S
StoryPublisher
Guest
अनोखे संबंध
मित्रांनो हि कथा इंसेस्ट प्रवर्गातील आहे तसेच या कथेमध्ये खूप डीप, मर्यादेबाहेर जाणारे प्रेमप्रसंग आहेत ज्यात गोल्डन शावर व इतर गोष्टी सुद्धा आहेत. ज्यांना असले प्रकार माहिती नाहीत किंवा आवडत नाहीत त्यांनी या कथेपासून लांब राहिलेले बरे.
या कथेमध्ये मी फोटो आणि गिफ टाकून कथा आणखी मनोरंजक करण्याचा प्रयत्न करणार आहे परंतु कथेला सूट होईल अश्या गीफ्स आणि फोटो मोठ्या प्रमाणावर मिळणे कठीण असते त्यामुळे वाचकांनी मला सांभाळून घ्यावे हीच इच्छा. सर्व फोटो आणि गीफ्स इंटरनेट वरून किंवा दुसऱ्या कथेमधून घेण्यात आल्या आहेत. कोणालाही कोणताही फोटो न आवडल्यास व्यक्तिगत मेसेज करून सांगावे.माझ्या मागच्या कथेप्रमाणेच या कथेमध्ये देखील नुसती सेक्स न भरता मानवी मनाच्या भावना टाकण्याचा प्रयत्न मी केला आहे. त्यामुळे ९ इन्च लांब ४ इंच जाड, एकच हिरो १०-२० बायका असे यात नसेल.
कथा हि माझ्या विचारांनी प्रेरित होऊन लिहिली गेली आहे याच भान ठेऊन वाचावी.
सर्वांकडून प्रतिसादाची अपेक्षा.
धन्यवाद.
शहराच्या एका कोपऱ्यात गोंगाटापासून दूर नव्याने वसत असलेल्या वस्तीच्या एका सोसायटी गेटवर 'ती' उभी होती कडेवर एक लहान बाळ होत. सोसायटी तशी उच्च - मध्यम वर्गीय लोकांची होती. म्हणजे ना अति श्रीमंत ना गरीब. आपआपल्या घरी सुखात असलेले लोक तिथे राहत होते. सोसायटीच्या आत अगदी एका बाजूला सगळ्यात मोठा असलेला बंगला जो कि खूप वर्षांपासून रिकामाच होता त्यात राहण्यास कोणीतरी आज आले होते. सोयटीचा सेक्रेटरी 'मधुसुदन भिडे' बंगल्याच्या समोर उभ्या असलेल्या मोठ्या सामानाच्या ट्रकला बघत असतानाच एक कार सोसायटी गेटवर येऊन थांबली त्यातूनच 'ती' खाली उतरली.
एव्हाना ट्रक मधून काय काय सामान उतरत आहे हे बघण्यात व्यस्त असलेले भिडेचे डोळे आता तिच्यावर होते. अंगावर चमकणाऱ्या टिकल्यांची चमकदार साडी, स्लिवलेस ब्लाउस ज्याच्या केवळ बारीक पट्ट्या भरदार भरीव खांद्यांवर घट्ट बसलेल्या, कंबरेच्या खाली जाणारी लांबसडक आणि जाडजूड केसांची वेणी, हातात बांगड्या कपाळावर बारीक टिकली गळ्यात लटकणारे लांब मंगळसूत्र, कानात डुलणारे झुमके, ओठांवर भडक गुलाबी रंगाची लिपस्टिक आणि डोक्यावर उन्हात लावायचा काळा चष्मा. या सगळ्यांच्या पेक्षा भिडेच्या नजरेत भरत होती ती 'तिची' नितळ गोरीपान काया. कडेवरच्या लेकराला सांभाळताना पदर जागेवर थांबत नव्हता तिचा आणि त्यात स्लिवलेस ब्लाउज.... त्यामुळे भर उन्हात चकचकीत नितळ गोरी स्किन आरश्यासारखी चकाकत होती. आणि ती जिथे जिथे बघता येईल तिथे तिथे भिडे चे डोळे भिरभिर फिरत होते.
