S
StoryPublisher
Guest
बेवफ़ा
लेखक : चंदू
(कथेतील भाषा कोणाला आक्षेपार्ह वाटल्यास, क्षमस्व!)
वसंता संध्याकाळचे साडेसहा होऊन गेले होते. गेल्या तासभरापासून मी पार्कमधे सोनालीची वाट पहत होतो. दिलेली वेळ न पाळणं हे तिचं नेहमीचंच होतं. पण आजची गोष्ट वेगळी होती. मी तिला एक खूष खबर देणार होतो. तसं मी तिला बोललोही होतो आणि वेळेवर येण्याबद्दल बजावलं होतं. पण वेळेवर येईल तर सोनाली कसली? त्यामुळे, मनातल्या मनात शिव्यांची लाखोली वाहण्याशिवाय माझ्या हातात काहीही नव्हतं. त्यातनं भरीस भर म्हणजे तिने तिचा सेल ऑफ करून ठेवला होता. अखेर पावणेसातच्या सुमारास बाईसाहेब उगवल्यात. मी घुश्श्यातच होतो. मी काही न बोलता तिच्याकडे रागाने बघितले. संताप आलेला असूनही तिच्याकडे बघताच मनावरून हळवारपणे मोरपिस फिरल्याविना राह्यलं नाही. मी रागात आहे हे तिना जाणवल्नं. तिने माझ्या गळ्यात आपले हात टाकले आणि ओठांवर आपत्ने लव्हली ओठ टेकवत एक झकास ओलसर चुंबन घेतलं. पाकतिला ह्या कोपऱ्यात एकांत असायचा आणि त्यातून अंधार पडू लागलेला होता. त्यामुळे, सोनाली बिनधास्तपणे माझ्याशी लाडीगोडी करू शकत होती. सोनाली मला मनवू पाहते आहे हे माझ्या लक्षात आलं होतं. पण मी काही बधलो नाही. मी तिला दूर लोटलं व तिथल्या बाकावर जाऊन बसलो. सोनाली पण माझ्या जवळ योऊन बसली. "वसंता, रागावलायंस?" मी काही बोललो नाही. फक्त आपली मान फिरवली. "कठीण आहे बुवा आज! एका माणसाला चांगलाच राग आलेला दिसतोय." सोनाली लाडिक आवाजात म्हणाली आणि एका हाताने माझा चेहरा आपल्याकडे वळवून घेतला. माझं पुन्हा एक चुंबन घेत तिने माझा हात धरला व पदराआड आपल्या स्तनावर ठेवला. तिचा मांसल स्तन हातात येताच माझा राग कुठल्या कुठे पळाला. मी तिच्या ओठांना आपल्या ओठांनी चोखत तिचा स्तन हलकेच दाबला. माझा राग शमला आहे तिच्या लक्षात येऊन तिने समाधानाचा हुंकार दिला. "राग गेलेला दिसतोय!" कमी उजेडात तिच्या चेहऱ्यावरचं मिष्कील हसू काही लपलेलं नव्हतं. मी तिचा कान प्रेमाने पिरगाळला. "किती छळशील गं टवळे? मी केव्हाची तुझी वाट पाहतोय!"
"अरे पार्लर मधे जाऊन आले. बऱ्याच दिवसात आयब्रोज केले नव्हते. मग शोल्डर कटसुध्दा करून टाकला." सोनाली आज जास्तच सुंदर दिसत होती त्यावरून ती पार्लरमधे जाऊन आली असावी हा माझा कयास खरा ठरला. "सोना, पण तुला ब्यूटीपार्लरमधे जायची आवश्यकता आहे का? तू तशीच तर सुंदर दिसतेस!" मी म्हटलं ते काही खोटं नव्हतं. रंगाने सावळेपणाकडे झुकणारी असली तरी तिचा अंडाकृती चेहरा, त्यावरचं अपरं नाक आणि मांसल ओठ ह्यामुळे मृगनयनी सोनाली बघणाऱ्याला पहिल्याच दृष्टीक्षेपात आकर्षित करून घेते. तिच्या पाच फूट तीन इंच उंचीच्या शरीरावरचे सर्व अवयव प्रमाणबद्ध आहेत. कोणताही पेहराव परिधान केला तरी तिच्या उन्नत उरोजांचे अस्तित्व डोळ्यात भरतंच. साडी नेसली तर तिच्या मऊसूत पोटाचेही दर्शन बघणाऱ्याला होतं. तिची कंबर अगदी बारीक नसली तरी जाडही नाही. आणि तिच्या ह्या तनुलतेचं वजन तिचे भरदार नितंब सहजगत्या पेलतात. अशी ही रूपगर्विता सोनाली माझ्या सारख्या साध्या माणसाच्या प्रेमात कशी पडली ह्याचं मलाच बऱ्याचदा नवल वाटायचं. "मला उगीचच जास्त चढवू नकोस हं! बरं तू सांग, काय खूष खबर सांगणार आहेस ती!" "सोना, अगं मला नोकरी लागली!"
