S
StoryPublisher
Guest
नवीन मास्तरांची “शिकवणी”
लेखक :- विकी
(वाचकहो जरा “गावरान टच" असलेली कथा सादर करत आहे.)
बबन्या लहान व्हता त्या टायमासुन आब्यासात लई ब्येस. गनितात तर गडी लई फास्ट व्हता. अशी फटाफट गनिते सोडवायचा की त्याचे मास्तर चाट पडायचे. इज्ञानातबी गडी तेज व्हता. बारावीत फटक्यात पास केली तवा खर तर त्याची लय इच्छा व्हती की आपन बी कालेजात जाव. बीयस्सी कराव मग शहरात नोकरी करावी. पन लहान व्हता तवापासुन मामाकडे शिकाया व्हता. आइ बाप लहानपनी वारलेले. मामाने त्याच शिक्षान केले. बिचान्याकडे पैसा अडका काय न्हाय. तव कालेजला जायचा कसा. बर तो काय यसी यस्टी ओबीशी काय बी नव्हता. मग त्याला कसे ते कालेज जमनार.
बिचारा अगदी निराश झाला. बापाने त्याला जेमतेम १ येकर शेती मागे ठेवली व्हती. त्या जमिनीत त्येचे दोन भाऊ अगुदरच मर मर मरत व्हते तवा त्येंचे घर चालत व्हते. तवा येती करायचा मार्ग बी नव्हता. असाच बिचारा दुखाःत गुमान डोचक्याला हात लावुन इचार करत बसला व्हता आता पुड काय करायचे?
अचानक एक दिवशी मोठा चमत्कार झाला.
येका रविवारी गावात मोया शहरातुन दोन जीपा भरुन काही तरुन बापे व काही बायका आल्या व्हत्या. त्यातल्या एका त्यांचा लिडर दिसणा-या एकाने तरतरीत दिसणा-या बबन्याची विचारपुस केली व त्याला सल्ला दिला की "बबनराव तुम्ही बारावी केली. तुमाला शिकवायचीबी आवड आहे अस मला तुमचे सर म्हणत होते. तेव्हा तुम्हीपण शिक्षण क्षेत्रात जा. आता डीएड करा. पुढे तुम्हाला वाटेल तेव्हा तुम्ही तुमचे कॉलेज पुरे करुन डिग्री मिळवु शकता तसेच पुढे बीएड बी करु शकता."
भांबावलेल्या बबन्याला त्याच्या आयुष्यात पयल्य्यांदी कुनी बबनराव म्हंटले व्हते व इतका ब्येस सल्ला दिला व्हता. तो बाप्या नुसता सल्ला देवुन थांबला न्हाय तर त्याने लगेच एक कागद काढला व त्याच्या फरेंबाज अक्षरात एक चिट्ठी डिएड कालेजच्या सायबाला लिहुन दिली व बबन्याला तिथे कसे पोचायचे हे चांगले समजावले व चक्क एक पन्नासची गांधीबाबाची नोट हातात ठेवली.
बबन्या यस्टीतुन बालेगावच्या तियावर त्याची ब्याग व वळकटी घेऊन उतीरला तवा काळोख होत आला व्हता. जरा विचारपुस करत बबन्या मैलभर असलेल्या पंचायतीच्या हापीसात पोचला तवा चांगला काळोख झाला व्हता. नशीबान हापिसातुन कंदिलाचा उजेड येत व्हता व दारात एक जीप उभी व्हती, म्हणजी हापिसात कुनीतरी व्हत. तो आत पंचायतीच्या हापिसात शिरला तर एक पन्नाशीचे रुबाबदार फेटेवाले बाबा दुस-या एका इसमाशी गप्पा ठोकताना दिसले. बाहेरच्या शिपायान बबन्याला त्यांनला भेटायला सांगीतले.
बबन्याने फेटेवाल्याला रामराम केला व त्याच्या नेमणुकीची चिट्ठी त्यांच्या हातात दिली. फेटेवाल्याने चिठी उलट्सुलट केली व बबन्यालाच विचारले, "काय काम हाय?"
"मी तालुक्याच्या शिक्षणखात्याच्या हापिसातुन आलोय. तुमच्या गावात नवी शाला चालु झाली न्हय, मला तेथे नेमलाय." बबन्याने चाचरत उत्तर दिले.
"म्हणजे नवे मास्तर म्हना की तुमी. चला लय ब्येस झाल. पन तुमी तर लई तरने दिसता. काय नाव म्हणाला तुमचे? अन कुठल्या गावचे?"
"माझे नाव बबन्या जोशी. माझ गाव वडगाव, तालुका सुपा. यंदाच डिएड झालो व्हतो. कालेजात पयला नंबर काइला, लगेच नेमनुक केली मोया सायबानं तुमच्या गावाच्या साळत." बबन्यान डोईची टोपी काढत माहिती पुरवली व शक्य तितका आदबीने उबा राहत बोलला.
