27
“वुई-आर गेटींग मॅरीड…”, फुल्ल एनर्जीने राधा पुन्हा एकदा म्हणाली, पण रोहन आणि मोनिका शॉक लागल्यासारखे आधी एकमेकांकडे तर एकदा कबीर-राधाकडे बघत होते.
“आर यु नॉट हॅप्पी?”, राधा काहीसे चिडून रोहनला म्हणाली..
“येस.. येस.. वुई आर.. पण हे कधी ठरलं?”, रोहन..
“आत्ता.. जस्ट.. काही मिनीटांपुर्वी…”, कबीर..
“पण राधा.. तुच लग्नाला तयार नव्हतीस ना.. तुला तुझं करीअर.. तुझं स्वातंत्र्य.. तुझ्या टर्म्स अॅ न्ड कंडीशन्स…!”, रोहन
“वुई विल वर्क इट आऊट.. कॉम्प्रमाईज तर करावं लागेलचं ना.. थोडं मला.. थोडं कबीरला.. पण आम्ही दोघंही त्यासाठी तयार आहोत..”, कबीरचा हात हातात घेत राधा म्हणाली..
“पण.. तु आधी तर पुर्ण विरोधातच होतीस ना?”, मोनिका..
“होते.. आता नाही.. सो?”,खांदे वाकडे करत राधा म्हणाली.. “थिंग्स चेंज.. पिपल चेंज.. प्रायोरीटी चेंज..”
“तु आई-बाबांशी बोललास कबीर?”, रोहन..
“नाही..अजुन तरी नाही.. बोलेन मी..लवकरच..”, कबीर
“आणि ते तयार नाही झाले तर..”, मोनिका..
“हॅंग ऑन… आम्हाला आमच्या लग्नात काही प्रॉब्लेम दिसत नाहीत.. मग तुम्हीच का एव्हढे हायपर होताय..?”, काहीसं त्रासीक होत राधा म्हणाली..
मोनिकाने काही तरी बोलण्यासाठी तोंड उघडलं.. पण रोहनने हळुच तिचा हात दाबुन तिला गप्प केलं..
“हो.. ते ही खरं आहे म्हणा.. गुड.. वुई आर हॅप्पी फ़ॉर यु..”, रोहन खुर्चीतुन उठत म्हणाला.. “एनीवेज.. कॅरी ऑन.. आम्ही निघतो…”
“अरे पण तुम्ही एव्हढं घाई-गडबडीने आलात कश्याला होतात..”, कबीरने विचारलं..
“अं.. हं… आम्ही पिक्चरला जायचं का विचारायला आलो होतो.. पण जाऊ देत आता.. ऑलरेडी उशीर झालाय.. अन ट्रॅफ़ीकमधुन जाईपर्यंत शो सुरु होऊन जाईल…”, रोहनने हळुच मोनिकाला निघायची खुण केली..
दोघंही जायला निघाले तसं कबीरही उठला आणि त्याने रोहनला मिठी मारली..
“आय होप यु नो व्हॉट यु आर डुईंग..”, रोहन हळुच म्हणाला आणि मग राधाला बाय करुन तो आणि मोनिका बाहेर पडले..
**********************
“सो?”, रोहन आणि मोनिका गेल्यावर राधा कबीरच्या मिठीमध्ये समावत म्हणाली.. “शेवट मिळाला तर तुला तुझ्या पुस्तकाचा…”
“फायनली…”, कबीर हसत हसत म्हणाला..
“आपलं आयुष्य कित्ती डायनामीक असतं नै? सकाळी उठलो तेंव्हा विचार तरी केला होता का की आजचा दिवस असा संपेल..”, कबीर म्हणाला..
“एक्झाक्टली.. मला असंच आयुष्य आवडतं कबीर.. अनप्लॅंन्ड.. असं आयुष्यातल्या प्रत्येक वळणावर आपल्याला वाटलं पाहीजे पुढे काय असेल.. आणि आयुष्याने पण आपल्याला असं प्रत्येक वेळी नविन नविन सर्प्राईज दिलं पाहीजे. असं चार चौघांसारखं प्लॅन करुन.. कणाकणाने झिजत मला नै जगायचंय कबीर.. होप तु समजुन घेशील मला..घेशील ना?”, राधा
“आता ठरलंय न आपलं.. दोघांनीही कॉम्प्रमाईज करायचं.. मग झालं तर.. जमेल आपल्याला पण..”, कबीर
“कबीर..”, अचानक काही तरी आठवल्यावर राधा कबीरच्या मिठीतुन बाजुला झाली आणि म्हणाली.. “मला तुझी ती मैत्रीण आहे नं.. रती.. तिला भेटायचंय..”
“रतीला? का?”
“कबीर.. तिला आवडतोस तु.. आय जस्ट वॉंन्ट टु मेक शुअर की आवर डिसिजन इज नॉट हर्टींग हर..”
“काहीही.. अगं आम्ही दोघं मित्रं आहोत चांगले..”
“असेल.. तुझ्या दृष्टीने असेल.. पण तिच्या नाही.. एक स्त्री दुसर्याॉ स्त्रीच्या डोळ्यात बघुन तिच्या मनात काय चालंलय ते ओळखु शकते. ती जेंव्हा तुझ्याकडे बघते ना.. तिची नजरंच सगळं बोलुन जाते..शी लव्हज यु…”
“हो गं.. काय डोळे आहेत यार तिचे…”
“एय… माझ्यासमोर दुसर्यात मुलीची तारीफ़ काय करतोस..? शर्म कर शर्म..”, कबीरला फटके मारत राधा म्हणाली
कबीरच्या मेंदुने.. त्याच्या डोक्याने राधाचं ते वाक्य सहज धुडकावुन लावलं होतं.. पण त्याच्या हृदयाचा हळुच.. नकळत.. एक ठोका चुकुन गेला होता..
