S
StoryPublisher
Guest
लेखक:-अंकित
नमस्कार, माझं नाव सुहानी असून मी 21 वर्षांची आहे. दोन वर्षे आधीच माझं लग्न प्रीतम सोबत झालं आहे. मला एक वर्षाचा मुलगाही आहे. त्याचं नाव आहे क्रिपाल. माझ्या सासऱ्यांचा मोठा व्यापार आहे, त्यामुळे आम्हाला कसल्याही गोष्टीची कमतरता नाही. माझे वडील खूप गरीब होते. तीन बहिणी मधून मी सर्वात मोठी होते. आमची मातोश्री खूप वर्षांच्या आजारानंतर स्वर्गवासी झाली तेव्हा मी पंधरा वर्षाची होते. मातोश्रीच्या इलाजासाठी वडिलांनी काय नाही केले! खूप मोठं कर्ज झालं होतं त्यांच्यावर.
ते एका सरकारी ऑफिसमध्ये क्लर्क म्हणून काम करत होते. एवढ्या तुटपुंज्या पगारात आमचं खूप अटीतटीमध्ये भागत होतं. त्यामुळे मीही काम करायला लागले. पण तेवढ्या पैशांत आमचं कर्ज फिटत नव्हतं आणि घेणारे नेहमीच आमच्या घरी येऊन पैसे मागायचे. काळजीने माझ्या वडिलांची तब्येत बिघडायला लागली. पण अशाच वेळी माझे भविष्यातले सासरे रमेशलाल यांनी आम्हाला मदत केली.
त्यांचा एकुलता एक मुलगा प्रीतम कुंवारा होता. तो थोडासा मंदबुद्धीचा असल्याने त्याला कोणीही आपली मुलगी द्यायला पाहत नव्हते. रमेशलालची पत्नीसुद्धा दोन वर्ष आधीच स्वर्गवासी झाल्याने घर सांभाळायला सुद्धा कुणीच नव्हतं. त्यामुळे रमेशलाल ने माझ्या वडिलांकडे कर्ज फेडण्याच्या बदल्यात माझा हात त्याच्या मुलासाठी मागितला. पण माझ्या वडिलांनी ते नाकारलं. मी हायस्कूल पर्यंत शिकले होते आणि समोर कॉलेजमध्येही शिक्षण घेणार होते. मग माझं लग्न अशा मतिमंद मुलासोबत ते कसे काय करून देणार होते? मी माझं जीवन त्याच्यासोबत कसं काय व्यतीत केलं असतं असा विचार त्यांना पडला होता.
मी माझ्या वडिलांना म्हटलं, “तुम्ही काही काळजी करू नका बाबा. माझ्या पाठीमागच्या दोन बहिणींचा सुद्धा विचार करा. तुम्ही लग्नाला होकार द्या आणि आपल्या डोक्यावरचा कर्जाचा डोंगर दूर सारा.” सुरुवातीला तर ते मानायला तयारच नव्हते पण मी सारखं विनंती केल्याने त्यांनी आपल्या छातीवर दगड ठेवून माझ्या लग्नाला मंजुरी दिली आणि माझं लग्न रमेशलालच्या मतिमंद मुलाशी लावून दिलं.
तेव्हा मी अठरा वर्षांची होते जेव्हा मी पहिल्यांदा माझ्या सासरी आले. तेव्हा माझे सासरे माझ्याजवळ येऊन बसले आणि मला म्हणाले, “मुली तू जे काही केलं आहेस ते खूप मोठं त्याग आहे. तू असं करून तुझ्या वडीलांवर आणि माझ्यावरही खूप मोठे उपकार केलं आहेस पोरी. मी तुझ्या वडिलांवरचा कर्जाचा डोंगर दूर सारला पण तु जे त्याग केलस त्याची किंमत पैशात मोजता येणार नाही.” मी म्हटलं, “मामाजी..” पण त्यांनी मला मधातच थांबवलं आणि म्हणाले, “मुली मला तुला काहीतरी खूप महत्त्वाचं सांगायचं आहे.” त्यांनी आपली नजर खाली केली आणि म्हणाले, “सुहानी बेटा, मी प्रीतमचं “ते” बघितलं आहे! मला पूर्ण विश्वास आहे की तो तुझ्यासोबत शारीरिक संबंध प्रस्थापित करू शकेल आणि या घराला वारसदारही जन्मला घालू शकेल. पण तू थोडं जबाबदारीने आणि संयमाने घ्यावं एवढंच मी तुला सुचवत आहे.”