S
StoryPublisher
Guest
गावातील एक तहानलेली स्त्री
दिलीपची बायको अनिता. दिसायला गावाकडची खरी, पण शरीराने जणू कामदेवाची बहीण. वय 28, पण अंगात मस्ती 18 च्या पोरीसारखी. रंग गोरापान, दुधात हळद कालवली असं. चेहरा गोल, ओठ गुलाबी जाड, डोळे पाणीदार. बघितल्यावर वाटावं, हिला नुसतं बघूनच पाणी गळेल.
तिची छाती 36 इंचाची. ब्लाउज फाटायला आलेले उरोज. चालली की वरखाली हलायचे, बघणाऱ्याच्या तोंडाला पाणी सुटायचं. कमर 28 इंचाची बारीक, पण खाली ढुंगण 38 इंचाचं. मागून बघितलं की वाटायचं दोन मोठे खरबूज उलटे ठेवलेत.
परकरातून त्याची गोलाई स्पष्ट दिसायची. मांड्या भरलेल्या, केळीच्या खांबासारख्या. आणि त्या मांड्यांच्या मध्ये लपलेली तिची पुच्ची एकदम कोवळी, गुलाबी, केसांची एक बारीक रेष सोडली तर पूर्ण साफ.
पण एवढं सेक्सी शरीर असून अनिता उपाशी होती. लहानपणापासूनच अंगात आग जास्त.
लग्न झालं दिलीपशी. दिलीप बघायला ठीकठाक, पण ताकद शून्य. बुल्ला 3 इंचाचा नुसता. तो पण उभा राहायचा नाही. कधी चुकून उभा राहिलाच तर अनिताच्या भोकात घालायच्या आधीच गळायचा. अनिताने किती वेळा पदर पाडला, रात्री उघडी झोपली, पण दिलीप पाठ फिरवून घोरायचा.
अनिताची पुच्ची रात्र रडायची. बोटाने शांत करायची, पण खरी भूक भागत नव्हती. शेजारणी बोलायच्या, ‘अनिता वहिनी, तुमच्या अंगात तर आग आहे, दिलीप भाऊजी कसं भागवतात?’ अनिता फक्त गालात हसायची.
दिलीपचा जिवलग मित्र होता राजेश. शहरात बॉडी बनवणारा. उंच, दणकट, दाढी वाढलेला. छाती म्हणजे ढाल, हात म्हणजे खांब. आणि लुंगीत लपलेला त्याचा बुल्ला 11 इंच लांब आणि बाटलीसारखा जाड होता अशी गावात चर्चा होती. राजेशने लग्नाआधी कॉलेजच्या पोरी, वहिन्या, विधवा सगळ्या झवून काढल्या होत्या. बायका नाव काढल्या की उड्या मारायच्या.
अनिताला राजेश लहानपणापासून आवडायचा. तो घरी आला की अनिता मुद्दामून कामं काढायची. पाणी देताना वाकून उरोज दाखवायची, झाडताना ढुंगण हलवायची. राजेश पण हरामी. वहिनी म्हणायचा, पण नजर मात्र अनिताच्या ब्लाउजच्या गळ्यात आणि परकरच्या उंचीत असायची. दोघांच्या नजरा भिडल्या की अनिताच्या पुच्चीत कळ यायची.
एक दिवस दिलीप तीन दिवसांसाठी ऑफिसच्या कामानिमित्त बाहेर राज्यात गेला.
घरात अनिता एकटी. रात्र झाली. बेडवर पडली पण झोप येईना. अंग गरम झालं होतं. उशाला डोकं ठेवून राजेशचा विचार करत होती. त्याचे दंड, त्याची छाती, आणि लुंगीतला तो मोठा तंबू आठवून पुच्ची पाझरायला लागली.
हिम्मत करून अनिताने मोबाईल उचलला. थरथरत्या हाताने नंबर शोधला. ‘राजेश भाऊजी’.
सेव्ह केलेला होता. खूप दिवस झाले बोटं चालवत होती त्याच्या नावावर, पण आज डायरेक्ट मेसेज करायची हिम्मत झाली.
तिने टाईप केलं: ‘झोपला का राजेश भाऊजी?’
सेंड बटणावर बोट होतं. दिलीपचा विचार आला, पाप-पुण्याचा विचार आला. पण खाली पुच्चीने असा चमका मारला की सगळं विसरली. डोळे बंद करून सेंड दाबलं.
