S
StoryPublisher
Guest
होळीचे रंग
लेखक - चंदू
रस्त्यावरच्या आवाजाने अचानक मला जाग आली. क्षणभर एकदम ब्लॅन्क झाल्यासारखं वाटलं. सहज भिंतीवरल्या घड्याळाकडे लक्ष गेलं. सकाळचे आठ वाजत होते. हळु हळु सगळं स्पष्ट व्हायला लागले. काल रात्री होळीचे जागरण झाले होते. कुमारने खूप आग्रह करून मला व्हिस्कीचे दोन पेग घ्यायला लावले होते. कुमारसोबत राजाने ही मला आग्रह केला. राजा म्हणजे माझा मामे- दीर. कुमारचा मामेभाऊ. कुमारपेक्षा लहान आहे. होळीसाठी आमच्याकडे आलाय. भावा-भावांच्या आग्रहापुढे माझं एकटीचं काही चालू शकलं नव्हतं. त्या दोन पेग्जचा आता प्रभाव जाणवत होता. डोकं चांगलंच ठणकत होतं. बाजूला कुमार मात्र निर्धास्त झोपला होता. अगदी कुंभकर्णासारखा. राजाची काय अवस्था होती ती तो हॉलमधे झोपला असल्याने मला आत्ता ठाऊक नव्हती, पण माझी खात्री आहे की तोसुद्धा ढाराढूर असेल. हे दोघं भाऊ पिण्याच्या बाबतीत अगदी पटाईत आहेत. मात्र दोघांमधे एक फरक आहे. कुमार साधारणतः सहा पेगनंतर 'आऊट' होतो म्हणजे त्याला झोप येऊ लागते.
एकदा झोपला की किती वेळानी उठेल ह्याची गॅरण्टी नाही. राजा मात्र टोटली सोबर असतो.
रात्री, जेव्हा कुमार बसल्या बसल्या डुलक्या घ्यायला लागला, तेव्हा मी त्याला टोकलं होतं. "कुमार, आता बाश झालं. खूप जास्त प्यायलाश तू
"बस, एवढा संपवू दे. बॉटम्स अप करतो" असं म्हणून त्याने ग्लास तोंडाला लावला व एका झटक्यात संपवला. राजा गमतीने हे सर्व बघत होता.
"झालं माझं. मी झोपायला जातो आता. तुमचं चालू द्या." असं म्हणून कुमार उठला. उठता उठता काय झालं कुणास ठाऊक, पण त्याची चेयर मागे कलंडली. ती तो उचलायला गेला, तर त्याचा झोक गेला, पण कसा तरी सावरला. त्याचा असा झोक गेलेला मी पहिल्यांदाच बघत होते. आज नक्कीच जास्त झाली होती त्याला.
"वहिनी मला थोडी मदत करा. आपण ह्याला धरून तुमच्या बेडरूममधे नेऊ या." राजा उठला होता व त्याने कुमारला पकडले होते. कुमारच्या बगलेत राजाने हात घालून त्याला धरून ठेवले होते. मी उठायला गेली, तर माझाही तोल गेला. मी पटकन चेयरवर बसून गेले.
"अरेच्या ! तुम्हालाही चढलेली दिसते. बसा तुम्ही इथे, मी पहिले ह्याला सोडून येतो, मग तुम्हाला!" "नाय हो राज्याभाऊजी ! मी ज्याईन ना
"अजिबात नाही! मुकाट्याने इथे बसा. कुमारला निजवून मी येतो!"
राजा कुमारला धरून घेऊन गेला. माझ्या ग्लासमधे थोडी उरली होती. मीही कुमारसारखंच बॉटम्स अप केलं. चव कसनुशीच होती, पण संपवलं खरं. मलाही चांगलं तरंगल्यासारखं वाटत होतं.
कुमारला सोडून राजा आला.
"चला वहिनी ! " माझ्यामागे उभा राहून तो म्हणाला. त्याने एक हात माझ्य काखेत घातला. "तुमचा हात माझ्या खांद्यावर ठेवा. "
मी त्याचा आधार घेऊन उभी झाले. त्याच्या आधाराने दोन पावलं पुढे गेल्यावर पुन्हा झोक गेल्यासारखं झालं. मी त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवलं. काखेत धरलेल्य त्याचा हाताची बोटं माझा स्तनावर दबल्या गेली. मी खुदकन हसले.
