S
StoryPublisher
Guest
Marathi Bendhund Stories-गनिमीकावा
दिवस प्रहरभर वर आला आणि बाळासाहेबांचा घोडा दौडतच वाड्याच्या आवारात येऊन उभा राहिला. बाळासाहेबांची स्वारी येताच देवडीवरील पहारेकऱ्याने लगबगीने पुढे होत घोड्याचा लगाम हातात घेतला व पाठोपाठ बाळासाहेबांनी घोड्यावरून खाली उडी मारली.
घोड्याच्या टापांचा आवाज ऐकताच राणूबाईने सेवकांच्या हाती जलपानाचे साहित्य वाड्याच्या सदरेवर पाठवून दिले होते. परंतु आज सदरेवर न बसता स्वारी थेट अंतःपुरात प्रवेशली व दासीच्या हातून राणूबाईंना सेवेस येण्याचा हुकूम धाडला.
दासी पळतच राणूबाईकडे धावत गेली व धापा टाकीत म्हणाली, "बाईसाब... मालक तुमाला बोलवत्यात.."
गेल्या कित्येक दिवसांत असा प्रसंग न आल्याने राणू जागच्याजागी मोहरून गेली. अखेर आज.. पण मनातील विचार, उत्तेजना दाबत ती न बोलताच पट्कन उठली व लगबगीने बाळासाहेबांच्या खोलीकडे निघाली. तशी उगीचच खाकरत दासी म्हणाली, "नवं .. बाईसब .. तुमी जाशीला ... पन आम्हाला काही बक्षिशी आहे ..कि .." फुललेल्या चेहऱ्याने मागे वळून राणूबाईने पाहताच दासीचे बोलणे जागच्या जागी जिरले. तशी राणू परत फिरून मालकाच्या खोलीकडे निघून गेली.
हा सगळा प्रकार बघत लांब कोपऱ्यात उभा असलेला रामा दासीच्या जवळ आला व म्हणला, "गुणे.. दिस लय वायट आलेती.. .. आन त्वा त्या आगीत त्याल ओत्तीयास..."
"आत्ता आणि .. म्या काय केल रे मुडद्या ..?" गुणीने नाक मुरडत रामाकडे बघत म्हटले.
"आगं .. बक्षिशी पोर झाल्यावर नायतर आनंदाच्या येळेला माग्तेती. तू तर .."
"काय मी तर .." गुणी मुद्दाम वेड पांघरून बोलू लागली. तिला माहिती होते कि असा काही विषय निघाला कि म्हातारा रामा तरण्या पोरालाही लाजवेल असा हिरवट होतो. शिवाय वाड्यात पहाऱ्याला असल्याने मालकिणीच्या लुगड्यात याची नजर सारखी गुंतलेली असते. खासकरून तिच्या कासोट्यात. तिने अनेकदा रामाला राणूबाईच्या नितंबाकडे आशाळभूत नजरेने बघताना पाहिले होते. त्यामुळे ती मुद्दाम राणूबाईच्या मुद्द्यावरून त्याला बोलत करायला भाग पाडायची.
त्यात तिचाही छुपा हेतू होता. रामाला चढवून काहीतरी करायला भाग पडून त्याला नोकरीवरून हटवायचे होते. तो हटला कि मग तिचा राघू त्याच्या जागी येणारा होता. मग काय .. मालक वाड्यात नसल्यावर दिवसभर धिंगाणा घालायला दोघे मोकळे होणार होते. सध्या राघू मालकाच्या खास पागेत त्यांचा अंगरक्षक म्हणून काम करत होता.
तसे पाहिले तर गुणी काय एकट्या राघुलाच लागू होती अशातला भाग नाही. बाळासाहेबांनी एके रात्री जबरीने तिच्या तारुण्याचा आस्वाद घेतला होता. तेव्हापासून ती अधूनमधून बाळासाहेबांच्या बिछान्यातही असायची. कधी कधी दासिंचा घोळका बसला म्हणजे यावरून त्या तिला टोमणेही मारायच्या पण .."मालकिणीपेक्षा मीच मालकासोबत जास्त झोपलेय.." असे म्हणून ती शेंडा मारायची.
काही चुगल्या करणाऱ्या बायका राणूबाईला हि गोष्ट सांगायच्या पण गुणी वरील बाळासाहेबांची मर्जी तिला माहिती असल्याने तिचाही नाईलाज झाला होता.
