S
StoryPublisher
Guest
लपा-छपी - भाग १
"८१... ८२... ८३..."
ज्या स्पीडने राहुल अंक मोजत होता त्यावरून कळत होते की लवकरच त्याचे १०० आकडे पुर्ण होवून तो रुममध्ये येणार होता... आणि जर तो आलाच तर मग माझी काही खैर नव्हती... मी पकडला जाणार होतो... मला लवकर काहितरी करायला पाहिजे होते, लवकर कोठेतरी लपायला पाहिजे होते... 'आता मी कोठे जाऊ?... कोठे लपू??... बहुतेक सगळ्या लपायच्या जागा त्या राहुलला माहिती झाल्या होत्या...
आता फक्त एकच जागा राहिली होती जेथे मी या आधी लपलो नव्हतो... तेव्हा जास्त विचार न करता मी त्या जागी लपायला पळालो...
वाड्यातल्या अडगळीच्या खोलीत जे सामान पडले होते त्याच्या मागे लपायच्या सगळ्या जागा वापरून झाल्या होत्या आणि तेथे या आधी आम्ही लपलेलो पकडले गेलो होतो... पण अडगळीच्या खोलीत एकच जागा अशी राहिली होती जेथे आधी आम्ही कोणीही लपले नव्हतो आणि तेथे लपता येईल ह्याचा विचार आधी कोणी केला नव्हता... ती जागा म्हणजे खोलीच्या दरवाज्याच्या बाजुला दिड दोन फूटाची जागा सोडुन एक मोठे कपाट ठेवले होते आणि त्या जागेमध्ये एका मोठ्या गालीच्याची वळकटी करुन ऊभी ठेवली होती... जरी तेथे गालीच्याची वळकटी ऊभी करुन ठेवली होती तरी तेथे एक फूटभर जागा राहिली होती ज्यात घुसून लपता आले असते...
"९१... ९२... ९३... होतेय माझे मोजून..." राहुल किंचाळत ओरडला...
'च्या मारी टोपी... साल्याने खुप स्पीडने आकडे मोजले...' मनातुन त्याला कोसत मी त्या लपायच्या जागेजवळ पोहचलो... मी विचार केला की गालीच्याच्या बाजुला घुसायला जागा नाही मिळाली तर?? 'तर देवू तो गालीचा खाली ढकलुन!...' पण मग मी विचार केला की जर गालीचा खाली ढकलुन दिला तर तो राहुलला दिसेल आणि मग त्याला संशय येईल की दरवाज्याच्या मागे कोणीतरी लपलेय... आता काय करावे हा प्रश्न मला परत पडला... मग मी विचार केला की गालीचा अजुन आत ढकलुन कपाटाच्या मागे सारावा...
मी आधी जेव्हा ती जागा चेक केली होती तेव्हा माझ्या लक्षात आले होते की तेथे ते कपाट पुर्णपणे भिंतीला टेकुन ठेवलेले नव्हते... कदाचित ते भले मोठे जुने कपाट जड असावे म्हणून ते पुर्णपणे भिंतीला टेकुन ठेवलेले नव्हते. किंवा कपाटाच्या मागे काहितरी ठेवले असावे म्हणून ते भिंतीला टेकुन ठेवले नसावे... त्यामुळे कपाट आणि भिंतीच्या मध्ये थोडी जागा होती... कपाटाच्या मागे लाईट पोहचत नव्हती त्यामुळे त्या अंधाऱ्या जागेत काही आहे का हे मला दिसले नव्हते... तेव्हा मी विचार केला की तो गालीचा आत ढकलुन त्या फटीत सारावा आणि तेथे ऊभे रहायला जागा करावी... दरवाजा अजुन आत ओढुन घेतला की दरवाज्याच्या मागे कोणी लपले असेल हे कोणाला कळणार नव्हते...
"९७... ९८... ९९... १००!..." राहुल ओरडला, "मीऽऽऽ आलोऽऽऽऽ रेऽऽऽ आतऽऽऽऽ..."