"काय झालं वहिनी?"
"राज्याभावजी हा काय ...
च्यावटपणा?'
"कुठे काय ? मी काय चावटपणा केला?" आता मात्र त्याने मुद्दाम त्याच्या हाताचा तळवा माझ्या स्तनावर ठेवला व स्तन दाबला.
"काय करताय. भाऊजी ?"
" आज होळी आहे ना वहिनी! आज सगळं काही चालतं. "
"पण तुमच्यापाशी रंग कुठाय? "
"माझ्याजवळ पिचकारी आहे ना तुमच्यावर उडवायला." तो माझ्या कानाशी कुजबुजला, कारण आम्ही आता बेडरूममधे आलो होतो. कुमार पलंगावर पालथा झोपला होता. त्याला कसलीच शुद्ध नव्हती.
.
"भावजी उद्या रंग टाका
मी आता थकलेय..
तुम्हाला हवा तशा रंग टाकू देईन त्या अवस्थेतही, ' टाकू देईन' वर मी जास्तच जोर दिला होता.
'झ 5 र5 ₹ 5 रऽ ऽ फोऽदा रस्त्यावरून पुन्हा आवाज आला. आज धुळवडीचा दिवस असल्याने ही हाक दिवसभर ऐकायला येणार होती. रस्त्यावरून जाणाऱ्या मुलांच्या टोळ्या दिवसभर ह्या हाकेने डोकं उठवणार होत्या. मला लग्नापुर्वीच्या घटना आठवायला लागल्यात...
'झ 5 र5 ₹ 5 रऽ ऽ फोदा हे मी लहान पणापासून ऐकत आले होते. ह्या हाकेचे वैशिष्य हे की फक्त पुरुष मंडळीच होळीच्या रात्री आणि धुळवडीच्या दिवशी ओरडत फिरायची. बायकांच्या तोंडून मात्र कधी ऐकलं नाही. एकदा, नं राहवून मी विचारले देखील.
'झ 5 र5 ₹5 ₹ 5 5 फोग्दा...' म्हणजे काय गं आई?" आम्ही जेवत होतो. मी, ताई, आई आणि
बाबा.
आईने डोळे वटारले. ताईने लाजत 'इश्श्य' म्हटलं आणि बाबांनी, मी बी. कॉम. फायनलला आहे ह्याचा विचार न करता माझा कान पिळला.
"फालतू गोष्टीत लक्ष घालू नका! परिक्षा महिन्यावर आली आहे, अभ्यासाला लागा!" आदरार्थी संबोधल्याने, बाबा घुश्श्यात आहे हे कळलं. मी विषय वाढवला नाही. पण, ज्याअर्थी ताई लाजली होती, त्याअर्थी तिला माहित असलं पाहिजे, तिच्याकडूनच ह्याचा पत्ता लावायचा असं ठरवलं.
दुसऱ्या दिवशी बाबा ऑफिसला निघून गेले होते. आई टी.व्ही. बघता बघता निद्रिस्त झाली होती. मी ताईच्या खोलीत गेली. ताई कसलसं पुस्तक वाचत होती. सध्या जिजाजी महिन्याभराच्या ट्रेनिंगला गेले असल्याने, ताई माहेरी आली होती.
"ये, मीने! काय म्हणतेस? अभ्यास झाला ? " ताईचा आवाज सुस्तावलेला होता.
"ताई, तू झोपणार आहेस का? तुला डिस्टर्ब तर होत नाही ना? नाही तर मी नंतर येते. "
"अगं, ये गं! थोडीशी झोपेची गुंगी येत आहे एवढंच काय काम होतं?"
आता ताईला डायरेक्ट विचारावं की नाही असा मला प्रश्न पडला होता. काल तर माझ्या तोंडून प्रश्न निघून गेला होता अन् त्यावर बाबांनी फटकारलं होतं.
"अगं बोल ना. कसला विचार करतेयस?"
"ताई .
मला धीरच होत नव्हता.
