S
StoryPublisher
Guest
महाराणी संगीतादेवी - भाग १
राजप्रासादातील अंत:पुरात मॄण्मयी जेव्हा वळली तेव्हा तिच्या कानावर उन्मादाचे चित्कार आणि हुंकार पडले... ती राजकुमारी संगीताची पटटदासी आणि सखी होती त्यामुळे राजप्रासादातील अंत:पुरात असलेल्या राजव्यक्तींच्या खाजगी शयनगृहापर्यंत जाण्याची तिला मुभा होती आणि त्यासाठी तिला कोणाच्याही परवानगीची गरज नव्हती की राजव्यक्तींच्या खाजगी सुरक्षारक्षकांची तिला आडकाठी नव्हती... अर्थात, विनाकारण ती पण कधी अंत:पुरातील खाजगी शयनगृहापर्यंत जात नसे आणि आपल्यामुळे कोणाही राजव्यक्तीच्या खाजगी गोष्टीत किंवा गुप्ततेत बाधा येईल असे ती वागत नसे...
उन्मादाचे चित्कार आणि आसक्तीचे हुंकार राजकुमारी संगीताचे होते आणि ते राजकुमार सागरच्या शयनगृहातून बाहेर पडत होते... राजघराण्यातील जिवंत असलेल्या ह्या दोन व्यक्तींशी ज्यांची जवळीक होती त्या सगळ्यांना आता ज्ञात असलेले हे गुपीत होते की राजकुमार सागर आणि राजकुमारी संगीता बंधु-भगिनी असले तरी त्यांच्यात गेल्या ६ मासात लैंगिक संबंध प्रस्थापित झालेले होते!
जसजसे मृण्मयी राजकुमारच्या शयनगुहाजवळ पोहचू लागली तसतसे ते कामुक हुंकार आणि चित्कार जास्त स्पष्ट ऐकू येवू लागले... तसेही राजकुमारचे हे शयनगृह राजप्रासादातील अंत:पुरात अगदी शेवटी होते आणि तेथेपर्यंत जायची मुभा फक्त आणि फक्त पटट-सेवक, पटट-दासी किंवा राजगुरुंना होती. त्यांचे खाजगी सुरक्षारक्षकही ३/४ दालने आधी तैनात होते. तेव्हा त्यांचे कामुक आवाज ऐकायला तेथे कोणीही नव्हते की कोणी तेथे परवानगीशिवाय येवू शकत नव्हते... आणि त्यामुळेच आत ते बंधु-भगिनी कामवासनेच्या डोहात डुंबत बेभान होवून निसंकोचपणे मोठ्या आवाजात कामक्रिडा करत होते...
शेवटी एकदाची पटटदासी, मॄण्मयी शयनगृहाच्या भल्यामोठ्या सागवान द्वारावर येवून उभी राहिली आणि काही क्षण ती ते कामुक हुंकार अन चित्कार ऐकत राहिली... कामवासनेच्या आत्यंतिक भरात बेभान होवून राजकुमारी संगीता चित्कारत होती आणि मोठ्याने हुंकारत बडबडत होती...
"ओहहहहऽऽऽऽ... राजकुमारऽऽऽ... असेचऽऽऽ... असेच करत रहाऽऽऽ... आहहहहऽऽऽ... बंधु सागरऽऽऽ... किती छान करत आहात तुम्हीऽऽऽ... तुम्हाला चांगलेच ज्ञात आहेऽऽऽ... स्त्रियांना काय हवे असते तेऽऽऽ..."
भर दिनी मध्यानसमयी राजकुमारी संगीता राजकुमारबरोबर त्याच्या शयनगृहात कामसुखाची लयलुट करत होती त्याबाबत मॄण्मयी तिला अजिबात दोष देवू शकत नव्हती... राजकुमारी संगीताच्या जागी इतर कोणीही स्त्री असली असती तरी तिला राजकुमारची इतकीच कामासक्ती वाटली असती. कारण राजकुमार सागर उंच होता, खांद्यापर्यंत आलेले काळेशार कुरळे केस, भेदक घारे डोळे, बलदंड पिळदार शरीरयष्टी अन प्रचंड ताकद असलेला पुरुष होता.
