते आमचे. अम्जू मात्र गोड छोकरी. तिला हीच एक आई माहिती होती. बाबाम्चम ल़ घरी फारसम नसायचम आणि आई शेजार पाजारच्या बायकाम्ना घरी बोलावून त्याम्च्याशी चकाट्या पिटण्यात मशगुल. त्यामुळे आंही दोघे बहीण भाऊ एकमेकाम्च्या जास्त जवळ होतो. आतासुद्धा मला घरापे़आ अम्जूचीच आठवण येते, आलीच तर. मी घरून पळून आलो तेव्हा सातवीत होती अम्जू. अभ्यासात माझ्यापे़आ बरीच हुशार. शिवाय घरकामात आईला मदत करण्यात सदैव तत्पर.
मुम्बईला पळून आल्यानम्तर सुरुवातीला अम्जूची आठवण जास्त यायची. खोताम्च्या सानियाची यायची त्यापे़आही जास्त. पण माझा मार्ग मीच वेगळा निवडला होता. मी कुठे आहे हे घरी कळवणे मला बरे वाटले नाही. सिनेमात हिरो बनलो असतो तर गावी जाऊन वाजत गाजत सर्वाम्ना साम्गितलम असतम अन सोबत घेऊन आलो असतो. करणारच होतो मी तसम. पण स्साला चान्सच मिळाला नाही. नम्तर वेटरचे काम करताना स्वत:ची लाज वाटायची अन घरची आणि अम्जूची आठवण काढणे सोडूनच दिले. सानियाची आठवण आलीच तर रात्री त्या हा~म्टेलच्या ओलसर फरशीवर सतरम्जी अम्थरून झोपताना यायची. तिच्या रसरशीत ओठाम्त लम्ड घुसवायला मिळाला तर? अन मग बेसिनजवळ जाऊन हलवून शाम्त करायचे. सतरम्जीवर डाग पडला तर मालक ओरडेल ना!
रविवारी हा~म्टेलला सुटी असायची. तेव्हा मात्र मी कुठल्या ना कुठल्या फिल्म स्टुडिओमध्ये एक चक्कर टाकायचो. तोपर्यम्त मी हिरो होण्याचे स्वप्न जवळजवळ सोडून दिले होते. एक्स्ट्राचे काम मिळाले तरी पुरे, असे वाटायचे. पण सिनेमात काम करणा~र्या एक्स्ट्रा~म लोकाम्चीसुद्धा सम्घटना होती. त्यामुळे आमच्यासारख्या बाहेरच्या लोकाम्ना काम मिळणे अवघड होते. तरीही प्रयत्न करीत रहायचे.
एका रविवारी आरकेच्या गेटबाहेर माझ्यासारखेच काही तरूण जमले होते. त्यापैकी एकाने साम्गितले की फिल्मसिटीमध्ये कुठल्याशा टीव्ही सिरियलसाठी एका गर्दीच्या सीनचे शुटिम्ग सुरू आहे. लगेच सर्वजण तिकडे निघाले. लढाईचा सीन होता. त्यासाठी शेकडो तरूण हवे होते सैनिकाम्चे काम करायला. मलादेखील काम मिळाले. मेकप करताना अन सैनिकाचे कपडे घालताना मला वाटले की हरकत नाही. एक्स्ट्रा तर एक्स्ट्रा. अनेक थोर हिरो आधी एक्स्ट्रा~म होते. धर्मेम्द्र नाही झाला का एक्स्ट्रा पासून हिरो?
तर अशा रितीने त्या दिवशी मी एक्स्ट्रा झालो. काही दिवस त्या सिरियलचे शुटिम्ग सुरू होते तोपर्यम्त शम्भर रुपये रोज मिळायचे. सम्घटनेच्या मेम्बर्ससाठी जास्त रेट होता. ते काम सम्पल्यानम्तर मध्ये दोन तीन दिवस काम मिळाले नाही. सिरियलसाठी मला काम देणा~र्या माणसाची मनधरणी केली तेव्हा मात्र पुन्हा आठवड्यातून तीन-चार दिवस काम मिळू लागले. भला माणूस होता तो असे वाटले मला. हा~म्टेलातील नोकरी सोडलीच होती मी ह्या कामासाठी. पण नम्तर काम मिळेनासे झाले. थोड्या कामासाठी रोज तिथे जमणा~र्या तरुणाम्ची हाणामारी व्हायला लागली.