आता बाकी मला तो गालीचा बाहेर टाकायला वेळ नव्हता की आत फटीत सारायला वेळ नव्हता... कारण राहुल सगळ्यात पहिला अडगळीच्या खोलीतच येवून चेक करणार होता हे नक्की! कारण तेथेच लपायला जास्त जागा होत्या तेव्हा ज्या कोणावर राज्य असते तो पहिला येवून अडगळीची खोली चेक करतो आणि मगच वाड्यातल्या इतर जागा आणि खोल्या चेक करायला जातो... तेव्हा आता गालीचा दरवाज्याच्या बाजुला दाबुन गालीचा आणि कपाटाच्या मधल्या फटीत शिरल्याशिवाय माझ्याकडे पर्याय नव्हता.
अंधारात मी दवाज्याच्या बाजुला त्या फटीसमोर आलो. बाहेरुन राहुलचा जो आवाज येत होता त्यावरून कळत होते की तो अडगळीच्या खोलीजवळ येत होता... तेथे येण्याच्या आधी त्याने त्याच्या लहान भावाला, रोहीतला पकडले होते... एकजण त्याला पटकन सापडला होता त्या आनंदात तो ओरडत अडगळीच्या खोलीकडे येत होता, आपला पुढचा गडी पकडायला...
अंधारात मी हात पुढे केला गालीचा बाजुला दाबायला... माझा हात कंबरेच्या ऊंचीवर होता... गालीचा बाजुला दाबुन मला फटीत शिरायचे होते म्हणून मी थोडा जोर लावुन हात दाबला... मी अपेक्षा करत होतो की जड गालीच्याचा खरखरीत पृष्ठभाग माझ्या हाताला लागेल पण माझ्या हाताला काही लागले नाही... मी अजुन हात बाजुला दाबला तर माझ्या हाताला काहितरी मऊ मऊ लागले... हाताने जोर देवून मी आत फटीत शिरत होतो पण माझ्या हाताला लगेच काही लागले नाही त्यामुळे मी पुढे फटीत शिरला जावून माझे डोके भिंतीला आपटणार होते... म्हणून माझ्या हाताला जे मऊ मऊ लागले ते मी बोटे वळवुन धरले आणि फटीत शिरलो...
तेव्हा मला जाणीव झाली की तेथे गालीचा नव्हता आणि दुसरेच काहितरी होते!!
ते जे काही मी हातात धरले होते ते मी सोडुन दिले आणि त्याकडे पाठ करून वळलो... कपाट आणि त्या 'गोष्टी'च्या मध्ये दबलेल्या अवस्थेत मी ऊभा होतो... ते काय आहे ह्याचा मी अंदाज घेवू लागलो तेव्हा मला जाणीव झाली की माझ्या पाठीवर दोन मऊ मऊ गोळे दवलेले होते... तो स्पर्श, त्याचा मऊपणा, तरीही जाणवत असलेला घटटपणा... ह्या सगळ्याचा मी विचार करू लागलो आणि ते काय होते ह्याची मला कल्पना आली! ह्यात काहीच शंका नव्हती की ते दोन मांसल 'ऊभार' होते...
ते मुलीचे 'स्तन' होते!! आणि ती मुलगी दुसरी तिसरी कोणी नसून माझी मोठी बहिण, 'संगीताताई' असणार होती!! माझ्या मागे त्या फटीत लपलेली मुलगी म्हणजे संगीताताईच होती ह्यात काहीच शंका नव्हती! कारण हा लपा-छपीचा खेळ आम्ही खेळत होतो त्यात सगळे मुलें होतो आणि फक्त संगीताताई तेवढीच मुलगी होती...
जे घडले त्याचा मी पहिल्यापासून विचार करून लागलो... आधी माझा हात लागला आणि मी हातात काय धरले ह्याचा मी विचार केला आणि मी सुन्न झालो! माझे अंग थरथरायला लागले आणि एक वेगळीच उत्तेजना मला जाणवायला लागली... तो स्पर्श कसा होता आणि काय काय मला जाणवले त्याचा आता मी नीट विचार करु लागलो तेव्हा माझ्या लक्षात आले की माझा हात पहिला संगीताताईच्या जांघेत शिरला होता... मग हाताचा स्पर्श तिच्या 'पुच्ची'ला झाला होता!! मग मी बोटे वळवुन हातात धरली ती तिची 'पुच्ची' होती! भिंतीवर डोके आपटू नये म्हणून मी चांगली घटटपणे पकडली होती ती ताईची पुच्ची होती... त्याची जाणीव झाली तसे माझे अंग एका अनामिक उत्तेजनेने थरथरायला लागले.
