सासूबाईंचा कानमंत्र complete

[StoryPublisher]

सासूबाईंचा कानमंत्र

शालिनीबाई अस्वस्थतेने आपल्या मुलाची वाट पहात होत्या. त्यांचा मुलगा सुरेश दोन दिवसांपूर्वी आपल्या बहिणीकडे राखीसाठी गेलेला होता. त्यांची मोठी मुलगी रमा लग्नं होऊन गावातच असलेल्या आपल्या सासरी होती. तिच्या लग्नांला आता तीनेक वर्षे होऊन गेली होती. आता शालिनीबाईंनापण नातवाचे वेध लागले होते. पण तिच्याकडे तशी काहीच हालचाल नव्हती. मागच्या महिन्यात ती दोन दिवसांसाठी माहेरी आली होती. तेव्हापण ती जरा नव-यावर उखडलेलीच वाटत होती. शालिनीबाईंनी खोदुन खोदुन चौकशी करण्याचा प्रयत्नं केला होता पण तिने दाद लागु दिली नव्हती. आता आपल्या मुलाला राखीसाठी तिच्याकडे पाठवतांना त्यांनी त्याला हीच माहिती काढायची कामगिरी दिली होती. नीट बघायला सांगितले होते.

तसं रमाचा संसार चांगला चालला होता. जावई एका मोठ्या कंपनीत कामाला होते. त्यांचा जॉब पर्मनंट होता आणि पगारही चांगलाच होता. घरात कलर टीव्ही, वॉशिंग मशीन आदी गोष्टी होत्याच. परत रहाता फ्लॅटही जावयांच्याच मालकीचा होता. जावई स्वभावाने चांगलेच आणि तसे रसिक रंगेल होते. बायकोला छान छान साड्या , कपडे वगैरे आणायचे. एकुण ती सुखी म्हणायला हरकत नव्हती. आता पाळणा हलायलाच पाहिजे. पहिले वर्षभर तिला त्यांनी टोकले तेंव्हा रमा म्हणाली की ' हे म्हणतात की इतक्यात नको.' त्यांचं प्लॅनिंग चाललं होतं. आता स्थिर स्थावर झाले होते. गेल्या काही महिन्यांपासुन त्यांनी मुलीच्या मागे मुल होऊ देण्यासाठी लकडा लावला होता. आसपासचे आणि ओळखीचे लोकही आडुन आडून चौकशी करीत. त्यांना उत्तरं देता देता त्यांची पुरेवाट होइ.

मागचे वेळी ती जेंव्हा माहेरी आली होती तेंव्हा त्यांच्या मनांत शंकेची पाल चुकचुकली होती. रमा एकदा सहजच म्हणाली होती की 'जावयांना वेळच कुठे असतो हल्ली.' म्हणजे त्यांना बायकोला जवळ घेऊन 'ते' करायलासुद्धा मिळत नाही की काय ? दुर्लक्ष करतात म्हणे. आता आपणच लक्ष घालायला हवं असं त्यांना वाटत होते. मुलीच्या संसारासाठी काहीतरी करायलाच हवं असं त्यांना वाटत होतं. ब-याच वेळानंतर संध्याकाळी त्यांचा मुलगा सुरेश घरी परतला. घरात आल्यावर तो हात पाय धुवायला गेला आणि शालिनीबाईंनी चहा करायला ठेवला. तो कपडे बदलुन बाहेर आला तोवर चहा झालेलाच होता. चहाबरोबर थोडी बिस्कीटं ठेवुन त्यांनी कप बशी सुरेशच्या हातात दिली. त्याने एक घोट घेताच 'व्वा!' म्हणत पसंती जाहीर केली. शालिनीबाईंना बरे वाटले.

 

[StoryPublisher]

* काय रे ! काय म्हणते तुझी ताई?" * काय म्हणणार? मजेत आहे की." * आणि जावई काय म्हणतात? ते कसे आहेत ?” * अखिलेशरावपण आनंदात आहेत. आता त्यांना कंपनीत प्रमोशन मिळण्याचे चान्सेस आहेत.” * छान. छान. बरंच काम असतं का रे त्यांना ?" * हां. म्हणजे, कधी कधी उशीर होतो. तरी ते रात्री आठ / नऊपर्यंत येतात घरी."

शालिनीबाईंनी हिशोब केला. रात्रीचे आठ नऊ म्हणजे काही फार उशीर नाही काही. जेवणं आटोपुन दहा साडे दहा पर्यंत झोपत असतील. म्हणजे बायकोकडे लक्ष द्यायला वेळ पुरेसा आहे. म्हणजे तशी काही अडचण दिसत नव्हती.

* सुरेश, तु नीट लक्ष देऊन बघितलंस कारे? म्हणजे मी सांगीतलं होतं तसं ?"

हो बघितलं की. मला काही वेगळं वाटलं नाही बॉ!" * नाही म्हणजे त्यांच्यात काही भांडण वगैरे तर नाही ना ? जावई नाराज तर नाहीत ? “ * तसं मला काही सिरीयस वाटलं नाही. म्हणजे भाजीत मीठ कमी असलं तर ते ताइला बोलतात किंवा एखादी गोष्टं मागितल्यावर मिळाली नाहीतर आवाज चढवतात पण असं तर चालायचंच. तसे तर आपले दादा पण तुला बोलतात.”

दादा म्हणजे मिस्टर शालिनीबाई. सुरेशचे वडील. ते पण रागावले की अद्वातद्वा बोलायचे. पण तसं क्वचितच व्हायचं. आणि शालिनीबाईंना ते कसं हॅण्डल करायचं ते चांगलं माहीत होतं.

