S
StoryPublisher
Guest
भन्नाट वाढदिवस
मीना
********
येता जाना एखाद्या वाईच्या डोळ्यात पहाताच ही बाईकंबरेखाली जांघेत कित्ती उठवळ असावी याची कल्पना येते. हजारात एखादी, डोळ्यात पुच्ची आणून भिरभिरत्या नजरेने पहाणारी भेटते, जिच्याकडे पहानाच, डाव्या हाताने एकतर उगीचच पदर सावरेल, नाहीतर भर रस्त्यान नीया सावरायच्या निमीत्ताने पुच्ची गाजवेल,
या जिजी सारखी गिरेबाज बाजिंदी गरती नार, पाहून कोणालाही तिला भर रस्त्यात, निदान नजरेने तरी भोगावे असे न वाटले तर नवलच . चालताना कंबरेत खाली झुलणारे, भरल्या घागरीसारये डचमळणारे, उन्नत नितंब अन् गच्च गच्च चोळीत कोंबुन वसवलेले छातीवरचे उडने पाखें आवळावेत... चिंबळावेत, निदान कमीतकमी नजरेने तरी या "मादीला" नागवी करून तिच्या नावे पांढऱ्या रंगाची पिचकारी उडवावी असे न वाटणारे "नर' सुचितच नसावेत, तिच्या अंगाखांद्यावर गळणारे निळ्या चकाकत्या नजरेच्या पांढरे शुभ गुवगुचित बोक्याचा हेवा सारेच करीत. काश,,, त्या वोक्याच्या जागी मी असतो तर-- कल्पनेनेच कितीजण धारा शाही झाले होते. तर कितीजण पागल दिवाने ---- अशी ही वाजिंदी नार झवण्यास आसुसलेले अनेक जण केवळ झरतच होते.
नवी मुंबईमधली हिरानंदानी कॉम्प्लेक्समधली आमची करिश्मा सोसायटी. मध्यमवर्गीय ते उच्चमध्यमवर्गीय लोकांची वस्ती. चौदा मजली टॉवर आणि बारा इमारतींच्या दोन क्लस्टर्स असे हे नगर. तसे सेल्फ कन्टेंडेड, संपूर्ण सर्व्हिस अन् शॉपिंग सेंटर असलेले छोटेखानी नागर, हिंगनंदानी कॉप्लेक्स मधील रहिवासी कसे असतील कथा जशी पुढे सरकेल, तसे हे ओघाने कळेलच आपल्याला. लहानांपासून अगदी पोगसोगंपासुन ते थोरांपर्यत, म्हणजे अगदी म्हातारेसुद्धा, म्हणजे एक-एक गाळिव रने आहेत. इथले सारे रहिवासी वर्षातले तीनशे पासष्ट दिवस सतत कामात मश्गुल असतात, हे सांगणे न लगे.
इथल्या नगगनले सारे जण तुम्हाला तसे परिचीत आहेतच अन् नसतील तर कथनाकाच्या ओघात परिचीत होतील. व्यापारी संकुलापासून इथले सहीस देणारी सारी मंडळी, म्हणजे नोकर, मोलकरणी, पेपरवाले, दूधवाले, असे सारेच कामरसिक' असल्याने इथे दररोज घडणाऱ्या नवनवीन घडामोडी आणि त्याच्या बातम्या. सारे काही चविष्ट असते. इथले व्यक्ति तितक्या प्रकृती अन् त्यांचे अंतर्गत कम्युनिकेशन इसके अफलातून आहे की एका घरी काही खट्ट घडले, तर ते पाच मिनिटातच घरोघर बान्यासारगे पसरते.
