S
StoryPublisher
Guest
सबला
लेखिका- निशा
मी, शुभासीनी, ( घरी दारी सगले शुभेऽऽ म्हणुनच बोंबलतात माझ्या नावंनी, पण ते जावूदे ) तर मी दैनिक बोंबाबोंबची पत्रकार.
आम्ही एक पाक्षिक पण प्रकाशित करतो. ह्याच पाक्षिकासाठी आमच्या संपादक महाशयांनी एक काश्मिर-विशेशांककाढायचे मनसुबे रचले आणि त्यासाठी एक विशेश लेख व फोटो-सेशनसाठी मला श्रिनगरला पाठवायचे ठरवून बसले. माझा नाइलाज होता. झेलम झिझन्दाबाद. गेल्या वर्षीचा हिवाळा होता तेव्हा. साधारणपणे दोनेक आठवडे लागतील अश्या तयारीने मी सामान, कपडे कैमेरा रोलस वैगैरे बरोबर घेवून निघाले. प्रथम वर्गाचे तिकिट होते. ए. सी. ची जरूरी नव्हती. दौंडला टी सी महाशय आले. आता खरे तर तिकिट पाहुन चुपचाप पुढे जायचे ना, पण नाही, बरीच बारिक सारिक चौकशी करुन वर म्हणतो कसा मेला, की येतो परत जरा वेळाने. मी तोवार एकटीच होते व दार लावुन मासिक चाळत बसले होते.
टक़ टक
" मैडम, आहो मैडम, दार उघडा "
मी माझी ओढणी नीट करुन दार उघडले. दारात टी सी महाशय. " सी मैडम, आइ वौन्ट टू सजेस्ट यु, आप वो लेडीजवाला कंपार्टमेंट लेलो, वहा औरभी एक लेडी है, तो यु बील हैव कंपनी, ही ही. ठिक छे ना" लेकाचा, लाळघोटुपणा करत होत. मलापण बाईची कंपनी बरी, ह्या विचाराने मे टी सी बरोबर तिकडे गेले. ।
एका बाजूच्या कंपार्टमेंट्चे दार उघदून मी आत डोकावले तर काय, एक बुरखाधरी व्यक्ती बसलेली. जरा धस्सच झाले, पण तिकडे कोणीतरी अनोळखी लोकांपेक्षा हे बरे. म्हणुन मी सामान घेवुन नवीन जागी आले.
इथे आम्ही दोघीच होतो. बुरख्यामुळे ती कोठे बघते आहे कळत नव्हते.
'अस्सलाम वालेकुम, जरा दरवाजा बन्द कर दो..' - इती बुरखा.
मी दार लावले. 'शुक्रिया. आरामसे बैठो, मै शबनम
'आं, हो, मी शुभासीनी, यानेकी मेरा नाम शुभासीनी है.' मी बावचळत म्हणाले.
'शुभासीनी? बडा प्यारा नाम है. क्या करतीं हों?'
अनोळखी व्यक्तीला लगेच खरी ओळख देवू नये. 'पढती हुँ' मी. 'लास्ट ईअरमे. ओर आप?' थोडा धिर करत मी विचारलेच.
यावर काहीही ऊत्तर न देता तिने डोळ्यांवरचे काळे फडके दूर केले. काय सुन्दर डोळे होते, मोठे मोठे, स्वछ अन तिच्या गोर्या कांतीवर तर फ़ारच ऊठून दिसत होते ते.
मी तर तिच्याकडे एक टक बघताच राहीले.
'कहां जा रही हों?'
'जम्मू. काम है वहा.'
'बहूत खुब, मै दिल्लीतक हुं. खुदा करें और कोयी ना आयें इस कंपार्टमेंट में” असे म्हणायला अन ...
टक़ टक "मैडम, आहो मैडम,"
मी दार उघडणार तोच 'ठहरो' तिने परत बुरखा घेतला.
'मैडम, खाना, जेवणं घेणार का?’ - दारातुन आवाज.
'नही, खाना नही चाहिये हमें.' इती बुरखा.
'सुबह के लिये गरम गरम नाष्ता ?' - तो मेला आत डोकावून पहात बोलला.
'वो सुबह देखेंगे, जावो अब - हिचा करारी आवाज. मला काहीही न विचारताच हिने सांगून टाकले.