"अय्या, खरंच? कित्ती छान!" असं म्हणून, आम्ही एका सार्वजनिक स्थळी आहोत हे विसरून, सोनालीने मला मिठी मारली आणि माझ्यावर चुंबनांची बरसात करून टाकली. "बँकेतच ना?" "हो! आजच मला अपॉईंटमेंट लेटर मिळालंय. दहा दिवसांत नाशिकला जॉईन करावं लागणार आहे!" . "आई गं! नाशिकला का रे?" मला सोनालीच्या आवाजात थोडं वैषम्य जाणवलं. "सोना, अगं नॅशनलाईज्ड बँकेतली नोकरी आहे. नशिब समज की नाशिक मिळालं. समजा एखाद्या खेड्यात पोस्टिंग दिलं असतं ना तर कळलं असतं!" मी तिला समजावत म्हणालो. "हो रे, बरोबर आहे तुझं पण इथे मुंबईतच मिळाललं असतं तर किती छान झालं असतं!" "पण नाशिकही काही वाईट नाही! बरं ते जाऊ दे, आता मला तुझ्या बाबांना भेटायला आलं पाहिजे!"
"नोकरीचे पेढे द्यायला?" "पेढे द्यायला तर यायचे आहेच, पण त्याही पेक्षा, तुला मागणी घालायला येईन!" 'मागणी घालायला म्हटल्यावर सोनाली जाम लाजली. मी तिची हनुवटी उचलली आणि माझे ओठ तिच्या ओठांवर टेकवलेत. सोनाली मला बिलगली. आता पार्कात अजूनच अंधार पडला होता. आजूबाजूला कोणीच नव्हतं. त्याचा फायदा घेत मी माझा हात सोनालीच्या स्तनावर आणला. तिचा स्तन मी हळुहळु कुरवाळु लागलो. तिचा श्वास गरम व्हायला लागला. "वसंता, पुरे ना! मला जाऊ दे ना! खूप उशीर झालाय." पण मी ऐकायच्या मूडमधे नव्हतो. मी तिच्या स्तनांना दबणं सुरूच ठेवलं. तिलाही ते हवंच होतं. नुसतं तोंडाने नाही, नाही म्हणत ती माझ्याकडून लाडवून घेत होती. स्तनावरून हात मी सोनालीच्या पोटावर आणला. तिच्या पोटावरून हात फिरवायला मला फार आवडतं. तिचं पोट मस्त गुबगुबीत आहे. "सोना, साडी थोडी खाली कर ना!" "कशाला?" "अशीच. मला तुझ्या बेंबीत बोट घालायचं आहे!" "चल चावट कुठला!" पण ती उभी राहिली व साडी थोडीशी खाली सरकवली. मी पटकन पुढे होऊन तिच्या पोटापाशी तोंड आणलं व तिच्या उघड्या पडलेल्या बेंबीचे चुंबन घेतले.
"ए, गुदगुल्या होतात ना!" मी आता तिच्या बेंबीत जीभ घातली व बेंबी चाट लागलो. एक हात वर करून तिच्या स्तनाला दाबू लागलो. खरं म्हणजे आमचं हे नेहमीचंच होतं. एकांत मिळाला की माझे हात तिच्या शरीराबरोबर खेळायला सुरूवात करायचे आणि तीही माझ्याकडून व्यवस्थित गोंजारून घ्यायची. मग मी सवयीनमाणे, माझा हात तिच्या साडीच्या आत घालायचा प्रयत्न केला. आणि तिने ही सवयीप्रमाणेच तो बाजूला केला.