तो स्पर्श हार्डली काही सेकंदाचा होता पण आता तो माझ्यासाठी 'परीस स्पर्श' झाला होता! मी परत परत त्या स्पर्शाचा विचार करू लागलो आणि ते स्पर्शसुख आठवू लागलो... तिने घातलेल्या परकरचा कपडा फारसा जाड नव्हता कारण मी जेव्हा हात दाबला तेव्हा तो सहज तिच्या जांघेत आणि पुच्चीवर दबला गेला होता... परकरच्या आत नक्कीच तिने पॅन्टी घातलेली असावी पण त्या पॅन्टीचा कपडाही पातळ असावा कारण मला तिच्या पुच्चीची फट कपड्यावरुन जाणवल्याचा भास झाला... आता खरोखर मला तिच्या पुच्चीची फट जाणवली की ते माझ्या मनाचे खेळ होते ते माहीत नव्हते पण मी तसाच समज करून घेवून उत्तेजित व्हायला लागलो...
अचानक मला स्ट्राईक झाले की जर मला ते जाणवले की माझ्या हाताचा संगीताताईच्या पुच्चीला स्पर्श झाला, तिची पुच्ची मी हातात धरली... तसे ते संगीताताईलाही जाणवले असणार! तिची पुच्ची एका मुलाने धरली ह्याची जाणीव तिला असणारच... आणि तो मुलगा दुसरा कोणी नाही तर तिचा लहान भाऊ, सागर, म्हणजे मी आहे ह्याचीही तिला जाणीव असणार... कारण अंधारात त्या फटीत ती आधी लपलेली होती आणि तिने दरवाज्यातुन येणाऱ्या अंधुक प्रकाशात मला नक्कीच ओळखले असावे...
म्हणजे मी तिचा लहान भाऊ, सागरने अंधारात तिची पुच्ची धरली हे तिला चांगलेच माहीत असणार... मग ती मला काही बोलली का नाही??? तिने पटकन माझा हात झिडकरायला पाहिजे होता किंवा मला त्या फटीतून बाहेर ढकलायला पाहिजे होते किंवा कमीत कमी मला काहितरी बोलायला पाहिजे होते... पण तिने तसे काहीही केले नाही आणि ती माझ्या मागे गप्प ऊभी राहिली होती... ह्याचेच मला आश्चर्य वाटत होते!
इतर कधी मी जर काही फाजिलपणा केला तर ती मला ओरडायची तर कधी मला धपाटे घालायची... आत्ता तर नकळत अंधारात का होईना पण मी चक्क तिच्या पुच्चीला हात लावला होता... तेव्हा तिने मला खरे तर ओरडायला पाहिजे होते... पण तसे काही तिने आत्ता केले नव्हते ह्याचेच मला नवल वाटत होते... कदाचित आम्ही लपा-छपी खेळत होतो, माझ्यासारखे ती पण लपली होती, तिलाही पकडले जायचे नव्हते म्हणून कदाचित ती गप्प राहिली असावी... म्हणजे नंतर जेव्हा तिला चान्स मिळेल तेव्हा ती बहुतेक मला ओरडणार होती किंवा कदाचित मला धपाटेही घालणार होती यात शंका नव्हती... तेव्हा त्या गोष्टीसाठी मी माझ्या मनाची तयारी केली आणि आता पुढे काय घडते ते पाहू लागलो...
संगीताताई मला ओरडेल तेव्हा ओरडेल... तोपर्यंत जे मिळतेय त्या 'सुखाची' मजा घ्यावी असा मी विचार केला... आणि मग मी माझ्या पाठीवर दबल्या जाणाऱ्या संगीताताईच्या दोन्ही ऊभारांचे मऊ मऊ स्पर्शसुख अनुभवू लागलो... कळत-नकळत आधी अनेकदा माझा संगीताताईच्या ऊभारांना स्पर्श झाला होता. तिच्याशी मस्ती करताना किंवा कधी केव्हा तिच्या जवळ तिला चिकटून उभे रहाताना तिचे ऊभार माझ्या अंगावर अनेकदा दाबले गेले होते. पण त्याचे कधी मला अप्रूप वाटले नव्हते की त्याबद्दल मी कधी काही विचार केला नव्हता. पण आता मला तिच्या ऊभारांचा मऊ मऊ स्पर्श माझ्या पाठीवर जरा जास्तच प्रकर्षाने जाणवायला लागला ज्याने मी उत्तेजित व्हायला लागलो...
