आई काय काय करते...

[StoryPublisher]

आई काय काय करते...

स्त्री. हि पहिल्यापासूनच का कमी लेखली गेली आहे कोणास ठाऊक. प्रत्येक ग्रंथामध्ये किंवा प्रत्येक प्रसंगामध्ये स्त्रीच्या वाट्याला तिरस्कार, त्रास, पीडा, दुःख वगैरे सगळं असं दाखवलं गेलं आहे. चित्रपट आणि मालिकांमध्ये सुद्धा बहुतांश स्त्रियांना त्रास सहन करावा लागताना दाखवत आहेत. परंतु प्रत्येक स्त्रीला पुरुषासारखा स्वतंत्र होऊन जगण्याचा अधिकार आहेच कि. मग ते चित्रपट आणि मालिकांमध्ये का दाखवत नाहीत? आईला होणाऱ्या यातना दाखवण्यापेक्षा आई तिच्या सामर्थ्यावर काय काय करू शकते हे दाखवणे उत्तम. कारण आई हि सर्वव्यापी असते. आईसाठी कोणती गोष्ट असंभव अशी नसतेच. जर असे दाखवले तर टीव्ही समोर बसणाऱ्या स्त्रियांमध्ये नक्कीच धैर्य आणि आत्मविश्वास प्राप्त होईल.

अरुंधती आणि अनिरुद्धचे पुन्हा लग्न होणार होते. त्यासाठी सगळेच जण तयारीला लागले होते. पण अनिरुद्ध यामध्ये जास्त रस घेत नव्हता. त्याचे प्रेम तर संजना वर होते. अरुंधती खूप साधी आणि सरळ असल्याचा गैरफायदा घेत अनिरुद्ध आणि संजना या दोघांचे खेळ सुरूच होते. लग्नाची खरेदी करण्यासाठी सगळेच जण बाहेर गेले होते. नेहमी प्रमाणे अरुंधती घरातली कामे आटोपण्यासाठी घरी थांबली होती. अनिरुद्ध ऑफिसला जाण्याची तयारी करत होता. खरं तर तो ऑफिसला न जाता संजनाच्या घरी जाणार होता कारण आज संजना ऑफिसला येणार नव्हती.

इतक्यात अरुंधतीच्या नावाने एक कुरियर आलं. त्यावर कोणाचेच नाव नव्हतं. तिने खोलून बघितल्यावर त्यामध्ये संजना आणि अनिरुद्ध यांचे नको ते एकत्रित फोटो होते. त्या फोटोंमध्ये संजना आणि अनिरुद्ध अर्धवस्त्र तसेच काही फोटोंमध्ये विवस्त्र देखील होते.

तिच्या पायाखालची जमीन सरकली. तळपायाची आग मस्तकात गेली. एक स्त्री बाकी काहीही सहन करेल पण तिच्या मंगळसूत्रावर जर कोणी गदा आणली तर मग तिच्या वाटेवर कोणीही आलं तर मग त्याचा फडशा पडला म्हणून समजा.

रागाने अरुंधतीचे डोळे लाल झाले. एव्हाना शांत आणि सहनशील असलेली अरुंधती आता एक आगीचा धगधगता गोळा बनली होती. तिने अनिरुद्ध सोबत याबाबत काहीच वाच्यता न करता तिने संजनाला भेटायचे ठरवले. संजनाला तिने फोन लावला आणि विचारलं कि कुठे आहेस म्हणून. संजनाने आज ऑफिसला नाही येणार आणि घरीच थांबणार असल्याचे सांगितले. अरुंधतीने लगेचच फोन ठेवून दिला आणि संजनाच्या घरी जाण्यासाठी ती तिथून निघाली.

घाई गडबडीमध्ये त्यामधला एक फोटो खाली पडला. अरुंधती तशीच घराबाहेर पडते. त्याच वेळी अनिरुद्ध बेड रूम मधून बाहेर आला आणि अरुंधतीला हाक मारू लागला. पण अरुंधती कुठेच दिसत नसल्याने तो विचारात पडला.

