S
StoryPublisher
Guest
खेळ नशिबाचा
मुंबईत आज मुसळधार पाऊस पडत होता. सकाळपासूनच कोसळणाऱ्या पावसाने मुंबई ठप्प होण्याच्या मार्गावर होती.दुपारचे तीन वाजले तरी चहू बाजूला काळोख पडला होता.उपनगरातील सर्व रेल्वे स्टेशन प्रवाशांनी तुडुंब भरली होती. सर्वांनाच घर घाठायच होत कारण रेल्वे जर बंद पडली तर घरी पोहचणे अवघड होणार होत.
स्टेशनच्या बाहेर रिक्षा व टॅक्सी चालकांनी प्रवाशांची लुटमार चालवली होती....आणि मी मात्र दादर स्टेशनच्या प्लॅटफॉर्म क्रमांक एक वर बसून सर्व शांतपणे पाहत होतो.
कोकणातल्या एका खेड्यातून नोकरीच्या शोधात कालच मुंबईला आलो होतो. माझं म्हणावं अस या शहरात कोणी नव्हतं ज्या गाववाल्याच्या भरवश्यावर मुंबईला आलो त्याने चांगलीच टांग दिली कालपर्यंत मला आग्रहाने बोलावनारा आज फोन बंद करून बसला होता.
"कृपया लक्ष द्या कोकणात पडणाऱ्या जोरदार पावसामुळे पुढील सूचना मिळेपर्यंत कोकणात जाणाऱ्या सर्व गाड्या रद्द करण्यात आल्या आहेत,प्रवाश्यांना होणाऱ्या त्रासाबद्दल आम्ही दिलगीर आहोत." रेल्वेच्या अनाउन्समेंट ने मी भानावर आलो आता तर घरी परत जायची आशा पण संपुष्टात आली होती.
"दीपक तू? तू इथे काय करतोयस?" मी चमकून वर पाहिलं समोर पल्लवी उभी होती. पल्लवी सावंत आमच्या वर्गातली सर्वात सुंदर मुलगी जिच्या मागे वर्गातलीच काय सर्व कॉलेजची मुले होती. सचिन, पल्लवी आणि मी आमचं तिघांचा मस्त ग्रुप होता कॉलेज मधे आम्ही तिघेही एकत्रच असायचो म्हणजे मी पल्लाविचा बेस्ट फ्रेंड आणि सचिन तिचा बॉयफ्रेंड होता. कॉलेज मधे तर मुल म्हणायची पल्लवी आम्हाला दोघांना फिरवते म्हणून.
" अरे असा काय बावळट सारखा तोंड उघड ठेवून बघत बसलायस नाहीतरी कॉलेजमध्ये पण असाच होतास बावळट." खिदळत पल्लवीने माझ्या डोक्यात टपली मारली.
" अग तस नाही मी माझ्या विचारात होतो " या अनोळखी शहरात कोणीतरी ओळखीचं दिसल्याने माझा गळा भरून आला डोळ्यात आलेलं पाणी मी तिच्या नकळत पुसल.
"अरे काय झालं रडतोस काय?" माझी अवस्था बघून पल्लवी एकदम गंभीर झाली."काही नाही ग जेव्हा खोल अंधकारात चाचपडत असताना एखादा आशेचा किरण दिसला ना की डोळ्यात आपोआप पाणी येते." मी माझ्या आवाजावर नियंत्रण ठेवत म्हणालो.
"हे बघ काय झालं ते नीट सांग." पल्लवी माझ्या बाजूला बसली.माझी कर्मकाहानी मी तिला थोडक्यात सांगितली आणि आता गावी परत जायचं तर ट्रेन बंद आहेत जवळ फक्त गावी जायच्या तिकिटाचे पैसे शिल्लक आहेत हे ऐकून पल्लवी ताडकन उठली "चल माझ्या घरी चल, मी असताना तुला काही काळजी करायची गरज नाही." माझ्या हाताला धरून ती स्टेशन बाहेर आली आणि टॅक्सी शोधू लागली.मी आपला बावळट सारखा तिच्या मागेमागे जात होतो.
"भैया विक्रोळी...." पल्लवी च्या आवाजाने शेवटी एक टॅक्सी थांबली.