तशातच मी त्या कास्टिम्ग एजन्सीवाल्याशी भाम्डण केले. एक्स्ट्राचे काम देणारा तो माणूस होता मध्यमवयीन. पण तो समलिम्गी होता हे मला माहिती नव्हते. एकदा काम पूर्ण झाल्यानम्तर मी कपडे बदलवीत असताना तो चेम्जिम्ग रूममध्ये आला. रात्र बरीच झाली होती. शुटिम्गचे कपडे उतरवून मी चड्डीमध्ये होतो माझे कपडे घालण्याच्या तयारीत. मला जायची घाई होती. पण तो आला आणि माझ्या ढुम्गणावर थाप मारून म्हणाला, "ऐसे ही रहो. अच्छे लगते हो." मला विचित्र वाटली त्याची नजर. मी म्हणालो की मला दूर जायचे आहे, निघाले पाहिजे. आणि कपडे घालू लागलो. पण तो जवळ आला अन माझ्या चड्डीत हात घालून माझे ढुम्गण कुरवाळत म्हणाला, "चिकनी गाम्ड है तेरी साले. एकबार मारने दे ना. रोज काम मिलेगा." मला त्याचा स्पर्श सहन झाला नाही. काय वाट्टेल ते झाले तरी मला गाम्ड मारून घ्यायची नव्हती. त्याला धक्का देऊन मी कपडे उचलले अन पळालो. "देखता हूम तेरेकू कौन काम देता है" तो ओरडत होता.
बाहेर येऊन मी कपडे घातले अन व्हीटीला परत आलो. तो प्रसम्ग फिल्मसिटीमध्ये घडला होता. म्हणून दुसरे दिवशी तिथे न जाता मी आरके स्टुडिओमध्ये गेलो. पण त्या माणसाने सगळीकडे माझे नाव साम्गून ठेवले होते की काय माहीत नाही. मला कुठल्याच स्टुडिओमध्ये काम मिळाले नाही. आठवडाभरात जमलेले पैसे सम्पले. अयशस्वी होऊन घरी परत जाण्याची लाज वाटू लागली होती मला. काहीतरी करून दाखवायचे या जिद्दीने आलो होतो मी घरून पळून. भुकेल्या पोटी मी आरकेजवळ कामाच्या प्रती़एत उभा होतो. एका सिनियर एक्स्ट्रा अ~म्क्टरने बाम्द~र्याला मसाज पार्लर सुरू केले होते. माझी अवस्था बघून त्याला दया आली. माझे धडधाकट शरीर बघून तो म्हणाला की तुला मालीश करता येईल. करणार काय? गेलो त्याच्यासोबत. गुजराथी होता तो. जितेशभाई नाव त्याचे.
’लेडीज अ~म्न्ड जेन्ट्स ब्यूटी पार्लर’ अशी पाटी होती दुकानावर. पण लेडीज क्वचितच यायच्या. पुरुष ग्राहक मात्र नियमीत येत. तिथे मालीशचे काम करणारा त्या जितेशभाईचा भाचा होता. त्याने मला मालीश शिकवली. पुढल्या महिन्यात तो गावी गेला अन माझ्यावर मालीशची जबाबदारी आली. मी मन लावून काम करू लागलो. ग्राहकाम्च्या घामेजलेल्या कळकट शरीराला तेल लावून रगडणे अन दाबणे असे काम होते. मला आवडत नव्हते. तरी करावे लागत होते. फेशियल, कटिम्ग वगैरे करणारे दुसरे होते.