"८१... ८२... ८३..."
ज्या स्पीडने राहुल अंक मोजत होता त्यावरून कळत होते की लवकरच त्याचे १०० आकडे पुर्ण होवून तो रुममध्ये येणार होता... आणि जर तो आलाच तर मग माझी काही खैर नव्हती... मी पकडला जाणार होतो... मला लवकर काहितरी करायला पाहिजे होते, लवकर कोठेतरी लपायला पाहिजे होते... 'आता मी कोठे जाऊ?... कोठे लपू??... बहुतेक सगळ्या लपायच्या जागा त्या राहुलला माहिती झाल्या होत्या...
आता फक्त एकच जागा राहिली होती जेथे मी या आधी लपलो नव्हतो... तेव्हा जास्त विचार न करता मी त्या जागी लपायला पळालो...
वाड्यातल्या अडगळीच्या खोलीत जे सामान पडले होते त्याच्या मागे लपायच्या सगळ्या जागा वापरून झाल्या होत्या आणि तेथे या आधी आम्ही लपलेलो पकडले गेलो होतो... पण अडगळीच्या खोलीत एकच जागा अशी राहिली होती जेथे आधी आम्ही कोणीही लपले नव्हतो आणि तेथे लपता येईल ह्याचा विचार आधी कोणी केला नव्हता... ती जागा म्हणजे खोलीच्या दरवाज्याच्या बाजुला दिड दोन फूटाची जागा सोडुन एक मोठे कपाट ठेवले होते आणि त्या जागेमध्ये एका मोठ्या गालीच्याची वळकटी करुन ऊभी ठेवली होती... जरी तेथे गालीच्याची वळकटी ऊभी करुन ठेवली होती तरी तेथे एक फूटभर जागा राहिली होती ज्यात घुसून लपता आले असते...
"९१... ९२... ९३... होतेय माझे मोजून..." राहुल किंचाळत ओरडला...
'च्या मारी टोपी... साल्याने खुप स्पीडने आकडे मोजले...' मनातुन त्याला कोसत मी त्या लपायच्या जागेजवळ पोहचलो... मी विचार केला की गालीच्याच्या बाजुला घुसायला जागा नाही मिळाली तर?? 'तर देवू तो गालीचा खाली ढकलुन!...' पण मग मी विचार केला की जर गालीचा खाली ढकलुन दिला तर तो राहुलला दिसेल आणि मग त्याला संशय येईल की दरवाज्याच्या मागे कोणीतरी लपलेय... आता काय करावे हा प्रश्न मला परत पडला... मग मी विचार केला की गालीचा अजुन आत ढकलुन कपाटाच्या मागे सारावा...
मी आधी जेव्हा ती जागा चेक केली होती तेव्हा माझ्या लक्षात आले होते की तेथे ते कपाट पुर्णपणे भिंतीला टेकुन ठेवलेले नव्हते... कदाचित ते भले मोठे जुने कपाट जड असावे म्हणून ते पुर्णपणे भिंतीला टेकुन ठेवलेले नव्हते. किंवा कपाटाच्या मागे काहितरी ठेवले असावे म्हणून ते भिंतीला टेकुन ठेवले नसावे... त्यामुळे कपाट आणि भिंतीच्या मध्ये थोडी जागा होती... कपाटाच्या मागे लाईट पोहचत नव्हती त्यामुळे त्या अंधाऱ्या जागेत काही आहे का हे मला दिसले नव्हते... तेव्हा मी विचार केला की तो गालीचा आत ढकलुन त्या फटीत सारावा आणि तेथे ऊभे रहायला जागा करावी... दरवाजा अजुन आत ओढुन घेतला की दरवाज्याच्या मागे कोणी लपले असेल हे कोणाला कळणार नव्हते...
"९७... ९८... ९९... १००!..." राहुल ओरडला, "मीऽऽऽ आलोऽऽऽऽ रेऽऽऽ आतऽऽऽऽ..."
आता बाकी मला तो गालीचा बाहेर टाकायला वेळ नव्हता की आत फटीत सारायला वेळ नव्हता... कारण राहुल सगळ्यात पहिला अडगळीच्या खोलीतच येवून चेक करणार होता हे नक्की! कारण तेथेच लपायला जास्त जागा होत्या तेव्हा ज्या कोणावर राज्य असते तो पहिला येवून अडगळीची खोली चेक करतो आणि मगच वाड्यातल्या इतर जागा आणि खोल्या चेक करायला जातो... तेव्हा आता गालीचा दरवाज्याच्या बाजुला दाबुन गालीचा आणि कपाटाच्या मधल्या फटीत शिरल्याशिवाय माझ्याकडे पर्याय नव्हता.