स्त्रियांना वश करण्याची आणि कामक्रिडेत संपुर्ण समाधान देण्याची नैसर्गिक कला अवगत असलेला मदनाचा पुतळा अशी त्याची ख्याती अल्पावधीतच झाली होती. सगळे असे म्हणतात की राजकुमार दोन तलवारी बाळगुन असतो, एक त्याच्या कंबरेवरील 'वस्त्राच्या आत' आणि दुसरी वस्त्राच्या बाहेर... आणि स्त्रियांमध्ये त्याची अशी ख्याती होती की त्याच्या बाहेरील तलवारीपेक्षा वस्त्राच्या 'आतील तलवार' जास्त कणखर आणि पराक्रमी आहे!
जरी त्याचे व्यक्तित्व धिप्पाड असे होते तरी जेव्हा एखाद्या स्त्रीशी तो कामक्रिया करायचा तेव्हा तो सुकोमल व्हायचा... कामक्रिडेतील त्याच्या हळुवार प्रेमातिरेकाने प्रचंड सुखावून झाल्यावर कंटाळून शेवटी ती स्त्रिच त्याला त्याच्या धिप्पाड व्यक्तिमत्वाला साजेसा राकट आणि रांगडा संभोग करून तिचा उपभोग घ्यायची विनंती करत असे... ह्याची प्रचिती पटटदासी, मॄण्मयीने स्वत: घेतली होती!
म्हणून ती राजकुमारी संगीताला अश्या अवेळी राजकुमारकडुन लैंगिक संभोगाचे चोरटे कामसुख लुटण्याबद्दल दोष देवू शकत नव्हती... तेव्हा त्यांच्या कामक्रिडेत बाधा न आणता मॄण्मयी शयनगृहाच्या द्वाराबाहेर थांबुन प्रतीक्षा करू लागली की राजकुमारी संगीता कधी एकदा कामतृप्तीच्या शिखरावर पोहचून कामरत होतेय...
राजकुमारी संगीताचे व्यक्तिमत्वही राजकुमारपेक्षा काही कमी नव्हते. तो जर मदनाचा पुतळा होता तर ती कामदेवी होती! आपल्या माता-पिता आणि बंधुसारखी तिलाही भरपूर उंची लाभली होती. प्रचंड सुंदर असा गोलाकार चेहरा होता, राजकुमारसारखे घारे आणि पाणीदार नयन होते, फुललेल्या टपोऱ्या गुलाबासारखे लालसर गुलाबी ओठ होते तिचे... अत्यंत गोरीपान अशी तिची काया होती आणि प्रचंड भरलेला कमनीय असा तिचा बांधा होता.. रेशमासारखे मुलायम असे काळेभोर केस तिच्या गुढग्यापर्यंत लांबसडक होते...
मॄण्मयी तिची पटटदासी आणि सखी होती त्यामुळे तिने राजकुमारीला पुर्ण निर्वस्त्र पाहिले होते... अत्यंत कामुक आणि वळणदार असे तिचे मादक अंग होते. देशी आंब्यासारखे टरारून भरलेले तिची वक्षद्वयी होती. वळणदार अंगाला साजेसे असे किंचित भरलेले पण तरीही सपाट भासणारे तिचे उदर होते. उदराच्या खालच्या भागावर सगळीकडुन सारखाच उतार असलेली खोलगट नाभी लक्षवेधक होती. कलिंगडासारखे गोलाकार आणि गरगरीत नितंबाची ती मालकिन होती.
तेव्हा राजकुमारी संगीतासारखी इतकी प्रचंड सुंदर आणि कामुक स्त्री फक्त आणि फक्त राजकुमार सागरसारख्या मदनाच्या पुतळ्याला शोभेल अशी होती आणि त्यालाच मिळावी अशी नियती होती... अर्थात, ह्या बंधु-भगिनीच्या अनोख्या काममिलनाला काहीसा हातभार लावणारी स्त्री मृण्मयीच होती... आणि त्या दोघांच्या ह्या कामुक जवळीकतेवर समाजाच्या संमतीचा शिक्का बसण्याची घटका समीप आली होती आणि त्या संदर्भातच दासी मॄण्मयी राजकुमारच्या शयनकक्षेच्या बाहेर उभी होती...
"ओहहहहऽऽऽ राऽऽजऽऽकुऽऽऽमाऽऽऽरऽऽऽ... आहहहहहहऽऽऽऽऽ..." अशी राजकुमारी संगीताची कामशिखरावरून कडेलोट होणारी आरोळी आतून आली ज्याची मॄण्मयीला प्रचंड मजा वाटली...