आपल्या घराच्या विंग जवळून निरीक्षण करून झाल्यावर भिडेचे पाय आपसूक तिच्या दिशेला वळले, असेही तिला भेटावे लागणारच होते कारण तो सोसायटी चा सेक्रेटरी होता, सोसायटीमध्ये कोणी नवीन राहण्यास आले कि सर्वप्रथम तोच त्यांना भेटायचा, आणि या वेळेस तर भेट चांगलीच होणार होती. लांबून जी चकाकणारी स्किन दिसत होती ती जवळून गोरी गुलाबी दिसू लागली. स्लिव्हलेस ब्लाउसमुळे एक हाथ खांद्यापासून उघडाच होता. ब्लाउसची खांद्यावरची पट्टी इतकी रुतून बसली होती कि ती जागा चांगलीच लुसलुशीत मांसल असेल असे स्पष्ट दिसत होते. कधी नव्हे ते वायुदेव आज भिडेवर प्रसन्न होते. हलकेच पाऊले टाकत तो तिच्या कडे जात असताना एक झुळूक आली आणि तिचे रेशमी केस तिच्या गोऱ्या गुलाबी चेहऱ्यावर उडाले. एक हाथ बाळाला कडेवर घेण्यात गुंतला असल्यामुळे तिने दुसरा हाथ हलकेच वर करून आपल्या चेहऱ्यांवर आलेल्या केसांच्या बटा आवरल्या. भिडेच्या काळजात वीज चमकली, पाऊल जागच्या जागीच थबकले, चष्म्यातून तिक्ष्ण नजरेनी हाथ वर झाल्यावर दिसणारी बगल टिपली होती. इतकी गोरी गुलाबी नितळ केसविरहित ती जागा पिक्चर मधल्या नटीचीच असू शकते हा त्याचा भ्रम आज तुटला होता. सेकंदाच्याही कमी वेळ ते अभूतपूर्व दर्शन झाल्यावर भिडेला शुद्धीवर यायला एक मिनिट लागला. त्याची पाऊले पुन्हा तिच्या दिशेनी पडू लागली, यावेळी काहीशी वेगाने. वायुदेवाचा दुसरा प्रसाद भिडेला मिळाला. पुन्हा वाऱ्याची एक झुळूक आली आणि या वेळी तिच्या पदराच्या मध्ये घुसली...... अगदीच थोडासा पदर हलकेच बाजूला सरला, तिचे तितकेच गोरे गुलाबी नितळ पोट आणि नाजूक छोटुशी बेंबी भिडेच्या नजरेनी टिपून घेतली. काळजात लागोपाठ विजा चमकून वादळ घोंगवायला लागलं होत.
भिडे : हॅलो ..... माय सेल्फ मधुसूदन भिडे, हाऊ आर यु मॅडम .......
उगीचंच इंग्लिश फेकून इम्प्रेशन मारण्याचा केलेला केविलवाणा प्रयत्न...
ती : अय्या...... भिडे काका.... अहो मॅडम काय बोलताय ..... सोनाली म्हणा ना..... मला ओळखल नाही का ..... मी तुमचे मित्र रामकृष्ण जोशी बुवांची मुलगी.....
आरस्पानी सौंदर्याला साजेसा वीणेच्या तारांसारखा आवाज, हा आवाज ऐकून काळजात मेघगर्जना सुरु झाली. डोळ्यांनी मेंदूला पाजलेल्या यौवन मदिरे मुळे मेंदूला तिने बोललेले शब्द ऐकू आले पण त्यांचा अर्थ उमगायला वेळ लागत होता. भिडे थबकून नुसतं तिच्या चेहर्याकडे बघत उभा होता.
ती : नमस्कार करते हा काका .......