* हां म्हणजे परवा जिजाजी आणि ताइचं रात्री कडाक्याचं भांडण झालं. आणि ते बाहेर हॉलमधे येऊन माझ्या बाजुला दुस-या सोफ्यावर झोपले. बराच वेळ ताइ आतुन बडबडत होती. " आता शालिनीबाईंनी कान टवकारले. बेडरुममधलं भांडण ! 'हांsss म्हणजे काहीतरी गडबड होती खास.'

* काय म्हणत होती रे ती ? म्हणजे कश्यावरुन झालं होतं ?" * आई गं खरं सांगु? मला एकतर झोप येत होती. आणि बेडरुमचं दार बंद होतं . मला काही नीट ऐकु येत नव्हतं. सकाळी मी विचारलं जिजाजींना काय झालं म्हणुन. पण ते नुसतेच हसले. तुला नाही कळणार म्हणाले. पण नंतर दुस-या दिवशी ते ताइशी चांगले वागत बोलत होते. संध्याकाळी आंम्हाला दोघांना बाहेर चाट खायला घेउन गेले. ताइ खुष झाली होती. म्हणुनच तर मला काल येता नाही आलं. आणि आज ताइ इडल्या करणार होती. त्यासाठी थांबलो होतो. काय मस्त सांबार केला होता ताइने. मी तर मस्त ओरपला आणि दुपारी ताणुन दिली होती. संध्याकाळी उठलो आणि चहा पिउन निघालो. म्हंटलं तु वाट बघत असायचीस.”

बरं केलंस तू. ठीक आहे. “ शालिनीबाई उठल्या आणि आत जाउन विचार करु लागल्या. अखिलेशराव म्हणाले सुरेशला " तुला नाही कळणार” यात काही गोम होती खास. अधिक तपास केला पहिजे. चहा संपवुन सुरेश गेला कट्यावरच्या मित्रांना भेटायला.

 

[StoryPublisher]

रात्री शालिनीबाईंचे मिस्टर जरा लाडातच आले होते. हल्ली तसं त्यांचं लाडात येणं कमीच झालं होतं. कधीतरी दोन तीन महिन्यांतुन एकदा त्यांना लहर यायची. शालिनीबाईंना पण नाही म्हणता आलं नाही. विचारांच्या तंद्रीतच त्यांनी कंबर उचलली. त्यांनी चड्डी काढुन घेत त्यांची पुच्ची चोळायला सुरुवात केली. पण आज काही ती ओली होत नव्हती लवकर. मिस्टरांना पण ते जाणवले. शेवटी त्यांनी त्यांच्या मांड्यांत तोंड खुपसले आणि दाण्यावर जीभ टेकवली तेंव्हा शालिनीबाईंना भान आले.

* आई, गं. कसं करता हो तुम्ही ? जरा हळू." * आज तुझं लक्षं दिसत नाहीये. कुठे हरवली होतीस तू इतका वेळ.?" त्यांनी आता दाण्याला जीभ लावत छेडायला सुरुवात केली. एक उत्तेजनेची लहर अंगातुन दौडत गेली आणि शालिनीबाई बाकीचे सगळे विसरल्या. आता त्यांची पुच्ची पाझरु लागली. * या आता वर तुम्ही.” असे म्हणत त्यांनी मिस्टरांना वर ओढले. आत घुसत त्यांनी पार खोलपर्यंत घुसवला. * आह.... आजपण तुझी पुच्ची तेव्हढीच रेशमी आहे गं. आह.... स्स....." * अहो. आता काय राह्यलंय तिच्यामधे ? एकतर एवढ्या वर्षात तुम्ही चोळामोळा करुन टाकलाय तिचा ! " * मग मी ठोकणारच आहे. सोडतोय काय तुला ? अगदी साठाव्या वर्षी सुद्धा माझा लवडा तुझ्या पुच्चीत घालुन चोळामोळा करुन टाकेन."

हे ऐकुन शालिनीबाईंना हसूच आले. अगदी रंगात आल्यावर ते नेहेमीच हा डायलॉग बोलत. या नंतर जोरदार पाच सहा फटके हाणत ते स्खलित झाले आणि त्यांच्या बाजुला पडले. पण शालिनीबाई अजुन तापलेल्याच होत्या. त्यांचं समाधान अजुन व्हायचं होतं. त्यांची पुच्ची अजुन आक्रोशत होती. तिला अजुन एकदा लवड्याने कुटुन घ्यायचे होते. परत एकदा नव-याला चेतवायच्या इराद्याने त्यांनी शालिनीबाईंनी त्यांच्याकडे वळत कुस बदलली. त्यांचे बनियन वर सरकवत त्यांनी स्तनाग्रावरुन बोटे फिरवली. त्याबरोबर मिस्टरांनी सुद्धा कुस बदलत त्यांच्याकडे तोंड केले आणि शालिनीबाईंना जवळ ओढत एक ओलसर खोलवर चुंबन घेतले. शालिनीबाईंनी आता त्यांच्या छातीवर चेहेरा घुसळत बोलायला सुरुवात केली. दोन्ही बाजुला सरकत नव-याचे निपल्स ओठांनी छेडले. पूर्वी असे केले की त्यांचा लवडा पटकन उठत असे. पण त्यांना नवन्याच्या शरीरात काही सळसळ जाणवली नाही. त्यांनी शेवटी विषय बदलला. पण आपला हात त्यांच्या जांघांमधे फिरवत त्या नव-याचा लवडा चोळतच होत्या.