"मीने, आता तू पुढे बोलणार आहेस की घालू एक धपाटा ? "
"ताई मी काल.
जेवतांना
धीर करून मी विचारूनच टाकलं.
विचारले होते. त्याचा अर्थ काय गं?" अखेर, एकदाचा
"पुन्हा चहाटळपणा सुरू केलास तू!" ताईने प्रश्नाला बगल दिली.
"ए ताई, सांग ना ! "
"मीने, तू अजून लहान आहेस. तुझं लग्न होईल ना, तेव्हा तुला कळेल. नाही तर तुझ्या नवऱ्याला विचारशील. आणि, जा तू आता. मला झोपायचं आहे." ताईने मला अजिबात ताकाला तूर लागू दिली नाही.
मी बघितलं, लग्न झाल्यावर ताईमधे खूप बदल झाला होता. पहिले, माझ्याशी सगळं शेअर करायची, आता मात्र काही बाबतीत रिझर्वड झाली होती. हा जसा तिच्या स्वभावात बदल घडला होता, तसाच तिच्यात शारिरीक बदलही झाला होता. आधी चवळीच्या शेंगेसारखी असणारी ताई, आता अंगाने चांगली भरली होती. सगळे 'मधुरा, तुला लग्न चांगलं मानवलं हं' अशीच कॉम्प्लिमेंट द्यायचे. आणि ताई लाजून जायची. खरंच, ताई आता आधीपेक्षा सुंदर वाटायला लागली होती. संत्र्यासारखे असलेले तिचे स्तन आता रसाळ आंब्यासारखे जाणवायला लागले होते. पोटाला सुखवस्तूपणा आला होता, कंबर बारीक न राहता छान वाढली होती आणि नितंब कलिंगडासारखे विस्तारले होते. चेहऱ्यावर तजेला आला होता. खरंच, लग्नानंतर स्त्रियांमधे किती सुरेख बदल होतात. माझं लग्न कधी होईल? पण, माझा प्रश्न अनुत्तरितच राहिला होता.
यथावकाश, माझी परिक्षा झाली, मी पासही झले. माझं ग्रॅजुएशन आटोपलं होतं. पुढे एक सहा महिन्यांचा कॉम्प्युटरचा एक कोर्स ही केला. अजून घरी माझ्या लग्नाची हालचाल नव्हती. दोन-तीन महिने आरामात घालवले. एक दिवस अचानक ताईचा फोन आला.
"मीने, काय सुरू आहे गं तुझं?"
"काही नाही ताई! नुसता आराम करतेय."
"अगं, मग इथे ये की माझ्याकडे, एखाद महिन्यासाठी. मलाही कंपनी मिळेल.
खरंच, हे कसं सुचलं नव्हतं मला ? ताईकडे जायला मला खूप आवडलं असतं. मी आधीच जायला हवं होतं. ठीक आहे, काही विघडलं नव्हतं. मी आता ही जाऊ शकत होते.
बाबांनी लगेच बसचं मला रिझर्वेशन करून दिलं. मी ताईकडे आले. मी आल्यावर ताईपेक्षाही जिजाजी जास्त खूष झालेत.
"चला, आता मला टेन्शन नाही. तू आली आहेस, मधुराचा वेळ चांगला जाईल. राहा आता इथे चांगली पाच-सहा महिने !"
"अहो, ती इतके दिवस कशी राहील? बोअर नाही का होणार? शिवाय बाबा आता तिच्यासाठी स्थळं बघ असतील ना. दोन महिने पुष्कळ झालेत. " ‘
"हे काय मधुरा ? ती आजच आली आणि आपण तिच्या जाण्याच्या गोष्टी करतोय ते बघू नंतर, ती कधी जाईल ते. सध्या तिला एंजॉय करू दे."
हे मात्र जिजांनी खरं करून दाखवले. दिसायला एकदम हॅण्डसम आहेत जिजाजी. आणि स्वभावाने एकदम रसिक. मला ड्रेसेस, साया घेऊन दिल्यात. नवे नवे नाटकं आणि पिक्चर्स दाखवलेत. बीक - एंड्सना जवळच्या स्पॉट्सला पिकनिक्स काढलेत. जेवायाला तर दर दोन-तीन दिवसांआड कुठे ना कुठे बाहेरच घेऊन जायचे. खरंच ताई एकदम नशिबवान आहे, जिजाजींसारखा नवरा मिळाल्याबद्दल. हे सगळं सुख उगीच नाही तिच्या अंगावर दिसत होतं.