दरवाजाजवळ जाताच त्याला समोर अरुंधती कुठेतरी जाताना पाठमोरी दिसली. बऱ्याच हाका मारून सुद्धा ती थांबत नव्हती. त्याच वेळी त्याची नजर त्या पडलेल्या फोटोकडे गेली. तो फोटो पाहिल्यावर अनिरुद्धला सगळं काही समजलं आणि मग तो सुद्धा अरुंधतीच्या मागे मागे तिला रोखण्यासाठी जाऊ लागला. पण अरुंधतीने अनिरुद्धचे एक नाही ऐकले आणि ती संजनाला खडसावण्यासाठी तिच्या घरी गेली. ती संजनाच्या घरासमोर आली आणि दरवाजा उघडून तिच्या घरात शिरली. अनिरुद्ध लांब उभा राहून हे बघत होता. त्याची संजनाच्या घरी जाण्याची हिम्मत होत नव्हती. त्याला घाम फुटू

लागला.

आता काय होणार या विचाराने तो कावरा बावरा झाला. संजनाला तो फोन करत होता पण तिचा फोन स्विच ऑफ येत होता. जवळ जवळ एका तासाने अरुंधती संजनाच्या घरामधून बाहेर पडते. अनिरुद्ध लपून छपून तिला बघतो पण तिला सामोरे जाण्याची त्याची हिम्मत होत नाही. अरुंधती तिथून गेल्यावर अनिरुद्ध संजनाला फोन करू पाहतो पण संजनाचा फोन आता सुद्धा स्विच ऑफ लागत असतो. संजनाच्या घरी जाण्यासाठी सुद्धा त्याचे पाय लटपटत असतात. अरुंधती संजनाला काय बोलली असेल आणि जर आता आपण संजनाच्या घरी गेलो तर रागात असलेली संजना आपल्याला काय करेल याचा नेम नाही या विचाराने अनिरुद्ध संजनाच्या घरी जाण्याचे टाळतो.

तो तसाच ऑफिसला जातो. पण ऑफिसमध्ये सुद्धा त्याचे लक्ष लागत नसते. तो सारखा सारखा संजनाला फोन करण्याचा प्रयत्न करत असतो पण तिचा फोन बंद असतो.

 

[StoryPublisher]

अरुंधतीने घरी सगळ्यांना सांगितलं असेल हा विचार अनिरुद्धच्या मनात येऊ लागतो. संध्याकाळी ऑफिस सुटल्यावर तो त्याच्या घरी येतो तेव्हा घरी सगळे काही नॉर्मल असते. अरुंधती नेहमीप्रमाणे त्याचे हसमुख चेहऱ्याने स्वागत करते. ती अशी वागू लागते जसे काही झालेच नाही. अनिरुद्ध अवाक होऊन अरुंधतीकडे पाहू लागतो. पण अरुंधतीच्या चेहऱ्यावर कसलेच वेगळेपण अनिरुद्धला दिसत नाही. म्हणजे अरुंधतीने मला माफ केलं तर या विचाराने अनिरुद्ध आनंदी होतो. दोन दिवसांनी त्या दोघांचं पुन्हा लग्न असतं. त्यामुळे अनिरुद्ध घरीच थांबतो. लग्नासाठी स्वत:हून तयारी करू लागतो. आपल्या बायकोने आपल्याला माफ केलं या खुशीने अनिरुद्ध स्वत:हून सगळ्या गोष्टींमध्ये लक्ष घालत असतो.

संजनाचा सुद्धा त्याला फोन येत नाही. अरुंधतीच्या हातावर पुन्हा एकदा मेहेंदी काढली जाते. सगळेच जण आनंदी असतात. लग्नाचा दिवस उजाडतो. लग्नासाठी देशमुखांचे घर सुंदर पद्धतीने सजवलेले असते. पाहुणे मंडळी येतात. भटजी सुद्धा लग्नाची तयारी सुरु करतात.

इतक्यात संजना त्या लग्नाच्या घरात प्रवेश करते. संजनाला पाहिल्यावर अनिरुद्धच्या तोंडचे पाणी पळते. पण त्याच वेळी अरुंधती पुढे येऊन संजनाचे स्वागत करते. दोन दिवसांपूर्वी संजनाबद्दल रागाने लाल झालेली अरुंधती आज संजनाचे इतक्या आनंदाने स्वागत करते आहे हे पाहून अनिरुद्धला वेगळेच वाटते.