“बरं.. ते सोड.. मी आई-बाबांना फोन करुन सांगू आपल्याबद्दल..?”, कबीर
“ए.. नको इतक्यात?”
“का? त्यात काय झालं.. उद्या सांगायचं ते आज.. ते खूप खुश होतील..”
“नको ना कबीर.. मला भिती वाटते..”
“भिती? कसली?”
“त्यांना आपला हा निर्णय नाही आवडला तर..”
“वेडी आहेस का? असं काहीच होणार नाही.. आणि बाबांनी तर माझं पुस्तक सगळं वाचलंच आहे नं.. त्यांना माहीते सगळं आपल्याबद्दल..”,असं म्हणुन कबीरने बाबांना फोन लावला..
**********************
“रोहन.. आपण आता काय करायचं रे…”, बाहेर गाडीत बसल्यावर मोनिका म्हणाली..
“हो ना.. पण काही तरी केलंच पाहीजे.. कारणं हे लग्न झालं तर कबीर.. राधा आणि रती कुणीच खुश रहाणार नाही हे नक्की..”, रोहन
“पण काय? काय करायचं?”
“मला वाटतं आपल्याला रतीला भेटायला हवं.. तिच्यासाठी दहा दिवस वाट बघत थांबणं मुर्खपणाचं ठरेल..”
“पण अरे.. तिथुन सोडत नाहीत बाहेर..माहीते ना..”
“माहीती आहे.. पण प्रयत्न तर करायला हवा.. तु एक काम कर ना.. कसंही करुन तिच्या घरुन.. त्या विपश्यना केंद्राचा पत्ता घे.. उद्या दोघंही आपणं जाऊ तिथे..ओके?”
“ठिक आहे.. पण आत्ता काही तरी खाऊया का..? मला सॉल्लीड टेंन्शन आलंय, अन म्हणुन भुक पण लागलीए..”, मोनिका पोटावरुन हात फ़िरवत म्हणाली..
“मला पण..”, असं म्हणुन रोहनने गाडी रेस्तॉरंटकडे वळवली..
“सर.. सर.. प्लिज लिसन..खरंच खूप्पच अर्जंन्सी आहे, म्हणुन तर आलो नं आम्ही.. आम्हाला पुर्ण कल्पना आहे.. दहा दिवस कुणालाही भेटू नाही शकत.. पण आम्हाला रतीला भेटणं खूप्पच महत्वाचं आहे..” रोहन रिसेप्शनवरच्या एका टकलू, हडकुळ्या माणसाला सांगत होता..
“मला माफ़ करा.. पण ते शक्य नाहीए.. ह्याची पुर्ण कल्पना आम्ही आधी दिलेली असते. आत्ताशीक दोनच दिवस झालेत आणि दिक्षार्थी आत्ता कुठे स्वतःशी समरुप होऊ पहात आहेत.. तुमच्या भेटण्याने त्यांचे…”
“सर.. मला माहीत आहे.. पण इतकी अर्जंन्सी असल्याशिवाय इथे येऊ का आम्ही? फ़ॅमीली एमर्जंन्सी आहे..तुम्ही..रतीला विचारुन बघा..ती नाही म्हणाली भेटायचं तर आम्ही निघुन जातो…”, रोहन
“तुम्ही कोण त्यांचे? आणि फ़ॅमीली एमर्जंन्सी आहे तर तिचे आई-वडील का नाही आले मग?”
“नाही येऊ शकले ते.. नाही येऊ शकत आहेत.. तीच तर एमर्जंन्सी आहे.. प्लिज..”
शेवटी काहीसं अनीच्छेनेच तो गृहस्थ आतमध्ये गेला.
साधारणपणे १५ मिनिटांनंतर रती बाहेर आली. रोहन आणि मोनिकाने प्रथम तिला ओळखलेच नाही. पांढरा रंगाचा पायघोळ झगा, मोकळे सोडलेले केस, कपाळाला चंदनाचा टिळा.. पण त्याहीपेक्षा महत्वाचे म्हणजे तिच्या चेहर्याझवर पसरलेले कमालीचे शांत भाव.
रोहन आणि मोनिकाला पाहुन ती किंचीत हसली आणि काही नं बोलता दोघांना बाहेर बागेत चलायची खुण केली.
बागेत गेल्या-गेल्या रोहनने सरळ मुद्यालाच हात घातला.. “रती.. कबीर आणि राधा..लग्न करताएत..”
पण रतीच्या चेहर्यापवरची रेषाही हालली नाही, जणु तिला ह्याची कल्पना होती.. किंवा हे असे काहीतरी होणार हे तिला अपेक्षीतच होते.
रती काहीच बोलली नाही..
“तुला शॉक नाही बसला?”, मोनिकाने आश्चर्याने विचारले..
रतीने मानेनेच नाही अशी खुण केली..
“तुला काहीच विचारायचे नाहीए? हे कधी झालं? कसं झालं? वगैरे?”
“ही ईमर्जंन्सी होती तुमची?”, किंचीत हसत, विषयाला बगल देत, रती हळु आवाजात म्हणाली..
“हो.. आणि तुला आत्ताच्या आत्ता हे सोडुन आमच्याबरोबर यावं लागेल..”, रोहन
“का?”
“का काय? वुई हॅव टु स्टॉप देम गेटींग मॅरीड.. डोंन्ट यु लव्ह कबीर?”
“आय डु..”, दोन क्षण शांततेत गेल्यावर रती म्हणाली…
“मग? तु इथे बसुन काही होणार नाहीए..”, मोनिका
“मला जायला हवं.. मी आठ दिवसांनी आले की बोलु.. तुम्ही निघा आता..”, असं म्हणुन रती माघारी वळली.