आणि मग होळी आली. होळीच्या दिवशी ताईने मस्त पुरणपोळीचा बेत केला होता. सोबत मसालेभात आणि बटाटे वडे. जिजांनी होळीच्या दिवशी रजा काढली होती. दुसऱ्या दिवशी धुळवडीची सुट्टी होतीच त्यांना. नंतर रविवार होता. त्यामुळे ते एकदम खूष होते.
"उद्याचा काय बेत?" दुपारी जेवताना, पुरणपोळीचा घास घेत जिजाजींनी विचारले.
"तुम्ही तुमच्या मित्रांबरोबर फिरणार असाल ना?" ताईने विचारले.
"नाही! या वेळला मीना इथे असल्याने मी काही जाणार नाही. उद्या मस्त मटण कर तू. मी हलवायाकडून कलाकंद घेऊन येतो. आपण घरीच धुळवड मनवू! काय सालीजी, काय कसा आहे बेत?"
"जिजाजी, तुमच्या चॉईस बद्दल काही दुमतच नसतं. एकदम टॉप ! "
"माझ्या चॉईसचं उत्तम उदाहरण तर इथे समोरच आहे." असे म्हणून जिजाजींनी ताईकडे बघितले. ताई जाम लाजली.
त्या रात्री जिजाजींनी गाडी काढली. आम्ही शहराचा फेरफटका मारून ठिकठिकाणच्या होळ्या बघून आलोत. आल्यावर, केबलवर लावलेला पिक्चर बघितला. उद्या सकाळी उठायची घाई नव्हती.
मी सकाळी उठले. आणि किचन मधे आले. ताईपण नुकतीच उठलेली दिसत होती. ती चहा करत होती.
"जिजाजी नाही उठलेत ?"
"उठतील थोड्या वेळाने. तू ब्रश करून घे. चहा तयारच आहे. "
लेखक - चंदू
रस्त्यावरच्या आवाजाने अचानक मला जाग आली. क्षणभर एकदम ब्लॅन्क झाल्यासारखं वाटलं. सहज भिंतीवरल्या घड्याळाकडे लक्ष गेलं. सकाळचे आठ वाजत होते. हळु हळु सगळं स्पष्ट व्हायला लागले. काल रात्री होळीचे जागरण झाले होते. कुमारने खूप आग्रह करून मला व्हिस्कीचे दोन पेग घ्यायला लावले होते. कुमारसोबत राजाने ही मला आग्रह केला. राजा म्हणजे माझा मामे- दीर. कुमारचा मामेभाऊ. कुमारपेक्षा लहान आहे. होळीसाठी आमच्याकडे आलाय. भावा-भावांच्या आग्रहापुढे माझं एकटीचं काही चालू शकलं नव्हतं. त्या दोन पेग्जचा आता प्रभाव जाणवत होता. डोकं चांगलंच ठणकत होतं. बाजूला कुमार मात्र निर्धास्त झोपला होता. अगदी कुंभकर्णासारखा. राजाची काय अवस्था होती ती तो हॉलमधे झोपला असल्याने मला आत्ता ठाऊक नव्हती, पण माझी खात्री आहे की तोसुद्धा ढाराढूर असेल. हे दोघं भाऊ पिण्याच्या बाबतीत अगदी पटाईत आहेत. मात्र दोघांमधे एक फरक आहे. कुमार साधारणतः सहा पेगनंतर 'आऊट' होतो म्हणजे त्याला झोप येऊ लागते.
एकदा झोपला की किती वेळानी उठेल ह्याची गॅरण्टी नाही. राजा मात्र टोटली सोबर असतो.
रात्री, जेव्हा कुमार बसल्या बसल्या डुलक्या घ्यायला लागला, तेव्हा मी त्याला टोकलं होतं. "कुमार, आता बाश झालं. खूप जास्त प्यायलाश तू
"बस, एवढा संपवू दे. बॉटम्स अप करतो" असं म्हणून त्याने ग्लास तोंडाला लावला व एका झटक्यात संपवला. राजा गमतीने हे सर्व बघत होता.