मी जिजी बारलिंगे. तसे माझे नाव "विजया बारलिंगे". बयाने थोर, मोठी असलेली, कुटु वानली. जवळची लोक मला "विजु" म्हणतात, परंतु या हिरानंदानी कॉप्लेक्समधल्या "करिश्मा सोसायटीच्या परिसरात मात्र मी जिजी म्हणुनच ओळखली जाते. मी वारलिंगे घराण्याची धाकटी आणि लाडकी सुन. आमचा परिवार मोठा असला, तरी मी मात्र दोन वीएच.के.च्या फ्लॅटमध्ये वेगळी रहाते. शेजारच्या बाजुचे दोन्ही फ्लॅटमध्ये माझे सासु सासरे आणि दिर-भावजया रहातात. तसे म्हणाल तर एकत्र, नाहीतर वेगवेगळे रहातो. सारे तिन्ही क्लॉक्स एकमेकाना अंतर्गन दारानी जोडलेले आहेत, त्यामुळे म्हणाल तर सेपरेट, नाहीतर सहा बेडरूम, तीन किचन अन् मधला चौकासारखा मोठा हॉल. असा आमचा साग पसारा,
माझे मिस्टर, "विजयराव" ज्याना सारे आप्त मित्र विजुदादा' या नावाने ओळखतात, माझे है ( मिस्टर) सर्व्हिसला मर्चट नेव्हीमध्ये असल्यामुळे तसं पहाता मी सुखवस्तू कौटुंबिक परिस्थितील - अर्थात मला पैसा-अडका, दागदागिने, कपडालत्ता, असे सारे काही भरभरुन आहे, अगदी मनसोक्त, काहीच कमी नाही. माझा नवरा एका प्रख्यात मर्चट शिपिंग कंपनीत चिफ मरिन इंजिनीअर म्हणुन आहे. अर्थात सहा ते सात महिने शीपवर झुटीवर असताना मला तसा उपवास असतोच हेच ते माझे दुःख...
मी पुर्वाश्रमीची सुनिता, एका स्ट्रिक्ट हेडमास्तरणीची मुलगी अत्यंत चौकटीबद्ध वालपण घालविलेली, नाकासमोर चालणारी, आईच्या धाकात वाढलेली कॉलेजमध्ये सगळ्या मुलींमध्ये तशी सुंदर, चिकणी पण तेवढीच बावळट्ट गणली जाणारी मुलगी. पोरं लाईनी मागयची पण माझ्या आईच्या धाकाने दुर दर रहाणारी पोर लांबुनच झरत असावीत. आईच्या मैत्रिणी लेक्चर, त्यामुळे माझ्यावर सदैव सुद्धा पहाग, त्यामुळे कॉलेज लाईफपण सुकलेले. हिरवळ अशी नाहीच अनुभवली. किशोरपण पिवळ्या तणाप्रमाणे गेले.
मीना
********
येता जाना एखाद्या वाईच्या डोळ्यात पहाताच ही बाईकंबरेखाली जांघेत कित्ती उठवळ असावी याची कल्पना येते. हजारात एखादी, डोळ्यात पुच्ची आणून भिरभिरत्या नजरेने पहाणारी भेटते, जिच्याकडे पहानाच, डाव्या हाताने एकतर उगीचच पदर सावरेल, नाहीतर भर रस्त्यान नीया सावरायच्या निमीत्ताने पुच्ची गाजवेल,
या जिजी सारखी गिरेबाज बाजिंदी गरती नार, पाहून कोणालाही तिला भर रस्त्यात, निदान नजरेने तरी भोगावे असे न वाटले तर नवलच . चालताना कंबरेत खाली झुलणारे, भरल्या घागरीसारये डचमळणारे, उन्नत नितंब अन् गच्च गच्च चोळीत कोंबुन वसवलेले छातीवरचे उडने पाखें आवळावेत... चिंबळावेत, निदान कमीतकमी नजरेने तरी या "मादीला" नागवी करून तिच्या नावे पांढऱ्या रंगाची पिचकारी उडवावी असे न वाटणारे "नर' सुचितच नसावेत, तिच्या अंगाखांद्यावर गळणारे निळ्या चकाकत्या नजरेच्या पांढरे शुभ गुवगुचित बोक्याचा हेवा सारेच करीत. काश,,, त्या वोक्याच्या जागी मी असतो तर-- कल्पनेनेच कितीजण धारा शाही झाले होते. तर कितीजण पागल दिवाने ---- अशी ही वाजिंदी नार झवण्यास आसुसलेले अनेक जण केवळ झरतच होते.