* अहो... मला रमाकडे काही गडबड वाटते. तिचं काही ठीक दिसत नाही.” झाटांमधुन आपली बोटे फिरवत त्या म्हणाल्या. * काय झालंय तिला? तब्येत बरी नाही की काय ?" त्यांनी आता शालिनीबाईंच्या पाठीवरुन हात फिरवत ब्राच्या हूकशी खेळायला सुरुवात केली. हा त्यांच्या आवडीचा खेळ होता. आणि ते आता त्यांच्याकडे पूर्ण लक्ष देत आहेत याची निशाणी होती. शालिनीबाईंनी अधिकच जवळ सरकत बोलायला सुरुवात केली. आता मिस्टरांचा हात कमरेपर्यंत पोहोचत होता. त्या वाट पहात होत्या केंव्हा एकदा ब्राचे हूक सोडवुन आपल्या नव-याचा हात आपल्या मांड्यांमधे किंवा मागल्या भोका पर्यंत पोचतोय. आता त्यांनी दांडा मुठीत घेउन चोळायला सुरुवात केली. थोडेसे ओलसर लागत होते त्यांना हाताला.

 

[StoryPublisher]

* तब्येत ठीक आहे हो. पण हल्ली त्यांची भांडणं होतात म्हणे. जावई लक्ष देत नाहीत तिच्याकडे." * अगं नवरा बायकोत असं चालायचंच. त्यात काय मोठंसं ? ते दोघे बघुन घेतील. होइल सगळं ठीक आपोआपच.” * अहो, आता त्यांनी मुलाचा विचार नको का करायला ? सगळे लोक विचारत असतात. तिला डॉक्टरकडे घेउन जा असं सुचवतात.” * अगं होइल गं. काय घाइ आहे. अजुन तीनेक तर वर्षच तर झाली असतील लग्नाला त्यांच्या. आणि मला काही प्रॉब्लेम आहे असं वाटत नाही. अखिलेश चांगला तगडा जवान आहे. तो करेल सगळं बरोबर." पण सगळे वेळेवारी झालेलं बरं असतं बाई. आपलं कसं झालं ? त्यांनी पण आता फार वाट पाहु नये. हल्ली रात्रीची भांडणं होतात आणि अखिलेशराव बाहेर हॉलमधे येउन झोपतात. त्यांच्यात काही टेन्शन आहे असं वाटतंय.” * अगं काही काळजी करु नकोस. जरा बोअर झाले असतील. कंटाळवाणे पणा आला असेल त्यांच्या आयुष्यात. काहीतरी वेगळं करुन बघायला सांग. नाहीतर परत एकदा हनीमुनला जायला सांग कुठेतरी.” आता त्यांचा हात त्यांचे नितंब कुरवाळत होता.

शालिनीबाईंना आता त्यांच्या पुच्चीत सळसळ चांगलीच जाणवायला लागली. त्यांनी आपल्या मिस्टरांच्या मांड्यांमधे हात घालुन त्यांच्या गोट्या मुठीत धरुन कुरवाळायला सुरुवात केली. जांघांमधे बोटे फिरवली. मधला दांडा पंजात घेउन चोळला. पण तरीही तो गप्पच ! अजुनही त्यांच्या तोंडल्याचं केलं होत नव्हतं.

शालिनीबाईंनी जबरदस्तीने मिस्टरांचा एक पाय ओढुन आपल्या दोन्ही मांड्यांमधे घेउन त्याच्या पोटच्यावरुन आपली टाच घासली.

* अहो, अजुन एक राऊंड करु याना ! या असे वर. “ त्यांनी त्यांच्या खांद्यावर हात टाकुन त्यांना आपल्या छातीवर ओढायचा प्रयत्नं केला. पण मिस्टरांनी जरा विरोधच दर्शवला. * नको गं. माझं झालंय मघाशीच. आता थकलोय आणि उद्या लवकर जावं लागेल ऑफिसमधे. ऑडीट सुरु होतंय उद्यापासुन. च्यायला हे ऑडीटर लोक कितीही चांगलं काम केलं तरी आमची मारुनच ठेवतात. टेन्शनच असतं.” * मग मीच तुम्हाला चान्स देतेय ना ! या की असे वर.” त्यांनी परत त्यांना ओढायचा प्रयत्नं केला.ते जमेना तेंव्हा त्यांच्या छातीवर आपली मान घुसळत खाली नेली आणि मांड्यांमधे आपले तोंड नेत त्यांच्या जांघांमधला तो खास पुरुषी उग्र वास आपल्या नाकातुन दीर्घ श्वास घेत आत घेतला. आता त्यांच्या शरीरात वासना जागृत झालेली होती. आपले तोंड पुढे नेत त्यांनी त्यांचा आखडलेला , तोंडल्यासारखा लवडा तोंडात घेण्याचा प्रयत्नं केला. * अगं नको गं शालिनी, प्लीज. आज जरा टेन्शन आहे. हे जरा ऑडीट संपु दे मग मी दोनेक दिवसांची सुटी टाकणारच आहे. मग चांगलं दोन्ही कडुन ठोकुन देतो तुला. आपल्या जांघेत वाकलेल्या शालिनीबाईंचे नितंब हात लांब करुन पंजात दाबत ते म्हणाले.

शालिनीबाई अनिच्छेनेच परत सरळ झाल्या आणि त्यांच्या अंगावरुन बाजुला होत पाठीवर नीट झोपल्या. मिस्टरांनी जरासे बाजुला होत पाठ वळवली आणि ते झोपुन गेले.