राजप्रासादातील अंत:पुरात मॄण्मयी जेव्हा वळली तेव्हा तिच्या कानावर उन्मादाचे चित्कार आणि हुंकार पडले... ती राजकुमारी संगीताची पटटदासी आणि सखी होती त्यामुळे राजप्रासादातील अंत:पुरात असलेल्या राजव्यक्तींच्या खाजगी शयनगृहापर्यंत जाण्याची तिला मुभा होती आणि त्यासाठी तिला कोणाच्याही परवानगीची गरज नव्हती की राजव्यक्तींच्या खाजगी सुरक्षारक्षकांची तिला आडकाठी नव्हती... अर्थात, विनाकारण ती पण कधी अंत:पुरातील खाजगी शयनगृहापर्यंत जात नसे आणि आपल्यामुळे कोणाही राजव्यक्तीच्या खाजगी गोष्टीत किंवा गुप्ततेत बाधा येईल असे ती वागत नसे...
उन्मादाचे चित्कार आणि आसक्तीचे हुंकार राजकुमारी संगीताचे होते आणि ते राजकुमार सागरच्या शयनगृहातून बाहेर पडत होते... राजघराण्यातील जिवंत असलेल्या ह्या दोन व्यक्तींशी ज्यांची जवळीक होती त्या सगळ्यांना आता ज्ञात असलेले हे गुपीत होते की राजकुमार सागर आणि राजकुमारी संगीता बंधु-भगिनी असले तरी त्यांच्यात गेल्या ६ मासात लैंगिक संबंध प्रस्थापित झालेले होते!
जसजसे मृण्मयी राजकुमारच्या शयनगुहाजवळ पोहचू लागली तसतसे ते कामुक हुंकार आणि चित्कार जास्त स्पष्ट ऐकू येवू लागले... तसेही राजकुमारचे हे शयनगृह राजप्रासादातील अंत:पुरात अगदी शेवटी होते आणि तेथेपर्यंत जायची मुभा फक्त आणि फक्त पटट-सेवक, पटट-दासी किंवा राजगुरुंना होती. त्यांचे खाजगी सुरक्षारक्षकही ३/४ दालने आधी तैनात होते. तेव्हा त्यांचे कामुक आवाज ऐकायला तेथे कोणीही नव्हते की कोणी तेथे परवानगीशिवाय येवू शकत नव्हते... आणि त्यामुळेच आत ते बंधु-भगिनी कामवासनेच्या डोहात डुंबत बेभान होवून निसंकोचपणे मोठ्या आवाजात कामक्रिडा करत होते...
शेवटी एकदाची पटटदासी, मॄण्मयी शयनगृहाच्या भल्यामोठ्या सागवान द्वारावर येवून उभी राहिली आणि काही क्षण ती ते कामुक हुंकार अन चित्कार ऐकत राहिली... कामवासनेच्या आत्यंतिक भरात बेभान होवून राजकुमारी संगीता चित्कारत होती आणि मोठ्याने हुंकारत बडबडत होती...
"ओहहहहऽऽऽऽ... राजकुमारऽऽऽ... असेचऽऽऽ... असेच करत रहाऽऽऽ... आहहहहऽऽऽ... बंधु सागरऽऽऽ... किती छान करत आहात तुम्हीऽऽऽ... तुम्हाला चांगलेच ज्ञात आहेऽऽऽ... स्त्रियांना काय हवे असते तेऽऽऽ..."
भर दिनी मध्यानसमयी राजकुमारी संगीता राजकुमारबरोबर त्याच्या शयनगृहात कामसुखाची लयलुट करत होती त्याबाबत मॄण्मयी तिला अजिबात दोष देवू शकत नव्हती... राजकुमारी संगीताच्या जागी इतर कोणीही स्त्री असली असती तरी तिला राजकुमारची इतकीच कामासक्ती वाटली असती. कारण राजकुमार सागर उंच होता, खांद्यापर्यंत आलेले काळेशार कुरळे केस, भेदक घारे डोळे, बलदंड पिळदार शरीरयष्टी अन प्रचंड ताकद असलेला पुरुष होता.