रोहनने निराशेने हात हवेत उचलले आणि तो म्हणाला.. “रती.. प्लिज आल्यावर मला फोन कर…”
रतीने मागे न बघताच हाताने थम्ब्स-अपची खुण केली आणि ती आतमध्ये निघुन गेली.
**********************
“आय एम सो हॅप्पी रोहन…”, टेबलावर हाताची बोटं वाजवत कबीर म्हणत होता.. “आज पहील्यांदा मी राधाला घरी घेऊन गेलो होतो आई-बाबांची भेट घालून द्यायला..”
“हम्म..”
“आई फ़ारसं काही बोलली नाही, पण बाबा छान बोलले. आई पण बोलेल हळु हळु..”
“रती पाहीजे होती आत्ता…”
“का?”
“का काय? राधाशी तिची भेट घालुन दिली असती ना..”
“का?”
“तु असा तुसड्यासारखा का वागतो आहेस रोहन..? गेले काही दिवस बघतोय मी..”, कपाळाला आठ्या घालत कबीर म्हणाला..
“हम्म.. जाऊ देत ना.. कश्याला उगाच आपल्यात वितुष्ट तुझ्या पर्सनल गोष्टींमुळे.. मी ठरवलंय..लेट्स बी प्रोफ़ेशनल..”
“पण का? झालंय तरी काय?”
“कबीर.. तुला काहीच वाटत नाही? इतका बेजबाबदार कसं वागु शकतोस तु? आधी मोनिकाला सोडलंस..”
“एक मिनीट.. मी मोनिकाला सोडलं नाही.. आणि पुढे काही बोलायच्या आधीच सांगतो.. मी राधालाही सोडलं नव्हतं.. इन्फ़ॅक्ट आम्ही एकमेकांना ऑफ़ीशली कधी अॅढक्सेप्टच केलं नव्हतं..”
“आणि रती? तिच्याबरोबर डेटींग करत नव्हतास तु? आणि आता राधा काय परत आली…”
“हम्म.. मान्य आहे.. मान्य आहे मी रती बरोबर डेटींग केलं.. बट इट वॉज जस्ट अ प्लेन, सिंपल, फ़्रेंडली डेटींग.. मी कधीच तिला मिस-युज नाही केलं.. कधी आम्ही दोघांनी एकमेकांना शारीरीक दृष्ट्या जवळ नाही केलं..”
“आणि मानसीक दृष्ट्या? तु कधीच तिच्यात मनाने गुंतला नव्हतास?. बरं तुझं सोड, ती.. ती गुंतली असेल तुझ्यात तर?”
“हे बघ रोहन.. मी तिला कधी तशी हिंट दिली नव्हती.. मला ती आवडली होती.. कुणालाही आवडेल.. मला वाटतं ते एक तात्पुर्त आकर्षण होतं.. प्रेम नाही..”
“मग आता कशाला तुला रती हवीय? कश्याला तुला तिची आणि राधाची भेट घालुन द्यायचीय? काय प्रुव्ह करायचंय तुला?”
“ठिक आहे..तुला वाटत असेल मी भेटू नये.. तर तसंच.. नाही भेटणार मी तिला.. खुश?”, असं म्हणुन कबीर तेथुन रागाने निघुन गेला..
**********************
कबीर, राधा, रोहन आणि मोनिका एका संध्याकाळी कॅफ़े मध्ये बसले होते.
“बोल कबीर.. कश्याला बोलावलंस आम्हाला इथे?”, कॉफ़ीचा सिप घेता घेता रोहन म्हणाला..
“पुढच्या २६ तारखेला आम्ही लग्न करतोय..”, कबीरला थांबवत राधा म्हणाली..
“२६? वॉव्व.. अलमोस्ट महीनाच राहीला की..”, रोहन..
“कॉंन्ग्राट्स.. कार्यालय वगैरे पण मिळालं?”, मोनिका
“अं.. नाही.. आम्ही साधंच करणारे लग्न.. रजीस्टर्ड.. म्हणजे.. ह्याला साग्रसंगीत.. मोठ्ठं लग्न करायची इच्छा आहे..”, राधा
“असणारंच, पहीलंच लग्न आहे नं त्याचं..”, राधाचं वाक्य मध्येच तोडत मोनिका म्ह्णाली..
राधाला त्या वाक्यातली खोचं लक्षात आली तशी ती काही क्षण गप्प झाली..
“सॉरी.. रिअल्ली सॉरी.. आय डिडंन्ट मिन्ट इट.. मी आपलं सहज बोलुन गेले..”, मोनिका
“नो.. इट्स ओके.. फ़ॅक्ट आहे.. की माझं लग्न झालंय आधी.. सो नो हार्ड् फ़िलिंग्स.. एनिवेज.. तर पुढच्या शनीवारी आम्ही एक पार्टी थ्रो करतोय सगळ्या फ़्रेंड्ससाठी.. यु बोथ आर इन्व्हायटेड.. संध्याकाळी ८.३० ला आहे.. एरीआ-५१मध्ये.. बुझ.. फ़ुड.. डान्स.. सगळं आहे..”, राधा नॉर्मल होत म्हणाली..
“मस्त.. येऊ आम्ही नक्की..”, मोनिका
“कबीर.. तु रतीला सांगीतलंस का?”, राधा
“अरे हो.. रोहन.. रती आली का परत? कधी येणार होती?”, कबीर
“आली असावी.. परवाच येणार होती खरं.. मी फोन पण केला होता तिला.. पण तिचा फोन बंदच येतोय…”, रोहन
“थांब आपण मेरीएटला लावु फोन.. डेस्कवर असेल ती…”, असं म्हणुन कबीरने तिचा डेस्कचा नंबर फ़िरवला..