शालिनीबाई बराच वेळ तळमळत होत्या. त्यांच्या शरीरात सळसळत असलेली उत्तेजना त्यांना स्वस्थ झोपु देत नव्हती. त्यांनी मांड्यांमधे हात नेत बोटांनी छेडुन पाहिले. पण उत्तेजना आणखीनच वाढली. बाजुला नवरा पडलेला असतांना त्यांना मोकळेपणाने हात चालवता येत नव्हता. परत त्यांच्या हालचालींनी बेड कुरकुरला असता. उगीचच मिस्टरांना जाग येउन आपली गोची व्हायची या विचाराने त्या पडून राहिल्या. उद्या जरा निवांत वेळ मिळाला की बघु असे म्हणत त्या बराच वेळ जाग्याच होत्या. रमाबद्दलच्या विचारांत त्यांनी केंव्हा झोप लागुन गेली ते कळलेच नाही. ------------- ---------------------------------------------------------------------------------



conti,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

comment kara

 

[StoryPublisher]

सकाळी गजराच्या आवाजाने त्या जाग्या झाल्या. एक मिनीट त्यांना कळेचना की आपण कुठे आहोत. हळु हळु त्यांना आठवले ती कालची रात्र आणि ब-याच दिवसांनंतर केलेला अर्धवट संभोग. उठुन बसत त्यांनी आजुबाजुला पाहिले. त्यांच्या अंगावर कपडेच नव्हते. म्हणजे रात्री त्यांना शुद्धच राहिली नव्हती म्हणायची. खुप दिवसांनंतर संभोग झाला होता. त्यांना खुपच लाज वाटली. पटकन त्यांनी पलंगाच्या बाजुला पडलेली चड्डी हातात घेउन पायांवरुन ओढली. मांड्यांना लगडलेला चिकटावा त्यांना जाणवला. त्यांनी आपली ब्रा शोधायचा प्रयत्नं केला. ती कुठे सापडेना. पलंगावरुन धडपडत उठत त्यांनी लाइट लावला. तेंव्हा त्यांना चादरीवर वीर्याचे पडलेले डाग दिसले. ते बघुन त्यांना परत रात्रीची तीव्रतेने आठवण झाली. अंग परत मोहरुन आले. चेहेरा लाजेने लाल झाला. चादर बदलायला हवी कोणी आत यायच्या आत. त्यांनी मनाशी खुणगाठ मारली. काल आपल्या पतीने आपल्या तापलेल्या पुच्चीवर थंड पाणी टाकुन असे अर्धवट सोडले होते ते आठवुन पलंगावर नागड्य़ा पसरलेल्या आपल्या पतीकडे रागाने पाहिले.

* काय गं बाई.... नीट सरळ झोपता पण येत नाही यांना...." असे म्हणत त्यांनी अजुनही घोरत असलेल्या पती महाशयांच्या अंगावरची चादर खस्कन ओढली. * अगं.... असं काय..... थांब ना .... जरा झोपू दे की.." असे म्हणत ते परत कुशीवर वळले. ते ही पूर्ण नग्न होते.

उठा म्हंटलं आता. सहा वाजले. गजर केंव्हाचाच झाला.” * आं..... जागच आली नाही आज.” असे म्हणत त्यांनी आजुबाजुला पाहिले तेंव्हा त्यांना आपल्या नग्नंतेची जाणीव झाली. त्यांनी पटकन एक उशी उचलुन मांड्यांवर धरली. वर बघीतल्यावर त्यांना आपली बायकोपण अर्धवस्त्रावस्थेत आपल्यासमोर उभी आहे हे जाणवले. ते मिस्कीलपणे तिच्या कडे पाहू लागले. * आता बघत काय बसलाय बायकोकडे ? बायकोला कधी नागडी बघीतली नाही ?... चला उठा आता.......ऑफीसला जायचंय ना ?” * हं..." एक सुस्कारा सोडत त्यांनी एक जांभइ दिली. शालिनीबाईंनी तो पर्यंत पतीच्या अंगाखाली दाबली गेलेली आपली ब्रा हस्तगत केली. अंगावर चढवली आणि ब्लाउज घातले. पलंगाच्या बाजुला गोळा होऊन पडलेला परकर चढवला. आणि भराभरा साडी गुंडाळु लागल्या. * हो आणि काल सांगायचं राहिलं. मी जरा रमाकडे जाउन येणार आहे दोनेक दिवसांसाठी. उद्या शनीवार आहेच. परवा अनायसे जावयांना, अखिलेशरावांना सुटीच असेल. जरा मोकळं बोलणं होइल. तुमचं काय ?"

* मला जमेलसं वाटत नाही. सांगीतलं ना काल की आमच्या ऑफीसचं ऑडीट सुरु होतंय उद्यापासुन. ऑडीटर लोकं मारणारच आहेत आमची...." असं म्हणताना त्यांनी जीभ चावली आणि ते पटकन उठले. * काय म्हणालात...? “ शालिनीबाईंनी रागाने विचारलं. * नाही काही नाही......म्हंटलं बराच उशीर झाला उठायला !” पतीदेव गडबडीने उठले आणि घाइघाइने लुंगी गुंडाळत बाथरुममधे शिरले. दार बंद करण्यापूर्वीच त्यांनी लुंगी फेडली होती. शालिनीबाईंकडे पहात एक डोळा बारीक केला आणि फट्कन दार बंद केले. आतुन नळ सोडल्याचा आवाज येऊ लागला.