"हे काय गं सोना?" मी तक्रारीच्या सुरात म्हणालो. "तू मला कधीच तिथे हात लावू देत नाहीस. मी काही सगळं करायला म्हणतो आहे का? निदान हात तरी लावू दे!" "नाही ना राजा! मी तुला अनेकदा सांगितलंय ना, लग्नाच्या आधी नाही म्हणून! तरी मी तुला पुष्कळ हात लावू देते ना!" "हट, ह्या चाऊ-माऊ मधे काही मजा येत नाही." तरी मी तिचा स्तन कुस्करतच होतो. "ए वसंता, आता पुष्कळ झालं हं. थांबव बरं आता. बाबांजवळ मागणी घालायला तू ये माझ्या घरी, लग्न कर माझ्याशी मग मी सगळी तुझीच आहे." "बरं बाई, तुझंच खरं! शुक्रवारी संध्याकाळी मी येतो बाबांना भेटायला. पण आता जाण्यापुर्वी, एक पप्पी दे ना!" "त्याला काही हरकत नाही रे राजा!" असे म्हणून सोनालीने आपण होऊन ओठ माझ्या ओठांवर ठेऊन मला डोक्याच्या मागे घट्ट धरलं. मी मघ जीभ तिच्या तोंडात घातली. आसुसून ती माझी जीभ चोखू लागली. आमच्या दोघांचे उष्ण श्वास एकमेकांत मिसळले होते. मी तिचा स्तन दाबणं सुरूच ठेवलं होतं. हे सर्व प्रणयचाळे सुरू असतांना माझ्या लवड्याची मोठी कठीण अवस्था झालेली होती. त्याला बिचान्याला सोनालीच्या शरीरात प्रवेशासाठी अजून बरीच प्रतिक्षा करावी तर लागणार होतीच, पण तात्पुरता रिलीफ म्हणून घर्षणसुखही मी घरी मिळाल्यावरच मिळणार होता.
अखेर, आम्ही बाकावरून उठलो. सोनालीने आपले कपडे व्यवस्थित करून घेतलेत. पार्कच्या बाहेर होऊन मी तिला ऑटोरिक्षात बसवून दिले. माझं घर तिथून जवळच असल्याने मी पायीच घरी गेलो.
लेखक : चंदू
(कथेतील भाषा कोणाला आक्षेपार्ह वाटल्यास, क्षमस्व!)
वसंता संध्याकाळचे साडेसहा होऊन गेले होते. गेल्या तासभरापासून मी पार्कमधे सोनालीची वाट पहत होतो. दिलेली वेळ न पाळणं हे तिचं नेहमीचंच होतं. पण आजची गोष्ट वेगळी होती. मी तिला एक खूष खबर देणार होतो. तसं मी तिला बोललोही होतो आणि वेळेवर येण्याबद्दल बजावलं होतं. पण वेळेवर येईल तर सोनाली कसली? त्यामुळे, मनातल्या मनात शिव्यांची लाखोली वाहण्याशिवाय माझ्या हातात काहीही नव्हतं. त्यातनं भरीस भर म्हणजे तिने तिचा सेल ऑफ करून ठेवला होता. अखेर पावणेसातच्या सुमारास बाईसाहेब उगवल्यात. मी घुश्श्यातच होतो. मी काही न बोलता तिच्याकडे रागाने बघितले. संताप आलेला असूनही तिच्याकडे बघताच मनावरून हळवारपणे मोरपिस फिरल्याविना राह्यलं नाही. मी रागात आहे हे तिना जाणवल्नं. तिने माझ्या गळ्यात आपले हात टाकले आणि ओठांवर आपत्ने लव्हली ओठ टेकवत एक झकास ओलसर चुंबन घेतलं. पाकतिला ह्या कोपऱ्यात एकांत असायचा आणि त्यातून अंधार पडू लागलेला होता. त्यामुळे, सोनाली बिनधास्तपणे माझ्याशी लाडीगोडी करू शकत होती. सोनाली मला मनवू पाहते आहे हे माझ्या लक्षात आलं होतं. पण मी काही बधलो नाही. मी तिला दूर लोटलं व तिथल्या बाकावर जाऊन बसलो. सोनाली पण माझ्या जवळ योऊन बसली. "वसंता, रागावलायंस?" मी काही बोललो नाही. फक्त आपली मान फिरवली. "कठीण आहे बुवा आज! एका माणसाला चांगलाच राग आलेला दिसतोय." सोनाली लाडिक आवाजात म्हणाली आणि एका हाताने माझा चेहरा आपल्याकडे वळवून घेतला. माझं पुन्हा एक चुंबन घेत तिने माझा हात धरला व पदराआड आपल्या स्तनावर ठेवला. तिचा मांसल स्तन हातात येताच माझा राग कुठल्या कुठे पळाला. मी तिच्या ओठांना आपल्या ओठांनी चोखत तिचा स्तन हलकेच दाबला. माझा राग शमला आहे तिच्या लक्षात येऊन तिने समाधानाचा हुंकार दिला. "राग गेलेला दिसतोय!" कमी उजेडात तिच्या चेहऱ्यावरचं मिष्कील हसू काही लपलेलं नव्हतं. मी तिचा कान प्रेमाने पिरगाळला. "किती छळशील गं टवळे? मी केव्हाची तुझी वाट पाहतोय!"