कडेवरच्या लेकराला सावरत ती ललना भिडेच्या पायावर एक हाथ खाली करून हलकेच वाकली .... आहाहाहा ... काळजात वादळी पावसाच्या सुरुवातीला पडणारे टप्पोरे थेंब टपटप पडू लागले. किंचित वाकल्यामुळे पदर हळूच बाजूला झाला आणि ब्लाउजचा खोलगट गळा पूर्ण उजागर झाला. चावट नजर तितक्यातच कशी थांबेल..... दोन उत्तुंग वळणदार गोऱ्यापान डोंगरांच्या मध्ये असणारी अंधारी दरी नजरेनी अचूक टिपली. मंगळसूत्राची काळ्या मण्याची माळ दरी मधे गडप झालेली होती. अप्रतिम दृष्य ..... पण त्याचा काळ अत्यंत कमी. तिचा हाथ भिडेच्या पायाला लागला देखील नव्हता तितक्यातच ती पुन्हा सरळ झाली आणि चेहऱ्यावर स्मित हास्य करीत भिडेला बघू लागली.
ती : अहो अजूनही ओळख लागत नाहीये का??? रामचंद्र जोशी तुमचे मित्र नाही का... डी विंग मध्ये राहतात.... त्यांनी तुम्हाला सांगितले होते ना मी इथे तुमच्या सोसायटी मध्ये राहायला येणार आहे.....
तिच्या मुखातून निघालेले शब्द कानातून मेंदूपर्यंत तर पोहोचले होते पण मेंदू मघाशी बघितलेल्या विलोभनीय दृश्यातून मिळालेल्या धुंदीतच होता, भिडे तोंड उघडे करून डोळे सताड उघडे ठेऊन शून्यात बघत उभा होता. तिने हळूच भिडेच्या हाताला स्पर्श केला. भिडेचे सर्वांग शहारून गेले आणि त्या बरोबरच तो भानावर देखील आला, त्याच्या मेंदूला भोवतालच्या जगाची जाणीव झाली आणि तिच्या तोंडून कानात गेलेल्या शब्दांचा ताळमेळ तो लावू लागला. रामचंद्र जोशी बुवा खरंच त्याचे मित्र होते आणि त्यांनी सांगितले देखील होते कि त्यांची मुलगी इथे राहायला येणार आहे, पण ती इतक्या लवकर आणि या बंगल्यात येणार आहे हे भिडेला माहिती नव्हते. मध्यम वर्गीय जोशीची मुलगी इतक्या मोठ्या बंगल्यात राहायला आली हे त्याच्या व्यवहारी मेंदूला पचत नव्हते, पण सध्या हा सगळा विचार करण्याची वेळ नव्हती.
भिडे : हो हो हो ..... जोशी बोलला होता मला एकदा..... पण तुम्ही इतक्या लवकर येताल अशी अपेक्षा नव्हती....
सोनाली : अहो काका यावंच लागलं तशीच इमर्जन्सी होती ना आणि तुम्ही मला अहो जाहो का करत आहात तुम्ही माझ्या बाबांचे मित्र आहात म्हणजे माझ्यासाठी बाबांसारखेच आहात.... मला नावाने हाक मारा ....
सूचनावजा आदेश देऊन मादक ललना बंगल्याच्या दिशेनी गेली. जाता जाता भिडेच्या काळजात सुरु असलेल्या वादळाची पार हवाच काढून टाकली. 'बाबांसारखेच आहात' या शब्दांनी वादळ संपल्या नंतरची शांतता पसरली होती.
'मायला जोश्याची पोरगी इतकी मस्त असेल असे वाटले नव्हते.... आणि हिचा नवरा पण चांगला मालदार दिसतो... सोसायटी मधला सगळ्यात मोठा बंगला विकत घेतला..... सामान पण नवीनच दिसत आहे... जोश्या कडून माहिती काढावी लागेल....'
विचार करत भिडे सोनाली मागोमाग बंगल्यामधे दाखल झाला, ट्रक मधून घरात येणारे सर्व सामान बहुतेक नवीनच दिसत होते. 'आता मित्राची मुलगी म्हटल्यावर जबाबदारी घेतल्या सारखं तरी करावंच लागेल. कमीत कमी तितका वेळ सोनालीच्या यौवनाचं डोळ्यांनी रसपान तरी करता येईल' हा विचार करून भिडे घरात थांबला,
भिडे : सोनाली तू अजिबात काळजी नको करुस, तू बस आरामात बाळाला घेऊन मी सगळं सामान घेतो.