मेसेज गेला. आता फक्त राजेश भाऊजींच्या रिप्लायची वाट बघत होती अनिता. अंगातून घाम फुटला होता, आणि मांड्या आपोआप एकमेकींना घासत होत्या.
अनिता: हो भाऊजी. स्स्स. वाटतंय कोणी फुंकर मारतंय तिकडे. गरम लागतंय.
राजेश: आता जीभ काढतोय वहिनी. फक्त टोक लावतोय तुमच्या दाण्याला. सांगा कसं वाटतंय?
अनिता: आआह भाऊजीईई. मेसेज टाईप करताना हात थरथरतायत. खरंच करंट लागला. असं कधी वाटलं नव्हतं. नको नको असं लिहू नका.
राजेश: का वहिनी? आवडलं नाही?
अनिता: आवडलं भाऊजी. खूप आवडलं. पण भीती वाटते. आता तुम्ही काय करताय?
राजेश: आता गोल गोल जीभ फिरवतोय वहिनी दाण्याभोवती. मऊ मऊ. तुम्ही काय करताय?
अनिता: मी बेडवर पडले आहे भाऊजी. एक हाताने फोन धरलाय. दुसरा हात… स्स्स… खाली गेलाय. उंमम भाऊजी. असं लिहू नका. मी वेडी होईन.
राजेश: होऊ दे वहिनी वेडी. आता पूर्ण जीभ लांब करून खालपासून वरपर्यंत चाटतोय. भोकापासून दाण्यापर्यंत. बोला वहिनी, ओरडताय का?
अनिता: ओरडले भाऊजी. उशी तोंडात दाबली. आई ग. घरात कोणी असतं तर जागं झालं असतं. खरंच वाटतंय तुम्ही चाटताय. कंबर हलतेय माझी. आह हं भाऊजी.
राजेश: मला पण वहिनी. लुंगीत तंबू झालाय. तुमची पुच्ची चाटताना काय वाटतंय माहितेय? वाटतंय दिलीप भाड्या, एवढा खजिना उपाशी ठेवलास. आज मी हिचा मालक. चव गोड आहे वहिनी तुमची. खारट मधासारखी.
अनिता: शी भाऊजी. तुम्ही खरंच चव घेताय का? उंमम. आता आत जीभ घातली का? आह आतपर्यंत लागतंय. नका ना असं लिहू. मी झडेन आता.
राजेश: झडा वहिनी. माझ्या तोंडावर झडा. चाटतोय मी. दाणा चोखतोय. बोटाने फाकवून आत जीभ फिरवतोय. बोला वहिनी, कसे आवाज येतायत?
अनिता: आह भाऊजी… स्स्स… उई आई… हं तिथेच… नको सोडू… मेलं मी… टाईप पण होत नाहीये व्यवस्थित. बोटं चुकतायत.
राजेश: मग टाईप करू नका वहिनी. फक्त अनुभव घ्या. समजा मी अजून जोरात चाटतोय. पाणी पितोय तुमचं.
अनिता: आआह भाऊजीईईई. गेलं माझं. फोन बाजूला पडला. आह. खरंच गेलं बघा. चादर ओली झाली.
राजेश: शाब्बास वहिनी. कसं वाटलं पहिल्यांदा पुच्ची चाटून घेताना? ते पण चॅटिंगमध्ये?
अनिता: भाऊजी… आता चॅटिंग नको उद्या सकाळी तुम्ही घरी या दिलीप तीन दिवस गावाला गेला आहे
मी एखाद्या नवरी प्रमाणे नटून तुमची वाट बघणार
मला तुमची बायको समजून मनसोक्त प्रेम करा माझ्यावर उद्या
सकाळचे 10 वाजले होते. नवरा दिलीप गावाला गेला होता.
अनिताने धाडस करून राजेशला मेसेज केला होता, ‘भाऊजी, जमेल का यायला? घरात एकटी आहे.’
राजेशचा रिप्लाय आला, ‘5 मिनिटात येतो वहिनी.’
अनिताच्या काळजात धडधड वाढली. आज पहिल्यांदा नवरा सोडून कोणीतरी तिला बघणार, शिवणार.
तिने आरशात बघितलं. गुलाबी साडी, त्यावर मॅचिंग ब्लाउज. आत काळी ब्रा-पॅन्टी. तिने परफ्यूम मारला, ओठांना लिपस्टिक लावली. पुच्ची आपोआप ओली झाली होती या विचाराने.