बंद दाराकडे शालिनीबाईंनी खोचक नजर टाकली आणि मनांत म्हणाल्या म्हातारा झाला नवरा आता. त्याच्या तोंडल्याचं केळ होतंच नाही हल्ली लवकर. आणि म्हणे मी साठाव्या वर्षी पण पुच्चीत लवडा घालुन चोळामोळा करेन! त्या तोंडल्याची पार खारीक झालेली असेल तो पर्यंत ! आता लवकरच आजोबा होइल. हो व्हायलाच हवा.” त्यांना आठवलं. लेकीकडे त्यासाठीच तर जायचं होतं. त्यांनी आळोखे पिळोखे देत एक जंबो आळस दिला त्याबरोबर शरीरात सामावलेली एक प्रकारची अस्वस्थ करणारी सुस्ती त्यांना जाणवली. कोणे एक काळी रोजच असली सुस्ती यायची. त्यावेळी पतीदेवांच्या अंगात भरपूर रग होती. एक दोन दिवसाआड ते त्यांचा चोळामोळा करुन टाकायचे. आणि शालिनीबाईही आनंदाने सहन करायच्या. नंतर कसं अगदी हलके हलके वाटायचे. पण हल्ली ? हं. एक सुस्कारा सोडत ती सुस्ती झटकत त्या सरळ उभ्या राहिल्या. काश ! ते दिवस परत आले तर ! म्हणजे महिना पंधरा दिवसांतुन तरी एखाद्या वेळी नव-याने असंच कुस्करुन टाकावं पण हल्ली त्यांच्या पतीदेवांना वेळच नसायचा. इच्छापण व्हायची नाही. कधीतरीच. त्यांना एक चुट्पुट लागुन रहायची. त्यांचे सगळे अंग रात्रभर आक्रोशत रहायचं त्या स्पर्शासाठी.

 

[StoryPublisher]

शालिनीबाईंनी भराभरा आवरायला घेतलं. पटकन केस मागे गोळा करत करकचून आंबाडा बांधला आणि साडीचा पदर खोचत त्यांनी पलंगावरचे नव-याचे कपडे गोळा करत चादर बदलली. काढलेली चादर आणि कपडे बोळा करत वॉशिंग मशिन मधे टाकले. बाकीचेही कपडे टाकत मशीन सुरु केले आणि त्या स्वयंपाकघरात जाउन नाष्ट्याची तयारी करु लागल्या. आधी चहा टाकला आणि मुलाला उठवले. मुलाला आणि नव-याला चहा दिला आणि नाष्टा टेबलावर ठेवला आणि त्यांनी गॅसवर पाणी तापायला ठेवलं.

दहा मिनीटांतच पाणी तापल्यावर बादलीत ओतुन घेतलं आणि त्या अंघोळीला गेल्या. पटापट चार तांबे अंगावर घेउन खसाखसा अंग चोळलं. पुच्ची चोळतांना परत कालच्या रात्रीची आठवण झाली. पण त्यांनी तिची समजुन घातली. बाथरुममधे तसलं काही करणं जरा अडचणीचं होतं. त्या ज्या पाटावर बसल्या होत्या दोन्ही बाजुला पाण्याची साठवण करण्यासाठी पिंप ठेवलेली होती. जरा हात पाय लांब करायची सोय नव्हती. बाहेर आल्या आणि तयार झाल्या. देवपूजा करतांना देवाला आपल्या लेकीला मुल होऊ देण्याबद्दल बजावले. नाहीतर कड्क उपवास करीन अशी धमकी दिली. त्यांचे पतीदेव तो पर्यंत नाष्टा करुन ऑफीसला गेले होते. कामवाली बाई सुद्धा आली होती. तिला पुढचे दोन तीन दिवस स्वयंपाकपण करायला सांगीतले. कुठे काय ठेवले आहे हे सांगीतले आणि मुलाला बजावले की कामवालीची कामे होइपर्यंत बाहेर जायचे नाही.

पर्स हातात लटकावत त्या बाहेर पडल्या. तसं रमाचं घर जवळच होतं. पटकन त्यांनी रिक्षाला हात केला आणि त्याला पत्ता सांगत त्या आत बसल्या. डोके मागे नेत त्या रेलुन बसल्या आणि डोळे मिटले तेंव्हा परत त्यांना रात्रीच्या प्रसंगाची आठवण झाली. त्याबरोबर त्यांच्या पुच्चीवरचेही केस सरसरले. नंतर रिक्षाला लागणाच्या प्रत्येक दचक्याबरोबर ती तीव्र होत गेली. पूर्वी कसे त्यांचे पतीदेव नेहेमी “तय्यार” असायचे ते आठवुन त्यांना अजुनच खेद झाला. हल्ली त्या कसल्याश्या गोळ्या मिळतात म्हणे. व्हायग्रा की काय. एखादी आणायला सांगायला पाहिजे मिस्टरांना. पण त्यांना कुठला एव्हढा सोस !. तेव्हढ्यात त्या रमाच्या घरी पोचल्या. बेल वाजवण्याच्या आधी त्यांनी खांद्यांवरुन पदर घेतला. कालच्या रात्रीच्या खुणा अंगावर असतीलच तर दिसायला नको कोणाला. बायकांच्या नजरा भोचकंच असतात.

नऊच्या ठोक्याला त्यांनी रमाच्या घरची बेल वाजवली. त्यांना अचानक बघुन रमा चकितच झाली.

अगं आई तू ! काही फोन बीन नाही आणि अचानक ?” * आले अशीच. म्हंटलं बघावं लेकीचा संसार कसा चाललाय." * ठीकच आहे सगळं. हे इतक्यातच गेले ऑफीसला. बैस तू चहाच करत होते मी.”

चहा झाल्यानंतर ती आपलं आवरत होती. शालिनीबाईंनी टीव्ही बघत वेळ घालवला. त्यांना टीव्ही बघायला फार आवडायचं. कार्यक्रमांपेक्षा जाहिरातीच काय छान असतात हो !. जाहिरातींच्या धुन आणि जिंगल्स पटकन कानांत बसतात. पट्कन गुणगुणाव्याश्या वाटतात.