हे ऐकून सोनालीच्या चेहऱ्यावर स्मित हास्य फुलले, जणू काही खूप मोठ्या जबाबदारीचं ओझं तिच्या खांद्यावरून उतरल होत. भिडेनी देखील हसून तिला उत्तर दिल आणि तो ट्रक मधून सामान काढणाऱ्या लोकांना सूचना देऊ लागला.
...................
पण हि कथा इथून सुरु झाली नव्हती सोनाली नावाची हि मादक अप्सरा सोयायटी मध्ये राहायला येण्याआधी पडद्या मागे बऱ्याच गोष्टी घडून गेल्या घडून गेल्या होत्या.
काही दिवसांपूर्वी ........
संध्याकाळची वेळ बस मधून एक ६०-६५ वयाची व्यक्ती प्रवास करत होती. कुर्ता पायजमा घातलेला हा पुरुष बस च्या सगळ्यात मागच्या सीटवर खिडकीच्या बाजुला बसलेला होता. बस वेगाने धावत होती आणि खिडकीमधून येणारा वारा पुरुषाच्या चेहऱ्यावर आदळत होता, हवेने त्याच्या टकलावरचे उरलेसुरले बारीक बारीक केसांचे खुंट देखील हलत होते. धावणाऱ्या बसच्या खिडकीमधून हा कुठेतरी बघत बसलेला असताना त्याच्या खिशातल्या मोबाइलचा आवाज झाला. त्याने अलगद खिशातून मोबाइल काढून बघितले.... मोबाइल बघताच स्वारी कमालीची खुलली चेहऱ्यावर आनंदी आनंद दिसू लागल. क्षणाचाहि विलंब न लावता त्याने फोन उचलला.
तो : काय ग माझी राणी किती वेळचा वाट बघतोय.... आत्ता फोन करतेस होय....
समोरची व्यक्ती काहीतरी बोलली ते त्याला बसच्या खडखड आवाजात नीट ऐकू आले नव्हते... किंवा प्रवासात त्याच्या मोबाइलला नीट रेंज मिळत नसावी.
तो : अग बच्चू काय बोलते काहीच ऐकू येत नाहीये.... बस मध्ये आहेना मी, निघालो आहे घराकडे आता.... रेंज कमी जास्त होत आहे बघ..... एक काम कर मेसेज कर मी तिकडे बोलतो तुझ्याशी......
मोबाइलच्या मेसेज बॉक्स मधे:
तो : बस मध्ये आहे ना मी म्हणून आवाज येत नव्हता नीट, काय म्हणत होतीस तू.
ती : हो का बर ठीक आहे, मेसेजच करते मी पण, मी म्हणत होते कधी निघणार आहात काम झाल कि नाही.....
तो : काम तर झालंय, निघालो आहे आता पोहोचेल घरी ३-४ तासांनी.
ती : अय्या खरच काम झाल..... बर झाल बाई मला तर टेन्शन आल होत काम होत कि नाही म्हणून, मग आता तोच बंगला फायनल होणार ना?
तो : हो ग माझी राणी तुला मी माझ्या पासून दूर कस ठेवू शकतो बर.... लग्नानंतर राहिलीस दूर इतकी वर्ष पुरे झाल, आता तू आणि तुझ बाळ माझ्या नजरेसमोर असले कि मला चिंता नसेल काही.
ती : हो हो, मला पण तेच पाहिजे होत ना, नाहीतर मला बाई भारी टेन्शन आलेलं आता कस होणार मी एकटी बाई सोबत लेकरू.... कस होईल सगळ आणि कशी मी एकटी सगळ सांभाळेल....
तो : अग एकटी कशाला हा रामचंद्र आहे ना तुझ्या सोबत...... चल आता काही काळजी करू नकोस मी घरी पोहोचलो कि परत फोन करतो तुला.
मेसेज मधल संभाषण संपल्यावर त्याच्या चेहऱ्यावर कमालीचे समाधान आणि हास्य पसरले होते मोठ्या खुशीत त्याने आपला मोबाइल खिशात टाकला आणि पुढील दिवसांचे स्वप्न रंगवत तो पुढील प्रवास करू लागला.
यातूनही पूर्ण काही कळत नाहीये..... जाऊ द्या कळेल हळू हळू कथा पुढे गेल्यावर.
