S
StoryPublisher
Guest
अबोल प्रीत
नेहमीपेक्षा जरा जास्तच उशीर झाल्याने आकाश धावतच कॉलेज गेट वर आला. कॉलेज सुटले नाही हे पाहून त्याने हुष्य केले.
तो घामाने पूर्ण भिजला होता. चेहर्यावरील घामाच्या धारा लांबूनही सहज दिसत होत्या. विस्कटलेले केस, प्यांटमधून निम्मा बाहेर आलेला शर्ट आणि पळण्याच्या नादात बंद तुटलेली बॅग घेऊन झाडाच्या सावलीत जिथे तो नेहमी उभा राहतो तिथे जाऊन उभा राहिला. दम लागल्याने अजूनही त्याची छाती वर खाली होत होती.
प्रत्येकाला जीवनामध्ये कोणत्याना कोणत्यातरी गोष्टीबद्दल आकर्षण असतेच. तेच आकर्षण त्याला देहभान विसरायला भाग पाडत असते, पण त्याच स्थितीत तो अतिशय आनंदी असतो.
आकाशही त्याला अपवाद नव्हता. रोजची हीच वेळ त्याला या जगापासून तोडून एक वेगळ्याच आनंदी विश्वात घेऊन जात होती. तो वारंवार हातातील घड्याळाकडे पाहत होता. ५ वाजायला जेमतेम २-३ मिनिटे बाकी होते, पण तो वेळ त्याला खूप मोठा वाटत होता.
बरोबर ५ वाजता कॉलेज सुटण्याची बेल झाली, तसे त्याच्या काळजात धस्स झाले. हृदयाच्या स्पन्दनानी वेग पकडायला सुरुवात केली. मन अतिशय आतुर व्हायला लागले.
कॉलेज मधून हळूहळू मुलामुलींचे घोळके बाहेर पडायला लागले. आकाशची नजर प्रत्तेक मुलींच्या घोळक्यावर फिरत होती. बराचवेळ त्याचा हा खेळ सुरु होता. वेळ जाईल तशी त्याचे बेचैनी अधिकच वाढायला लागली. मनात निराशेचे मळभ जमा व्हायला लागले.
तेवढ्यात त्याची नजर एका मुलींच्या घोळक्यावर स्थिरावली. त्याच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक आली. चेहऱ्यावर आनंद हसू पसरले. त्याला ती दिसली होती. हो तिलाच पाहण्यासाठी गेली ६ महिने अगदी अशीच किंबहुना या पेक्षा जास्त धावपळ तो करत होता.
ती दिसताच तो शेजारच्या गाडीकडे धावला. बाहेर आलेला शर्ट व्यवस्थित करून, खिश्यातील कंगव्याने मनसोक्त हुंदडनाऱ्या केसांना एका शिस्तीत बसवले. चेहरा व्यवस्थित केला आणि बॅग गाडीवरच ठेवून तो पहिल्या जागेवर आला.
आतापर्यंत ती खूप जवळ आली होती. तो तिच्याकडे पूर्ण देहभान विसरून पाहत होता. तिच्या प्रत्येक पावलागणिक त्याला दोघांच्या जवलीक्तेचा भास होत होता. त्याचे अंग अंग रोमांचित झाले होते. हसताना दिसणारे पांढरे शुभ्र दात त्याच्या आनंदाची पावतीच देत होते. तिच्याकडे एकाग्रतेने पाहण्याने त्याला आजूबाजूच्या गोष्टी दिसेनास्या झाल्या.
ती त्याच्या अगदी समोरून जाऊ लागली. त्याची तिच्या बद्दलची ओढ एवढी अनामिक होती कि त्याला तिच्या शरीराच्या सुगंधाचा भास होऊ लागला. अगदी उष्णतेच्या काळात एकादी थंड वाऱ्याची झुळूक चेहऱ्यावरून गेल्यावर जसे भाव पसरवते अगदी तसेच काहीतरी त्याचे झाले होते.
आता ती त्याला पाठमोरी होऊन चालत होती. तिची पाठमोरी आकृती अधिकच मोहक वाटत होती. चालताना होणारी तिच्या शरीराची हालचाल मनाला आनंद देऊन जात होती.