"अरे पार्लर मधे जाऊन आले. बऱ्याच दिवसात आयब्रोज केले नव्हते. मग शोल्डर कटसुध्दा करून टाकला." सोनाली आज जास्तच सुंदर दिसत होती त्यावरून ती पार्लरमधे जाऊन आली असावी हा माझा कयास खरा ठरला. "सोना, पण तुला ब्यूटीपार्लरमधे जायची आवश्यकता आहे का? तू तशीच तर सुंदर दिसतेस!" मी म्हटलं ते काही खोटं नव्हतं. रंगाने सावळेपणाकडे झुकणारी असली तरी तिचा अंडाकृती चेहरा, त्यावरचं अपरं नाक आणि मांसल ओठ ह्यामुळे मृगनयनी सोनाली बघणाऱ्याला पहिल्याच दृष्टीक्षेपात आकर्षित करून घेते. तिच्या पाच फूट तीन इंच उंचीच्या शरीरावरचे सर्व अवयव प्रमाणबद्ध आहेत. कोणताही पेहराव परिधान केला तरी तिच्या उन्नत उरोजांचे अस्तित्व डोळ्यात भरतंच. साडी नेसली तर तिच्या मऊसूत पोटाचेही दर्शन बघणाऱ्याला होतं. तिची कंबर अगदी बारीक नसली तरी जाडही नाही. आणि तिच्या ह्या तनुलतेचं वजन तिचे भरदार नितंब सहजगत्या पेलतात. अशी ही रूपगर्विता सोनाली माझ्या सारख्या साध्या माणसाच्या प्रेमात कशी पडली ह्याचं मलाच बऱ्याचदा नवल वाटायचं. "मला उगीचच जास्त चढवू नकोस हं! बरं तू सांग, काय खूष खबर सांगणार आहेस ती!" "सोना, अगं मला नोकरी लागली!"
"अय्या, खरंच? कित्ती छान!" असं म्हणून, आम्ही एका सार्वजनिक स्थळी आहोत हे विसरून, सोनालीने मला मिठी मारली आणि माझ्यावर चुंबनांची बरसात करून टाकली. "बँकेतच ना?" "हो! आजच मला अपॉईंटमेंट लेटर मिळालंय. दहा दिवसांत नाशिकला जॉईन करावं लागणार आहे!" . "आई गं! नाशिकला का रे?" मला सोनालीच्या आवाजात थोडं वैषम्य जाणवलं. "सोना, अगं नॅशनलाईज्ड बँकेतली नोकरी आहे. नशिब समज की नाशिक मिळालं. समजा एखाद्या खेड्यात पोस्टिंग दिलं असतं ना तर कळलं असतं!" मी तिला समजावत म्हणालो. "हो रे, बरोबर आहे तुझं पण इथे मुंबईतच मिळाललं असतं तर किती छान झालं असतं!" "पण नाशिकही काही वाईट नाही! बरं ते जाऊ दे, आता मला तुझ्या बाबांना भेटायला आलं पाहिजे!"