दोन रिंग वाजल्या आणि पलीकडुन तोच ओळखीचा.. मधुर.. मनावर शहारे आणणारा आवाज कबीरच्या कानावर पडला…
“गुड इव्हनींग .. मेरीएट.. मे आय हेल्प यु?”
कबीर काहीच बोलला नाही..
“हेल्लो.. मे आय हेल्प यु?”, पलीकडुन रतीने परत विचारले..
“येस.. येस, यु कॅन हेल्प मी..”, राधा आपल्याकडेच बघते आहे हे लक्षात येताच कबीर सावरुन म्हणाला..
रतीने बहुदा कबीरचा आवाज ओळखला होता.. ती काहीच बोलली नाही..
“रती.. कुठे आहेस तु? केंव्हापासुन तुला भेटण्याचा प्रयत्न करतोय…कबीर बोलतोय..”, कबीर..
“ओ हाय कबीर..कबीर.. वर्क-लाईनवर नको बोलुयात? मी नंतर फोन करते…”, रती
“ओके ओके.. नो प्रॉब्लेम.. हे बघ.. रोहन नंतर तुला फोन करुन काय ते सांगेल.. भेटुच आपणं लवकर.. पण प्लिज तुझा फोन चालु कर.. बाय देन..”, असं म्हणुन कबीरने फोन बंद केला…
“काय रे? काय झालं?”, राधाने अधीरतेने विचारलं
“अगं ती कामात आहे.. नंतर बोलते म्हणाली…”
“पण मग रोहनचं काय म्हणालास…”, राधा
“मी म्हणलो.. रोहन सांगेल मग सगळं पार्टीचा व्हेन्यु वगैरे.. रोहन तु कर तिला फोन आणि नक्की यायला सांग..”
“अरे पण तुच का नाही करत आहेस फोन नंतर.. रोहनला कश्याला..”
कबीर जागेवरच जरा इंपेशंटली इकडुन तिकडे हालला..
“अरे बोल ना?”
“अगं काही नाही.. समहाऊ मला वाटलं तिला माझ्याशी बोलायचं नाहीए.. म्हणुन म्हणालो.. सोड ना, रोहन तु सांग रे तिला नक्की..” असं म्हणुन कबीरने तो विषय तिथेच संपवला…
**********************
पार्टीला राधाच्या ऑफ़ीसमधले काही तर कबीरच्या ओळखीतले काही लोक हजर होते. कबीर नेव्ही-ब्ल्यु रंगाचा पार्टी-वेअर शर्ट-ट्राऊझर घालुन होता, तर राधाने स्ट्रॅपलेस, काळ्या रंगाचा वन-पिस घातला होता.
काही लोकं ड्रिंक्स घेण्यात मग्न होते तर काही जणं डी.जे.च्या तालावर थिरकत होते.
कबीर स्कॉचचा ग्लास घेऊन गार्डनमध्ये उभा होता.
“कबीर.. आत चल ना.. सगळे आपल्याला डान्सला बोलावताएत..”, राधा बाहेर येऊन कबीरला म्हणाली..
“येस्स.. आलोच.. अजुन रोहन आला नाहीए.. तो आला की येतोच मी..”
“अरे येईल तो.. तु बाहेर थांबल्याने लवकर येणारे का? फोन करुन विचार कुठे आहे…”
“अर्ध्या-तासापुर्वी केला होता फोन.. जस्ट रतीच्या घराजवळ पोहोचतच होता तो तिला पिक-अप करायला..”
“म्हणजे ऑन-द-वे आहे.. येईल मग तो चल तु आत..”, असं म्हणुन राधा त्याला हाताला धरुन आतमध्ये घेऊन गेली.
दोघांना आत आलेले बघताच सगळ्यांनी टाळ्यांचा कडकडाट केला..
“हिअर कम्स द लव्ह-कपल…”
“डिजे.. मस्त रोमॅंन्टीक सॉंग लाव एखादं..”
“कम-ऑन राधा.. वुई वॉंन्ट बोथ ऑफ़ यु ऑन द फ़्लोअर…”
डिजे ने पेप्पी सॉंग बदलुन शांत गाणं चालु केलं तस कबीरने राधाचा हात धरला आणि दोघं जण डिस्कवर नाचण्यासाठी उतरले. मंद संगीताला साजेशी लाईट्ची योजना मंद करण्यात आली. ए/सीचे तापमान आणखी खाली उतरवले गेले.
कबीरने राधाच्या कमरेखाली हात धरुन तिला जवळ घेतले आणि दोघंही जण त्या मदहोश करणार्याो संगीताच्या चालावर नृत्य करण्यात मशगुल झाले. हळु हळु बाकीची लोकं ही त्यांच्या जोडीदाराला घेऊन नृत्यात सामील झाली.
राधाचं लक्ष विचलीत झालं ते कबीरची तिच्याभोवतीची पकड किंचीतशी सैल झाली ते जाणवुन. तिने कबीरकडे बघीतलं.. कबीरचं तिच्याकडे लक्ष नव्हते, तो दाराकडे बघत होता. राधाने वळुन मागे बघीतलं.. दारात रोहन आणि मोनिकाबरोबर रती उभी होती.
कबीरने तिघांना बघुन हात केला आणि मग तो आणि राधा त्या तिघांजवळ गेले.
“तुमच्या दोघांचं खूप खूप अभिनंदन..”, रती चेहर्यालवर नेहमीचं हास्य आणत म्हणाली..
“थँक्स रती फ़ॉर कमींग..”, कबीर
“माय प्लेझर… यु गाईज कॅरी ऑन.. आम्ही बसतो इकडे..”, रती कोपर्यावतल्या सोफ़्याकडे हात करत म्हणाली..
“व्हॉट बसतो.. चला .. डान्स करु..”, राधा रतीला ओढत म्हणाली..