"1500 रुपया होगा मॅडम."टॅक्सी वाले आज लुटायला बसले होते. " हा चल देती मैं 1500." पल्लवी मला आत ढकलत म्हणाली.आम्ही दोघे टॅक्सीत बसेपर्यंत पूर्ण भिजलो होतो मी रुमालाने कसेबसे डोके पुसले आणि पल्लवी कडे पाहिले ती कसल्याश्या विचारात होती.तिच्या अंगावरचे ऑफिस चे कपडे पूर्ण भिजले होते पांढरा रंगाचा शर्ट भिजून अंगाला चिकटला होता त्यातून आतली काळया रंगाची ब्रा स्पष्ट दिसत होती तिने घातलेला शॉर्ट स्कर्ट तिच्या मांड्यांना घट्ट चिकटला होता थंडीमुळे तीच्या अंगावर शहारा येत होता.तिच्या घाटदार मांड्या निमुळत्या होत खाली पोटऱ्या पर्यंत वळण घेत गेल्या होत्या. बाहेरील हवेने तिचे खांद्यापर्यंत रुळणारे केस भूरभुर उडत होते. पल्लवी कसल्याश्या विचारात गुंतलेली होती कदाचित मला एकदम घरी कसं न्यायचं?, घरातले काय म्हणतील?, तिचा नवरा काय म्हणेल? कॉलेज मधला सचिन सोबत तीच अफेयर होत आणि घरच्या विरोधामुळे ती लास्ट इयर ला असताना घरातून त्याच्यासोबत पळून गेली होती आणि नंतर तिचा काहीच पत्ता नव्हता आणि आज अचानक एवढ्या वर्षांनी तिची माझी भेट झाली होती.
मी काहीच न बोलता बाहेर बघू लागलो मुसळधार पावसामुळे सगळीकडे पाणी तुंबले होते.रेल्वे बंद झाल्यामुळे सगळे रस्ते ट्रॅफिक मुळे जाम झाले होते. सायन क्रॉस करेपर्यंतच दीड तास गेला होता आणि पुढेही गाड्या एकदम संथ गतीने चालत होत्या.
पल्लवी अजूनही विचारात हरवली होती. "घरी कोण असतं तुझ्या? कॉलेज नंतर एकदम गायबच झालीस." माझ्या बोलण्याने ती भानावर आली. "सचिन आहे ना? तोच असतो घरी. "पल्लवीच्या बोलण्यात एकदम कोरडेपणा होता."तू काही खाल्ले आहे का? माझ्या लक्षातच आलं नाही तू उपाशी असशील."तिच्या एकदम लक्षात आलं.
" हो म्हणजे सकाळी चहा घेतलाय मी नंतर काही वेळच नाही मिळाला." माझा हात नकळत शर्ट च्या खिशाला लावला. "कळलं मला आता आपण घरी जावू जाताना काही तरी खायला पार्सल नेवूयात." पल्लवी ने मस्त स्माईल दिली. तिचा मूड फ्रेश झाल्याने मला पण बरं वाटलं आम्ही कॉलेज च्या गप्पांमध्ये एवढे रंगून गेलो की विक्रोळी कधी आली कळलंच नाही. "मॅडम गाडी कहा लेना है?" टॅक्सी ड्रायव्हर च्या आवाजाने आम्ही भानावर आलो. "बस यही आगे से राईट लेकर रोक दो." पल्लवी ने पर्स काढून विचारले " भैया कितना देना है?" "मॅडम 1500 बोला था अभी घर जाणे मे 3 घंटा जायेगा समझ के देदो इतनी बारिश मे कोई आता भी नाही." ड्रायव्हर गाडी बाजूला घेत म्हणाला. "ठीक है ये लो. thank you so much भैया." पल्लवी 2000 रू देत खाली उतरली.
पाऊस आता कमी झाला होता. नाक्यावरून वडापाव घेवून आम्ही पल्लावीच्या बिल्डिंग मध्ये शिरलो.
25 मजल्याच्या त्या आलिशान टॉवर मधे माझं गावच ध्यान एकदम अजागळ दिसत होत. लिफ्टमध्ये शिरताच पल्लवीने 25 नंबरच बटण दाबल. मी गावाकडून येताना 1000 रू घेवून आलो होतो हिने ड्रायव्हर ला 2000 रू असेच दिले?. एवढ्या मोठ्या टॉवर मधे ही टॉप फ्लोअर ला राहते म्हणजे सचिन नक्कीच चांगला कमावत असणार. यांचीच मजा आहे मस्त नोकरी, पैसाच पैसा, आलिशान लाईफ स्टाईल. नाहीतर आपण नोकरी नाही, घर नाही, पैसा तर अजिबात नाही. असत एकेकच नशीब मी काही न बोलता फक्त विचार करत होतो.