भटजींची तयारी पूर्ण होते आणि ते जोडप्याला लग्न मंडपात येण्यासाठी पुकारतात. समोरून अरुंधती एका नव्या नवरीच्या रूपामध्ये येते आणि एका बाजूने अनिरुद्ध येतो. अनिरुद्ध पुढे येऊन अरुंधतीचा हात पकडतो आणि तिला लग्न मंडपात घेऊन जाऊ लागतो. पण अरुंधती अनिरुद्धच्या डोळ्यात बघते आणि तो हात झटकते. त्याच वेळी अरुंधतीच्या दुसऱ्या बाजूने संजना पुढे येते आणि ती अरुंधतीचा हात पकडून तिला घेऊन लग्न मंडपात जाते. अनिरुद्धला काहीच समजत नाही कि काय चालले आहे. बाकीचे सगळे जण सुद्धा विचारात पडतात. अरुंधती आणि संजना लग्न मंडपात येतात आणि समोरासमोर उभ्या राहतात.

दोघी जणी अनिरुद्ध कडे बघतात आणि म्हणतात "फक ऑफ अनिरुद्ध". दुसऱ्याच क्षणी अरुंधती संजनाचा चेहरा दोन्ही हातांनी धरते आणि तिच्या ओठांवर स्वतःचे ओठ टेकवते. दोघी सुद्धा सगळ्यांसमोर एकमेकींच्या चुंबन वर्षावात मग्न होऊन जातात. सगळेच जण आश्चर्य चकित होऊन पाहू लागतात. अनिरुद्धला भोवळ आल्यासारखे होते. तो चक्कर येऊन खाली खुर्चीमध्ये बसतो आणि विचार करू लागतो. त्या दिवशी रागारागाने ज्या वेळी अरुंधती संजनाच्या घरी गेली होती तेव्हा नक्की काय झाले असेल?

संजनाला किस करता करता अरुंधती ते सगळं आठवू लागली. अरुंधती जेव्हा रागाने लाल बुंद होऊन संजनाच्या घरी गेली होती तेव्हा संजना घरी एकटीच होती. अरुंधतीने ते सगळे फोटो संजनाच्या चेहऱ्यावर फेकले आणि विचारलं कि "हे काय आहे?"

त्यावर संजना पुढे होऊन म्हणाली, “माझं अनिरुद्ध वर खूप प्रेम आहे. "

अरुंधती अजून भडकली आणि तिने संजनाच्या दोन कानाखाली मारल्या. संजनाला देखील राग आला आणि ती अरुंधतीवर धावून गेली. तिने अरुंधतीचा गळा पकडताच तोल जाऊन दोघी जणी पाठीमागच्या सोफ्यावर पडल्या. संजना अरुंधतीवर पडली होती.

अरुंधतीने संजनाचा हात तिच्या गळ्यापासून दूर केला आणि म्हणाली, “संजना तुला कळत कसं नाही. तू ज्यांच्यावर प्रेम करतेस ते माझे पती आहेत आणि त्यांच्या नावाचे मी मंगळसूत्र घातले आहे. मग एका लग्न झालेल्या पुरुषावर प्रेम करायला तू वेडी आहेस का संजना ? "

त्यावर संजना अरुंधतीला म्हणाली, “अनिरुद्ध तुला लवकरच घटस्फोट देणार आहे अरुंधती आणि मग आम्ही दोघे लग्न करणार आहोत"

अरुंधतीच्या डोळ्यात पाणी आले आणि तिने रागाने संजनाचा गळा पकडला.

ती म्हणाली, "संजना अनिरुद्ध फक्त माझे आहेत आणि माझेच राहणार. माझे कुंकू आणि माझे मंगळसूत्र आहेत ते समजलं आणि हो अनिरुद्ध फक्त माझ्यावरच प्रेम करतात. तुझ्यासोबत तर ते फक्त टाईमपास करत आहेत. ते मला आणि कुटुंबाला कधीच सोडणार नाहीत. ते तुझ्यासोबत फक्त खेळत आहेत संजना तुझ्या मनाशी खेळत आहेत.”

संजना विचारात पडली. ती उठून उभी राहिली आणि म्हणाली, “अरुंधती तू खोटं बोलत आहेस. अनिरुद्ध फक्त माझ्यावर प्रेम करतो आणि लवकरच तुला तो सोडणार आहे. "

अरुंधती सुद्धा उठून उभी राहिली आणि संजनाचे दोन्ही हात हातामध्ये घेऊन तिला समजाऊ लागली, “हे बघ संजना, तुझे अनिरुद्ध वर प्रेम असेल पण अनिरुद्ध यांनी तुला दिलेलं वचन खोटं आहे. अनिरुद्ध मला, मुलांना आणि आई बाबांना सोडून कधीच जाणार नाहीत. "

यावर संजनाला खरी हकीकत समजली आणि ती रडू लागली.