“अं. नको.. सगळे कपल्संच आहेत.. मी एकटी काय करु..”, रती डान्स-फ़्लोअरकडे बघत म्हणाली…
“ओह.. मग मोनिका-रोहन.. तुम्ही तरी चला…”, राधा
“नको.. आम्ही थांबतो रती जवळ.. यु कॅरी ऑन..”, रोहन म्हणाला
“अरे. इट्स ओके.. खरंच.. आय् एम फ़ाईन.. जा तुम्ही..”, रोहन आणि मोनिकाला ढकलंत रती म्हणाली..
रतीला एकटीला सोडून जायला कबीरही काहीसा अनत्सुकच होता, पण त्याला राधाबरोबर काही बोलता येईना. शेवटी काहीश्या जबरदस्तीनेच रोहन आणि मोनिका, राधा आणि कबीर बरोबर डान्स करायला गेले आणि रती कोपर्याडतल्या सोफ़्यावर बसली.
पाच एक मिनिटांचाच डान्स झाला असेल तोच राधाची बॉस, अवंतिका आली, तसं राधाने कबीरची तिच्याशी ओळख करुन दिली आणि तिला ड्रिंक्स वगैरे सर्व्ह करायला तिच्याबरोबर बार-काऊंटरला निघुन गेली.
कबीरने रती बसली होती तिकडे नजर टाकली.. रतीच्या शेजारच्या खुर्चीवर एक काळा ब्लेझर घातलेला सहा फुट उंच तरुण बसला होता.
कबीरने राधाकडे बघीतले.. ती अजुनही अवंतिकाबरोबर कोपर्या्त गप्पा मारण्यात मग्न होती.
कबीर तडक रती बसली होती तिकडे गेला..
“मी डिस्टर्ब तर नाही ना करत आहे?”, कबीर त्या तरुणाला उद्देशुन म्हणाला.
“ओह… नॉट अॅ ट ऑल..”, कबीरकडे बघुन तो तरुण म्हणाला आणि मग रतीला म्हणाला..”हे माझं कार्ड… कॉल मी समटाईम…”
“कोण होता तो?”, तो तरुण गेल्यावर कबीर म्हणाला..
“माहीत नाही..”, सहजतेनेच रती म्हणाली.. “मला एकटीला बसलेलं पाहुन डान्सला विचारायला आला होता..”
कबीरने पहील्यांदाच रतीला जवळुन पाहीले.
गडद लाल रंगाचा स्लिम-फ़िट वनपिस तिने घातला होता, टेबलावर सफ़ेद-पांढर्यास रंगाची महागडी टोट्टे बॅग ठेवली होती. केस, पिना लावुन एकाबाजुने मोकळे सोडले होते.
“वेगळीच दिसते आहेस तु खूप…”, रतीचा चेहरा निरखत कबीर म्हणाला..
“वेगळी म्हणजे?”
“म्हणजे तसं सांगता येणार नाही.. पण.. असा एक ग्लो आहे चेहर्यादवर तुझ्या.. मे बी.. तुझ्या त्या विपश्यनेचा इफ़ेक्ट असेल..”
“असेलही..”
“बाकी.. कशी आहेस?”
“मी मस्त एकदम… आल्या आल्या कामाला जुंपलं.. दहा दिवसांच राहीलं होतं न काम..”
“आय होप.. वुई आर स्टिल फ़्रेंड्स..”, काही क्षण शांततेत गेल्यावर हात पुढे करत कबीर म्हणाला..
“ऑफ़कोर्स..”, रतीने कबीरशी हात मिळवला.. तसा पुर्वीचाच तो करंट कबीरच्या नसा-नसांतुन वहावत गेला..
रतीचा धरलेला हात सोडुच नये असं त्याला वाटत होतं, पण राधा त्याला शोधत येताना दिसली तसा त्याने हात सोडुन दिला..
“मला खुप बोलायचंय तुझ्याशी.. का? आणि काय? माहीत नाही.. पण तु अशी दहा दिवस गायब होतीस ना, तेंव्हा मी खूप मिस्स केलं तुला..”, कबीर गडबडीत म्हणाला आणि मग मागे सोफ़्याला टेकुन बसला. थोड्याच वेळात राधा पण तेथे येऊन बसली..
“तु इथे आहेस होय.. तुला तिकडे शोधतेय मी..” असं म्हणुन तिने वेटरला खूण केली तसा वेटर टकीला शॉट्सने भरलेला एक ट्रे घेऊन आला..
राधाने तो ट्रे टेबलाच्या मध्यावर ठेवला आणि एक शॉट गटकुन टाकला…
“हम्म.. चालु करा.. कुणाची वाट बघताय…”, असं म्हणुन राधाने दुसराही शॉट उचलला..
“नो.. इट्स ओके.. आय डोंन्ट वॉंन्ट”, रती म्हणाली..
“का? घेत नाहीस?”
“नाही घेते ना.. आज नकोय…”
“ए.. चल नाटकं नको करुस.. घे….”, राधा हातातला शॉट पुढे करत रतीला म्हणाली..
“अगं नकोस असेल तिला.. दे मी घेतो..”, असं म्हणुन कबीरने तो शॉट घेतला…
थोड्याच वेळात रोहन आणि मोनिका सुध्दा त्यांच्याबरोबर येऊन बसले.. तो पर्यंत राधाने ५-६ शॉट्स संपवले होते..
“काय प्लॅन मग लग्नाचा..?”,रतीने विचारले..
“विशेष काही नाही.. साधंच करायचं असं मी तरी म्हणतेय.. रजीस्टर्ड.. आणि मग स्विझर्लंडला हनीमुन.. माझ्या्तर्फ़े कबीरला गिफ़्ट..”, कबीरच्या मांडीवर थोपटत राधा म्हणाली..
“वॉव.. दॅट्स ग्रेट…”, रती
राधाला एव्हाना दारु चढायला लागली होती..