ती जशी दूर जाऊ लागली तसे त्याचे हावभाव बदलायला लागले. तिच्या लांब जाणाऱ्या प्रत्तेक पावलागणिक विरह त्याला आपल्या कवेत घेऊ लागला. सरते शेवटी ती दिसेनाशी झाल्यावर तो भानावर आला ते उद्या ५ वाजता तिला पाहण्याच्या विचारानेच.
आज रात्री आकाशला नेहमीसारखी झोप येत नव्हती. तो सतत कूस बदलत होता. त्याचे मन आज तिचे विचार सोडायला तयार नव्हते. त्याला ते वेगवेगळे प्रश्न विचारायला लागले. “कुठवर चालणार असे? याचा शेवट करावा का नाही? मी तिला आवडत असेन का? तिला दुसराच कुणीतरी आवडत नसेल ना?” शेवटचा प्रश्न त्याला जास्तच त्रासिक वाटला. रात्री कधीतरी त्याला झोप लागली.
बरोबर ५ वाजता बेल वाजली. कॉलेज मधून मुलामुलींचे घोळके लगबगीने बाहेर पडायला लागले. त्यांच्या पावलांमध्ये घराच्या ओढीने वेगळीच शक्ती संचारली होती.
दिवसभराच्या तणावग्रस्थ चेहर्यांवर हास्य फुलू लागले होते. हसरी आणि लाजरी शैला हि या लगबगीत सामील होती. ती दिसायला खूप सुंदर वगैरे नव्हती पण तिचे बोलणे, चालणे, वागणे तिच्याबद्दल आकर्षण निर्माण करणारे होते. तिचा पेहराव साधाच पण नीटनेटका असयाचा तो तिच्या सौंदर्याला जास्तच खुलवत होता.
तिची गडबड बाकीच्यापेक्षा जरा जास्तच होती. तिला कोणत्यातरी वेगळ्याच गोष्टीची ओढ लागली होती. आनंद तिच्या चेह्रावरून ओसंडून वाहत होता, पण ती गेट जवळ आली तसे तिचा आनंद विरळ होऊ लागला. मनात चलबिचल होऊ लागली. चेहऱ्यावर उदासीनतेने घर वसविले.
नेहमीपेक्षा जरा जास्तच उशीर झाल्याने आकाश धावतच कॉलेज गेट वर आला. कॉलेज सुटले नाही हे पाहून त्याने हुष्य केले.
तो घामाने पूर्ण भिजला होता. चेहर्यावरील घामाच्या धारा लांबूनही सहज दिसत होत्या. विस्कटलेले केस, प्यांटमधून निम्मा बाहेर आलेला शर्ट आणि पळण्याच्या नादात बंद तुटलेली बॅग घेऊन झाडाच्या सावलीत जिथे तो नेहमी उभा राहतो तिथे जाऊन उभा राहिला. दम लागल्याने अजूनही त्याची छाती वर खाली होत होती.
प्रत्येकाला जीवनामध्ये कोणत्याना कोणत्यातरी गोष्टीबद्दल आकर्षण असतेच. तेच आकर्षण त्याला देहभान विसरायला भाग पाडत असते, पण त्याच स्थितीत तो अतिशय आनंदी असतो.
आकाशही त्याला अपवाद नव्हता. रोजची हीच वेळ त्याला या जगापासून तोडून एक वेगळ्याच आनंदी विश्वात घेऊन जात होती. तो वारंवार हातातील घड्याळाकडे पाहत होता. ५ वाजायला जेमतेम २-३ मिनिटे बाकी होते, पण तो वेळ त्याला खूप मोठा वाटत होता.
बरोबर ५ वाजता कॉलेज सुटण्याची बेल झाली, तसे त्याच्या काळजात धस्स झाले. हृदयाच्या स्पन्दनानी वेग पकडायला सुरुवात केली. मन अतिशय आतुर व्हायला लागले.
कॉलेज मधून हळूहळू मुलामुलींचे घोळके बाहेर पडायला लागले. आकाशची नजर प्रत्तेक मुलींच्या घोळक्यावर फिरत होती. बराचवेळ त्याचा हा खेळ सुरु होता. वेळ जाईल तशी त्याचे बेचैनी अधिकच वाढायला लागली. मनात निराशेचे मळभ जमा व्हायला लागले.