"नोकरीचे पेढे द्यायला?" "पेढे द्यायला तर यायचे आहेच, पण त्याही पेक्षा, तुला मागणी घालायला येईन!" 'मागणी घालायला म्हटल्यावर सोनाली जाम लाजली. मी तिची हनुवटी उचलली आणि माझे ओठ तिच्या ओठांवर टेकवलेत. सोनाली मला बिलगली. आता पार्कात अजूनच अंधार पडला होता. आजूबाजूला कोणीच नव्हतं. त्याचा फायदा घेत मी माझा हात सोनालीच्या स्तनावर आणला. तिचा स्तन मी हळुहळु कुरवाळु लागलो. तिचा श्वास गरम व्हायला लागला. "वसंता, पुरे ना! मला जाऊ दे ना! खूप उशीर झालाय." पण मी ऐकायच्या मूडमधे नव्हतो. मी तिच्या स्तनांना दबणं सुरूच ठेवलं. तिलाही ते हवंच होतं. नुसतं तोंडाने नाही, नाही म्हणत ती माझ्याकडून लाडवून घेत होती. स्तनावरून हात मी सोनालीच्या पोटावर आणला. तिच्या पोटावरून हात फिरवायला मला फार आवडतं. तिचं पोट मस्त गुबगुबीत आहे. "सोना, साडी थोडी खाली कर ना!" "कशाला?" "अशीच. मला तुझ्या बेंबीत बोट घालायचं आहे!" "चल चावट कुठला!" पण ती उभी राहिली व साडी थोडीशी खाली सरकवली. मी पटकन पुढे होऊन तिच्या पोटापाशी तोंड आणलं व तिच्या उघड्या पडलेल्या बेंबीचे चुंबन घेतले.
"ए, गुदगुल्या होतात ना!" मी आता तिच्या बेंबीत जीभ घातली व बेंबी चाट लागलो. एक हात वर करून तिच्या स्तनाला दाबू लागलो. खरं म्हणजे आमचं हे नेहमीचंच होतं. एकांत मिळाला की माझे हात तिच्या शरीराबरोबर खेळायला सुरूवात करायचे आणि तीही माझ्याकडून व्यवस्थित गोंजारून घ्यायची. मग मी सवयीनमाणे, माझा हात तिच्या साडीच्या आत घालायचा प्रयत्न केला. आणि तिने ही सवयीप्रमाणेच तो बाजूला केला.
"हे काय गं सोना?" मी तक्रारीच्या सुरात म्हणालो. "तू मला कधीच तिथे हात लावू देत नाहीस. मी काही सगळं करायला म्हणतो आहे का? निदान हात तरी लावू दे!" "नाही ना राजा! मी तुला अनेकदा सांगितलंय ना, लग्नाच्या आधी नाही म्हणून! तरी मी तुला पुष्कळ हात लावू देते ना!" "हट, ह्या चाऊ-माऊ मधे काही मजा येत नाही." तरी मी तिचा स्तन कुस्करतच होतो. "ए वसंता, आता पुष्कळ झालं हं. थांबव बरं आता. बाबांजवळ मागणी घालायला तू ये माझ्या घरी, लग्न कर माझ्याशी मग मी सगळी तुझीच आहे." "बरं बाई, तुझंच खरं! शुक्रवारी संध्याकाळी मी येतो बाबांना भेटायला. पण आता जाण्यापुर्वी, एक पप्पी दे ना!" "त्याला काही हरकत नाही रे राजा!" असे म्हणून सोनालीने आपण होऊन ओठ माझ्या ओठांवर ठेऊन मला डोक्याच्या मागे घट्ट धरलं. मी मघ जीभ तिच्या तोंडात घातली. आसुसून ती माझी जीभ चोखू लागली. आमच्या दोघांचे उष्ण श्वास एकमेकांत मिसळले होते. मी तिचा स्तन दाबणं सुरूच ठेवलं होतं. हे सर्व प्रणयचाळे सुरू असतांना माझ्या लवड्याची मोठी कठीण अवस्था झालेली होती. त्याला बिचान्याला सोनालीच्या शरीरात प्रवेशासाठी अजून बरीच प्रतिक्षा करावी तर लागणार होतीच, पण तात्पुरता रिलीफ म्हणून घर्षणसुखही मी घरी मिळाल्यावरच मिळणार होता.
अखेर, आम्ही बाकावरून उठलो. सोनालीने आपले कपडे व्यवस्थित करून घेतलेत. पार्कच्या बाहेर होऊन मी तिला ऑटोरिक्षात बसवून दिले. माझं घर तिथून जवळच असल्याने मी पायीच घरी गेलो.