“रती.. तसं कबीरला विचारलं आहे मी.. बट जस्ट वॉंन्ट्स टु चेक विथ यु अलसो.. मी आणि कबीर लग्न करतोय.. यु आर ओके विथ इट ना…?”
रतीने कबीरकडे बघीतलं आणि म्हणाली…”नाही.. आमच्यात तसं काही नाहीए.. हो ना कबीर?”
कबीरने तिची नजर चुकवली आणि आपलं लक्ष नाही असं दाखवलं..
“आणि तसंही.. कबीर तुझ्याशी लग्नाला तयार झालाय.. ह्याचाच अर्थ त्याचं तु्झ्यावरच प्रेम आहे माझ्यावर नाहीए.. नाही का?”
“येस्स.. कबीर लव्हज मी.. आय लव्ह हिम..” अडखळत राधा म्हणाली..
चौघांच्या तासभर गप्पा चालु होत्या. ह्या काळात रतीने अनेकदा कबीरला तिच्याकडे बघताना बघीतलं. दोघांची नजरानजर होताच कबीर नजर चुकवुन दुसरीकडे बघायचा, पण थोड्यावेळाने परत रती त्याला तिच्याकडे बघताना पकडायची.
एव्हाना.. बरीचशी लोकं पांगली होती.
अवंतिका.. राधाची बॉस तिला बाय करायला आली तेंव्हा राधाला धड उभं ही रहाता येत नव्हते..
कबीरचा हात धरुन ती कशीबशी उभी राहीली..
“थॅंक्स अवी फ़ॉर कमींग…”, अवंतिकाला मिठी मारत राधा म्हणाली..
“कबीर.. आय थिंक यु शुड ड्रॉप हर होम.. जास्तं झालंय तिला.. शी विल पास आऊट..”, हळुच अवंतिका कबीरला म्हणाली आणि मग राधाला ‘बाय’ करुन निघुन गेली.
“कबीर.. प्लिज वॉशरुमपर्यंत चल.. मला.. मला उलटी होतेय..” घश्यावरुन हात फ़िरवत राधा म्हणाली..
कबीरने तिला हाताला धरुन उभं केलं आणि तो तिला वॉशरुममध्ये घेऊन गेला..
“मला कळत नाही, कबीर ने काय बघीतलं हिच्यात.. गॉड ब्लेस देम..”, रोहन निराशेने डोकं हलवत म्हणाला..
“एनिवेज.. चला आपण खाऊन नि्घुयात का?”, रती सोफ़्यावरुन उठत म्हणाली…
तिच्या म्हणण्याला संमती देत रोहन आणि मोनिका सुध्दा उठले आणि बफ़ेमध्ये प्लेट घेऊन गेले.
थोड्यावेळाने कबीर आला आणि म्हणाला.. “हे गाईज.. मी राधाला घरी सोडुन परत येतो ओके..?”
“का रे? काय झालं?”, रोहन
“अरे.. तिला चक्कर करतेय.. मळमळतय खुप.. मी येतो पट्कन सोडुन ओके..वेट फ़ॉर मी..”, कबीर
“आणि तुझं जेवण? काही खाल्लंस का?”, रतीने विचारलं..
“अं.. नाही.. पण एनिवेज.. तुम्ही आहात ना?”, कबीर
“कबीर.. इट्स ऑलरेडी ११.. १२ पर्यंत आलास तर ठिके.. नाही तर नंतर भेटु .. खुप्पच लेट होईल रे..”, मोनिका म्हणाली..
“ओके नो वरीज.. बाय देन..”, असं म्हणुन कबीर निघुन गेला..
“वेडी आहे का ही राधा? म्हणजे आपण पण ड्रींक करतो, पण इतकं?”, मोनिका वैतागुन म्हणाली..
“तरी नशीब कबीरचे आई-बाबा नव्हते इथे..”, रोहन म्हणाला..
तिघांनी थोडं फ़ार खाल्लं आणि बाहेर पडले.
“काय करायचं? थांबायचं का कबिरसाठी? ११.४५ झालेत..”, रोहनने घड्याळात बघत विचारलं
“आय थिंक लेट्स गो.. मला नाही वाटत तो येईल इतक्यात तिला सोडुन..”, मोनिका म्हणाली.. “तु कशी आली आहेस रती?”
“ओला कॅब.. मी करते बुक.. येईल ५ मिनीटांत..”, रतीने आपला मोबाईल काढला आणि ओला-कॅबचे अॅलप उघडले..
“मोना, तु थांब हिच्याबरोबर, मी कार घेऊन येतो पार्कींगमधुन”, असं म्हणुन रोहन कार आणायला गेला..
“आहे कॅब?”, मोनिकाने विचारलं..
“२० मिनिट्स .. बट इट्स ओके.. मी आत थांबते..”, रती म्हणाली.. इतक्यात समोरुन कबीरची कार येऊन थांबली..
“सॉरी.. सॉरी.. मला उशीर झाला..”, गाडीतुन घाई-घाईने उतरत कबीर म्हणाला.. “चला आत चला.. निवांत बसु आता..”
तोच रोहनही पार्कींगमधुन कार घेऊन आला
“आम्ही निघतोय अॅमक्च्युअली..”, मोनिका म्हणाली..
“का? थांबाकी थोड्यावेळ..”, कबीर
“नाही जातो अरे..थोडं कामाचा पण बॅकलॉग आहे.. रात्री बसावं लागणार आहे..”, मोनिका म्हणाली..
“व्हॉट अबाऊट यु?”, रतीला कबीर म्हणाला..
“मी ओला-कॅब केलीए बुक.. येईलच ५-१० मिनिटांत..”, रती
“चलो बाय देन..”, मोनिका कारमध्ये बसत म्हणाली.. रोहननेही गाडीतुनच बाय केलं आणि दोघं निघुन गेले..