तर अशी हि गुणी रामाला आता हरभर्याच्या झाडावर चढवू लागली होती.
"आगं .. अशी कशी तू खुळ्यासारखी बोलतेस .. धा वेळा मालका सोबत झोपलीस तरी तुला कळेना ..." रामाने तिच्याकडे बघत तिला टोमणा हाणला. तशी गुणी उसळून म्हणाली, " आत्ता रं .. आता मालक माझ्या बरोबर रमतात हा काय माझा गुना ... नाय त्यांना तुज्या मालकीण बाय आवडत .. त्याला मी काय करायचं ..."
"आगं पण .. आस एखादीला बोलून का दावायचे? पोरीच्या जीवाला काय वाटले असेल .." रामा उगाचच काजळीच्या सुरात म्हणाला.
"लै पोरीच्या जीवाची काळजी हाय तर ..मंग जा कि तिच्या मागोमाग... का हिथ उभा राहिलास .. खुंटा ठोकल्यावानी .." गुणी ठसक्यातच म्हणाली.
"जातु ..जातु .. तू नग मला शहाणपण शिकवूस .." असे म्हणत रामा बाळासाहेबांच्या खोलीकडे निघाला. तिथे बाहेर उभा राहून पहारा देण्याच्या नावावर आतला कानोसा घेत त्याला स्वप्नरंजन करून घ्यायचे होते.
बाळासाहेबांची खोली. आत पलंगावर नेसूचे धोतर वगळता बाळासाहेब उघडे होऊन पलंगावर लोडला टेकून बसले होते. शेजारी उभ्या दोन दासी पंख्याने त्यांना वारा घालत होत्या. तशी बाळासाहेबांच्या खोलीला लागून पलीकडे बाग असून खोलीची खिडकीही त्याच बाजूला उघडत होती व आत्ताही ती उघडी असली तरी उन्हाळ्याचे दिवस असल्याने उष्मा भयंकर वाढला होता.
राणूबाई खोलीत येऊन पलंगापाशी उभ्या राहताच बाळासाहेबांनी दासींना इशारा केला. तशा गालातल्या गालात हसत त्या मुजरा करत तिथून निघून गेल्या. दासी बाहेर पडताच राणूबाई चौकटीकडे वळल्या व त्यांनी खोलीचा दरवाजा बंद करून त्याला कडी घातली व पुन्हा त्या पलंगापाशी येऊन उभ्या राहिल्या.
"बसा ..." दमदार आवाजात बाळासाहेब म्हणाले.
तशी खाली मान घालून राणूबाई तिथेच अंग चोरून बसल्या.
"आपल्या बंधुराजांचे पराक्रम कानावर आलेच असतील..." कमरेचे धोतर सोडवीत बाळासाहेब म्हणाले.
राणूबाईंना आपल्या भावाच्या करामती कानावर आल्या असल्या तरी त्यांनी नकारार्थी मान हलवत आपल्याला काहीच माहिती नसल्याचे दर्शवले.
"सुलतानाविरुद्ध त्यांनी बंडाचा झेंडा उभारला आहे .. आणि आमच्या मदतीची अपेक्षा करत आहेत.." राणूबाईचा अंदाज घेण्यासाठी बाळासाहेब बोलताबोलता थांबले. एव्हाना त्यांनी आपल्या धोतरासह लंगोट देखील काढले होते व आपला ताठलेला लंड मुठीत चुरत ते राणूबाईकडे बघत होते. ती बिचारी एक कान नवऱ्याच्या बोलण्याकडे देऊन नजरेच्या कोपऱ्यातून बऱ्याच दिवसांनी दृष्टीस पडलेले पौरुषत्व बघण्याचा प्रयत्न करत होती.
बराच वेळ गेला तरी बायको काही बोलेना तसे समजून गेलेले बाळासाहेब गरजले, "कळली तुमची अक्कल... निदान लुगडं तरी फेडा .. का तेही आम्हीच काढायचे आता ..?' तशी लगबगीने राणूबाई उठली व तिने झर झर लुगड्याच्या निऱ्या सोडत अंगावेगळे करत चोळीही काढली.
गोरीपान, भरल्या अंगाची बायको बघून क्षणभर बाळासाहेब सगळे राजकारण विसरले. आपले हात हवेत फैलावत त्यांनी तिला जवळ येण्याचे आमंत्रण दिले तशी भारावल्याप्रमाणे राणू त्यांच्याकडे ओढली गेली.