"25 th floor" लिफ्ट आवाज करत थांबली "अरे चल उतरायचं नाही का?" पल्लवीने मला जवळ जवळ बाहेर ढकलल. त्या फ्लोअर वर फक्त दोन फ्लॅट होते एका फ्लॅट वर पाटी होती
'पल्लवी सचिन कदम सावंत '
तिने तीच्याकडच्या चावीने दार उघडले "ये आत ये be comfortable." मस्त प्रशस्त आलिशान पेंटहाऊस होत ते, त्या घरात माझी मलाच अडचण वाटू लागली मी असा कळकटलेला पावसात भिजलेला दोन दिवस अंघोळ न करता उपाशी फिरणारा एवढ्या आलिशान घरात बावरून गेलो. "ती बघ गेस्ट रूम आहे फ्रेश होवून घे वॉर्डरोब मधे तुला हवं ते सगळ मिळेल. मी पण आलेच फ्रेश होवून." मला गेस्ट रूम दाखवून पल्लवी तिच्या मास्टर बेडरूम कडे वळली.
गेस्ट रूम एकदम चकाचक होती मोठ्या बेडवर मऊ गादी घातलेली होती त्यावर पांढरा रंगाची बेडशीट,उशाना मॅचींग पिलो कव्हर, ac एक छोटा टीव्ही, बेड च्या बाजूला वॉर्डरोब त्याच्या समोर मुंबईचं दर्शन घडवणारी मोठी विंडो, दरवाजा लागून बाथरूम होता. मी ओला असल्यामुळे डायरेक्ट बाथरूम मधे शिरलो आणि अंगावरचे ओले कपडे काढून टाकले. गिसर ऑन करून मी शॉवर सुरू केला पावसात भिजल्यामुळे कुडकुडनाऱ्या अंगावर गरम पाण्याचे फवारे एकदम भारी वाटत होते.मनोसोक्त शॉवर घेवून मी बाहेर आलो टर्किश टॉवेल ने अंग पुसताना मी माझ्या नशिबाला धन्यवाद देत होतो. आज पल्लवी नसती भेटली तर मी दादर स्टेशन वर उपाशी पोटी कुडकुडत बसलो असतो आणि आता एका आलिशान घरात गरम पाण्याने अंघोळ करून भरपेट जेवण करणार होतो. जेवणावरून आठवल मला खूप भूक लागली होती.मी वॉर्डरोब मधून समोर दिसतील ते कपडे घातले आणि बाहेर आलो.
मुंबईत आज मुसळधार पाऊस पडत होता. सकाळपासूनच कोसळणाऱ्या पावसाने मुंबई ठप्प होण्याच्या मार्गावर होती.दुपारचे तीन वाजले तरी चहू बाजूला काळोख पडला होता.उपनगरातील सर्व रेल्वे स्टेशन प्रवाशांनी तुडुंब भरली होती. सर्वांनाच घर घाठायच होत कारण रेल्वे जर बंद पडली तर घरी पोहचणे अवघड होणार होत.
स्टेशनच्या बाहेर रिक्षा व टॅक्सी चालकांनी प्रवाशांची लुटमार चालवली होती....आणि मी मात्र दादर स्टेशनच्या प्लॅटफॉर्म क्रमांक एक वर बसून सर्व शांतपणे पाहत होतो.
कोकणातल्या एका खेड्यातून नोकरीच्या शोधात कालच मुंबईला आलो होतो. माझं म्हणावं अस या शहरात कोणी नव्हतं ज्या गाववाल्याच्या भरवश्यावर मुंबईला आलो त्याने चांगलीच टांग दिली कालपर्यंत मला आग्रहाने बोलावनारा आज फोन बंद करून बसला होता.
"कृपया लक्ष द्या कोकणात पडणाऱ्या जोरदार पावसामुळे पुढील सूचना मिळेपर्यंत कोकणात जाणाऱ्या सर्व गाड्या रद्द करण्यात आल्या आहेत,प्रवाश्यांना होणाऱ्या त्रासाबद्दल आम्ही दिलगीर आहोत." रेल्वेच्या अनाउन्समेंट ने मी भानावर आलो आता तर घरी परत जायची आशा पण संपुष्टात आली होती.
"दीपक तू? तू इथे काय करतोयस?" मी चमकून वर पाहिलं समोर पल्लवी उभी होती. पल्लवी सावंत आमच्या वर्गातली सर्वात सुंदर मुलगी जिच्या मागे वर्गातलीच काय सर्व कॉलेजची मुले होती. सचिन, पल्लवी आणि मी आमचं तिघांचा मस्त ग्रुप होता कॉलेज मधे आम्ही तिघेही एकत्रच असायचो म्हणजे मी पल्लाविचा बेस्ट फ्रेंड आणि सचिन तिचा बॉयफ्रेंड होता. कॉलेज मधे तर मुल म्हणायची पल्लवी आम्हाला दोघांना फिरवते म्हणून.