"झालं माझं. मी झोपायला जातो आता. तुमचं चालू द्या." असं म्हणून कुमार उठला. उठता उठता काय झालं कुणास ठाऊक, पण त्याची चेयर मागे कलंडली. ती तो उचलायला गेला, तर त्याचा झोक गेला, पण कसा तरी सावरला. त्याचा असा झोक गेलेला मी पहिल्यांदाच बघत होते. आज नक्कीच जास्त झाली होती त्याला.
"वहिनी मला थोडी मदत करा. आपण ह्याला धरून तुमच्या बेडरूममधे नेऊ या." राजा उठला होता व त्याने कुमारला पकडले होते. कुमारच्या बगलेत राजाने हात घालून त्याला धरून ठेवले होते. मी उठायला गेली, तर माझाही तोल गेला. मी पटकन चेयरवर बसून गेले.
"अरेच्या ! तुम्हालाही चढलेली दिसते. बसा तुम्ही इथे, मी पहिले ह्याला सोडून येतो, मग तुम्हाला!" "नाय हो राज्याभाऊजी ! मी ज्याईन ना
"अजिबात नाही! मुकाट्याने इथे बसा. कुमारला निजवून मी येतो!"
राजा कुमारला धरून घेऊन गेला. माझ्या ग्लासमधे थोडी उरली होती. मीही कुमारसारखंच बॉटम्स अप केलं. चव कसनुशीच होती, पण संपवलं खरं. मलाही चांगलं तरंगल्यासारखं वाटत होतं.
कुमारला सोडून राजा आला.
"चला वहिनी ! " माझ्यामागे उभा राहून तो म्हणाला. त्याने एक हात माझ्य काखेत घातला. "तुमचा हात माझ्या खांद्यावर ठेवा. "
मी त्याचा आधार घेऊन उभी झाले. त्याच्या आधाराने दोन पावलं पुढे गेल्यावर पुन्हा झोक गेल्यासारखं झालं. मी त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवलं. काखेत धरलेल्य त्याचा हाताची बोटं माझा स्तनावर दबल्या गेली. मी खुदकन हसले.
"काय झालं वहिनी?"
"राज्याभावजी हा काय ...
च्यावटपणा?'
"कुठे काय ? मी काय चावटपणा केला?" आता मात्र त्याने मुद्दाम त्याच्या हाताचा तळवा माझ्या स्तनावर ठेवला व स्तन दाबला.
"काय करताय. भाऊजी ?"
" आज होळी आहे ना वहिनी! आज सगळं काही चालतं. "
"पण तुमच्यापाशी रंग कुठाय? "
"माझ्याजवळ पिचकारी आहे ना तुमच्यावर उडवायला." तो माझ्या कानाशी कुजबुजला, कारण आम्ही आता बेडरूममधे आलो होतो. कुमार पलंगावर पालथा झोपला होता. त्याला कसलीच शुद्ध नव्हती.
.
"भावजी उद्या रंग टाका
मी आता थकलेय..
तुम्हाला हवा तशा रंग टाकू देईन त्या अवस्थेतही, ' टाकू देईन' वर मी जास्तच जोर दिला होता.
'झ 5 र5 ₹ 5 रऽ ऽ फोऽदा रस्त्यावरून पुन्हा आवाज आला. आज धुळवडीचा दिवस असल्याने ही हाक दिवसभर ऐकायला येणार होती. रस्त्यावरून जाणाऱ्या मुलांच्या टोळ्या दिवसभर ह्या हाकेने डोकं उठवणार होत्या. मला लग्नापुर्वीच्या घटना आठवायला लागल्यात...
'झ 5 र5 ₹ 5 रऽ ऽ फोदा हे मी लहान पणापासून ऐकत आले होते. ह्या हाकेचे वैशिष्य हे की फक्त पुरुष मंडळीच होळीच्या रात्री आणि धुळवडीच्या दिवशी ओरडत फिरायची. बायकांच्या तोंडून मात्र कधी ऐकलं नाही. एकदा, नं राहवून मी विचारले देखील.