अंधारात मी दवाज्याच्या बाजुला त्या फटीसमोर आलो. बाहेरुन राहुलचा जो आवाज येत होता त्यावरून कळत होते की तो अडगळीच्या खोलीजवळ येत होता... तेथे येण्याच्या आधी त्याने त्याच्या लहान भावाला, रोहीतला पकडले होते... एकजण त्याला पटकन सापडला होता त्या आनंदात तो ओरडत अडगळीच्या खोलीकडे येत होता, आपला पुढचा गडी पकडायला...
अंधारात मी हात पुढे केला गालीचा बाजुला दाबायला... माझा हात कंबरेच्या ऊंचीवर होता... गालीचा बाजुला दाबुन मला फटीत शिरायचे होते म्हणून मी थोडा जोर लावुन हात दाबला... मी अपेक्षा करत होतो की जड गालीच्याचा खरखरीत पृष्ठभाग माझ्या हाताला लागेल पण माझ्या हाताला काही लागले नाही... मी अजुन हात बाजुला दाबला तर माझ्या हाताला काहितरी मऊ मऊ लागले... हाताने जोर देवून मी आत फटीत शिरत होतो पण माझ्या हाताला लगेच काही लागले नाही त्यामुळे मी पुढे फटीत शिरला जावून माझे डोके भिंतीला आपटणार होते... म्हणून माझ्या हाताला जे मऊ मऊ लागले ते मी बोटे वळवुन धरले आणि फटीत शिरलो...
तेव्हा मला जाणीव झाली की तेथे गालीचा नव्हता आणि दुसरेच काहितरी होते!!
ते जे काही मी हातात धरले होते ते मी सोडुन दिले आणि त्याकडे पाठ करून वळलो... कपाट आणि त्या 'गोष्टी'च्या मध्ये दबलेल्या अवस्थेत मी ऊभा होतो... ते काय आहे ह्याचा मी अंदाज घेवू लागलो तेव्हा मला जाणीव झाली की माझ्या पाठीवर दोन मऊ मऊ गोळे दवलेले होते... तो स्पर्श, त्याचा मऊपणा, तरीही जाणवत असलेला घटटपणा... ह्या सगळ्याचा मी विचार करू लागलो आणि ते काय होते ह्याची मला कल्पना आली! ह्यात काहीच शंका नव्हती की ते दोन मांसल 'ऊभार' होते...
ते मुलीचे 'स्तन' होते!! आणि ती मुलगी दुसरी तिसरी कोणी नसून माझी मोठी बहिण, 'संगीताताई' असणार होती!! माझ्या मागे त्या फटीत लपलेली मुलगी म्हणजे संगीताताईच होती ह्यात काहीच शंका नव्हती! कारण हा लपा-छपीचा खेळ आम्ही खेळत होतो त्यात सगळे मुलें होतो आणि फक्त संगीताताई तेवढीच मुलगी होती...
जे घडले त्याचा मी पहिल्यापासून विचार करून लागलो... आधी माझा हात लागला आणि मी हातात काय धरले ह्याचा मी विचार केला आणि मी सुन्न झालो! माझे अंग थरथरायला लागले आणि एक वेगळीच उत्तेजना मला जाणवायला लागली... तो स्पर्श कसा होता आणि काय काय मला जाणवले त्याचा आता मी नीट विचार करु लागलो तेव्हा माझ्या लक्षात आले की माझा हात पहिला संगीताताईच्या जांघेत शिरला होता... मग हाताचा स्पर्श तिच्या 'पुच्ची'ला झाला होता!! मग मी बोटे वळवुन हातात धरली ती तिची 'पुच्ची' होती! भिंतीवर डोके आपटू नये म्हणून मी चांगली घटटपणे पकडली होती ती ताईची पुच्ची होती... त्याची जाणीव झाली तसे माझे अंग एका अनामिक उत्तेजनेने थरथरायला लागले.