" अरे असा काय बावळट सारखा तोंड उघड ठेवून बघत बसलायस नाहीतरी कॉलेजमध्ये पण असाच होतास बावळट." खिदळत पल्लवीने माझ्या डोक्यात टपली मारली.
" अग तस नाही मी माझ्या विचारात होतो " या अनोळखी शहरात कोणीतरी ओळखीचं दिसल्याने माझा गळा भरून आला डोळ्यात आलेलं पाणी मी तिच्या नकळत पुसल.
"अरे काय झालं रडतोस काय?" माझी अवस्था बघून पल्लवी एकदम गंभीर झाली."काही नाही ग जेव्हा खोल अंधकारात चाचपडत असताना एखादा आशेचा किरण दिसला ना की डोळ्यात आपोआप पाणी येते." मी माझ्या आवाजावर नियंत्रण ठेवत म्हणालो.
"हे बघ काय झालं ते नीट सांग." पल्लवी माझ्या बाजूला बसली.माझी कर्मकाहानी मी तिला थोडक्यात सांगितली आणि आता गावी परत जायचं तर ट्रेन बंद आहेत जवळ फक्त गावी जायच्या तिकिटाचे पैसे शिल्लक आहेत हे ऐकून पल्लवी ताडकन उठली "चल माझ्या घरी चल, मी असताना तुला काही काळजी करायची गरज नाही." माझ्या हाताला धरून ती स्टेशन बाहेर आली आणि टॅक्सी शोधू लागली.मी आपला बावळट सारखा तिच्या मागेमागे जात होतो.
"भैया विक्रोळी...." पल्लवी च्या आवाजाने शेवटी एक टॅक्सी थांबली.
"1500 रुपया होगा मॅडम."टॅक्सी वाले आज लुटायला बसले होते. " हा चल देती मैं 1500." पल्लवी मला आत ढकलत म्हणाली.आम्ही दोघे टॅक्सीत बसेपर्यंत पूर्ण भिजलो होतो मी रुमालाने कसेबसे डोके पुसले आणि पल्लवी कडे पाहिले ती कसल्याश्या विचारात होती.तिच्या अंगावरचे ऑफिस चे कपडे पूर्ण भिजले होते पांढरा रंगाचा शर्ट भिजून अंगाला चिकटला होता त्यातून आतली काळया रंगाची ब्रा स्पष्ट दिसत होती तिने घातलेला शॉर्ट स्कर्ट तिच्या मांड्यांना घट्ट चिकटला होता थंडीमुळे तीच्या अंगावर शहारा येत होता.तिच्या घाटदार मांड्या निमुळत्या होत खाली पोटऱ्या पर्यंत वळण घेत गेल्या होत्या. बाहेरील हवेने तिचे खांद्यापर्यंत रुळणारे केस भूरभुर उडत होते. पल्लवी कसल्याश्या विचारात गुंतलेली होती कदाचित मला एकदम घरी कसं न्यायचं?, घरातले काय म्हणतील?, तिचा नवरा काय म्हणेल? कॉलेज मधला सचिन सोबत तीच अफेयर होत आणि घरच्या विरोधामुळे ती लास्ट इयर ला असताना घरातून त्याच्यासोबत पळून गेली होती आणि नंतर तिचा काहीच पत्ता नव्हता आणि आज अचानक एवढ्या वर्षांनी तिची माझी भेट झाली होती.
मी काहीच न बोलता बाहेर बघू लागलो मुसळधार पावसामुळे सगळीकडे पाणी तुंबले होते.रेल्वे बंद झाल्यामुळे सगळे रस्ते ट्रॅफिक मुळे जाम झाले होते. सायन क्रॉस करेपर्यंतच दीड तास गेला होता आणि पुढेही गाड्या एकदम संथ गतीने चालत होत्या.
पल्लवी अजूनही विचारात हरवली होती. "घरी कोण असतं तुझ्या? कॉलेज नंतर एकदम गायबच झालीस." माझ्या बोलण्याने ती भानावर आली. "सचिन आहे ना? तोच असतो घरी. "पल्लवीच्या बोलण्यात एकदम कोरडेपणा होता."तू काही खाल्ले आहे का? माझ्या लक्षातच आलं नाही तू उपाशी असशील."तिच्या एकदम लक्षात आलं.