स्त्रियांना वश करण्याची आणि कामक्रिडेत संपुर्ण समाधान देण्याची नैसर्गिक कला अवगत असलेला मदनाचा पुतळा अशी त्याची ख्याती अल्पावधीतच झाली होती. सगळे असे म्हणतात की राजकुमार दोन तलवारी बाळगुन असतो, एक त्याच्या कंबरेवरील 'वस्त्राच्या आत' आणि दुसरी वस्त्राच्या बाहेर... आणि स्त्रियांमध्ये त्याची अशी ख्याती होती की त्याच्या बाहेरील तलवारीपेक्षा वस्त्राच्या 'आतील तलवार' जास्त कणखर आणि पराक्रमी आहे!
जरी त्याचे व्यक्तित्व धिप्पाड असे होते तरी जेव्हा एखाद्या स्त्रीशी तो कामक्रिया करायचा तेव्हा तो सुकोमल व्हायचा... कामक्रिडेतील त्याच्या हळुवार प्रेमातिरेकाने प्रचंड सुखावून झाल्यावर कंटाळून शेवटी ती स्त्रिच त्याला त्याच्या धिप्पाड व्यक्तिमत्वाला साजेसा राकट आणि रांगडा संभोग करून तिचा उपभोग घ्यायची विनंती करत असे... ह्याची प्रचिती पटटदासी, मॄण्मयीने स्वत: घेतली होती!
म्हणून ती राजकुमारी संगीताला अश्या अवेळी राजकुमारकडुन लैंगिक संभोगाचे चोरटे कामसुख लुटण्याबद्दल दोष देवू शकत नव्हती... तेव्हा त्यांच्या कामक्रिडेत बाधा न आणता मॄण्मयी शयनगृहाच्या द्वाराबाहेर थांबुन प्रतीक्षा करू लागली की राजकुमारी संगीता कधी एकदा कामतृप्तीच्या शिखरावर पोहचून कामरत होतेय...
राजकुमारी संगीताचे व्यक्तिमत्वही राजकुमारपेक्षा काही कमी नव्हते. तो जर मदनाचा पुतळा होता तर ती कामदेवी होती! आपल्या माता-पिता आणि बंधुसारखी तिलाही भरपूर उंची लाभली होती. प्रचंड सुंदर असा गोलाकार चेहरा होता, राजकुमारसारखे घारे आणि पाणीदार नयन होते, फुललेल्या टपोऱ्या गुलाबासारखे लालसर गुलाबी ओठ होते तिचे... अत्यंत गोरीपान अशी तिची काया होती आणि प्रचंड भरलेला कमनीय असा तिचा बांधा होता.. रेशमासारखे मुलायम असे काळेभोर केस तिच्या गुढग्यापर्यंत लांबसडक होते...
मॄण्मयी तिची पटटदासी आणि सखी होती त्यामुळे तिने राजकुमारीला पुर्ण निर्वस्त्र पाहिले होते... अत्यंत कामुक आणि वळणदार असे तिचे मादक अंग होते. देशी आंब्यासारखे टरारून भरलेले तिची वक्षद्वयी होती. वळणदार अंगाला साजेसे असे किंचित भरलेले पण तरीही सपाट भासणारे तिचे उदर होते. उदराच्या खालच्या भागावर सगळीकडुन सारखाच उतार असलेली खोलगट नाभी लक्षवेधक होती. कलिंगडासारखे गोलाकार आणि गरगरीत नितंबाची ती मालकिन होती.
तेव्हा राजकुमारी संगीतासारखी इतकी प्रचंड सुंदर आणि कामुक स्त्री फक्त आणि फक्त राजकुमार सागरसारख्या मदनाच्या पुतळ्याला शोभेल अशी होती आणि त्यालाच मिळावी अशी नियती होती... अर्थात, ह्या बंधु-भगिनीच्या अनोख्या काममिलनाला काहीसा हातभार लावणारी स्त्री मृण्मयीच होती... आणि त्या दोघांच्या ह्या कामुक जवळीकतेवर समाजाच्या संमतीचा शिक्का बसण्याची घटका समीप आली होती आणि त्या संदर्भातच दासी मॄण्मयी राजकुमारच्या शयनकक्षेच्या बाहेर उभी होती...
"ओहहहहऽऽऽ राऽऽजऽऽकुऽऽऽमाऽऽऽरऽऽऽ... आहहहहहहऽऽऽऽऽ..." अशी राजकुमारी संगीताची कामशिखरावरून कडेलोट होणारी आरोळी आतून आली ज्याची मॄण्मयीला प्रचंड मजा वाटली...