'झ 5 र5 ₹5 ₹ 5 5 फोग्दा...' म्हणजे काय गं आई?" आम्ही जेवत होतो. मी, ताई, आई आणि
बाबा.
आईने डोळे वटारले. ताईने लाजत 'इश्श्य' म्हटलं आणि बाबांनी, मी बी. कॉम. फायनलला आहे ह्याचा विचार न करता माझा कान पिळला.
"फालतू गोष्टीत लक्ष घालू नका! परिक्षा महिन्यावर आली आहे, अभ्यासाला लागा!" आदरार्थी संबोधल्याने, बाबा घुश्श्यात आहे हे कळलं. मी विषय वाढवला नाही. पण, ज्याअर्थी ताई लाजली होती, त्याअर्थी तिला माहित असलं पाहिजे, तिच्याकडूनच ह्याचा पत्ता लावायचा असं ठरवलं.
दुसऱ्या दिवशी बाबा ऑफिसला निघून गेले होते. आई टी.व्ही. बघता बघता निद्रिस्त झाली होती. मी ताईच्या खोलीत गेली. ताई कसलसं पुस्तक वाचत होती. सध्या जिजाजी महिन्याभराच्या ट्रेनिंगला गेले असल्याने, ताई माहेरी आली होती.
"ये, मीने! काय म्हणतेस? अभ्यास झाला ? " ताईचा आवाज सुस्तावलेला होता.
"ताई, तू झोपणार आहेस का? तुला डिस्टर्ब तर होत नाही ना? नाही तर मी नंतर येते. "
"अगं, ये गं! थोडीशी झोपेची गुंगी येत आहे एवढंच काय काम होतं?"
आता ताईला डायरेक्ट विचारावं की नाही असा मला प्रश्न पडला होता. काल तर माझ्या तोंडून प्रश्न निघून गेला होता अन् त्यावर बाबांनी फटकारलं होतं.
"अगं बोल ना. कसला विचार करतेयस?"
"ताई .
मला धीरच होत नव्हता.
"मीने, आता तू पुढे बोलणार आहेस की घालू एक धपाटा ? "
"ताई मी काल.
जेवतांना
धीर करून मी विचारूनच टाकलं.
विचारले होते. त्याचा अर्थ काय गं?" अखेर, एकदाचा
"पुन्हा चहाटळपणा सुरू केलास तू!" ताईने प्रश्नाला बगल दिली.
"ए ताई, सांग ना ! "
"मीने, तू अजून लहान आहेस. तुझं लग्न होईल ना, तेव्हा तुला कळेल. नाही तर तुझ्या नवऱ्याला विचारशील. आणि, जा तू आता. मला झोपायचं आहे." ताईने मला अजिबात ताकाला तूर लागू दिली नाही.
मी बघितलं, लग्न झाल्यावर ताईमधे खूप बदल झाला होता. पहिले, माझ्याशी सगळं शेअर करायची, आता मात्र काही बाबतीत रिझर्वड झाली होती. हा जसा तिच्या स्वभावात बदल घडला होता, तसाच तिच्यात शारिरीक बदलही झाला होता. आधी चवळीच्या शेंगेसारखी असणारी ताई, आता अंगाने चांगली भरली होती. सगळे 'मधुरा, तुला लग्न चांगलं मानवलं हं' अशीच कॉम्प्लिमेंट द्यायचे. आणि ताई लाजून जायची. खरंच, ताई आता आधीपेक्षा सुंदर वाटायला लागली होती. संत्र्यासारखे असलेले तिचे स्तन आता रसाळ आंब्यासारखे जाणवायला लागले होते. पोटाला सुखवस्तूपणा आला होता, कंबर बारीक न राहता छान वाढली होती आणि नितंब कलिंगडासारखे विस्तारले होते. चेहऱ्यावर तजेला आला होता. खरंच, लग्नानंतर स्त्रियांमधे किती सुरेख बदल होतात. माझं लग्न कधी होईल? पण, माझा प्रश्न अनुत्तरितच राहिला होता.