मित्रांनो हि कथा इंसेस्ट प्रवर्गातील आहे तसेच या कथेमध्ये खूप डीप, मर्यादेबाहेर जाणारे प्रेमप्रसंग आहेत ज्यात गोल्डन शावर व इतर गोष्टी सुद्धा आहेत. ज्यांना असले प्रकार माहिती नाहीत किंवा आवडत नाहीत त्यांनी या कथेपासून लांब राहिलेले बरे.
या कथेमध्ये मी फोटो आणि गिफ टाकून कथा आणखी मनोरंजक करण्याचा प्रयत्न करणार आहे परंतु कथेला सूट होईल अश्या गीफ्स आणि फोटो मोठ्या प्रमाणावर मिळणे कठीण असते त्यामुळे वाचकांनी मला सांभाळून घ्यावे हीच इच्छा. सर्व फोटो आणि गीफ्स इंटरनेट वरून किंवा दुसऱ्या कथेमधून घेण्यात आल्या आहेत. कोणालाही कोणताही फोटो न आवडल्यास व्यक्तिगत मेसेज करून सांगावे.माझ्या मागच्या कथेप्रमाणेच या कथेमध्ये देखील नुसती सेक्स न भरता मानवी मनाच्या भावना टाकण्याचा प्रयत्न मी केला आहे. त्यामुळे ९ इन्च लांब ४ इंच जाड, एकच हिरो १०-२० बायका असे यात नसेल.
कथा हि माझ्या विचारांनी प्रेरित होऊन लिहिली गेली आहे याच भान ठेऊन वाचावी.
सर्वांकडून प्रतिसादाची अपेक्षा.
धन्यवाद.
शहराच्या एका कोपऱ्यात गोंगाटापासून दूर नव्याने वसत असलेल्या वस्तीच्या एका सोसायटी गेटवर 'ती' उभी होती कडेवर एक लहान बाळ होत. सोसायटी तशी उच्च - मध्यम वर्गीय लोकांची होती. म्हणजे ना अति श्रीमंत ना गरीब. आपआपल्या घरी सुखात असलेले लोक तिथे राहत होते. सोसायटीच्या आत अगदी एका बाजूला सगळ्यात मोठा असलेला बंगला जो कि खूप वर्षांपासून रिकामाच होता त्यात राहण्यास कोणीतरी आज आले होते. सोयटीचा सेक्रेटरी 'मधुसुदन भिडे' बंगल्याच्या समोर उभ्या असलेल्या मोठ्या सामानाच्या ट्रकला बघत असतानाच एक कार सोसायटी गेटवर येऊन थांबली त्यातूनच 'ती' खाली उतरली.
एव्हाना ट्रक मधून काय काय सामान उतरत आहे हे बघण्यात व्यस्त असलेले भिडेचे डोळे आता तिच्यावर होते. अंगावर चमकणाऱ्या टिकल्यांची चमकदार साडी, स्लिवलेस ब्लाउस ज्याच्या केवळ बारीक पट्ट्या भरदार भरीव खांद्यांवर घट्ट बसलेल्या, कंबरेच्या खाली जाणारी लांबसडक आणि जाडजूड केसांची वेणी, हातात बांगड्या कपाळावर बारीक टिकली गळ्यात लटकणारे लांब मंगळसूत्र, कानात डुलणारे झुमके, ओठांवर भडक गुलाबी रंगाची लिपस्टिक आणि डोक्यावर उन्हात लावायचा काळा चष्मा. या सगळ्यांच्या पेक्षा भिडेच्या नजरेत भरत होती ती 'तिची' नितळ गोरीपान काया. कडेवरच्या लेकराला सांभाळताना पदर जागेवर थांबत नव्हता तिचा आणि त्यात स्लिवलेस ब्लाउज.... त्यामुळे भर उन्हात चकचकीत नितळ गोरी स्किन आरश्यासारखी चकाकत होती. आणि ती जिथे जिथे बघता येईल तिथे तिथे भिडे चे डोळे भिरभिर फिरत होते.