" हो म्हणजे सकाळी चहा घेतलाय मी नंतर काही वेळच नाही मिळाला." माझा हात नकळत शर्ट च्या खिशाला लावला. "कळलं मला आता आपण घरी जावू जाताना काही तरी खायला पार्सल नेवूयात." पल्लवी ने मस्त स्माईल दिली. तिचा मूड फ्रेश झाल्याने मला पण बरं वाटलं आम्ही कॉलेज च्या गप्पांमध्ये एवढे रंगून गेलो की विक्रोळी कधी आली कळलंच नाही. "मॅडम गाडी कहा लेना है?" टॅक्सी ड्रायव्हर च्या आवाजाने आम्ही भानावर आलो. "बस यही आगे से राईट लेकर रोक दो." पल्लवी ने पर्स काढून विचारले " भैया कितना देना है?" "मॅडम 1500 बोला था अभी घर जाणे मे 3 घंटा जायेगा समझ के देदो इतनी बारिश मे कोई आता भी नाही." ड्रायव्हर गाडी बाजूला घेत म्हणाला. "ठीक है ये लो. thank you so much भैया." पल्लवी 2000 रू देत खाली उतरली.
पाऊस आता कमी झाला होता. नाक्यावरून वडापाव घेवून आम्ही पल्लावीच्या बिल्डिंग मध्ये शिरलो.
25 मजल्याच्या त्या आलिशान टॉवर मधे माझं गावच ध्यान एकदम अजागळ दिसत होत. लिफ्टमध्ये शिरताच पल्लवीने 25 नंबरच बटण दाबल. मी गावाकडून येताना 1000 रू घेवून आलो होतो हिने ड्रायव्हर ला 2000 रू असेच दिले?. एवढ्या मोठ्या टॉवर मधे ही टॉप फ्लोअर ला राहते म्हणजे सचिन नक्कीच चांगला कमावत असणार. यांचीच मजा आहे मस्त नोकरी, पैसाच पैसा, आलिशान लाईफ स्टाईल. नाहीतर आपण नोकरी नाही, घर नाही, पैसा तर अजिबात नाही. असत एकेकच नशीब मी काही न बोलता फक्त विचार करत होतो.
"25 th floor" लिफ्ट आवाज करत थांबली "अरे चल उतरायचं नाही का?" पल्लवीने मला जवळ जवळ बाहेर ढकलल. त्या फ्लोअर वर फक्त दोन फ्लॅट होते एका फ्लॅट वर पाटी होती
'पल्लवी सचिन कदम सावंत '
तिने तीच्याकडच्या चावीने दार उघडले "ये आत ये be comfortable." मस्त प्रशस्त आलिशान पेंटहाऊस होत ते, त्या घरात माझी मलाच अडचण वाटू लागली मी असा कळकटलेला पावसात भिजलेला दोन दिवस अंघोळ न करता उपाशी फिरणारा एवढ्या आलिशान घरात बावरून गेलो. "ती बघ गेस्ट रूम आहे फ्रेश होवून घे वॉर्डरोब मधे तुला हवं ते सगळ मिळेल. मी पण आलेच फ्रेश होवून." मला गेस्ट रूम दाखवून पल्लवी तिच्या मास्टर बेडरूम कडे वळली.
गेस्ट रूम एकदम चकाचक होती मोठ्या बेडवर मऊ गादी घातलेली होती त्यावर पांढरा रंगाची बेडशीट,उशाना मॅचींग पिलो कव्हर, ac एक छोटा टीव्ही, बेड च्या बाजूला वॉर्डरोब त्याच्या समोर मुंबईचं दर्शन घडवणारी मोठी विंडो, दरवाजा लागून बाथरूम होता. मी ओला असल्यामुळे डायरेक्ट बाथरूम मधे शिरलो आणि अंगावरचे ओले कपडे काढून टाकले. गिसर ऑन करून मी शॉवर सुरू केला पावसात भिजल्यामुळे कुडकुडनाऱ्या अंगावर गरम पाण्याचे फवारे एकदम भारी वाटत होते.मनोसोक्त शॉवर घेवून मी बाहेर आलो टर्किश टॉवेल ने अंग पुसताना मी माझ्या नशिबाला धन्यवाद देत होतो. आज पल्लवी नसती भेटली तर मी दादर स्टेशन वर उपाशी पोटी कुडकुडत बसलो असतो आणि आता एका आलिशान घरात गरम पाण्याने अंघोळ करून भरपेट जेवण करणार होतो. जेवणावरून आठवल मला खूप भूक लागली होती.मी वॉर्डरोब मधून समोर दिसतील ते कपडे घातले आणि बाहेर आलो.