S
StoryPublisher
Guest
दामले बाई
लेखक - संजय क्षिरसागर
सदर कथानक हे ९५% काल्पनिक आहे. यातील बहुतांशी घटना काल्पनिक आणि कथित असून वास्तव जीवनाशी असंबंधित आहेत. फ़क्त नामसाधर्म्य असल्यास तो योगायोग न समजावा.
काही दिवसांपूर्वी असेच पायपीट करत असता आमच्या शालेय जीवनातील साक्षिदाराची अर्थात शालेय इमारतीची नजरभेट झाली. त्या इमारती,मैदान सर्व परिचयाचे होते. फाटक उघडून आत गेलो आणि लगेच एक बदल घडून आला. आजवर आत येताना न केलेल्या गृहपाठाची मनात धास्ती असायची ती आज जाणवत नव्हती. कोणत्याच शिक्षकाचा तास बुडविण्याची मनात योजना नव्हती. सायंकाल असल्याने एक रम्य वातावरण भासत होते. मैदानातुनच शालेचे दर्शन घेतले आणि परत बाहेर आलो. बाहेर येउन उगाच उभा राहिलो. का कोणास ठावूक तेथून जाऊ नये वाटत होते. काही वेळाने घंटानाद झाला आणी पाठोपाठ मुलांचा लोंढा फाटकातुन बाहेर पडला. दहा मिनिटात सर्व इमारत रिकामी झाली. आता फ़क्त शिपाई आणि काही शिक्षक तिथे हजर होते. मी तिथून निघणार इतक्यात सुमारे पन्नाशिची एक महिला फाटकामधून बाहेर पडताना दिसली. गोरा रंग, पाठीपर्यंत येणारी केसांची वेणी, चेहरा पांढरा फटफटीत, डोळ्यांवर चष्मा, उंची सव्वा पाच फुट, मुखावर गंभीर भाव, कसलीही गड़बड़ न करता शांत चालत ती बाई माझ्यासमोरून निघून गेली. जाताना मी सहज तिच्याकडे आणि तिने माझ्याकडे बघितले. चश्म्याआड़ असलेल्या डोळ्यात कसलाच भाव नव्हता. चेहरा देखिल निर्विकार. ती पुढे निघून गेली आणि काही वेळाने माझी ट्यूब पेटली. अरे हि तर आपली सायन्स टीचर! काय बरे हिचे नाव...? हं..अरे ह्या तर दामले बाई !!
क्षणभर माझा माझ्या डोळ्यांवर विश्वास बसला नाही. मी बाई ज्या दिशेला गेल्या तिकडे झपाझप पावले टाकित निघालो. खुप पुढे गेलो तरी त्या कुठेच दिसल्या नाहित. तसाच मी परत घरी आलो. रात्री झोपताना पुन्हा पुन्हा बाई नजरेसमोर येत होत्या.
त्या वेळी मी १३ वर्षांचा होतो. इयत्ता सहावी पार करून सातवीत आलो होतो. वर्गात काही फारसा फरक नव्हता. काही 'अनुभवी' मुले होती जी पाया मजबूत करण्यात प्रसिद्द होती पण त्यांचा आणी माझा परिचय नसल्याने मी तसा सुखी होतो. थोड्या वेळाने वर्ग सुरु झाला. एकेक तास उलटून जात होता. सर्वच शिक्षक गेली दोन वर्षे म्हणजे ५-६ वी ला पीडत होते तेच होते. मनात म्हटले की आता आणखी एक वर्ष याना सहन करा. काही वेळाने हिंदीचा तास होता. गेल्या वर्षीचे सर असणार असे वाटले. पण बघतो तर बाई होती. चला, निदान एक तरी नवीन चेहरा आहे याचे समाधान वाटले. या वयात मुलीं विषयी आकर्षण सर्वाना असतेच पण सोबत मोठ्या वयाच्या स्त्रीयांचे देखिल असते. त्यांच्या स्तनांचे,नितंबाचे,ओठांचे आणि कशा कशाचे! मी काही अपवाद नव्हतो. हिंदीची शिक्षिका जेव्हा आली, तेव्हाच मी तिचे निरीक्षण केले होते. माझा बेंच सर्वात पुढे दरवाज्याजवळ असल्याने सर्व येणारे जाणारे जणू मला सलामी देत आत येत. जेव्हा हिंदीची शिक्षिका आली तेव्हा मी अगदी डोळे भरून तिला पाहिले. सुमारे ५ फुट उंच, गोरा रंग, मोठे आणि फुगीर गाल, सरल नासिका, थोड़े गुलाबी आणि जाडसर ओठ, दात थोड़े पुढे पण ओठांच्या बाहेर नव्हते, स्तन पुरेसे होते आणि नितंब देखिल. पण तिची चाल मस्त होती. तिच्या नितंबाची लयबद्ध हालचाल मन वेडावून टाकत होती. अर्ध्या तासाने ती गेली. पुढील तास सायन्सचा होता. गेली दोन वर्षे एक शिक्षिका आम्हाला हा विषय शिकवत होती. आत्ताही तीच असणार म्हणुन थोड़े वैतागून मी वाही आणि पुस्तक दप्तरमधून काढले. आधीच सांगितल्या नुसार माझा बेंच दारानजीक असल्याने येणारे-जाणारे शिक्षक, मुली यांवर आपली बारीक नसली तरी वरवर नजर असे. सहज बाहेर बघत होतो.
