S
StoryPublisher
Guest
माझे ओठ तिच्या ब्राच्या त्या पटटीजवळ होते आणि तिच्या पाठीवर, हातावर हात फिरवत असल्याने माझे डोके हलत होते... ह्या गोष्टीचा फायदा घेत मी मध्ये मध्ये माझे ओठ तिच्या ब्रा च्या पटटीला लावत होतो... मी ते सेक्स्युअल फिलींगने करत नव्हतो तर जस्ट चाळा म्हणून करत होतो... तिच्या ते लक्षात येत होते की नाही माहीत नाही पण तिचे ओठही माझ्या खांद्यावर दबले जात होते जे मला जाणवत होते...
नंतर मग थोड्या वेळाने तिने माझी मिठी सोडली आणि ती मागे झाली... मी तिच्याकडे पाहून हसलो आणि ती पण किंचीत मलूलपणे हसली... मी हसुन तिला म्हटले,
"संगीतादिदी... जे होते ते चांगल्यासाठीच घडते... ते म्हणतात ना... भगवान के घर देर है लेकीन अंधेर नही है... पवनचे हे रहस्य तुला काही घडायच्या हात कळायचे होते आणि ते कळले... बरोबर ना?"
"हो!... ते तर आहेच..." ती किंचीत हसत म्हणाली.
"त्याच्यावर तू प्रेम करत होती आणि आता त्याच्याशी संबंध तुटले म्हणून तुला दु:ख होत आहे... पण मला वाटते जे घडले ते चांगले झाले!... तेव्हा आता त्याबद्दल दु:ख करून काही फायदा नाही... त्या नालायक माणसासाठी तू दु:खी रहावेस इतका तो काही लायकीचा नव्हता... तेव्हा हे दु:ख विसरून जा, त्याला विसरून जा!... यु हॅव टू मूव्ह ऑन!... मी बरोबर बोलतोय ना??" मी शेवटी विचारले.
"हो रे!... अगदी बरोबर!... मला दु:ख झाले खरे... पण म्हणून मी घरात रडत बसून नाही राहिले... दुसऱ्या दिवशी इव्हन मी ऑफीसला पण गेले..." तिने म्हटले.
"हंम्म्म... बाय द वे!... नंतर काय झाले?... आय मीन! त्याने तुला जेव्हा सांगितले की तो ’गे’ आहे त्यानंतर काय झाले?... तो निघून गेला की तू त्याला घराबाहेर काढले?..." मी उत्सुकतेने विचारले.
"धक्के मारून बाहेर काढले त्याला!... मी इतकी चिडले होते त्या रात्री की काय सांगू... जर तो अजुन १० मिनीटे थांबला असता तर त्याचा खून झाला असता माझ्या हातून!..." संगीता त्वेशाने म्हणाली.
"वोऊ!... होल्ड ऑन बेबी!.. कूल डाऊन!... रागाच्या भरात असे भलते सलते पाऊल उचलायचे नसते!..." मी तिला शांत करत म्हटले.
"तो पण विचार केला मी नंतर... तू म्हणालास तसे त्या माणसाची खरोखर लायकी नव्हती की मी त्याचा खून करावा..." संगीता म्हणाली.
"मग नंतर काय झाल?.. म्हणजे तू दुसऱ्या दिवशी ऑफीसला गेली तेव्हा? तो भेटला असेल ना तुला?... त्याने सांगितले का तुला? की तुमचे संबंध आता संपले म्हणून..." मी विचारले...
"त्याची काय हिंम्मत??... मला तसे सांगायची... आणि माझ्यासमोर उभे रहायची!... मी गेले त्याच्या केबीनमध्ये... आणि घातल्या त्याला शिव्या!.... मी सांगितले त्याला... आपले संबंध आता तुटले म्हणून!... माझ्यासमोर पुन्हा उभे पण राहू नकोस म्हणून धमकावले त्याला!..."
"हंम्म्म... दॅट्स माय ब्रेव्ह सिस्टर!... शेरनी!..." मी तिची स्तुती करत हसून म्हणालो...
"शेपूट घालुन फिरतो आता... दोन दिवस माझ्या वाऱ्याला पण उभा राहिला नाही तो..." संगीता किंचीत हसत म्हणाली.
"पण मी एक सांगू तुला? ऐकशील माझं?" मी म्हणालो.
"काय?"
"तू ते ऑफीस सोडून दे... तो समोर आला की तुला आधीचे सगळे आठवत बसणार आणि नाही म्हटले तरी मनात सल बोचत रहाणार... ऑफीस बदलले तर ॲटलिस्ट त्याची आठवण रहाणार नाही!..." मी तिला सल्ला देत म्हटले.