अरुंधतीने संजनाला शांत करून तिला घट्ट मिठी मारली आणि म्हणाली, “संजना शांत हो आणि डोळे पूस"

संजना अरुंधतीच्या डोळ्यात पाहू लागली आणि म्हणाली, “अरुंधती तू म्हणतेस ते मला वाटत बरोबर आहे. अनिरुद्ध फक्त माझा वापर करतोय. वेळ आल्यावर तो मला सोडून देईल."

हे म्हणत संजनाने अरुंधतीला पुन्हा घट्ट मिठी मारली. थोडा वेळ संजना तशीच अरुंधतीच्या मिठीमध्ये होती आणि तिच्या खांद्यावर डोके ठेवून होती. अरुंधती तिला शांत करण्याचा प्रयत्न करत होती. हळू हळू संजनाचे हात अरुंधतीच्या पाठीवर फिरू लागले. तिने तिचा चेहरा अरुंधतीच्या खांद्यावरून काढून पाठीमागे केला आणि अरुंधतीच्या डोळ्यात पाहून ती तिच्या चेहऱ्यावरून हात फिरवू लागली. संजना असे का करत आहे हे अरुंधतीला समजत नव्हते. संजनाने अरुंधतीचा चेहरा दोन्ही हातांनी धरला आणि तिच्या ओठांवर स्वतः चे ओठ टेकवले. अरुंधती दचकली आणि मागे झाली. काय झाले हे तिला कळलेच नाही.

संजना पुन्हा पुढे आली आणि तिने पुन्हा अरुंधतीला किस केली आणि म्हणाली, “अरुंधती तूच मला समजू शकतेस ग. आपण दोघी सुद्धा एकाच परिस्थितीतून चालले आहोत अरुंधती. "

असे म्हणत संजनाने अरुंधतीच्या मानेवर आणि खांद्यावर किस करायला सुरवात केली. अरुंधती तिला मागे ढकलत होती पण हळू हळू तिचा सुद्धा विरोध कमी झाला आणि अरुंधतीने सुद्धा पुढे होऊन स्वतःचे ओठ संजनाच्या ओठांवर टेकवून तिला किस करायला सुरवात केली.

संजना अरुंधतीची जीभ स्वतःच्या तोंडात घेऊन ती चोखु लागली आणि हळू हळू तिची साडी फेडू लागली. अरुंधतीच्या नाकामध्ये असलेला छोटासा खडा संजना जिभेने अनुभवू लागली. त्या खड्ड्यावर संजनाची जीभ मस्त फिरत होती. उम्म्म उम्म्म उम्म्म. अरुंधती सुद्धा संजनाने घातलेला ड्रेस काढू लागली आणि तिच्या मानेवर गालावर सगळीकडे किस करू लागली. संजनाने अरुंधतीची संपूर्ण साडी काढून टाकली आणि पुढच्या बाजूने तिच्या ब्लाउजचे हुक काढू लागली.

 

[StoryPublisher]

अरुंधतीच्या हृदयाची जोरात धडधड होत होती. वर खाली होणाऱ्या तिच्या कबुतरांचा आकार संजनापेक्षा जास्त मोठा होता. अरुंधतीचा हात पकडून तिने तिला जवळ ओढले आणि आता तिच्या पाठीवर स्वतःचा चेहरा घासून तिच्या कमरेत हात घालून जवळ ओढले. संजनाची जीभ अरुंधतीच्या पाठीवर चालू लागली. तिच्या मानेवरून मग संजनाने तिची वळवळणारी जीभ अरुंधतीच्या कानामध्ये घुसवली आणि कानाचा एक हलकासा चावा घेतला. अरुंधतीच्या परकरची नाडी सोडून संजनाने तिच्या दोन्ही हातांनी अरुंधतीचे दोन्ही कबुतर हातामध्ये घेतले आणि जोरजोरात कुस्करु लागली. अरुंधतीला हे असे सुख खूप वर्षांनी मिळत होते त्यामुळे तिच्यामधली आग सुद्धा वाढली होती.