 

[StoryPublisher]

नंतर रमा जेवणाचं करायला किचनच्या ओट्यापाशी उभी होती. शालिनीबाई इकडे डायनिंग टेबलावर कांदा चिरत होत्या, लसूण सोलत होत्या. त्यांनी आता विषय छेडला.

* का गं जावायबापू काय म्हणताहेत हल्ली ? प्रमोशन होणाराय म्हणे त्यांचं. ?” * अगं अजुन वेळ आहे. दिवाळीच्या आसपास नवीन प्रमोशन्स होतात तेंव्हा होइल बहूतेक.” * आता काय म्यानेजरची बायको होशील तु. बायकोचे आभार माना म्हणावं. पायगुण चांगला आहे म्हणावं माझा.”

हो. ते काही मानत नाहीत पायगुण-बियगुण. त्यांचा असल्या गोष्टींवर विश्वास नाही.” * मी म्हणते आता एखादं छोटं पाऊल येऊ द्या घरात. ते आल्याबरोबर ते मानतील सगळं." रमा शांतच होती. तिने काहीही प्रतिक्रीया दर्शवली नाही. * अगं काय म्हणतेय मी. कानांवर पडलं की नाही?"

अगं हो. आम्ही विचार करतोयच." * नुस्ता विचार कसला करताय ? कृती करा म्हणतेय मी. आता अजुन कसला मूहूर्त पहाताय?" रमा लाजली आणि कसनुसं हसली. * अगं काही अडचण आहे का? तुझी तब्येत तर ठीक आहे ना ? आणि जावाय त्या बाबतीत ठीक आहेत ना ?” * सगळं काही ठीक आहे गं. काही प्रॉब्लेम नाही. तु उगीच काळजी करु नकोस. होइल आपच.” * अगं आता सगळे लोक टोचुन विचारायला लागलेत. उगीच लाजु नकोस. तु नक्की सांग तुझे सगळं ठीक आहे ना . महिन्याच्या महिन्याला होतेयस ना वेळेवर ? " हा शेवटचा प्रश्न तिच्या पाळीबाबत होता. रमाने चमकुन वर पाहिलं. * अगं सांगीतलं ना सगळं ठीक आहे म्हणुन. उगीच नस्त्या चौकश्या करत बसू नकोस. “ पण शालिनीबाईंनी आज पिच्छाच पुरवायचं ठरवलं होतं * असल्या बाबतीत लोक काचकुच करतात सांगायला म्हणुन उगीच आपलं विचारलं. काही असेल तर सांग मोकळे पणाने. तुझे बाबा मोठमोठ्या स्पेशालिस्टांना ओळखतात. सगळं व्यवस्थीत करुन देतील ते.” * अगं काही नाही गं. सगळं व्यवस्थित आहे. तु काही काळजी करु नकोस शालिनाबाईंनी आपल्या चष्मा काढुन तिच्याकडे रोखुन पाहिलं आणि म्हणाल्या. * मग मला एक सांग, जावई बाहेर हॉलमधे का येऊन झोपतात गं. म्हणजे सुरेश सांगत होता काल आल्यावर. काही भांड्ण बिंडण झालंय का तुमचं ?" * तसलं काही नाही. उगीच झालं होतं छोट्या गोष्टी वरुन." * आणि कितीदा होतात असली भांडणं ? नेहेमी का ?" * अगं नाही गं. कधी कधीच. काही सिरियस असतं तर मीच माहेरी निघुन नसते का आले ?” रमा आता वैतागली होती. * तु अशी वैतागु नकोस. मला नक्की सांग. असली भांडणं नेहेमीच होत असतील तर मुलं कशी होणार तुम्हाला? तुमचं नीट पटतंय की नाही ?” शालिनीबाईंनी पदराने आपल्या नाकावर चष्मा टेकतो तिथला भाग पुसुन साफ केला आणि डोळे पण चोळून चोळून साफ केले.

 

[StoryPublisher]

continue,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

कमेंट करा

 

[StoryPublisher]

रमा आता गप्पं बसली. आपल्या आईला अजुन खोलात जाउ द्यायचं नव्हतं तिला. शालिनीबाईंनी पण थोडा वेळ जाऊ दिला. सोललेला लसूण आणि चिरलेला कांदा तिच्या हातात देत त्या जवळ गेल्या आणि पाठीवर हात फिरवत विचारलं.

* देव करो आणि सगळं चांगलं असो. पण नसलं तर नीट सांग बाई मोकळे पणाने. आंम्हाला काही करता येत असेल तर करु. पाहिजे तर मी यांना सांगते जावईबापुंशी बोलायला." * नको. नको. तु दादांना काही सांगु नकोस. हे उगीच चीड्चीड करतील.” * म्हणजे नक्की काहीतरी आहे. उगीच चीडत नाही कोणी माणुस! बोल बाई पटकन." * जाऊ दे गं. मी तरी तुला असल्या गोष्टी कश्या सांगु !” * बरं बाई. जरा जेवणं होऊ दे. मग नीट शांतपणे बसून बोलु.”

दोघींनी शांततेतच जेवणं आवरली. आवराआवरी झाल्यावर दोघी हॉलमधे सोफ्यावर येऊन बसल्या. शालिनीबाईंना हा गुबगुबीत सोफा आवडायचा. वळुन थोडे पाय लांब केले की एखादी डुलकी घेता येते म्हणुन. त्या प्रमाणे त्या डोळे मिटुन पडल्या. आता हा विषय पुढे कसा न्यायचा हा विचार करता करताच त्यांचा डोळा लागुन गेला. रात्री तशीही त्यांचे झोप नीट झालीच नव्हती. पटकन झोप लागली.