नक्की काय बोलायचं दोघांनाही सुचेना त्यामुळे, दोन मिनीटं कबीर आणि रती इकडे-तिकडे बघत उभे राहीले.
“कॅब येईपर्यंत एक-एक ड्रिंक्सचा राऊंड?”, कबीरने रतीला विचारलं..
“ड्रिंक्स.. नको.. डोकं भणभणलंय खरं ती गाणी, थंड ए/सी ने..”, रती म्हणाली…
“ओके.. मग कॉफ़ी घे, बरं वाटेल थोडं..”, कबीर..
“कॉफ़ी? इथे बारमध्ये?”, रती हसत हसत म्हणाली..
“हो.. तेही आहेच म्हणा.. स्टार-बक्सला जाऊ.. येतेस..”, कबीर आशेने रतीकडे बघत म्हणाला
“मी कॅब केलीए बुक अरे.. नंतर जाऊ कधीतरी..”, रती
“ए.. कॅबचं काय कौतुक आहे.. ती कॅन्सलही करता येते..”, कबीर
रती काहीच बोलली नाही..
“मी सोडतो तुला घरी..उशीर होणार असेल तर..”, कबीर
“नाही उशीरचा काही प्रॉब्लेम नाही.. आई-बाबा इंदोरलाच गेलेत लग्नाला, घरी कुणीच नाहीए..”, रती
“मग झालं तर.. कर कॅन्सल कर कॅब ..” कबिर
“ओके..पण मग कारने नाही.. चालत जाऊ स्टार-बक्सला ओके?”, रती
“अगं? ५ कि.मी. तरी असेल..”, कबीर..
रतीने डोळे मोठ्ठे करुन कबिरकडे बघीतलं..
“ओके.. ओके.. डन..”, कबीरने गाडी रस्त्याच्या कडेला निट लावली आणि तो रतीबरोबर चा्लत निघाला..
“रात्रीचा रस्ता कित्ती वेगळा वाटतो नै? दिवसभर नुसता गोंधळ, गाड्या.. पोल्युशन, माणसांची गर्दी.. आणि आत्ता बघ ना.. सगळं शांत, निर्जन..”, रती म्हणाली
“हो, खरंय…”, कबिर..
“आठवतं.. त्या दिवशी पिटर मला रस्त्यात सोडुन गेला होता.. मग तु आलास आणि नंतर आपण लॉंग-ड्राईव्हला गेलो होतो.. तेंव्हा पण असंच मस्त वाटत होतं नै..”, रती म्हणाली..
पण मग तिला अचानक लक्षात आलं तेंव्हाचा कबिर आणि आत्ताचा कबिर वेगळा आहे.. आता तो दुसरा कुणाचातरी झाला होता..
तिने विषय बदलला..
“सो.. शेवट मिळाला ना पुस्तकाचा? घे आता लिहायला पुढचा भाग.. माझ्यासारखे वाचक वाट बघत आहेत पुढच्या भागाची”, रती
कबिर अचानक हसायला लागला..
“का? काय झालं हसायला..?”, रतीने गोंधळुन विचारले
“यु वोन्ट बिलीव्ह.. राधा पण हेच म्हणाली होती..शेवट मिळाला ना पुस्तकाचा..”
“हो मग, बरोबरच आहे..”
“हम्म खरं आहे.. पण असा पुस्तकासाठी पर्फ़ेक्ट एन्डींग नाही वाटते”, कबिर
“का? ‘पर्फ़ेक्ट एन्डींग’च तर आहे की.. तुला जी आवडली.. जिच्यासाठी तु दर-दर भटकलास.. तिच्यासाठी वेडा-पिसा झालास.. ती तुला मिळाली.. अजुन वेगळा शेवट काय पाहीजे?”, रती
“हो पण बघ ना.. असं नाहीए की मीराला नायक आवडत नव्हता.. पण तरीही ती त्याला एकट्याला सोडुन निघुन जाते. का? कारण तिला स्वतःचं असं आयुष्य हवं असतं, आयुष्याकडुन तिच्या काही वेगळ्या अपेक्षा असतात.. आणि म्हणुनच तर पहीलं घर सोडुन ती आलेली असते नं. पुढे जेंव्हा त्यांची भेट होते.. तेंव्हा पण ती कन्फ़ेस करते की तिचं सुध्दा प्रेम आहे म्हणुन.. पण तेवढ्यापुरतंच.. तिला जायचंच नाहीए ह्या रिलेशनशीपध्ये पुढे.. मग अचानकच तिला साक्षात्कार होतो की तिला आयुष्यात कोणीतरी हवंय बरोबर.. आता ती तयार आहे अॅढडजस्टमेंट्स करायला.. पण कश्यावरुन तिचा निर्णय पुन्हा बदलणार नाही? कश्यावरुन ती पुन्हा निघुन जाणार नाही? कश्यावरुन दोघांच्या आयुष्यात अपेक्षीत असलेली अॅणडजस्टमेंट् फ़क्त नायकाच्याच वाट्याला येईल?” कबीर एकावर एक प्रश्न निर्माण करत होता..
“कबीर..”, रतीने कबीरला चालता चालता थांबवले.. “हे प्रश्न तुझ्या पुस्तकातल्या नायकाला पडलेत की पर्सनली तुला पडलेत?”
“कदाचीत दोघांनाही…”, रतीकडे बघत कबीर म्हणाला..
“कबीर.. आयुष्यात कुणीच पर्फ़ेक्ट नसतं.. हे तर पटतय नं तुला?”
“हम्म..”