दारावर बेल वाजली. अनिताने थरथरत्या हाताने दार उघडलं. समोर राजेश उभा. पांढरा शर्ट, काळी पँट. दंड फुगलेले, छाती भरदार. डोळ्यात वासना स्पष्ट दिसत होती.
राजेश आत आला. दार लावलं. अनिताकडे बघून तो थबकलाच. ‘वहिनी, आज तर कयामत दिसताय.’
अनिता लाजली, ‘भाऊजी, आत या ना.’ तिचा आवाज कापत होता.
राजेश पुढे झाला. काही बोलला नाही. सरळ अनिताला कमरेत धरून उचललं. ‘आह भाऊजी!’ अनिता दचकली. तिने त्याच्या गळ्यात हात टाकले. राजेश तिला उचलून सरळ बेडरूममध्ये घेऊन गेला आणि अलगद बेडवर ठेवलं.
अनिता धापा टाकत होती. ‘भाऊजी, हळू. कोणी बघेल.’
‘कोणी नाही बघणार वहिनी. आज तू फक्त माझी.’ राजेश बेडवर गुडघे टेकून बसला. त्याने अनिताच्या चेहऱ्यावरून हात फिरवला. ‘8 वर्ष वाट बघितली वहिनी तुझी. आज बघतो तुला पूर्ण.’
त्याने सुरुवात केली. आधी साडीचा पदर धरला. हळूच ओढला. गुलाबी साडी खसकन निघाली आणि खाली पडली. आता अनिता फक्त ब्लाउज आणि परकरवर होती. तिची कंबर उघडी पडली. गोरीपान, बारीक कंबर बघून राजेशने स्स केलं. ‘आह वहिनी, मध आहे ही कंबर.’
त्याने बोटाने कंबरेवर रेषा काढली. अनिता शहारली. ‘भाऊजी, गुदगुल्या होतात.’
राजेश हसला. आता त्याचे हात परकरच्या नाडीकडे गेले. एक झटक्यात नाडी ओढली. अनिता ‘आई ग’ म्हणाली. परकर सैल झाला. राजेशने हळूच खाली सरकवला. गोरापान मांड्या उघड्या झाल्या. पायात पैंजण वाजले. काळी पॅन्टी छोटीशी, पुच्चीचा फुगीरपणा लपवू शकत नव्हती. पॅन्टीचा मधला भाग ओलाचिंब झाला होता.
‘बापरे वहिनी, आधीच ओली झाली?’ राजेश कुजबुजला. अनिताने तोंड लपवलं. ‘भाऊजी, नका बघू ना तिकडे.’
‘आता बघणारच वहिनी. पूर्ण बघणार.’ राजेश आता ब्लाउजकडे वळला. एक एक हुक तो हळू हळू काढत होता. प्रत्येक हुक निघताना अनिताचा श्वास वाढत होता. चार हुक निघाले. ब्लाउज सैल झाला. राजेशने खांद्यावरून सरकवला. काळ्या ब्रा मध्ये कैद झालेले 36 इंचाचे उरोज उड्या मारून बाहेर आले. गोरे, भरलेले, वर टोकदार बोंडं ब्रा मधून डोकावत होती.
राजेशचे डोळे विस्फारले. ‘दिलीपला अक्कल नाही वहिनी. एवढा माल घरात आणि तो उपाशी.’ त्याने बोटाने ब्लाउज बाजूला टाकला.
आता अनिता फक्त ब्रा आणि पॅन्टीवर होती. ती थरथरत होती. लाज, भीती आणि वासना. ‘भाऊजी, बस करा ना. पुढे नको.’
‘पुढे तर खरी मजा आहे वहिनी.’ राजेशने मागे हात नेला. ब्रा ची हुक शोधली. एका झटक्यात ‘टक’ आवाज झाला आणि हुक निघाली. अनिताने पटकन हात छातीवर धरले. ‘नको भाऊजी!’
राजेशने हळूच तिचे हात बाजूला केले. ब्रा खाली पडली. गोरेपान, मोठे उरोज मोकळे झाले. गुलाबी बोंडं ताठ झाली होती. अनिताने डोळे मिटले.