चार वाजता जाग आली तेंव्हा रमा समोरच सोफ्यावर अवघडुन बसल्या जागीच झोपुन गेलेली दिसली. लेकीबद्दल जिव्हाळा त्यांच्या मनांत दाटुन आला. लेकीच्या संसारासाठी काहीतरी करायलाच हवं. जो काही तिढा आहे त्याचा सोक्ष मोक्ष लावायचा ठरवुन त्या उठल्या आणि आत जाउन चहा करुन आणला. चहाचे कप समोर टीपॉयवर ठेवत त्यांनी हाक मारली. * अगं रमा. चल उठ. चहा केलाय मी बघ." लेकीच्या डोक्यावरुन प्रेमाने हात फिरवत त्यांनी हाक दिली.

रमा तटकन उठुन बसली. " अगं बाई , केंव्हा झोप लागली ते कळलंच नाही. मी येतेच " असे म्हणत ती आत जाउन फ्रेश होऊन आली. तिला आल्यावर हाताने धरुन बाजुला बसवुन घेतले आणि चहाचा कप तिच्या हातांत दिला.

* घे. चहा घे. तरतरी येइल लगेच."

चहा झाल्यावर कप समोर ठेवल्यावर त्यांनी परत विषयाला हात घातला. * मघाशी तू म्हणत होतीस की कसं सांगू म्हणुन. काही नाजुक प्रकरण आहे का ? म्हणजे जावयांचे बाहेर काही.....?” त्यांनी वाक्य अर्धवटच सोडले. * शीः काहीतरीच काय बोलतेस तू ! हे काही त्यातले नाहीत. ते कधी असलं काही करणार नाहीत"

शालिनीबाईंनी एक निश्वास टाकला. म्हणजे तसा त्यांना जावयाबद्दल विश्वास होता. पण रमाला बोलते करायचे होते म्हणुन त्यांनी तो विषय काढला होता.

मग तुमचे “संबंध” ठीक आहेत ना ? म्हणजे बेडरुममधले म्हणतेय मी.” रमानं मान खाली घातली. “ तस्साss काही प्रॉब्लेम नाही गं. पण हल्ली हे भलतेच चेकाळलेत जरा.” * म्हणजे नक्की काय ? तुला मारतात बिरतात काय ?” * नाही गं. मारतील कशाला? पण ते भलतंच......." तिने वाक्य अर्धवटच सोडले. * भलतंच काय ? नीट सांग बाई जरा....." * अगं ते भलतंच करायला सांगतात. म्हणजे.....शीः! मला सांगवत पण नाही.”

आता शालिनीबाईंची उत्सुकता शिगेला पोचली होती. “ अगं भलतंच म्हणजे नक्की काय गं? लाजु नकोस. जरा मोकळे पणाने सांग ॥

* ते..ते म्हणतात की तु ति..."तिथे” तोंड लाव ..म्म म म्म म्हणजे त्यांचं “ते” तोंडात घे आणि त्यांना पण माझ्या “इथे" तोंड लावायचं असतं “ अडखळेत असं म्हणत तिने आपल्या मांडीकडे निर्देश केला.

शालिनीबाई जरा सर्दच झाल्या. तिच्या म्हणण्याचा अर्थ कळल्यावर त्यांना उलगडा झाला. आपली मुलगी इतकी साधीसुधी असेल असं कधीच वाटलं नव्हतं. पण चेहेरा सरळ ठेवत त्यांनी अजुन खोदायला सुरुवात केली. अजुन काही म्हणतात का ते ?" * अगं हे तर काहीच नाही. त्यांना नं त्यांना .... म्हणजे “तिकडुन” करायचं असतं..... म्हणजे मागुन “ तिने मान खाली घातली. * अस्सं ! आणि हे कधी पासुन चाललं आहे ?"

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

[StoryPublisher]

गेल्या तीनेक महिन्यांपासून. मी नाही म्हंटलं तर ते रागावुन बाहेर येऊन झोपतात.” * अस्सं. एकुण असा मामला आहे तर."

थोडावेळ असाच शांततेत गेला. रमा आपली मान खाली घालुनच बसली होती. शालिनीबाईंनी विचार केला आता आपल्या मुलीला जरा कानपिचक्या द्यायलाच हव्या ! आपला चष्मा काढुन त्यांनी पदराने पुसला आणि परत डोळ्यांवर चढवत शालिनीबाईंनी घसा साफ करत बोलायला सुरुवात केली.

हे बघ रमा. यात यव्हढं वाइट काय आहे? जावई जे काही मागताहेत त्यात जगावेगळं असं काहीच नाही. प्रत्येकाला कधी कधी जरासा चेंज हवासा वाटत असतो. तसं म्हंटलं तर जगातले सगळेच नवरा बायको हे सगळं करत असतील. आपल्या बायकोला सगळीकडुन भोगावसं वाटलं नव-याला तर ते चांगलंच आहे! तुला ते कसं माहीत झालं नाही ह्याचं मला नवलंच वाटतं बाई.”