"अगदी माझ्या मनातलं बोललास!... मी पण तोच विचार करत होते... इनफॅक्ट! ते पण मला तुझ्याशी डिस्कस करायचे होते..." संगीता खूष होत म्हणाली...
नंतर मग थोड्या वेळाने तिने माझी मिठी सोडली आणि ती मागे झाली... मी तिच्याकडे पाहून हसलो आणि ती पण किंचीत मलूलपणे हसली... मी हसुन तिला म्हटले,
"संगीतादिदी... जे होते ते चांगल्यासाठीच घडते... ते म्हणतात ना... भगवान के घर देर है लेकीन अंधेर नही है... पवनचे हे रहस्य तुला काही घडायच्या हात कळायचे होते आणि ते कळले... बरोबर ना?"
"हो!... ते तर आहेच..." ती किंचीत हसत म्हणाली.
"त्याच्यावर तू प्रेम करत होती आणि आता त्याच्याशी संबंध तुटले म्हणून तुला दु:ख होत आहे... पण मला वाटते जे घडले ते चांगले झाले!... तेव्हा आता त्याबद्दल दु:ख करून काही फायदा नाही... त्या नालायक माणसासाठी तू दु:खी रहावेस इतका तो काही लायकीचा नव्हता... तेव्हा हे दु:ख विसरून जा, त्याला विसरून जा!... यु हॅव टू मूव्ह ऑन!... मी बरोबर बोलतोय ना??" मी शेवटी विचारले.
"हो रे!... अगदी बरोबर!... मला दु:ख झाले खरे... पण म्हणून मी घरात रडत बसून नाही राहिले... दुसऱ्या दिवशी इव्हन मी ऑफीसला पण गेले..." तिने म्हटले.
"हंम्म्म... बाय द वे!... नंतर काय झाले?... आय मीन! त्याने तुला जेव्हा सांगितले की तो ’गे’ आहे त्यानंतर काय झाले?... तो निघून गेला की तू त्याला घराबाहेर काढले?..." मी उत्सुकतेने विचारले.
"धक्के मारून बाहेर काढले त्याला!... मी इतकी चिडले होते त्या रात्री की काय सांगू... जर तो अजुन १० मिनीटे थांबला असता तर त्याचा खून झाला असता माझ्या हातून!..." संगीता त्वेशाने म्हणाली.
"वोऊ!... होल्ड ऑन बेबी!.. कूल डाऊन!... रागाच्या भरात असे भलते सलते पाऊल उचलायचे नसते!..." मी तिला शांत करत म्हटले.
"तो पण विचार केला मी नंतर... तू म्हणालास तसे त्या माणसाची खरोखर लायकी नव्हती की मी त्याचा खून करावा..." संगीता म्हणाली.
"मग नंतर काय झाल?.. म्हणजे तू दुसऱ्या दिवशी ऑफीसला गेली तेव्हा? तो भेटला असेल ना तुला?... त्याने सांगितले का तुला? की तुमचे संबंध आता संपले म्हणून..." मी विचारले...
"त्याची काय हिंम्मत??... मला तसे सांगायची... आणि माझ्यासमोर उभे रहायची!... मी गेले त्याच्या केबीनमध्ये... आणि घातल्या त्याला शिव्या!.... मी सांगितले त्याला... आपले संबंध आता तुटले म्हणून!... माझ्यासमोर पुन्हा उभे पण राहू नकोस म्हणून धमकावले त्याला!..."
"हंम्म्म... दॅट्स माय ब्रेव्ह सिस्टर!... शेरनी!..." मी तिची स्तुती करत हसून म्हणालो...
"शेपूट घालुन फिरतो आता... दोन दिवस माझ्या वाऱ्याला पण उभा राहिला नाही तो..." संगीता किंचीत हसत म्हणाली.
"पण मी एक सांगू तुला? ऐकशील माझं?" मी म्हणालो.
"काय?"
"तू ते ऑफीस सोडून दे... तो समोर आला की तुला आधीचे सगळे आठवत बसणार आणि नाही म्हटले तरी मनात सल बोचत रहाणार... ऑफीस बदलले तर ॲटलिस्ट त्याची आठवण रहाणार नाही!..." मी तिला सल्ला देत म्हटले.
"अगदी माझ्या मनातलं बोललास!... मी पण तोच विचार करत होते... इनफॅक्ट! ते पण मला तुझ्याशी डिस्कस करायचे होते..." संगीता खूष होत म्हणाली...