अरुंधतीच्या पांढऱ्या रंगाच्या ब्रा चा हुक काढून संजनाने अरुंधतीचे कबुतर मोकळे केले आणि तिच्या गरम गरम कबुतरांना दोन्ही हातांनी कुस्करु लागली. अरुंधतीने तिचे दोन्ही हात पाठीमागे करून संजनाचा चेहरा पकडून धरला. अरुंधती पुढच्या बाजूला वळली आणि तिने संजनाच्या तोंडात तोंड घालून बेभान होऊन किस करू लागली. अरुंधतीने सुद्धा संजनाच्या ब्रा चा हुक काढत तिचे दोन्ही कबुतर मोकळे केले. आता चारही कबुतर एकमेकांना किस करीत होते आणि एकमेकांवर आदळत आनंद अनुभवत होते. कधी अरुंधतीचा डावा कबुतर संजनाच्या उजव्या कबुतरावर आदळत होता तर कधी डाव्या कबुतरावर. दोघींनाही हा स्पर्श खूप मस्त वाटत होता. संजना अरुंधतीचे दोन्ही कबुतर निरखून पाहू लागली.

ती म्हणाली, “अरुंधती खूपच मस्त आहेत ग तुझे हे कबुतर इतके मोठे मी पहिल्यांदाच बघत आहे आणि यासोबत खेळण्याची मज्जाच काही और आहे ग"

असं म्हणत संजनाने अरुंधतीचा एक कबुतर स्वतः च्या तोंडात घेतला आणि डोळे बंद करून चोखु लागली. अरुंधतीचे काळे भोर मनुके आणि त्याभोवती असलेले तपकिरी डाग खूपच सुरेख दिसत होते. एक एक करून संजना अरुंधतीचे दोन्ही कबुतर मस्त पणे अनुभवत होती. इतक्यात अरुंधतीच्या काखेमधून घरंगळत आलेल्या घामाच्या थेंबाचा संजनाच्या ओठांना स्पर्श झाला आणि त्याची असलेली खारट चव संजनाला खूप आवडली. संजनाने अरुंधतीचा हात वर केला आणि तिच्या केसाळ काखेमध्ये तोंड खुपसले. तेव्हा अरुंधतीच्या काखेमध्ये झालेल्या स्पर्शामुळे तिच्या शरीरामध्ये एक वेगळीच तळमळ सुरु झाली आणि तिने डोळे बंद करून ती सुस्कारे सोडू लागली.

अरुंधतीने सुद्धा नंतर संजनाच्या दोन्ही कबुतरांना मनसोक्त अनुभवले. त्यानंतर संजनाने अरुंधतीला सोफ्यावर ढकलले आणि तिची मोहक पांढरी निकर काढून त्याचा गंध घेतला. अगोदरच ओल्या झालेल्या त्या नीकरचा सुगंध संजनाच्या नाकामध्ये घर करू लागला. तिने त्या नीकरची चव सुद्धा चाखली. त्यानंतर संजनाने अरुंधतीचे दोन्ही पाय फाकवले आणि तिच्या केसाळ मैनेमध्ये तोंड खुपसले. अरुंधतीने डोळे बंद करून तिच्या दोन्ही हातांनी सोफ्याची चादर ओढून धरली. संजना बेभान होऊन अरुंधतीच्या खजान्यामधल खजिना लुटत होती. त्या मधाळ मैनेने संजनाचे संपूर्ण तोंड मधाळ करून टाकले.

अरुंधतीने संजनाचे डोके तिच्या दोन्ही मांड्यांनी आवळून धरले आणि एका हाताने संजनाचा चेहरा तिच्या मैनेवर दाबू लागली. अरुंधतीचा सय्यम सुटला आणि तिच्या मैनेतून आनंदाचे फवारे संजनाच्या चेहऱ्यावर उडाले. दोघींनी एकमेकींना किस केली. त्यानंतर अरुंधती सोफ्यावर तशीच पडून होती आणि संजना तिच्या चेहऱ्यावर येऊन बसली. संजनाने तिच्या मैनेचे मुख बरोबर अरुंधतीच्या मुखावर ठेवले आणि मग संजनाने तिची मैना अरुंधतीच्या हवाली केली.

अरुंधती सुद्धा सर्हाइतपणे संजनाची मैना चोखु लागली. तिने संजनाचे दोन्ही कलिंगड तिच्या हातांनी धरले होते आणि तिची मैना स्वत:च्या चेहऱ्यावर दाबत होती. संजनाला तिच्या मैनेमध्ये होणाऱ्या गुदगुल्या आणि संपूर्ण शरीरामध्ये जलदगतीने धावणारे रक्त यामुळे वेडी झाली होती. तिने स्वतःचेच कबुतर कुस्करायला सुरवात केली. संजना तिची कंबर मागे पुढे करीत होती आणि अरुंधती सुद्धा जोरजोरात तिची जीभ चालवत होती. त्यामध्ये संजनाचा देखील सय्यम सुटला आणि तिने तिची मैना संजनाच्या मुखामध्येच रिकामी केली.