नवी मुंबईमधली हिरानंदानी कॉम्प्लेक्समधली आमची करिश्मा सोसायटी. मध्यमवर्गीय ते उच्चमध्यमवर्गीय लोकांची वस्ती. चौदा मजली टॉवर आणि बारा इमारतींच्या दोन क्लस्टर्स असे हे नगर. तसे सेल्फ कन्टेंडेड, संपूर्ण सर्व्हिस अन् शॉपिंग सेंटर असलेले छोटेखानी नागर, हिंगनंदानी कॉप्लेक्स मधील रहिवासी कसे असतील कथा जशी पुढे सरकेल, तसे हे ओघाने कळेलच आपल्याला. लहानांपासून अगदी पोगसोगंपासुन ते थोरांपर्यत, म्हणजे अगदी म्हातारेसुद्धा, म्हणजे एक-एक गाळिव रने आहेत. इथले सारे रहिवासी वर्षातले तीनशे पासष्ट दिवस सतत कामात मश्गुल असतात, हे सांगणे न लगे.
इथल्या नगगनले सारे जण तुम्हाला तसे परिचीत आहेतच अन् नसतील तर कथनाकाच्या ओघात परिचीत होतील. व्यापारी संकुलापासून इथले सहीस देणारी सारी मंडळी, म्हणजे नोकर, मोलकरणी, पेपरवाले, दूधवाले, असे सारेच कामरसिक' असल्याने इथे दररोज घडणाऱ्या नवनवीन घडामोडी आणि त्याच्या बातम्या. सारे काही चविष्ट असते. इथले व्यक्ति तितक्या प्रकृती अन् त्यांचे अंतर्गत कम्युनिकेशन इसके अफलातून आहे की एका घरी काही खट्ट घडले, तर ते पाच मिनिटातच घरोघर बान्यासारगे पसरते.
मी जिजी बारलिंगे. तसे माझे नाव "विजया बारलिंगे". बयाने थोर, मोठी असलेली, कुटु वानली. जवळची लोक मला "विजु" म्हणतात, परंतु या हिरानंदानी कॉप्लेक्समधल्या "करिश्मा सोसायटीच्या परिसरात मात्र मी जिजी म्हणुनच ओळखली जाते. मी वारलिंगे घराण्याची धाकटी आणि लाडकी सुन. आमचा परिवार मोठा असला, तरी मी मात्र दोन वीएच.के.च्या फ्लॅटमध्ये वेगळी रहाते. शेजारच्या बाजुचे दोन्ही फ्लॅटमध्ये माझे सासु सासरे आणि दिर-भावजया रहातात. तसे म्हणाल तर एकत्र, नाहीतर वेगवेगळे रहातो. सारे तिन्ही क्लॉक्स एकमेकाना अंतर्गन दारानी जोडलेले आहेत, त्यामुळे म्हणाल तर सेपरेट, नाहीतर सहा बेडरूम, तीन किचन अन् मधला चौकासारखा मोठा हॉल. असा आमचा साग पसारा,
माझे मिस्टर, "विजयराव" ज्याना सारे आप्त मित्र विजुदादा' या नावाने ओळखतात, माझे है ( मिस्टर) सर्व्हिसला मर्चट नेव्हीमध्ये असल्यामुळे तसं पहाता मी सुखवस्तू कौटुंबिक परिस्थितील - अर्थात मला पैसा-अडका, दागदागिने, कपडालत्ता, असे सारे काही भरभरुन आहे, अगदी मनसोक्त, काहीच कमी नाही. माझा नवरा एका प्रख्यात मर्चट शिपिंग कंपनीत चिफ मरिन इंजिनीअर म्हणुन आहे. अर्थात सहा ते सात महिने शीपवर झुटीवर असताना मला तसा उपवास असतोच हेच ते माझे दुःख...
मी पुर्वाश्रमीची सुनिता, एका स्ट्रिक्ट हेडमास्तरणीची मुलगी अत्यंत चौकटीबद्ध वालपण घालविलेली, नाकासमोर चालणारी, आईच्या धाकात वाढलेली कॉलेजमध्ये सगळ्या मुलींमध्ये तशी सुंदर, चिकणी पण तेवढीच बावळट्ट गणली जाणारी मुलगी. पोरं लाईनी मागयची पण माझ्या आईच्या धाकाने दुर दर रहाणारी पोर लांबुनच झरत असावीत. आईच्या मैत्रिणी लेक्चर, त्यामुळे माझ्यावर सदैव सुद्धा पहाग, त्यामुळे कॉलेज लाईफपण सुकलेले. हिरवळ अशी नाहीच अनुभवली. किशोरपण पिवळ्या तणाप्रमाणे गेले.