आपल्या घराच्या विंग जवळून निरीक्षण करून झाल्यावर भिडेचे पाय आपसूक तिच्या दिशेला वळले, असेही तिला भेटावे लागणारच होते कारण तो सोसायटी चा सेक्रेटरी होता, सोसायटीमध्ये कोणी नवीन राहण्यास आले कि सर्वप्रथम तोच त्यांना भेटायचा, आणि या वेळेस तर भेट चांगलीच होणार होती. लांबून जी चकाकणारी स्किन दिसत होती ती जवळून गोरी गुलाबी दिसू लागली. स्लिव्हलेस ब्लाउसमुळे एक हाथ खांद्यापासून उघडाच होता. ब्लाउसची खांद्यावरची पट्टी इतकी रुतून बसली होती कि ती जागा चांगलीच लुसलुशीत मांसल असेल असे स्पष्ट दिसत होते. कधी नव्हे ते वायुदेव आज भिडेवर प्रसन्न होते. हलकेच पाऊले टाकत तो तिच्या कडे जात असताना एक झुळूक आली आणि तिचे रेशमी केस तिच्या गोऱ्या गुलाबी चेहऱ्यावर उडाले. एक हाथ बाळाला कडेवर घेण्यात गुंतला असल्यामुळे तिने दुसरा हाथ हलकेच वर करून आपल्या चेहऱ्यांवर आलेल्या केसांच्या बटा आवरल्या. भिडेच्या काळजात वीज चमकली, पाऊल जागच्या जागीच थबकले, चष्म्यातून तिक्ष्ण नजरेनी हाथ वर झाल्यावर दिसणारी बगल टिपली होती. इतकी गोरी गुलाबी नितळ केसविरहित ती जागा पिक्चर मधल्या नटीचीच असू शकते हा त्याचा भ्रम आज तुटला होता. सेकंदाच्याही कमी वेळ ते अभूतपूर्व दर्शन झाल्यावर भिडेला शुद्धीवर यायला एक मिनिट लागला. त्याची पाऊले पुन्हा तिच्या दिशेनी पडू लागली, यावेळी काहीशी वेगाने. वायुदेवाचा दुसरा प्रसाद भिडेला मिळाला. पुन्हा वाऱ्याची एक झुळूक आली आणि या वेळी तिच्या पदराच्या मध्ये घुसली...... अगदीच थोडासा पदर हलकेच बाजूला सरला, तिचे तितकेच गोरे गुलाबी नितळ पोट आणि नाजूक छोटुशी बेंबी भिडेच्या नजरेनी टिपून घेतली. काळजात लागोपाठ विजा चमकून वादळ घोंगवायला लागलं होत.
भिडे : हॅलो ..... माय सेल्फ मधुसूदन भिडे, हाऊ आर यु मॅडम .......
उगीचंच इंग्लिश फेकून इम्प्रेशन मारण्याचा केलेला केविलवाणा प्रयत्न...
ती : अय्या...... भिडे काका.... अहो मॅडम काय बोलताय ..... सोनाली म्हणा ना..... मला ओळखल नाही का ..... मी तुमचे मित्र रामकृष्ण जोशी बुवांची मुलगी.....
आरस्पानी सौंदर्याला साजेसा वीणेच्या तारांसारखा आवाज, हा आवाज ऐकून काळजात मेघगर्जना सुरु झाली. डोळ्यांनी मेंदूला पाजलेल्या यौवन मदिरे मुळे मेंदूला तिने बोललेले शब्द ऐकू आले पण त्यांचा अर्थ उमगायला वेळ लागत होता. भिडे थबकून नुसतं तिच्या चेहर्याकडे बघत उभा होता.
ती : नमस्कार करते हा काका .......