बाळासाहेबांनी राणूला खसकन आपल्या अंगावर ओढत प्रथम जीव गुदमरेपर्यंत तिच्या ओठांचे चुंबन घेतले. जसा तिच्या घशातून "उं .उंह्ह .." असा घुसमटता आवाज येऊ लागला तसे तिला दूर करत पलंगावर उताणे पाडले.
बऱ्याच दिवसांनी अनुभवलेल्या रासवट चुंबनाच्या धुंदीतून राणू शुद्धीवर येते न येते तोच तिच्या गोऱ्यापान मांड्या विलग करून बाळासाहेब तिच्यावर ओणवे झाले व त्यांनी आपला लंड तिच्या योनीवर फिरवत गचकन आत खुपसला.
एक सूक्ष्म कळ उठून गेली व पाठोपाठ आनंदाच्या लहरी विद्युतवेगाने शरीरात दौडू लागल्या. राणूच्या गळ्याचे, गालाचे, कपाळाचे चुंबन घेत .. मधूनच छातीवरील टपोरे स्तनाग्र तोंडात घेऊन चघळीत बाळसाहेब तिचा उपभोग घेऊ लागले.
बऱ्याच दिवसांनी योनीला लाभलेला लिंगाचा दणकट स्पर्श आणि त्यात भर म्हणून बाळासाहेबांचे चाळे, यामुळे राणूबाई लवकरच मुक्कामावर येऊ लागल्या. हा आवेग त्यांना सहन होईनासा झाला व आपसूक त्यांच्या मांड्या बाळासाहेबांच्या कमरेभोवती आवळल्या गेल्या.
बायको माजावर आलेली पाहताच बाळासाहेबांनाही जोर आला व ते जीव खाऊन तिला दणके देऊ लागले.
काही क्षणांतच त्यांचाही बांध फुटला व राणूबाईच्या योनीत वीर्य ओतून ते तिच्या अंगावर रतीग्लानीने गळून पडले. खूप दिवसांनी भरपेट संभोगसुख लाभलेल्या राणूबाईचीही यापेक्षा काही वेगळी अवस्था नव्हती. ती देखील त्यांना मिठी मारून तशीच पडून राहिली.
दिवस प्रहरभर वर आला आणि बाळासाहेबांचा घोडा दौडतच वाड्याच्या आवारात येऊन उभा राहिला. बाळासाहेबांची स्वारी येताच देवडीवरील पहारेकऱ्याने लगबगीने पुढे होत घोड्याचा लगाम हातात घेतला व पाठोपाठ बाळासाहेबांनी घोड्यावरून खाली उडी मारली.
घोड्याच्या टापांचा आवाज ऐकताच राणूबाईने सेवकांच्या हाती जलपानाचे साहित्य वाड्याच्या सदरेवर पाठवून दिले होते. परंतु आज सदरेवर न बसता स्वारी थेट अंतःपुरात प्रवेशली व दासीच्या हातून राणूबाईंना सेवेस येण्याचा हुकूम धाडला.
दासी पळतच राणूबाईकडे धावत गेली व धापा टाकीत म्हणाली, "बाईसाब... मालक तुमाला बोलवत्यात.."
गेल्या कित्येक दिवसांत असा प्रसंग न आल्याने राणू जागच्याजागी मोहरून गेली. अखेर आज.. पण मनातील विचार, उत्तेजना दाबत ती न बोलताच पट्कन उठली व लगबगीने बाळासाहेबांच्या खोलीकडे निघाली. तशी उगीचच खाकरत दासी म्हणाली, "नवं .. बाईसब .. तुमी जाशीला ... पन आम्हाला काही बक्षिशी आहे ..कि .." फुललेल्या चेहऱ्याने मागे वळून राणूबाईने पाहताच दासीचे बोलणे जागच्या जागी जिरले. तशी राणू परत फिरून मालकाच्या खोलीकडे निघून गेली.
हा सगळा प्रकार बघत लांब कोपऱ्यात उभा असलेला रामा दासीच्या जवळ आला व म्हणला, "गुणे.. दिस लय वायट आलेती.. .. आन त्वा त्या आगीत त्याल ओत्तीयास..."
"आत्ता आणि .. म्या काय केल रे मुडद्या ..?" गुणीने नाक मुरडत रामाकडे बघत म्हटले.