लेखिका- निशा
मी, शुभासीनी, ( घरी दारी सगले शुभेऽऽ म्हणुनच बोंबलतात माझ्या नावंनी, पण ते जावूदे ) तर मी दैनिक बोंबाबोंबची पत्रकार.
आम्ही एक पाक्षिक पण प्रकाशित करतो. ह्याच पाक्षिकासाठी आमच्या संपादक महाशयांनी एक काश्मिर-विशेशांककाढायचे मनसुबे रचले आणि त्यासाठी एक विशेश लेख व फोटो-सेशनसाठी मला श्रिनगरला पाठवायचे ठरवून बसले. माझा नाइलाज होता. झेलम झिझन्दाबाद. गेल्या वर्षीचा हिवाळा होता तेव्हा. साधारणपणे दोनेक आठवडे लागतील अश्या तयारीने मी सामान, कपडे कैमेरा रोलस वैगैरे बरोबर घेवून निघाले. प्रथम वर्गाचे तिकिट होते. ए. सी. ची जरूरी नव्हती. दौंडला टी सी महाशय आले. आता खरे तर तिकिट पाहुन चुपचाप पुढे जायचे ना, पण नाही, बरीच बारिक सारिक चौकशी करुन वर म्हणतो कसा मेला, की येतो परत जरा वेळाने. मी तोवार एकटीच होते व दार लावुन मासिक चाळत बसले होते.
टक़ टक
" मैडम, आहो मैडम, दार उघडा "
मी माझी ओढणी नीट करुन दार उघडले. दारात टी सी महाशय. " सी मैडम, आइ वौन्ट टू सजेस्ट यु, आप वो लेडीजवाला कंपार्टमेंट लेलो, वहा औरभी एक लेडी है, तो यु बील हैव कंपनी, ही ही. ठिक छे ना" लेकाचा, लाळघोटुपणा करत होत. मलापण बाईची कंपनी बरी, ह्या विचाराने मे टी सी बरोबर तिकडे गेले. ।
एका बाजूच्या कंपार्टमेंट्चे दार उघदून मी आत डोकावले तर काय, एक बुरखाधरी व्यक्ती बसलेली. जरा धस्सच झाले, पण तिकडे कोणीतरी अनोळखी लोकांपेक्षा हे बरे. म्हणुन मी सामान घेवुन नवीन जागी आले.
इथे आम्ही दोघीच होतो. बुरख्यामुळे ती कोठे बघते आहे कळत नव्हते.
'अस्सलाम वालेकुम, जरा दरवाजा बन्द कर दो..' - इती बुरखा.
मी दार लावले. 'शुक्रिया. आरामसे बैठो, मै शबनम
'आं, हो, मी शुभासीनी, यानेकी मेरा नाम शुभासीनी है.' मी बावचळत म्हणाले.
'शुभासीनी? बडा प्यारा नाम है. क्या करतीं हों?'
अनोळखी व्यक्तीला लगेच खरी ओळख देवू नये. 'पढती हुँ' मी. 'लास्ट ईअरमे. ओर आप?' थोडा धिर करत मी विचारलेच.
यावर काहीही ऊत्तर न देता तिने डोळ्यांवरचे काळे फडके दूर केले. काय सुन्दर डोळे होते, मोठे मोठे, स्वछ अन तिच्या गोर्या कांतीवर तर फ़ारच ऊठून दिसत होते ते.
मी तर तिच्याकडे एक टक बघताच राहीले.
'कहां जा रही हों?'
'जम्मू. काम है वहा.'
'बहूत खुब, मै दिल्लीतक हुं. खुदा करें और कोयी ना आयें इस कंपार्टमेंट में” असे म्हणायला अन ...
टक़ टक "मैडम, आहो मैडम,"
मी दार उघडणार तोच 'ठहरो' तिने परत बुरखा घेतला.
'मैडम, खाना, जेवणं घेणार का?’ - दारातुन आवाज.
'नही, खाना नही चाहिये हमें.' इती बुरखा.
'सुबह के लिये गरम गरम नाष्ता ?' - तो मेला आत डोकावून पहात बोलला.
'वो सुबह देखेंगे, जावो अब - हिचा करारी आवाज. मला काहीही न विचारताच हिने सांगून टाकले.