S
StoryPublisher
Guest
अरुणा
लेखिका सौ. चिनु
-
Story Title - Aruna (Full Story )
Author Sau Chinu
माझा डिग्री कॉलेजचा तो पहिला दिवस माझ्या अजुन लक्षात आहे. गिरगावच्या मराठी शाळेच्या ज्युनियर कॉलेजमधुन त्या फक्त मुलींच्या हाय फाय कॉलेजमधे पाय टाकताना माझे लहानसे काळीज धडधडत होते, घशाला कोरड पडली होती. पहिल्याच दिवशी मी कॉलेजला जेमतेम वेळेवर पोचले होते. वर्ग शोधुन काढेपर्यंत बेल झाली.
वर्गात शिरताना १००/१५० डोळे माझ्यावर रोखले आहेत या कल्पनेने मी आणखीनच नर्व्हस झाले. एका नविन वातावरणात मी प्रवेश करत होते. तशी मी गोरीपान, दिसायला नीट नेटकी आहे. मी उंचीत जरा मार खाते, कारण माझी उंची फक्त पाच फुट आहे. मी जराशी ओवरवेट असली तरी माझ्या गोल चेहऱ्याला शोभेल असा पोनीटेल बांधुन माझी उंची वाढवते.
मी माझे साधेच पण व्यवस्थित फिटींगचे शर्ट ट्राऊझर्स, स्कर्टब्लाउज किंवा पंजाबी सुटवर हाय हिल्स सैंडल घातले की कुठच्याही हाय फाय क्राऊड मधे मी शोभु शकते. चापुन चोपुन साडी घातल्यावर केस मोकळे सोडले तर चालताना रस्ताभर लोक माझ्याकडे हटकुन वळुन पहातात.
मी त्यावेळी रहायची गिरगावात. घरात मी माझे आईबाबा. माझी लग्न झालेली एक मोठी बहिण अमेरिकेत असते. माझी बहिण दहा वर्षे माझ्याहुन मोठी आहे व खुप हुशार आहे. बीएससी करुन तिने एमएसी केले व एम एस करायला ती थेट अमेरिकेत गेली व तिथेच एका हैद्राबादी मुलाशी लग्न केले. सद्ध्या ती अमेरिकेतच सेटल झाली आहे.
बहिण खुप हुशार असली तरी माझे मात्र अभ्यासात लक्ष अजिबात नव्हते. नटण्या मुरडण्यात, प्रणयप्रसंगांनी भरलेल्या मराठी व इंग्लिश कादंबऱ्या वाचण्यात व सिनेमा पहाण्यात मला जास्त रस होता.
मराठी मिडियममधुन एसएससी केल्याने फाडफाड इंग्लिशमधे बोलताना माझी जरा फाटते. पण अकरावी व बारावी आमच्या शाळेतुन इंग्लिश मिडियममधुन केले. दोन वर्षे मी भरपुर इंग्लिश नॉवेल्स वाचुन हल्ली जरा जरा इंग्लिश बोलताना त्यात मधेच हिंदी घुसडुन मी माझी बनवलेली "हिंग्लिश" मात्र कुठेही खपुन जाते.
तरीही त्या पहिल्या दिवशी खऱ्याखुऱ्या कॉलेजच्या क्लासमधे शिरताना माझी तंतरली होती. छातीतली धडधड लपवत मी क्लासरुमच्या दारातुन बसायला जागा शोधत होते. पेडर रोड, ब्रिचकँडी, कारमायकेल रोड, मलबार हिलच्या त्या मॉडर्न मुलींमधे माझ्या ओळखीचे कोणीच नव्हते.
कॉलेजचा पहिला दिवस असल्याने हिंदी सिनेमात चालुन जातील अशा आधुनिक वेशभुषेतल्या त्या पोरीनी शेवटच्या ओळींपर्यंत वर्ग फुल झाला होता. पहिल्या लायनीच्या कोपऱ्यातल्या बाकावर एकच जागा होती. काहीशी मोठी दिसणारी व त्या वर्गातल्या मुलींमधे विजोड दिसणारी एक मुलगी तिथे बसली होती. एकच रिकामी जागा रहिली असल्याने नाईलाजाने मी तिच्या शेजारी बसायला गेले.