तो स्पर्श हार्डली काही सेकंदाचा होता पण आता तो माझ्यासाठी 'परीस स्पर्श' झाला होता! मी परत परत त्या स्पर्शाचा विचार करू लागलो आणि ते स्पर्शसुख आठवू लागलो... तिने घातलेल्या परकरचा कपडा फारसा जाड नव्हता कारण मी जेव्हा हात दाबला तेव्हा तो सहज तिच्या जांघेत आणि पुच्चीवर दबला गेला होता... परकरच्या आत नक्कीच तिने पॅन्टी घातलेली असावी पण त्या पॅन्टीचा कपडाही पातळ असावा कारण मला तिच्या पुच्चीची फट कपड्यावरुन जाणवल्याचा भास झाला... आता खरोखर मला तिच्या पुच्चीची फट जाणवली की ते माझ्या मनाचे खेळ होते ते माहीत नव्हते पण मी तसाच समज करून घेवून उत्तेजित व्हायला लागलो...
अचानक मला स्ट्राईक झाले की जर मला ते जाणवले की माझ्या हाताचा संगीताताईच्या पुच्चीला स्पर्श झाला, तिची पुच्ची मी हातात धरली... तसे ते संगीताताईलाही जाणवले असणार! तिची पुच्ची एका मुलाने धरली ह्याची जाणीव तिला असणारच... आणि तो मुलगा दुसरा कोणी नाही तर तिचा लहान भाऊ, सागर, म्हणजे मी आहे ह्याचीही तिला जाणीव असणार... कारण अंधारात त्या फटीत ती आधी लपलेली होती आणि तिने दरवाज्यातुन येणाऱ्या अंधुक प्रकाशात मला नक्कीच ओळखले असावे...
म्हणजे मी तिचा लहान भाऊ, सागरने अंधारात तिची पुच्ची धरली हे तिला चांगलेच माहीत असणार... मग ती मला काही बोलली का नाही??? तिने पटकन माझा हात झिडकरायला पाहिजे होता किंवा मला त्या फटीतून बाहेर ढकलायला पाहिजे होते किंवा कमीत कमी मला काहितरी बोलायला पाहिजे होते... पण तिने तसे काहीही केले नाही आणि ती माझ्या मागे गप्प ऊभी राहिली होती... ह्याचेच मला आश्चर्य वाटत होते!
इतर कधी मी जर काही फाजिलपणा केला तर ती मला ओरडायची तर कधी मला धपाटे घालायची... आत्ता तर नकळत अंधारात का होईना पण मी चक्क तिच्या पुच्चीला हात लावला होता... तेव्हा तिने मला खरे तर ओरडायला पाहिजे होते... पण तसे काही तिने आत्ता केले नव्हते ह्याचेच मला नवल वाटत होते... कदाचित आम्ही लपा-छपी खेळत होतो, माझ्यासारखे ती पण लपली होती, तिलाही पकडले जायचे नव्हते म्हणून कदाचित ती गप्प राहिली असावी... म्हणजे नंतर जेव्हा तिला चान्स मिळेल तेव्हा ती बहुतेक मला ओरडणार होती किंवा कदाचित मला धपाटेही घालणार होती यात शंका नव्हती... तेव्हा त्या गोष्टीसाठी मी माझ्या मनाची तयारी केली आणि आता पुढे काय घडते ते पाहू लागलो...
संगीताताई मला ओरडेल तेव्हा ओरडेल... तोपर्यंत जे मिळतेय त्या 'सुखाची' मजा घ्यावी असा मी विचार केला... आणि मग मी माझ्या पाठीवर दबल्या जाणाऱ्या संगीताताईच्या दोन्ही ऊभारांचे मऊ मऊ स्पर्शसुख अनुभवू लागलो... कळत-नकळत आधी अनेकदा माझा संगीताताईच्या ऊभारांना स्पर्श झाला होता. तिच्याशी मस्ती करताना किंवा कधी केव्हा तिच्या जवळ तिला चिकटून उभे रहाताना तिचे ऊभार माझ्या अंगावर अनेकदा दाबले गेले होते. पण त्याचे कधी मला अप्रूप वाटले नव्हते की त्याबद्दल मी कधी काही विचार केला नव्हता. पण आता मला तिच्या ऊभारांचा मऊ मऊ स्पर्श माझ्या पाठीवर जरा जास्तच प्रकर्षाने जाणवायला लागला ज्याने मी उत्तेजित व्हायला लागलो...