त्यानंतर दोघी सुद्धा एकमेकींच्या संपूर्ण विवस्त्र शरीराला घट्ट मिठीमध्ये घेऊन अनुभवू लागल्या आणि बेभान होऊन किस करू लागल्या. दोघं एकमेकींवर आपली मैना घासत होत्या. एक मैना दुसऱ्या मैनेला चुम्बन करीत होती. एकमेकींचे हात संपूर्ण शरीरावर फिरत होते आणि मैनेवर मैना घासत होती. उम्म्म उफफ्फ आहह उफफ्फ आआहह असे आवाज संपूर्ण घरभर फिरत होते. दोघींचा वेग वाढला आणि घामाने भिजून गेल्या. वेग टोकाला पोहोचल्यावर मग दोघींनी सय्यम सोडला आणि मग दोन्ही मैना एकाच वेळी तृप्त झाल्या.

संजना अरुंधतीला म्हणाली, “अरुंधती आपण एकमेकींना खूप चांगल्या जाणतो मग आपणच दोघींनी लग्न करूया ना ग. "

संजनाच्या या विचारावर अरुंधती म्हणाली, “संजना मला सुद्धा हेच वाटतंय ग. अनिरुद्ध यांच्या या वागण्याला मी खरोखर कंटाळले आहे. त्यामुळे मला सुद्धा आता अनिरुद्ध यांच्यासोबत संसार नाही करायचा आहे. आपण दोघी एकमेकांसोबत लग्न करून छान संसार करूया.”

संजना खुश झाली. ती म्हणाली, “हो मग ठीक आहे दोन दिवसांनी तुम्हा दोघांचं लग्न ठरलं आहे ना त्या दिवशी मी येईन आणि मग त्याच मंडपामध्ये आपण दोघी सगळ्यांसमोर लग्न करूया" अरुंधती खुश होते आणि ती तिथून निघून जाते

अनिरुद्ध जेव्हा डोळे उघडतो तेव्हा संजना आणि अरुंधतीचे लग्न झालेले असते. दोघींनी सगळ्यांच्या आशीर्वादाने एकमेकींच्या गळ्यात मंगळसूत्र घातलेले असते. विशेष म्हणजे सगळ्यांनीच हे लग्न मान्य केलेले असते. आई बाबा सगळेच संजना आणि अरुंधतीच्या सोबत असतात. इकडे अनिरुद्ध एकटाच असतो. त्याच वेळी त्याला ऐकू येतं

“अहो उठा ना. उशीर झाला आहे. तुम्हाला ऑफिसला जायचं आहे ना. उठा ना लवकर "

अनिरुद्ध डोळे उघडतो आणि बघतो तर अरुंधती त्याला झोपेतून उठवत असते. तो चटदिशी उठून बसतो आणि आजूबाजूला पाहतो. अरुंधती त्याच्या शेजारी बसलेली असते आणि त्याला म्हणते, “अहो काय झालं. इतके का घाबरलात. काही स्वप्न बघितलं का तुम्ही."

अनिरुद्धला समजतं कि हे सगळं स्वप्न होतं. अनिरुद्ध लगेचच अरुंधतीला मिठी मारतो आणि म्हणतो, “अरुंधती मी खूप प्रेम करतो नाही. तू सुद्धा मला सोडून जाणार नाहीस ना ग"

तुझ्यावर आणि तुला सोडून कधीच जाणार यावर अरुंधती म्हणते, “अहो मी तुमचीच आहे. फक्त तुमचीच. मी तुम्हाला सोडून कुठेच जाणार नाही आणि मला माहित आहे तुम्ही सुद्धा माझ्यावर खूप प्रेम करता. आता चला उठा लवकर. तुम्हाला ऑफिसला जायचे आहे ना. संजना आली आहे खाली. तुमची वाट बघतेय. "

संजना खाली आली आहे हे ऐकल्यावर अनिरुद्ध घाबरतो आणि मनात विचार करतो जर आपण संजनाला इथेच थांबवलं नाही तर मग माझ्या संसाराचा सत्यानाश होईल.

समाप्त