‘आह वहिनी, काय माल आहे हा. पिळायला, चोखायला.’ राजेश धापा टाकत बघत होता. त्याच्या मनात आलं, ‘मित्राची बायको आहे. पण आता माझी बाई. आज हिला पूर्ण बघतो.’
शेवटी राहिली होती पॅन्टी. काळी, ओली, छोटीशी. राजेशने बोट पॅन्टीच्या इलास्टिकमध्ये घातलं. अनिताने कंबर वर केली, विरोधाला नाही, सहकार्याला. ‘भाऊजी, लाईट बंद करा ना.’
‘लाईट बंद करून काय करू वहिनी? तुझी पुच्ची तर बघायची आहे मला.’ असं म्हणून राजेशने हळूच पॅन्टी खाली सरकवली. मांड्यांमधून, गुडघ्यांमधून, पायातून काढून बाजूला टाकली.
आता अनिता पूर्ण नागडी होती. गोरापान शरीर, भरलेले उरोज, बारीक कंबर, गोल ढुंगण आणि मांड्यांमध्ये लपलेली गुलाबी कोवळी पुच्ची. पाकळ्या फुगलेल्या, ओलसर, वर बारीक केसांची रेषा. 8 वर्षात पहिल्यांदाच नवऱ्या सोडून कोणी तिला अशी बघत होतं.
अनिता हाताने पुच्ची झाकायला गेली. राजेशने हात धरला. ‘झाकू नको वहिनी. आजपासून ही माझी आहे. बघू दे डोळे भरून.’
अनिता रडवेली झाली. लाजेने, सुखाने. राजेश तिच्याकडे बघतच राहिला. घशातून शब्द फुटेना. फक्त ‘आह वहिनी…’ एवढंच बाहेर आलं.
बेडवर पूर्ण नागडी पडलेली अनिता आणि तिच्या पायात बसलेला राजेश.
टीप: आजपर्यंत माझ्या कथाना सर्वांनी भरभरून प्रतिसाद दिला आहे. माझ्या कथा वाचून अनेक महिला वाचकांनी मला ईमेल करून भेट सुद्धा घेतली आहे.
आतापर्यंत टोटल सात मुली आणि बायका मला या पेजवर भेटल्या आहे त्यांना मी एकदम व्यवस्थित तृप्त केले आहे.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
दिलीपची बायको अनिता. दिसायला गावाकडची खरी, पण शरीराने जणू कामदेवाची बहीण. वय 28, पण अंगात मस्ती 18 च्या पोरीसारखी. रंग गोरापान, दुधात हळद कालवली असं. चेहरा गोल, ओठ गुलाबी जाड, डोळे पाणीदार. बघितल्यावर वाटावं, हिला नुसतं बघूनच पाणी गळेल.
तिची छाती 36 इंचाची. ब्लाउज फाटायला आलेले उरोज. चालली की वरखाली हलायचे, बघणाऱ्याच्या तोंडाला पाणी सुटायचं. कमर 28 इंचाची बारीक, पण खाली ढुंगण 38 इंचाचं. मागून बघितलं की वाटायचं दोन मोठे खरबूज उलटे ठेवलेत.
परकरातून त्याची गोलाई स्पष्ट दिसायची. मांड्या भरलेल्या, केळीच्या खांबासारख्या. आणि त्या मांड्यांच्या मध्ये लपलेली तिची पुच्ची एकदम कोवळी, गुलाबी, केसांची एक बारीक रेष सोडली तर पूर्ण साफ.
पण एवढं सेक्सी शरीर असून अनिता उपाशी होती. लहानपणापासूनच अंगात आग जास्त.
लग्न झालं दिलीपशी. दिलीप बघायला ठीकठाक, पण ताकद शून्य. बुल्ला 3 इंचाचा नुसता. तो पण उभा राहायचा नाही. कधी चुकून उभा राहिलाच तर अनिताच्या भोकात घालायच्या आधीच गळायचा. अनिताने किती वेळा पदर पाडला, रात्री उघडी झोपली, पण दिलीप पाठ फिरवून घोरायचा.
अनिताची पुच्ची रात्र रडायची. बोटाने शांत करायची, पण खरी भूक भागत नव्हती. शेजारणी बोलायच्या, ‘अनिता वहिनी, तुमच्या अंगात तर आग आहे, दिलीप भाऊजी कसं भागवतात?’ अनिता फक्त गालात हसायची.