त्या मुलीने हसुन सरकुन मला जागा करुन दिली. तिच्याजवळ बसताना तिच्या अंगावरचा लेटेस्ट फॅशनचा पंजाबी सुट व तिच्या अंगाला येणारा भारी परफ्युमचा सुगंध अंगावर घेत मी तिच्याकडे आभाराचा कटाक्ष टाकत हसले. तिच्या थोराड चेहऱ्यावरचे हसु मात्र नाजुक व देखणे होते. तिचे सुरेख दात व तिची हसरी जिवणी तर खुपच लोभस होती. त्याक्षणी आम्ही मैत्रिणी झालो.
मी तिला माझी ओळख करुन दिली, " मी मेधा कुलकर्णी"
त्या दिवशी क्लास चालु होण्यापुर्वी व संपल्यावर आमची खुप जुनी ओळख असल्यासारख्या आम्ही चिक्कूर गप्पा मारल्या. तिचे नाव होते अरुणा अहुजा. तिचे लग्न झाले होते पण त्यांना अजुन मुलबाळ नव्हते. ती माझ्यापेक्षा वयाने २ वर्षाने मोठी होती. दोन वर्षापुर्वी तिचे तिच्या १८ व्या वर्षी लग्न झाले होते.
अरुणा उंच धिप्पाड असल्याने जराशी पुरुषी दिसते. ती दिसायला सामान्य असली तरी तिचा मुळचा उफाड्याचा बांधा, व तिच्या अंगावर कायम उंची डिजायनर पंजाबी ड्रेस असल्याने तिचे ते दिसणे
चालुन जाते. व्यवस्थित कापुन ग्रुम केलेले काळे सरळ दाट केस, चांगले कपडे व बड्या घरचे खाणे, पिणे व रहाणी, यामुळे तिने जरी थोडा मेक अप केला की ती चांगली दिसायला लागते. बाकी तिचे सर्व अवयव जागच्या जागी असल्याने मला तरी ती आकर्षक वाटते.
अरुणा मुळची कोल्हापुरची. तिथे गांधीनगरला तिच्या दादांचा बियरचा होलसेलचा बिझनेस होता. माहेरी वा सासरी त्यामुळे पैश्याला कमी नव्हते. मुंबईत सासऱ्याचाही बिझनेस दारुचाच होता.
दोन दिवसातच मला अरुणाच्या उमद्या स्वभावाचा परिचय झाला. अरुणा दिसायला फार सुंदर नसली तरी मनाने खुप चांगली होती व अगदी कोल्हापुरी मोकळ्या स्वभावाची होती.
लग्न झाले तेव्हा तिचा नवरा दिनेश इंजीनीरिंग कॉलेजला शेवटच्या वर्षाला होता. तिच्या नवऱ्याने शिक्षण पुरे होताच बापाच्या दारुच्या दुकानात बसायला साफ नकार दिला. बाप व सासऱ्याने त्याला लाख समजावयाचा प्रयत्न केला पण तो फुकट गेला. शेवटी हट्टाने दुबईच्या एका कंपनीत नोकरी घेऊन तो एकटाच तिथे गेला. या नोकरीत त्याला साईटवर काम असल्याने फॅमिलीला घेउन रहायची सोय त्याला सध्या नव्हती. त्यामुळे अरुणाला त्याच्याबरोबर जाता आले नाही.
तिचा नवरा दिनेश नोकरीनिमित्ताने दुबईला एकटा होता व अरुणा मुंबईत. तिने पहिले एक वर्ष कसेबसे काढले. तिचे सासरे दिवसभर दुकानात. सासु गल्ल्यावर बसुन त्यांना मदत करायला दुकानात जायची. घरात एकटी बसुन अरुणाला कंटाळा आला. शेवटी तिने ठरवले की बारावीनंतर तिचे कॉलेज सुटले होते ते परत जॉईन करून निदान ग्रैजुएशन पुर्ण करायचे. तिने बीए करायला तिच्या नवऱ्याचा पुर्ण पाठींबा होता. त्यामुळे घरचे इतर कोणी विरोध करणे शक्य नव्हते.
कॉलेजमधे मी अनेकदा प्रयत्न करुनही तिथल्या हाय फाय मुलींच्या कंपुत मला शिरकाव करता आले नाही. अरूणाला तर तिच्या मागे मुली "आंटी" म्हणुन चिडवत. त्यामुळे सहाजीकच कॉलेजात आमची जोडी जमली. मलाही तिची जॉली कंपनी हळु हळु आवडु लागली.