लेखक - संजय क्षिरसागर
सदर कथानक हे ९५% काल्पनिक आहे. यातील बहुतांशी घटना काल्पनिक आणि कथित असून वास्तव जीवनाशी असंबंधित आहेत. फ़क्त नामसाधर्म्य असल्यास तो योगायोग न समजावा.
काही दिवसांपूर्वी असेच पायपीट करत असता आमच्या शालेय जीवनातील साक्षिदाराची अर्थात शालेय इमारतीची नजरभेट झाली. त्या इमारती,मैदान सर्व परिचयाचे होते. फाटक उघडून आत गेलो आणि लगेच एक बदल घडून आला. आजवर आत येताना न केलेल्या गृहपाठाची मनात धास्ती असायची ती आज जाणवत नव्हती. कोणत्याच शिक्षकाचा तास बुडविण्याची मनात योजना नव्हती. सायंकाल असल्याने एक रम्य वातावरण भासत होते. मैदानातुनच शालेचे दर्शन घेतले आणि परत बाहेर आलो. बाहेर येउन उगाच उभा राहिलो. का कोणास ठावूक तेथून जाऊ नये वाटत होते. काही वेळाने घंटानाद झाला आणी पाठोपाठ मुलांचा लोंढा फाटकातुन बाहेर पडला. दहा मिनिटात सर्व इमारत रिकामी झाली. आता फ़क्त शिपाई आणि काही शिक्षक तिथे हजर होते. मी तिथून निघणार इतक्यात सुमारे पन्नाशिची एक महिला फाटकामधून बाहेर पडताना दिसली. गोरा रंग, पाठीपर्यंत येणारी केसांची वेणी, चेहरा पांढरा फटफटीत, डोळ्यांवर चष्मा, उंची सव्वा पाच फुट, मुखावर गंभीर भाव, कसलीही गड़बड़ न करता शांत चालत ती बाई माझ्यासमोरून निघून गेली. जाताना मी सहज तिच्याकडे आणि तिने माझ्याकडे बघितले. चश्म्याआड़ असलेल्या डोळ्यात कसलाच भाव नव्हता. चेहरा देखिल निर्विकार. ती पुढे निघून गेली आणि काही वेळाने माझी ट्यूब पेटली. अरे हि तर आपली सायन्स टीचर! काय बरे हिचे नाव...? हं..अरे ह्या तर दामले बाई !!
क्षणभर माझा माझ्या डोळ्यांवर विश्वास बसला नाही. मी बाई ज्या दिशेला गेल्या तिकडे झपाझप पावले टाकित निघालो. खुप पुढे गेलो तरी त्या कुठेच दिसल्या नाहित. तसाच मी परत घरी आलो. रात्री झोपताना पुन्हा पुन्हा बाई नजरेसमोर येत होत्या.
त्या वेळी मी १३ वर्षांचा होतो. इयत्ता सहावी पार करून सातवीत आलो होतो. वर्गात काही फारसा फरक नव्हता. काही 'अनुभवी' मुले होती जी पाया मजबूत करण्यात प्रसिद्द होती पण त्यांचा आणी माझा परिचय नसल्याने मी तसा सुखी होतो. थोड्या वेळाने वर्ग सुरु झाला. एकेक तास उलटून जात होता. सर्वच शिक्षक गेली दोन वर्षे म्हणजे ५-६ वी ला पीडत होते तेच होते. मनात म्हटले की आता आणखी एक वर्ष याना सहन करा. काही वेळाने हिंदीचा तास होता. गेल्या वर्षीचे सर असणार असे वाटले. पण बघतो तर बाई होती. चला, निदान एक तरी नवीन चेहरा आहे याचे समाधान वाटले. या वयात मुलीं विषयी आकर्षण सर्वाना असतेच पण सोबत मोठ्या वयाच्या स्त्रीयांचे देखिल असते. त्यांच्या स्तनांचे,नितंबाचे,ओठांचे आणि कशा कशाचे! मी काही अपवाद नव्हतो. हिंदीची शिक्षिका जेव्हा आली, तेव्हाच मी तिचे निरीक्षण केले होते. माझा बेंच सर्वात पुढे दरवाज्याजवळ असल्याने सर्व येणारे जाणारे जणू मला सलामी देत आत येत. जेव्हा हिंदीची शिक्षिका आली तेव्हा मी अगदी डोळे भरून तिला पाहिले. सुमारे ५ फुट उंच, गोरा रंग, मोठे आणि फुगीर गाल, सरल नासिका, थोड़े गुलाबी आणि जाडसर ओठ, दात थोड़े पुढे पण ओठांच्या बाहेर नव्हते, स्तन पुरेसे होते आणि नितंब देखिल. पण तिची चाल मस्त होती. तिच्या नितंबाची लयबद्ध हालचाल मन वेडावून टाकत होती. अर्ध्या तासाने ती गेली. पुढील तास सायन्सचा होता. गेली दोन वर्षे एक शिक्षिका आम्हाला हा विषय शिकवत होती. आत्ताही तीच असणार म्हणुन थोड़े वैतागून मी वाही आणि पुस्तक दप्तरमधून काढले. आधीच सांगितल्या नुसार माझा बेंच दारानजीक असल्याने येणारे-जाणारे शिक्षक, मुली यांवर आपली बारीक नसली तरी वरवर नजर असे. सहज बाहेर बघत होतो.