तेवढ्यात त्याची नजर एका मुलींच्या घोळक्यावर स्थिरावली. त्याच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक आली. चेहऱ्यावर आनंद हसू पसरले. त्याला ती दिसली होती. हो तिलाच पाहण्यासाठी गेली ६ महिने अगदी अशीच किंबहुना या पेक्षा जास्त धावपळ तो करत होता.
ती दिसताच तो शेजारच्या गाडीकडे धावला. बाहेर आलेला शर्ट व्यवस्थित करून, खिश्यातील कंगव्याने मनसोक्त हुंदडनाऱ्या केसांना एका शिस्तीत बसवले. चेहरा व्यवस्थित केला आणि बॅग गाडीवरच ठेवून तो पहिल्या जागेवर आला.
आतापर्यंत ती खूप जवळ आली होती. तो तिच्याकडे पूर्ण देहभान विसरून पाहत होता. तिच्या प्रत्येक पावलागणिक त्याला दोघांच्या जवलीक्तेचा भास होत होता. त्याचे अंग अंग रोमांचित झाले होते. हसताना दिसणारे पांढरे शुभ्र दात त्याच्या आनंदाची पावतीच देत होते. तिच्याकडे एकाग्रतेने पाहण्याने त्याला आजूबाजूच्या गोष्टी दिसेनास्या झाल्या.
ती त्याच्या अगदी समोरून जाऊ लागली. त्याची तिच्या बद्दलची ओढ एवढी अनामिक होती कि त्याला तिच्या शरीराच्या सुगंधाचा भास होऊ लागला. अगदी उष्णतेच्या काळात एकादी थंड वाऱ्याची झुळूक चेहऱ्यावरून गेल्यावर जसे भाव पसरवते अगदी तसेच काहीतरी त्याचे झाले होते.
आता ती त्याला पाठमोरी होऊन चालत होती. तिची पाठमोरी आकृती अधिकच मोहक वाटत होती. चालताना होणारी तिच्या शरीराची हालचाल मनाला आनंद देऊन जात होती.
ती जशी दूर जाऊ लागली तसे त्याचे हावभाव बदलायला लागले. तिच्या लांब जाणाऱ्या प्रत्तेक पावलागणिक विरह त्याला आपल्या कवेत घेऊ लागला. सरते शेवटी ती दिसेनाशी झाल्यावर तो भानावर आला ते उद्या ५ वाजता तिला पाहण्याच्या विचारानेच.
आज रात्री आकाशला नेहमीसारखी झोप येत नव्हती. तो सतत कूस बदलत होता. त्याचे मन आज तिचे विचार सोडायला तयार नव्हते. त्याला ते वेगवेगळे प्रश्न विचारायला लागले. “कुठवर चालणार असे? याचा शेवट करावा का नाही? मी तिला आवडत असेन का? तिला दुसराच कुणीतरी आवडत नसेल ना?” शेवटचा प्रश्न त्याला जास्तच त्रासिक वाटला. रात्री कधीतरी त्याला झोप लागली.
बरोबर ५ वाजता बेल वाजली. कॉलेज मधून मुलामुलींचे घोळके लगबगीने बाहेर पडायला लागले. त्यांच्या पावलांमध्ये घराच्या ओढीने वेगळीच शक्ती संचारली होती.
दिवसभराच्या तणावग्रस्थ चेहर्यांवर हास्य फुलू लागले होते. हसरी आणि लाजरी शैला हि या लगबगीत सामील होती. ती दिसायला खूप सुंदर वगैरे नव्हती पण तिचे बोलणे, चालणे, वागणे तिच्याबद्दल आकर्षण निर्माण करणारे होते. तिचा पेहराव साधाच पण नीटनेटका असयाचा तो तिच्या सौंदर्याला जास्तच खुलवत होता.
तिची गडबड बाकीच्यापेक्षा जरा जास्तच होती. तिला कोणत्यातरी वेगळ्याच गोष्टीची ओढ लागली होती. आनंद तिच्या चेह्रावरून ओसंडून वाहत होता, पण ती गेट जवळ आली तसे तिचा आनंद विरळ होऊ लागला. मनात चलबिचल होऊ लागली. चेहऱ्यावर उदासीनतेने घर वसविले.