लेखिका सौ. चिनु
-
Story Title - Aruna (Full Story )
Author Sau Chinu
माझा डिग्री कॉलेजचा तो पहिला दिवस माझ्या अजुन लक्षात आहे. गिरगावच्या मराठी शाळेच्या ज्युनियर कॉलेजमधुन त्या फक्त मुलींच्या हाय फाय कॉलेजमधे पाय टाकताना माझे लहानसे काळीज धडधडत होते, घशाला कोरड पडली होती. पहिल्याच दिवशी मी कॉलेजला जेमतेम वेळेवर पोचले होते. वर्ग शोधुन काढेपर्यंत बेल झाली.
वर्गात शिरताना १००/१५० डोळे माझ्यावर रोखले आहेत या कल्पनेने मी आणखीनच नर्व्हस झाले. एका नविन वातावरणात मी प्रवेश करत होते. तशी मी गोरीपान, दिसायला नीट नेटकी आहे. मी उंचीत जरा मार खाते, कारण माझी उंची फक्त पाच फुट आहे. मी जराशी ओवरवेट असली तरी माझ्या गोल चेहऱ्याला शोभेल असा पोनीटेल बांधुन माझी उंची वाढवते.
मी माझे साधेच पण व्यवस्थित फिटींगचे शर्ट ट्राऊझर्स, स्कर्टब्लाउज किंवा पंजाबी सुटवर हाय हिल्स सैंडल घातले की कुठच्याही हाय फाय क्राऊड मधे मी शोभु शकते. चापुन चोपुन साडी घातल्यावर केस मोकळे सोडले तर चालताना रस्ताभर लोक माझ्याकडे हटकुन वळुन पहातात.
मी त्यावेळी रहायची गिरगावात. घरात मी माझे आईबाबा. माझी लग्न झालेली एक मोठी बहिण अमेरिकेत असते. माझी बहिण दहा वर्षे माझ्याहुन मोठी आहे व खुप हुशार आहे. बीएससी करुन तिने एमएसी केले व एम एस करायला ती थेट अमेरिकेत गेली व तिथेच एका हैद्राबादी मुलाशी लग्न केले. सद्ध्या ती अमेरिकेतच सेटल झाली आहे.
बहिण खुप हुशार असली तरी माझे मात्र अभ्यासात लक्ष अजिबात नव्हते. नटण्या मुरडण्यात, प्रणयप्रसंगांनी भरलेल्या मराठी व इंग्लिश कादंबऱ्या वाचण्यात व सिनेमा पहाण्यात मला जास्त रस होता.
मराठी मिडियममधुन एसएससी केल्याने फाडफाड इंग्लिशमधे बोलताना माझी जरा फाटते. पण अकरावी व बारावी आमच्या शाळेतुन इंग्लिश मिडियममधुन केले. दोन वर्षे मी भरपुर इंग्लिश नॉवेल्स वाचुन हल्ली जरा जरा इंग्लिश बोलताना त्यात मधेच हिंदी घुसडुन मी माझी बनवलेली "हिंग्लिश" मात्र कुठेही खपुन जाते.
तरीही त्या पहिल्या दिवशी खऱ्याखुऱ्या कॉलेजच्या क्लासमधे शिरताना माझी तंतरली होती. छातीतली धडधड लपवत मी क्लासरुमच्या दारातुन बसायला जागा शोधत होते. पेडर रोड, ब्रिचकँडी, कारमायकेल रोड, मलबार हिलच्या त्या मॉडर्न मुलींमधे माझ्या ओळखीचे कोणीच नव्हते.
कॉलेजचा पहिला दिवस असल्याने हिंदी सिनेमात चालुन जातील अशा आधुनिक वेशभुषेतल्या त्या पोरीनी शेवटच्या ओळींपर्यंत वर्ग फुल झाला होता. पहिल्या लायनीच्या कोपऱ्यातल्या बाकावर एकच जागा होती. काहीशी मोठी दिसणारी व त्या वर्गातल्या मुलींमधे विजोड दिसणारी एक मुलगी तिथे बसली होती. एकच रिकामी जागा रहिली असल्याने नाईलाजाने मी तिच्या शेजारी बसायला गेले.