कडेवरच्या लेकराला सावरत ती ललना भिडेच्या पायावर एक हाथ खाली करून हलकेच वाकली .... आहाहाहा ... काळजात वादळी पावसाच्या सुरुवातीला पडणारे टप्पोरे थेंब टपटप पडू लागले. किंचित वाकल्यामुळे पदर हळूच बाजूला झाला आणि ब्लाउजचा खोलगट गळा पूर्ण उजागर झाला. चावट नजर तितक्यातच कशी थांबेल..... दोन उत्तुंग वळणदार गोऱ्यापान डोंगरांच्या मध्ये असणारी अंधारी दरी नजरेनी अचूक टिपली. मंगळसूत्राची काळ्या मण्याची माळ दरी मधे गडप झालेली होती. अप्रतिम दृष्य ..... पण त्याचा काळ अत्यंत कमी. तिचा हाथ भिडेच्या पायाला लागला देखील नव्हता तितक्यातच ती पुन्हा सरळ झाली आणि चेहऱ्यावर स्मित हास्य करीत भिडेला बघू लागली.
ती : अहो अजूनही ओळख लागत नाहीये का??? रामचंद्र जोशी तुमचे मित्र नाही का... डी विंग मध्ये राहतात.... त्यांनी तुम्हाला सांगितले होते ना मी इथे तुमच्या सोसायटी मध्ये राहायला येणार आहे.....
तिच्या मुखातून निघालेले शब्द कानातून मेंदूपर्यंत तर पोहोचले होते पण मेंदू मघाशी बघितलेल्या विलोभनीय दृश्यातून मिळालेल्या धुंदीतच होता, भिडे तोंड उघडे करून डोळे सताड उघडे ठेऊन शून्यात बघत उभा होता. तिने हळूच भिडेच्या हाताला स्पर्श केला. भिडेचे सर्वांग शहारून गेले आणि त्या बरोबरच तो भानावर देखील आला, त्याच्या मेंदूला भोवतालच्या जगाची जाणीव झाली आणि तिच्या तोंडून कानात गेलेल्या शब्दांचा ताळमेळ तो लावू लागला. रामचंद्र जोशी बुवा खरंच त्याचे मित्र होते आणि त्यांनी सांगितले देखील होते कि त्यांची मुलगी इथे राहायला येणार आहे, पण ती इतक्या लवकर आणि या बंगल्यात येणार आहे हे भिडेला माहिती नव्हते. मध्यम वर्गीय जोशीची मुलगी इतक्या मोठ्या बंगल्यात राहायला आली हे त्याच्या व्यवहारी मेंदूला पचत नव्हते, पण सध्या हा सगळा विचार करण्याची वेळ नव्हती.
भिडे : हो हो हो ..... जोशी बोलला होता मला एकदा..... पण तुम्ही इतक्या लवकर येताल अशी अपेक्षा नव्हती....
सोनाली : अहो काका यावंच लागलं तशीच इमर्जन्सी होती ना आणि तुम्ही मला अहो जाहो का करत आहात तुम्ही माझ्या बाबांचे मित्र आहात म्हणजे माझ्यासाठी बाबांसारखेच आहात.... मला नावाने हाक मारा ....
सूचनावजा आदेश देऊन मादक ललना बंगल्याच्या दिशेनी गेली. जाता जाता भिडेच्या काळजात सुरु असलेल्या वादळाची पार हवाच काढून टाकली. 'बाबांसारखेच आहात' या शब्दांनी वादळ संपल्या नंतरची शांतता पसरली होती.
'मायला जोश्याची पोरगी इतकी मस्त असेल असे वाटले नव्हते.... आणि हिचा नवरा पण चांगला मालदार दिसतो... सोसायटी मधला सगळ्यात मोठा बंगला विकत घेतला..... सामान पण नवीनच दिसत आहे... जोश्या कडून माहिती काढावी लागेल....'
विचार करत भिडे सोनाली मागोमाग बंगल्यामधे दाखल झाला, ट्रक मधून घरात येणारे सर्व सामान बहुतेक नवीनच दिसत होते. 'आता मित्राची मुलगी म्हटल्यावर जबाबदारी घेतल्या सारखं तरी करावंच लागेल. कमीत कमी तितका वेळ सोनालीच्या यौवनाचं डोळ्यांनी रसपान तरी करता येईल' हा विचार करून भिडे घरात थांबला,
भिडे : सोनाली तू अजिबात काळजी नको करुस, तू बस आरामात बाळाला घेऊन मी सगळं सामान घेतो.