"आगं .. बक्षिशी पोर झाल्यावर नायतर आनंदाच्या येळेला माग्तेती. तू तर .."
"काय मी तर .." गुणी मुद्दाम वेड पांघरून बोलू लागली. तिला माहिती होते कि असा काही विषय निघाला कि म्हातारा रामा तरण्या पोरालाही लाजवेल असा हिरवट होतो. शिवाय वाड्यात पहाऱ्याला असल्याने मालकिणीच्या लुगड्यात याची नजर सारखी गुंतलेली असते. खासकरून तिच्या कासोट्यात. तिने अनेकदा रामाला राणूबाईच्या नितंबाकडे आशाळभूत नजरेने बघताना पाहिले होते. त्यामुळे ती मुद्दाम राणूबाईच्या मुद्द्यावरून त्याला बोलत करायला भाग पाडायची.
त्यात तिचाही छुपा हेतू होता. रामाला चढवून काहीतरी करायला भाग पडून त्याला नोकरीवरून हटवायचे होते. तो हटला कि मग तिचा राघू त्याच्या जागी येणारा होता. मग काय .. मालक वाड्यात नसल्यावर दिवसभर धिंगाणा घालायला दोघे मोकळे होणार होते. सध्या राघू मालकाच्या खास पागेत त्यांचा अंगरक्षक म्हणून काम करत होता.
तसे पाहिले तर गुणी काय एकट्या राघुलाच लागू होती अशातला भाग नाही. बाळासाहेबांनी एके रात्री जबरीने तिच्या तारुण्याचा आस्वाद घेतला होता. तेव्हापासून ती अधूनमधून बाळासाहेबांच्या बिछान्यातही असायची. कधी कधी दासिंचा घोळका बसला म्हणजे यावरून त्या तिला टोमणेही मारायच्या पण .."मालकिणीपेक्षा मीच मालकासोबत जास्त झोपलेय.." असे म्हणून ती शेंडा मारायची.
काही चुगल्या करणाऱ्या बायका राणूबाईला हि गोष्ट सांगायच्या पण गुणी वरील बाळासाहेबांची मर्जी तिला माहिती असल्याने तिचाही नाईलाज झाला होता.
तर अशी हि गुणी रामाला आता हरभर्याच्या झाडावर चढवू लागली होती.
"आगं .. अशी कशी तू खुळ्यासारखी बोलतेस .. धा वेळा मालका सोबत झोपलीस तरी तुला कळेना ..." रामाने तिच्याकडे बघत तिला टोमणा हाणला. तशी गुणी उसळून म्हणाली, " आत्ता रं .. आता मालक माझ्या बरोबर रमतात हा काय माझा गुना ... नाय त्यांना तुज्या मालकीण बाय आवडत .. त्याला मी काय करायचं ..."
"आगं पण .. आस एखादीला बोलून का दावायचे? पोरीच्या जीवाला काय वाटले असेल .." रामा उगाचच काजळीच्या सुरात म्हणाला.
"लै पोरीच्या जीवाची काळजी हाय तर ..मंग जा कि तिच्या मागोमाग... का हिथ उभा राहिलास .. खुंटा ठोकल्यावानी .." गुणी ठसक्यातच म्हणाली.
"जातु ..जातु .. तू नग मला शहाणपण शिकवूस .." असे म्हणत रामा बाळासाहेबांच्या खोलीकडे निघाला. तिथे बाहेर उभा राहून पहारा देण्याच्या नावावर आतला कानोसा घेत त्याला स्वप्नरंजन करून घ्यायचे होते.
बाळासाहेबांची खोली. आत पलंगावर नेसूचे धोतर वगळता बाळासाहेब उघडे होऊन पलंगावर लोडला टेकून बसले होते. शेजारी उभ्या दोन दासी पंख्याने त्यांना वारा घालत होत्या. तशी बाळासाहेबांच्या खोलीला लागून पलीकडे बाग असून खोलीची खिडकीही त्याच बाजूला उघडत होती व आत्ताही ती उघडी असली तरी उन्हाळ्याचे दिवस असल्याने उष्मा भयंकर वाढला होता.
राणूबाई खोलीत येऊन पलंगापाशी उभ्या राहताच बाळासाहेबांनी दासींना इशारा केला. तशा गालातल्या गालात हसत त्या मुजरा करत तिथून निघून गेल्या. दासी बाहेर पडताच राणूबाई चौकटीकडे वळल्या व त्यांनी खोलीचा दरवाजा बंद करून त्याला कडी घातली व पुन्हा त्या पलंगापाशी येऊन उभ्या राहिल्या.