दिलीपचा जिवलग मित्र होता राजेश. शहरात बॉडी बनवणारा. उंच, दणकट, दाढी वाढलेला. छाती म्हणजे ढाल, हात म्हणजे खांब. आणि लुंगीत लपलेला त्याचा बुल्ला 11 इंच लांब आणि बाटलीसारखा जाड होता अशी गावात चर्चा होती. राजेशने लग्नाआधी कॉलेजच्या पोरी, वहिन्या, विधवा सगळ्या झवून काढल्या होत्या. बायका नाव काढल्या की उड्या मारायच्या.
अनिताला राजेश लहानपणापासून आवडायचा. तो घरी आला की अनिता मुद्दामून कामं काढायची. पाणी देताना वाकून उरोज दाखवायची, झाडताना ढुंगण हलवायची. राजेश पण हरामी. वहिनी म्हणायचा, पण नजर मात्र अनिताच्या ब्लाउजच्या गळ्यात आणि परकरच्या उंचीत असायची. दोघांच्या नजरा भिडल्या की अनिताच्या पुच्चीत कळ यायची.
एक दिवस दिलीप तीन दिवसांसाठी ऑफिसच्या कामानिमित्त बाहेर राज्यात गेला.
घरात अनिता एकटी. रात्र झाली. बेडवर पडली पण झोप येईना. अंग गरम झालं होतं. उशाला डोकं ठेवून राजेशचा विचार करत होती. त्याचे दंड, त्याची छाती, आणि लुंगीतला तो मोठा तंबू आठवून पुच्ची पाझरायला लागली.
हिम्मत करून अनिताने मोबाईल उचलला. थरथरत्या हाताने नंबर शोधला. ‘राजेश भाऊजी’.
सेव्ह केलेला होता. खूप दिवस झाले बोटं चालवत होती त्याच्या नावावर, पण आज डायरेक्ट मेसेज करायची हिम्मत झाली.
तिने टाईप केलं: ‘झोपला का राजेश भाऊजी?’
सेंड बटणावर बोट होतं. दिलीपचा विचार आला, पाप-पुण्याचा विचार आला. पण खाली पुच्चीने असा चमका मारला की सगळं विसरली. डोळे बंद करून सेंड दाबलं.
मेसेज गेला. आता फक्त राजेश भाऊजींच्या रिप्लायची वाट बघत होती अनिता. अंगातून घाम फुटला होता, आणि मांड्या आपोआप एकमेकींना घासत होत्या.
अनिता: हो भाऊजी. स्स्स. वाटतंय कोणी फुंकर मारतंय तिकडे. गरम लागतंय.
राजेश: आता जीभ काढतोय वहिनी. फक्त टोक लावतोय तुमच्या दाण्याला. सांगा कसं वाटतंय?
अनिता: आआह भाऊजीईई. मेसेज टाईप करताना हात थरथरतायत. खरंच करंट लागला. असं कधी वाटलं नव्हतं. नको नको असं लिहू नका.
राजेश: का वहिनी? आवडलं नाही?
अनिता: आवडलं भाऊजी. खूप आवडलं. पण भीती वाटते. आता तुम्ही काय करताय?
राजेश: आता गोल गोल जीभ फिरवतोय वहिनी दाण्याभोवती. मऊ मऊ. तुम्ही काय करताय?
अनिता: मी बेडवर पडले आहे भाऊजी. एक हाताने फोन धरलाय. दुसरा हात… स्स्स… खाली गेलाय. उंमम भाऊजी. असं लिहू नका. मी वेडी होईन.
राजेश: होऊ दे वहिनी वेडी. आता पूर्ण जीभ लांब करून खालपासून वरपर्यंत चाटतोय. भोकापासून दाण्यापर्यंत. बोला वहिनी, ओरडताय का?
अनिता: ओरडले भाऊजी. उशी तोंडात दाबली. आई ग. घरात कोणी असतं तर जागं झालं असतं. खरंच वाटतंय तुम्ही चाटताय. कंबर हलतेय माझी. आह हं भाऊजी.
राजेश: मला पण वहिनी. लुंगीत तंबू झालाय. तुमची पुच्ची चाटताना काय वाटतंय माहितेय? वाटतंय दिलीप भाड्या, एवढा खजिना उपाशी ठेवलास. आज मी हिचा मालक. चव गोड आहे वहिनी तुमची. खारट मधासारखी.