हे ऐकून सोनालीच्या चेहऱ्यावर स्मित हास्य फुलले, जणू काही खूप मोठ्या जबाबदारीचं ओझं तिच्या खांद्यावरून उतरल होत. भिडेनी देखील हसून तिला उत्तर दिल आणि तो ट्रक मधून सामान काढणाऱ्या लोकांना सूचना देऊ लागला.
...................
पण हि कथा इथून सुरु झाली नव्हती सोनाली नावाची हि मादक अप्सरा सोयायटी मध्ये राहायला येण्याआधी पडद्या मागे बऱ्याच गोष्टी घडून गेल्या घडून गेल्या होत्या.
काही दिवसांपूर्वी ........
संध्याकाळची वेळ बस मधून एक ६०-६५ वयाची व्यक्ती प्रवास करत होती. कुर्ता पायजमा घातलेला हा पुरुष बस च्या सगळ्यात मागच्या सीटवर खिडकीच्या बाजुला बसलेला होता. बस वेगाने धावत होती आणि खिडकीमधून येणारा वारा पुरुषाच्या चेहऱ्यावर आदळत होता, हवेने त्याच्या टकलावरचे उरलेसुरले बारीक बारीक केसांचे खुंट देखील हलत होते. धावणाऱ्या बसच्या खिडकीमधून हा कुठेतरी बघत बसलेला असताना त्याच्या खिशातल्या मोबाइलचा आवाज झाला. त्याने अलगद खिशातून मोबाइल काढून बघितले.... मोबाइल बघताच स्वारी कमालीची खुलली चेहऱ्यावर आनंदी आनंद दिसू लागल. क्षणाचाहि विलंब न लावता त्याने फोन उचलला.
तो : काय ग माझी राणी किती वेळचा वाट बघतोय.... आत्ता फोन करतेस होय....
समोरची व्यक्ती काहीतरी बोलली ते त्याला बसच्या खडखड आवाजात नीट ऐकू आले नव्हते... किंवा प्रवासात त्याच्या मोबाइलला नीट रेंज मिळत नसावी.
तो : अग बच्चू काय बोलते काहीच ऐकू येत नाहीये.... बस मध्ये आहेना मी, निघालो आहे घराकडे आता.... रेंज कमी जास्त होत आहे बघ..... एक काम कर मेसेज कर मी तिकडे बोलतो तुझ्याशी......
मोबाइलच्या मेसेज बॉक्स मधे:
तो : बस मध्ये आहे ना मी म्हणून आवाज येत नव्हता नीट, काय म्हणत होतीस तू.
ती : हो का बर ठीक आहे, मेसेजच करते मी पण, मी म्हणत होते कधी निघणार आहात काम झाल कि नाही.....
तो : काम तर झालंय, निघालो आहे आता पोहोचेल घरी ३-४ तासांनी.
ती : अय्या खरच काम झाल..... बर झाल बाई मला तर टेन्शन आल होत काम होत कि नाही म्हणून, मग आता तोच बंगला फायनल होणार ना?
तो : हो ग माझी राणी तुला मी माझ्या पासून दूर कस ठेवू शकतो बर.... लग्नानंतर राहिलीस दूर इतकी वर्ष पुरे झाल, आता तू आणि तुझ बाळ माझ्या नजरेसमोर असले कि मला चिंता नसेल काही.
ती : हो हो, मला पण तेच पाहिजे होत ना, नाहीतर मला बाई भारी टेन्शन आलेलं आता कस होणार मी एकटी बाई सोबत लेकरू.... कस होईल सगळ आणि कशी मी एकटी सगळ सांभाळेल....
तो : अग एकटी कशाला हा रामचंद्र आहे ना तुझ्या सोबत...... चल आता काही काळजी करू नकोस मी घरी पोहोचलो कि परत फोन करतो तुला.
मेसेज मधल संभाषण संपल्यावर त्याच्या चेहऱ्यावर कमालीचे समाधान आणि हास्य पसरले होते मोठ्या खुशीत त्याने आपला मोबाइल खिशात टाकला आणि पुढील दिवसांचे स्वप्न रंगवत तो पुढील प्रवास करू लागला.
यातूनही पूर्ण काही कळत नाहीये..... जाऊ द्या कळेल हळू हळू कथा पुढे गेल्यावर.