"बसा ..." दमदार आवाजात बाळासाहेब म्हणाले.
तशी खाली मान घालून राणूबाई तिथेच अंग चोरून बसल्या.
"आपल्या बंधुराजांचे पराक्रम कानावर आलेच असतील..." कमरेचे धोतर सोडवीत बाळासाहेब म्हणाले.
राणूबाईंना आपल्या भावाच्या करामती कानावर आल्या असल्या तरी त्यांनी नकारार्थी मान हलवत आपल्याला काहीच माहिती नसल्याचे दर्शवले.
"सुलतानाविरुद्ध त्यांनी बंडाचा झेंडा उभारला आहे .. आणि आमच्या मदतीची अपेक्षा करत आहेत.." राणूबाईचा अंदाज घेण्यासाठी बाळासाहेब बोलताबोलता थांबले. एव्हाना त्यांनी आपल्या धोतरासह लंगोट देखील काढले होते व आपला ताठलेला लंड मुठीत चुरत ते राणूबाईकडे बघत होते. ती बिचारी एक कान नवऱ्याच्या बोलण्याकडे देऊन नजरेच्या कोपऱ्यातून बऱ्याच दिवसांनी दृष्टीस पडलेले पौरुषत्व बघण्याचा प्रयत्न करत होती.
बराच वेळ गेला तरी बायको काही बोलेना तसे समजून गेलेले बाळासाहेब गरजले, "कळली तुमची अक्कल... निदान लुगडं तरी फेडा .. का तेही आम्हीच काढायचे आता ..?' तशी लगबगीने राणूबाई उठली व तिने झर झर लुगड्याच्या निऱ्या सोडत अंगावेगळे करत चोळीही काढली.
गोरीपान, भरल्या अंगाची बायको बघून क्षणभर बाळासाहेब सगळे राजकारण विसरले. आपले हात हवेत फैलावत त्यांनी तिला जवळ येण्याचे आमंत्रण दिले तशी भारावल्याप्रमाणे राणू त्यांच्याकडे ओढली गेली.
बाळासाहेबांनी राणूला खसकन आपल्या अंगावर ओढत प्रथम जीव गुदमरेपर्यंत तिच्या ओठांचे चुंबन घेतले. जसा तिच्या घशातून "उं .उंह्ह .." असा घुसमटता आवाज येऊ लागला तसे तिला दूर करत पलंगावर उताणे पाडले.
बऱ्याच दिवसांनी अनुभवलेल्या रासवट चुंबनाच्या धुंदीतून राणू शुद्धीवर येते न येते तोच तिच्या गोऱ्यापान मांड्या विलग करून बाळासाहेब तिच्यावर ओणवे झाले व त्यांनी आपला लंड तिच्या योनीवर फिरवत गचकन आत खुपसला.
एक सूक्ष्म कळ उठून गेली व पाठोपाठ आनंदाच्या लहरी विद्युतवेगाने शरीरात दौडू लागल्या. राणूच्या गळ्याचे, गालाचे, कपाळाचे चुंबन घेत .. मधूनच छातीवरील टपोरे स्तनाग्र तोंडात घेऊन चघळीत बाळसाहेब तिचा उपभोग घेऊ लागले.
बऱ्याच दिवसांनी योनीला लाभलेला लिंगाचा दणकट स्पर्श आणि त्यात भर म्हणून बाळासाहेबांचे चाळे, यामुळे राणूबाई लवकरच मुक्कामावर येऊ लागल्या. हा आवेग त्यांना सहन होईनासा झाला व आपसूक त्यांच्या मांड्या बाळासाहेबांच्या कमरेभोवती आवळल्या गेल्या.
बायको माजावर आलेली पाहताच बाळासाहेबांनाही जोर आला व ते जीव खाऊन तिला दणके देऊ लागले.
काही क्षणांतच त्यांचाही बांध फुटला व राणूबाईच्या योनीत वीर्य ओतून ते तिच्या अंगावर रतीग्लानीने गळून पडले. खूप दिवसांनी भरपेट संभोगसुख लाभलेल्या राणूबाईचीही यापेक्षा काही वेगळी अवस्था नव्हती. ती देखील त्यांना मिठी मारून तशीच पडून राहिली.