अनिता: शी भाऊजी. तुम्ही खरंच चव घेताय का? उंमम. आता आत जीभ घातली का? आह आतपर्यंत लागतंय. नका ना असं लिहू. मी झडेन आता.
राजेश: झडा वहिनी. माझ्या तोंडावर झडा. चाटतोय मी. दाणा चोखतोय. बोटाने फाकवून आत जीभ फिरवतोय. बोला वहिनी, कसे आवाज येतायत?
अनिता: आह भाऊजी… स्स्स… उई आई… हं तिथेच… नको सोडू… मेलं मी… टाईप पण होत नाहीये व्यवस्थित. बोटं चुकतायत.
राजेश: मग टाईप करू नका वहिनी. फक्त अनुभव घ्या. समजा मी अजून जोरात चाटतोय. पाणी पितोय तुमचं.
अनिता: आआह भाऊजीईईई. गेलं माझं. फोन बाजूला पडला. आह. खरंच गेलं बघा. चादर ओली झाली.
राजेश: शाब्बास वहिनी. कसं वाटलं पहिल्यांदा पुच्ची चाटून घेताना? ते पण चॅटिंगमध्ये?
अनिता: भाऊजी… आता चॅटिंग नको उद्या सकाळी तुम्ही घरी या दिलीप तीन दिवस गावाला गेला आहे
मी एखाद्या नवरी प्रमाणे नटून तुमची वाट बघणार
मला तुमची बायको समजून मनसोक्त प्रेम करा माझ्यावर उद्या
सकाळचे 10 वाजले होते. नवरा दिलीप गावाला गेला होता.
अनिताने धाडस करून राजेशला मेसेज केला होता, ‘भाऊजी, जमेल का यायला? घरात एकटी आहे.’
राजेशचा रिप्लाय आला, ‘5 मिनिटात येतो वहिनी.’
अनिताच्या काळजात धडधड वाढली. आज पहिल्यांदा नवरा सोडून कोणीतरी तिला बघणार, शिवणार.
तिने आरशात बघितलं. गुलाबी साडी, त्यावर मॅचिंग ब्लाउज. आत काळी ब्रा-पॅन्टी. तिने परफ्यूम मारला, ओठांना लिपस्टिक लावली. पुच्ची आपोआप ओली झाली होती या विचाराने.
दारावर बेल वाजली. अनिताने थरथरत्या हाताने दार उघडलं. समोर राजेश उभा. पांढरा शर्ट, काळी पँट. दंड फुगलेले, छाती भरदार. डोळ्यात वासना स्पष्ट दिसत होती.
राजेश आत आला. दार लावलं. अनिताकडे बघून तो थबकलाच. ‘वहिनी, आज तर कयामत दिसताय.’
अनिता लाजली, ‘भाऊजी, आत या ना.’ तिचा आवाज कापत होता.
राजेश पुढे झाला. काही बोलला नाही. सरळ अनिताला कमरेत धरून उचललं. ‘आह भाऊजी!’ अनिता दचकली. तिने त्याच्या गळ्यात हात टाकले. राजेश तिला उचलून सरळ बेडरूममध्ये घेऊन गेला आणि अलगद बेडवर ठेवलं.
अनिता धापा टाकत होती. ‘भाऊजी, हळू. कोणी बघेल.’
‘कोणी नाही बघणार वहिनी. आज तू फक्त माझी.’ राजेश बेडवर गुडघे टेकून बसला. त्याने अनिताच्या चेहऱ्यावरून हात फिरवला. ‘8 वर्ष वाट बघितली वहिनी तुझी. आज बघतो तुला पूर्ण.’
त्याने सुरुवात केली. आधी साडीचा पदर धरला. हळूच ओढला. गुलाबी साडी खसकन निघाली आणि खाली पडली. आता अनिता फक्त ब्लाउज आणि परकरवर होती. तिची कंबर उघडी पडली. गोरीपान, बारीक कंबर बघून राजेशने स्स केलं. ‘आह वहिनी, मध आहे ही कंबर.’
त्याने बोटाने कंबरेवर रेषा काढली. अनिता शहारली. ‘भाऊजी, गुदगुल्या होतात.’