त्या मुलीने हसुन सरकुन मला जागा करुन दिली. तिच्याजवळ बसताना तिच्या अंगावरचा लेटेस्ट फॅशनचा पंजाबी सुट व तिच्या अंगाला येणारा भारी परफ्युमचा सुगंध अंगावर घेत मी तिच्याकडे आभाराचा कटाक्ष टाकत हसले. तिच्या थोराड चेहऱ्यावरचे हसु मात्र नाजुक व देखणे होते. तिचे सुरेख दात व तिची हसरी जिवणी तर खुपच लोभस होती. त्याक्षणी आम्ही मैत्रिणी झालो.
मी तिला माझी ओळख करुन दिली, " मी मेधा कुलकर्णी"
त्या दिवशी क्लास चालु होण्यापुर्वी व संपल्यावर आमची खुप जुनी ओळख असल्यासारख्या आम्ही चिक्कूर गप्पा मारल्या. तिचे नाव होते अरुणा अहुजा. तिचे लग्न झाले होते पण त्यांना अजुन मुलबाळ नव्हते. ती माझ्यापेक्षा वयाने २ वर्षाने मोठी होती. दोन वर्षापुर्वी तिचे तिच्या १८ व्या वर्षी लग्न झाले होते.
अरुणा उंच धिप्पाड असल्याने जराशी पुरुषी दिसते. ती दिसायला सामान्य असली तरी तिचा मुळचा उफाड्याचा बांधा, व तिच्या अंगावर कायम उंची डिजायनर पंजाबी ड्रेस असल्याने तिचे ते दिसणे
चालुन जाते. व्यवस्थित कापुन ग्रुम केलेले काळे सरळ दाट केस, चांगले कपडे व बड्या घरचे खाणे, पिणे व रहाणी, यामुळे तिने जरी थोडा मेक अप केला की ती चांगली दिसायला लागते. बाकी तिचे सर्व अवयव जागच्या जागी असल्याने मला तरी ती आकर्षक वाटते.
अरुणा मुळची कोल्हापुरची. तिथे गांधीनगरला तिच्या दादांचा बियरचा होलसेलचा बिझनेस होता. माहेरी वा सासरी त्यामुळे पैश्याला कमी नव्हते. मुंबईत सासऱ्याचाही बिझनेस दारुचाच होता.
दोन दिवसातच मला अरुणाच्या उमद्या स्वभावाचा परिचय झाला. अरुणा दिसायला फार सुंदर नसली तरी मनाने खुप चांगली होती व अगदी कोल्हापुरी मोकळ्या स्वभावाची होती.
लग्न झाले तेव्हा तिचा नवरा दिनेश इंजीनीरिंग कॉलेजला शेवटच्या वर्षाला होता. तिच्या नवऱ्याने शिक्षण पुरे होताच बापाच्या दारुच्या दुकानात बसायला साफ नकार दिला. बाप व सासऱ्याने त्याला लाख समजावयाचा प्रयत्न केला पण तो फुकट गेला. शेवटी हट्टाने दुबईच्या एका कंपनीत नोकरी घेऊन तो एकटाच तिथे गेला. या नोकरीत त्याला साईटवर काम असल्याने फॅमिलीला घेउन रहायची सोय त्याला सध्या नव्हती. त्यामुळे अरुणाला त्याच्याबरोबर जाता आले नाही.
तिचा नवरा दिनेश नोकरीनिमित्ताने दुबईला एकटा होता व अरुणा मुंबईत. तिने पहिले एक वर्ष कसेबसे काढले. तिचे सासरे दिवसभर दुकानात. सासु गल्ल्यावर बसुन त्यांना मदत करायला दुकानात जायची. घरात एकटी बसुन अरुणाला कंटाळा आला. शेवटी तिने ठरवले की बारावीनंतर तिचे कॉलेज सुटले होते ते परत जॉईन करून निदान ग्रैजुएशन पुर्ण करायचे. तिने बीए करायला तिच्या नवऱ्याचा पुर्ण पाठींबा होता. त्यामुळे घरचे इतर कोणी विरोध करणे शक्य नव्हते.
कॉलेजमधे मी अनेकदा प्रयत्न करुनही तिथल्या हाय फाय मुलींच्या कंपुत मला शिरकाव करता आले नाही. अरूणाला तर तिच्या मागे मुली "आंटी" म्हणुन चिडवत. त्यामुळे सहाजीकच कॉलेजात आमची जोडी जमली. मलाही तिची जॉली कंपनी हळु हळु आवडु लागली.