यथावकाश, माझी परिक्षा झाली, मी पासही झले. माझं ग्रॅजुएशन आटोपलं होतं. पुढे एक सहा महिन्यांचा कॉम्प्युटरचा एक कोर्स ही केला. अजून घरी माझ्या लग्नाची हालचाल नव्हती. दोन-तीन महिने आरामात घालवले. एक दिवस अचानक ताईचा फोन आला.
"मीने, काय सुरू आहे गं तुझं?"
"काही नाही ताई! नुसता आराम करतेय."
"अगं, मग इथे ये की माझ्याकडे, एखाद महिन्यासाठी. मलाही कंपनी मिळेल.
खरंच, हे कसं सुचलं नव्हतं मला ? ताईकडे जायला मला खूप आवडलं असतं. मी आधीच जायला हवं होतं. ठीक आहे, काही विघडलं नव्हतं. मी आता ही जाऊ शकत होते.
बाबांनी लगेच बसचं मला रिझर्वेशन करून दिलं. मी ताईकडे आले. मी आल्यावर ताईपेक्षाही जिजाजी जास्त खूष झालेत.
"चला, आता मला टेन्शन नाही. तू आली आहेस, मधुराचा वेळ चांगला जाईल. राहा आता इथे चांगली पाच-सहा महिने !"
"अहो, ती इतके दिवस कशी राहील? बोअर नाही का होणार? शिवाय बाबा आता तिच्यासाठी स्थळं बघ असतील ना. दोन महिने पुष्कळ झालेत. " ‘
"हे काय मधुरा ? ती आजच आली आणि आपण तिच्या जाण्याच्या गोष्टी करतोय ते बघू नंतर, ती कधी जाईल ते. सध्या तिला एंजॉय करू दे."
हे मात्र जिजांनी खरं करून दाखवले. दिसायला एकदम हॅण्डसम आहेत जिजाजी. आणि स्वभावाने एकदम रसिक. मला ड्रेसेस, साया घेऊन दिल्यात. नवे नवे नाटकं आणि पिक्चर्स दाखवलेत. बीक - एंड्सना जवळच्या स्पॉट्सला पिकनिक्स काढलेत. जेवायाला तर दर दोन-तीन दिवसांआड कुठे ना कुठे बाहेरच घेऊन जायचे. खरंच ताई एकदम नशिबवान आहे, जिजाजींसारखा नवरा मिळाल्याबद्दल. हे सगळं सुख उगीच नाही तिच्या अंगावर दिसत होतं.
आणि मग होळी आली. होळीच्या दिवशी ताईने मस्त पुरणपोळीचा बेत केला होता. सोबत मसालेभात आणि बटाटे वडे. जिजांनी होळीच्या दिवशी रजा काढली होती. दुसऱ्या दिवशी धुळवडीची सुट्टी होतीच त्यांना. नंतर रविवार होता. त्यामुळे ते एकदम खूष होते.
"उद्याचा काय बेत?" दुपारी जेवताना, पुरणपोळीचा घास घेत जिजाजींनी विचारले.
"तुम्ही तुमच्या मित्रांबरोबर फिरणार असाल ना?" ताईने विचारले.
"नाही! या वेळला मीना इथे असल्याने मी काही जाणार नाही. उद्या मस्त मटण कर तू. मी हलवायाकडून कलाकंद घेऊन येतो. आपण घरीच धुळवड मनवू! काय सालीजी, काय कसा आहे बेत?"
"जिजाजी, तुमच्या चॉईस बद्दल काही दुमतच नसतं. एकदम टॉप ! "
"माझ्या चॉईसचं उत्तम उदाहरण तर इथे समोरच आहे." असे म्हणून जिजाजींनी ताईकडे बघितले. ताई जाम लाजली.
त्या रात्री जिजाजींनी गाडी काढली. आम्ही शहराचा फेरफटका मारून ठिकठिकाणच्या होळ्या बघून आलोत. आल्यावर, केबलवर लावलेला पिक्चर बघितला. उद्या सकाळी उठायची घाई नव्हती.
मी सकाळी उठले. आणि किचन मधे आले. ताईपण नुकतीच उठलेली दिसत होती. ती चहा करत होती.
"जिजाजी नाही उठलेत ?"
"उठतील थोड्या वेळाने. तू ब्रश करून घे. चहा तयारच आहे. "