राजेश हसला. आता त्याचे हात परकरच्या नाडीकडे गेले. एक झटक्यात नाडी ओढली. अनिता ‘आई ग’ म्हणाली. परकर सैल झाला. राजेशने हळूच खाली सरकवला. गोरापान मांड्या उघड्या झाल्या. पायात पैंजण वाजले. काळी पॅन्टी छोटीशी, पुच्चीचा फुगीरपणा लपवू शकत नव्हती. पॅन्टीचा मधला भाग ओलाचिंब झाला होता.
‘बापरे वहिनी, आधीच ओली झाली?’ राजेश कुजबुजला. अनिताने तोंड लपवलं. ‘भाऊजी, नका बघू ना तिकडे.’
‘आता बघणारच वहिनी. पूर्ण बघणार.’ राजेश आता ब्लाउजकडे वळला. एक एक हुक तो हळू हळू काढत होता. प्रत्येक हुक निघताना अनिताचा श्वास वाढत होता. चार हुक निघाले. ब्लाउज सैल झाला. राजेशने खांद्यावरून सरकवला. काळ्या ब्रा मध्ये कैद झालेले 36 इंचाचे उरोज उड्या मारून बाहेर आले. गोरे, भरलेले, वर टोकदार बोंडं ब्रा मधून डोकावत होती.
राजेशचे डोळे विस्फारले. ‘दिलीपला अक्कल नाही वहिनी. एवढा माल घरात आणि तो उपाशी.’ त्याने बोटाने ब्लाउज बाजूला टाकला.
आता अनिता फक्त ब्रा आणि पॅन्टीवर होती. ती थरथरत होती. लाज, भीती आणि वासना. ‘भाऊजी, बस करा ना. पुढे नको.’
‘पुढे तर खरी मजा आहे वहिनी.’ राजेशने मागे हात नेला. ब्रा ची हुक शोधली. एका झटक्यात ‘टक’ आवाज झाला आणि हुक निघाली. अनिताने पटकन हात छातीवर धरले. ‘नको भाऊजी!’
राजेशने हळूच तिचे हात बाजूला केले. ब्रा खाली पडली. गोरेपान, मोठे उरोज मोकळे झाले. गुलाबी बोंडं ताठ झाली होती. अनिताने डोळे मिटले.
‘आह वहिनी, काय माल आहे हा. पिळायला, चोखायला.’ राजेश धापा टाकत बघत होता. त्याच्या मनात आलं, ‘मित्राची बायको आहे. पण आता माझी बाई. आज हिला पूर्ण बघतो.’
शेवटी राहिली होती पॅन्टी. काळी, ओली, छोटीशी. राजेशने बोट पॅन्टीच्या इलास्टिकमध्ये घातलं. अनिताने कंबर वर केली, विरोधाला नाही, सहकार्याला. ‘भाऊजी, लाईट बंद करा ना.’
‘लाईट बंद करून काय करू वहिनी? तुझी पुच्ची तर बघायची आहे मला.’ असं म्हणून राजेशने हळूच पॅन्टी खाली सरकवली. मांड्यांमधून, गुडघ्यांमधून, पायातून काढून बाजूला टाकली.
आता अनिता पूर्ण नागडी होती. गोरापान शरीर, भरलेले उरोज, बारीक कंबर, गोल ढुंगण आणि मांड्यांमध्ये लपलेली गुलाबी कोवळी पुच्ची. पाकळ्या फुगलेल्या, ओलसर, वर बारीक केसांची रेषा. 8 वर्षात पहिल्यांदाच नवऱ्या सोडून कोणी तिला अशी बघत होतं.
अनिता हाताने पुच्ची झाकायला गेली. राजेशने हात धरला. ‘झाकू नको वहिनी. आजपासून ही माझी आहे. बघू दे डोळे भरून.’
अनिता रडवेली झाली. लाजेने, सुखाने. राजेश तिच्याकडे बघतच राहिला. घशातून शब्द फुटेना. फक्त ‘आह वहिनी…’ एवढंच बाहेर आलं.
बेडवर पूर्ण नागडी पडलेली अनिता आणि तिच्या पायात बसलेला राजेश.
टीप: आजपर्यंत माझ्या कथाना सर्वांनी भरभरून प्रतिसाद दिला आहे. माझ्या कथा वाचून अनेक महिला वाचकांनी मला ईमेल करून भेट सुद्धा घेतली आहे.
आतापर्यंत टोटल सात मुली आणि बायका मला या पेजवर भेटल्या आहे त्यांना मी एकदम व्यवस्थित तृप्त केले आहे.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,