“नात्यामध्ये अॅहडजस्टमेंट् असतेच.. असायलाच हवी.. मग ती त्याने करायची? का तिने करायची हा प्रश्न जर उपस्थीत होत असेल तर तो इगो आहे.. आणि इगो कुठल्याही रिलेशनला घातकच असतो..”
“मान्य.. पुर्ण मान्य.. पण म्हणुन फ़क्त एकच जण अॅीडजस्टमेंट् करत राहीला आणि दुसरा त्याचा गैरफ़ायदा घेत राहीला तर?”
“मग तु हे सगळं लग्न व्हायच्या आधीच का नाही क्लिअर करुन घेत? एकमेकांकडुन असलेल्या अपेक्षा जर आधीच समजुन घेतल्या तर ते बरं नाही होणार? हे जे काही प्रश्न तुला पडलेत तेच तु राधाला का नाही विचारलेस?”
“मला.. मला भिती वाटते?”
“काय?”, रती पुन्हा चालता चालता थांबली
“हो.. मला भिती वाटते..”, कबीर पुन्हा.. पण जरा स्पष्टपणे म्हणाला..
“कसली?”
“राधाची..”
“कमॉन कबीर.. अरे भिती काय वाटायची?”, डोळे मोठ्ठे करत रती म्हणाली..
“हो म्हणजे.. ह्यावरुन आमच्यात भांडणं झाली आणि ती मला सोडुन गेली तर?”
“कबीर.. अरे…”, रतीला पुढे काय बोलावं हेच सुचेना.. “अरे.. अश्या छोट्या छोट्या गोष्टींवरुन कोणी सोडुन जातं का कुणाला? आपलं सहजीवन आहे, एकमेकांमधले गैरसमज आधीच दुर करुन घ्यायला हवेत नं? का ते असे कुठेतरी अडगळीत दडवुन ठेवायचे.. न सोडवता..”
“बरोबर.. असं कुणी कुणाला सोडुन जाणार नाही .. पण राधा? तिची काही गॅरेंन्टीच नाही गं.. राधा म्हणजे ना अशी एक सुबक, नाजुक वस्तुसारखी आहे.. जी दुरुनच बरी वाटते.. हातात घेतली आणि तुटुन गेली तर अशी भिती वाटावी अशी..”
“अशक्य आहेस तु.. कसं व्हायचं तुझं..”, मान हलवत रती म्हणाली..
मान हलवताना, तिचे मोकळे सोडलेले केस एका खांद्यावरुन दुसर्याह खांद्यावर मोकळेपणाने हिंदकाळात होते.. तिच्या हातातले चंदेरी रंगाचे ब्रेसलेट केस सावरताना त्या काळ्याभोर केसांवर उठुन दिसत होते. तिचे गोरे गोरे पाय, नाजुक कंबर.. तिने लावलेल्या पर्फ़्युमचा सुगंध कबीरला मदहोश करत होता.
स्टार-बक्सचं दार उघडताच स्ट्रॉंग कॉफ़ीचा सुगध दोघांच्या नाकात शिरला.. दोघांनीही एकाचवेळी दीर्घ श्वास घेऊन तो सुगंध श्वासामध्ये भरुन घेतला.
दोघांनीही ऑर्डर दिली आणि मग बाहेरचा रस्ता दिसेल अश्या मोठ्या काचेपाशी कप घेऊन दोघंही बसले.
“रती…”, बराच वेळ शांततेत गेल्यावर कबीर म्हणाला..
“हम्म..”, कॉफ़ीचे घोट घेताघेता रती म्हणाली..
“एक विचारु?”
“विचार की..”
“डोंन्ट गेट मी रॉंग..ओके..”
“बापरे.. काय विचारणार आहेस असं?”
“त्या दिवशी.. तुझ्या घरी.. तुझ्या खोलीत.. तो एक मोमेंट होता.. तुला असं वाटत होतं की आपण दोघं…”
“हम्म..”, कबीरकडे न बघता रती म्हणाली..
“मग बोलली का नाहीस काही?”
“तु का नाही मला जवळ घेतलंस?”, रती कबीरच्या डोळ्यात बघत म्हणाली..
“मी.. मी कन्फ़्युज्ड होतो.. मलाच कळत नव्हतं मला कोण हवंय.. तु? का राधा?.. आणि मग मला असं वाटलं.. तेंव्हा आपण एकत्र आलो.. अन नंतर समजा मी आणि राधा एकत्र आलो.. तर तुला उगाच फ़सवलं असं होईल.. सो…”
रतीने कप खाली ठेवला आणि ती जोर-जोरात हसायला लागली…
“शट-अप रती.. हसायला काय झालं?”, कबीर चिडून म्हणाला
“फ़सवल्यासारखं काय होईल अरे…”, रतीला अजुनच जोरात हसायला आलं…
“हो मग.. मी तेंव्हा तुला मिठी मारली असती आणि नंतर…”
फ़िस्स… रती हसु दाबायचा प्रयत्न करत होती.. पण पुन्हा एकदा ती अजुनच जोरात हसायला लागली…
“खरंय हो कबीर तुझं.. उगाच मी तुझ्यावर फ़ौजदारी दावा वगैरे दा्खल केला असता.. मला मिठी मारल्याबद्दल कलम क्रमांक सो अॅतन्ड सो अंतर्गत जज-साब इसे कडी-सेक-कडी सजा दी जाये… अशक्य.. केवळ अशक्य..”, असं म्हणुन रती पुन्हा हसायला लागली
हसुन हसुन हसुन तिच्या डोळ्यातुन पाणी यायला लागले…
सहन होईना म्हणुन ती ख्रुचीतुन उठली आणि दारात जाऊन उभी राहीली…
“जस-साब..ध्यान से देखीये इस दरींदे को.. समाज मै दहशत मचाने वाला ये मासुम चेहरा एक दरींदे को छुपाए रख्खा है ।” रती स्वतःशीच बोलत होती.