रमाने चमकुन वर पाहिले. “ काहीतरीच काय बोलतेस तु आई. असलं काही अनैसर्गीक आहे असं वाटत नाही तुला ? अगदी जनावरांसारखं ?" तिने फुत्कारतच हे वाक्य टाकले. * अगं त्यात अनैसर्गीक काय आहे ? तु कुत्र्यांना नाही पाहिलंस एकमेकांना चाटतांना ? उलट तिथला मादीचा गंध तर वेडा करतो सगळ्यांना. म्हणुन तर कुत्रे “वास” काढत फिरत असतात. जसं तुझ्या तोंडाच चुंबन घेतात तसं तिथलं चुंबन घ्या वसं वाटलं तर काय वाइट आहे ? तिथेपण “ओठ” असतातच ना ? उलट नव-याने तिथे तोंड लावल्यावर तर बायकांना जास्त मजा येते." * वेड लागलंय तुला. तु सांग.... तु करु देतेस दादांना असलं काही? दुसन्याला सांगणं सोपं असतं.” शालिनीबाईंच्या डोळ्यांसमोरुन कालची रात्र तरळून गेली. त्या थोडंसं हसुन म्हणाल्या. * आणि समजा मी तुला सांगीतलं तर की हो तर ? आणि हवं असेल तर तु तुझ्या मैत्रीणींना पण विचार. त्या पण सांगतील तुला " * म्हणजे तू ? तू आणि दादापण ? माझा नाही विश्वास बसत. काहीतरी बोलतेस तु. आपले दादा असलं काही करायचे नाहीत "

शालिनीबाई हसल्या आणि म्हणाल्या " अगं तुला आठवतं का ? तु तेंव्हा पाचवीत होतीस. कधीकधी मी उठल्यावर माझी कंबर दुखत असायची ? म्हणजे रवीवारीच गं. ते या मुळेच. म्हणजे रवीवारी सुटी असते म्हणुन शनीवार हा आमचा वार ठरला होता. इतर वेळी तुमच्या शाळा आणि इतर गोष्टी सांभाळुन आणि इतर कामं आवरता मला झोपायला जायला उशीर होऊन जायचा. म्हणुन तर इतर दिवशी मी तुम्हा पोरांना सक्काळी सहा वाजता उठायला लावायची. फक्त रवीवारी थोडं उशीरा उठलं तर चालायचं. म्हणजे आम्ही दोघं सात वाजता उठायचो आणि तुम्हा पोरांना आठ वाजता उठवायचो. आठवतंय ?”

हं आठवतंय. त्यामुळे रवीवारीसुद्धा तु मला कामाला जुंपायचीस. आणि सुरेश मात्र लोळत पडायचा.” * अगं, कधी कधी तुझे दादा अगदी रंगात यायचे. “ शालिनीबाईंनी तोंडाला पदर लावला आणि खुसखुसत हसल्या. " अगं, मग थोडी जास्तच कुस्ती व्हायची आमची. मग कधी कधी सकाळी उठल्यावर जरा त्रास व्हायचा इतकंच. आणि तोंडात घ्यायचंच म्हणत असतील तर ते तर तुझ्या दादांनी लग्नं झाल्यावर लगेचच चालु केलं होतं. म्हणजे तुझ्या दादांनी मला नकळतंच एकदा तिथे ओठ लावले . पहिल्यांदा मी पण हात पाय झाडले थोडे पण एकदा “तिथे” ओठ आणि जीभ लागली की काही सुचत नाही बघ. तु एकदा प्रयत्नं का करु देत नाहीस अखिलेशरावांना ? " शालिनीबाईंनी एका पायावर दुसरा पाय ठेवला. परत “तीच” सळसळ त्यांना जाणवु लागली. “ पण मला नाही पटत. अगं तिथे सगळं कसं घाण असतं. याऽऽक!“ तिने नाक मुरडले. * अगं तसं वाटत असेल तर दोघंही अंघोळ करुन घ्या झोपण्यापूर्वी. पाहिजे तर कसले कसले स्प्रे मिळतात हल्ली. ते वापरत जा. आणि केसं काढण्याची क्रीमं मिळतातच की. तसं नाही काढले तरी चालतात म्हणा ! नाहीतरी पुरुषांच्या दाढीमिशा सहन करतातच ना बायका ? मग ? तिथे केस असल्याने त्यांना काही अडचण होत नाही " * शीः ! माझी नाही हिंमत होणार ? मला वाटत होतं की क्रीम हाता पायांवरचे केस काढण्यासाठी असतात. तेच तर दाखवतात जाहिरातींमधे * इश्य! मग जाहिरातीत काय “तिथले” केस काढतांना दाखवतील ? ते क्रीम वापरुन कुठलेही केस काढता येतात. अर्थात डोक्यावरचे सोडून. तुझे दादा आणायचे पहिल्यांदा ती क्रीमं. तुला काही भीती वाटत असली तर सांग.” पण माझा नाही विश्वास बसत. आणि मागुन करतात का कोणी ? शीः * अगं असं बघ. तुला काका किती ? एकच ना ? आणि आत्यापण नाही कोणी ? मग तुझ्या आजी आजोबांनी काय भजनं करत वेळ काढला आयुष्यभर ? त्या काळी हल्लीसारखं निरोध अन फिरोध पण मिळायचं नाही. एकदा-दोनदा केलं की पुढच्या महिन्यात बायका वांत्या करायला लागायच्या. मग हाच तर मार्ग होता संतती थांबवण्याचा. काय म्हणायचे बरं तुझ्या दादांनी सांगीतलं होतं एकदा. कामशास्त्राच्या कुठल्याश्या पुस्तकात पण लिहीलं आहे म्हणे तसं. हां हां मुखमैथुन. म्हणजे नव-याने आणि बायकोनी तोडाने एकमेकांना करुन द्यायचं आणि बायकोने नव-याला मागुन करु द्यायचं. आणि मागुन करतो त्यालापण असंच काहीसं नांव आहे. काय बरं.... ते जाऊ दे... नाव काहीही असू दे. पण नवरा-बायको दोघंही खुष. मुलं व्हायचं कसलं टेन्शन नाही. अगं सुरेश झाल्यानंतर दोन तीन वर्षांनी मग मी आप्रेशन करुन घेतलं मुलं न होण्याचं. तो पर्यंत हेच उपाय वापरुन प्ल्यानिंग केलं ना आम्ही.”