लेखक :- विकी
(वाचकहो जरा “गावरान टच" असलेली कथा सादर करत आहे.)
बबन्या लहान व्हता त्या टायमासुन आब्यासात लई ब्येस. गनितात तर गडी लई फास्ट व्हता. अशी फटाफट गनिते सोडवायचा की त्याचे मास्तर चाट पडायचे. इज्ञानातबी गडी तेज व्हता. बारावीत फटक्यात पास केली तवा खर तर त्याची लय इच्छा व्हती की आपन बी कालेजात जाव. बीयस्सी कराव मग शहरात नोकरी करावी. पन लहान व्हता तवापासुन मामाकडे शिकाया व्हता. आइ बाप लहानपनी वारलेले. मामाने त्याच शिक्षान केले. बिचान्याकडे पैसा अडका काय न्हाय. तव कालेजला जायचा कसा. बर तो काय यसी यस्टी ओबीशी काय बी नव्हता. मग त्याला कसे ते कालेज जमनार.
बिचारा अगदी निराश झाला. बापाने त्याला जेमतेम १ येकर शेती मागे ठेवली व्हती. त्या जमिनीत त्येचे दोन भाऊ अगुदरच मर मर मरत व्हते तवा त्येंचे घर चालत व्हते. तवा येती करायचा मार्ग बी नव्हता. असाच बिचारा दुखाःत गुमान डोचक्याला हात लावुन इचार करत बसला व्हता आता पुड काय करायचे?
अचानक एक दिवशी मोठा चमत्कार झाला.
येका रविवारी गावात मोया शहरातुन दोन जीपा भरुन काही तरुन बापे व काही बायका आल्या व्हत्या. त्यातल्या एका त्यांचा लिडर दिसणा-या एकाने तरतरीत दिसणा-या बबन्याची विचारपुस केली व त्याला सल्ला दिला की "बबनराव तुम्ही बारावी केली. तुमाला शिकवायचीबी आवड आहे अस मला तुमचे सर म्हणत होते. तेव्हा तुम्हीपण शिक्षण क्षेत्रात जा. आता डीएड करा. पुढे तुम्हाला वाटेल तेव्हा तुम्ही तुमचे कॉलेज पुरे करुन डिग्री मिळवु शकता तसेच पुढे बीएड बी करु शकता."
भांबावलेल्या बबन्याला त्याच्या आयुष्यात पयल्य्यांदी कुनी बबनराव म्हंटले व्हते व इतका ब्येस सल्ला दिला व्हता. तो बाप्या नुसता सल्ला देवुन थांबला न्हाय तर त्याने लगेच एक कागद काढला व त्याच्या फरेंबाज अक्षरात एक चिट्ठी डिएड कालेजच्या सायबाला लिहुन दिली व बबन्याला तिथे कसे पोचायचे हे चांगले समजावले व चक्क एक पन्नासची गांधीबाबाची नोट हातात ठेवली.
बबन्या यस्टीतुन बालेगावच्या तियावर त्याची ब्याग व वळकटी घेऊन उतीरला तवा काळोख होत आला व्हता. जरा विचारपुस करत बबन्या मैलभर असलेल्या पंचायतीच्या हापीसात पोचला तवा चांगला काळोख झाला व्हता. नशीबान हापिसातुन कंदिलाचा उजेड येत व्हता व दारात एक जीप उभी व्हती, म्हणजी हापिसात कुनीतरी व्हत. तो आत पंचायतीच्या हापिसात शिरला तर एक पन्नाशीचे रुबाबदार फेटेवाले बाबा दुस-या एका इसमाशी गप्पा ठोकताना दिसले. बाहेरच्या शिपायान बबन्याला त्यांनला भेटायला सांगीतले.
बबन्याने फेटेवाल्याला रामराम केला व त्याच्या नेमणुकीची चिट्ठी त्यांच्या हातात दिली. फेटेवाल्याने चिठी उलट्सुलट केली व बबन्यालाच विचारले, "काय काम हाय?"
"मी तालुक्याच्या शिक्षणखात्याच्या हापिसातुन आलोय. तुमच्या गावात नवी शाला चालु झाली न्हय, मला तेथे नेमलाय." बबन्याने चाचरत उत्तर दिले.
"म्हणजे नवे मास्तर म्हना की तुमी. चला लय ब्येस झाल. पन तुमी तर लई तरने दिसता. काय नाव म्हणाला तुमचे? अन कुठल्या गावचे?"
"माझे नाव बबन्या जोशी. माझ गाव वडगाव, तालुका सुपा. यंदाच डिएड झालो व्हतो. कालेजात पयला नंबर काइला, लगेच नेमनुक केली मोया सायबानं तुमच्या गावाच्या साळत." बबन्यान डोईची टोपी काढत माहिती पुरवली व शक्य तितका आदबीने उबा राहत बोलला.