S
StoryPublisher
Guest
उनाड पाखरू-मराठी संभोग कथा
वेळ 1 जून 2000 सकाळी 10 वाजता एक पत्र आलं.सरकारच्या शिक्षण खात्याकडून.बी एड करून मला आज 2 महिने झाले होते.लहानपनांपासून अनाथ आश्रमात वाढलो.शिष्यवृत्ती वर शिक्षण घेतलं.वागणूक चांगली होती म्हणून शिक्षण पूर्ण झाल्यावर दोन महिने शिपाई म्हणून कमी पगारी हॉस्टेल ला काम केलं.पण शिक्षण आणि नोकरी यात खूप फरक होता.शिक्षक पदासाठी अर्ज केला होता त्याला आज उत्तर आलं होत.
मी विजय वय 23, उंच मजबूत बांधा साधारणपणे सावळा
बी ए बी एड पदवी प्राप्त एक आत्ताच रोजगारप्राप्त युवक
लहानपणी आई वडील आश्रमात सोडून गेले.तेव्हापासून अनाथ
मी लागलीच ज्या ठिकाणी माझी पोस्टिंग झाली तिथली माहिती काढली.काय करणार शिक्षक ना उत्सुकता नाही थांबवली गेली.आणि अपेक्षे प्रमाणे सरकारने अडगळीत फेकलं होत.पण मीही म्हटलं जाऊदे आई वडिलांनी तसही फेकलच होत.आत्ता शैक्षणिक गुणवत्तेच्या अनुसार नोकरी मिळालीय सुख मानून घेऊ.
जिथे नोकरी लागली होती तिथे वाहतूक सेवा यंत्रणा खूप कमी होत्या.एका नाक्यापर्यंत महामंडळाची बस जायची तिथून फटफटी होती ती गावात न्यायची.गावात 1 ते 10 पर्यंत शाळा असली तरी मुलं 1 ते 4 पर्यंत एवढी ही नव्हती
जवळ जवळ 100 ते 150 मुलं पूर्ण 7 वर्गात त्यात काही तर खूपच वयीन होते.वर्षोनुवर्षे एकाच वर्गात.मला त्या शाळेचा आराखडा बघूनच चिंता वाटायला लागली.शाळेत 1 मुखध्यापिक 3 शिक्षक त्यात 1 त्रासून सोडून गेला म्हणून माझी नियुक्ती।मुख्याध्यापिका आणि दोन्ही शिक्षक स्थानिक होते.जो सोडून गेला तो बदली वाला होता म्हणून टिकू नाही शकला आणि ही मागील दोन वर्षात दुसरी वेळ की बाह्य गावातील शिक्षक टिकत नव्हता.
मी सकाळी मुबलक समान घेऊन निघालो बस पकडली आणि नाक्यावर पोहचेपर्यंत रात्र झाली.तिथे एक टपरी होती.त्यात एक अपंग काका आणि त्यांची बायको होती।मी त्यांना विचारपूस केली की इथून माझ्या पत्यापर्यंत जाई पर्यंत काही वाहन व्यवस्था.
काकी: अरे पोरा इथून नाही भेटणार तुला आत्ता काही।उद्या सकाळी भेटेल टमटम!!
मी खूपच निराश झालो.त्या नाक्यावर फक्त एक बस थांबा आणि त्याला लागून एक टपरी होती.मी त्या बस थांब्याच्या बाकड्यावर बसलो.काहीवेळाने ते काका जे बाहेर बसले होते ते आत गेले.बहुतेक त्यांचं घर ही तेच असेल।थोड्या वेळाने त्यांची बायको,त्या काकी बाहेर आल्या.
मी आपला स्ट्रीट लाईट च्या प्रकाशात कशी बशी एक कादंबरी वाचत होतो.मला जास्त अभ्यासू समजू नका."झवाडी मैना"हे त्या कादंबरीचं नाव.कॉलेजमध्ये असले कांड करण्यात वेळ गेला नाहीतर डी एड पण झालो असतो.झवायच्या पोरींची सोया व्हायच्या म्हणून वॉर्डन ने कामावर ठेवलं होत.तस मनावर खूप ताबा होता माझ्या म्हणून समाजात सभ्य म्हणून नावलौकिक!!
मी मनसोक्त पुस्तक वाचत होतो.वासना भडकल्या होत्या पण तेवढा ताबा होता.लवडा हलवायचा विचार केला पण कशाला चारित्र्याच्या चिंध्या करायच्या म्हणून गप्प वाचून वासना भागवत होतो.पण मधेच त्या काकीनी आवाज दिला
काकी:काय रे कुठून आला म्हणायचं?
मी एका शब्दात उत्तर देऊन मोकळं झालो.
मला वाटलं त्या काकी शांत राहतील माझ्या खेसकट उत्तराने पण त्यांनी आपली बकबक काही बंद केली नाही.
काकी:इकडं कस काय आला तुम्ही
मी:ते नवीन शिक्षक म्हणून नेमणूक झालीय इथे म्हणून आलोय.
काकी:किती वेळ इथे बसून राहणार या आत या।
मी: नको मी बरा आहे इथे।
काकी:मास्तर शहर नाहीय हे गाव हाय हे,रात्री सरपटणारे प्राणी फिरतात,चला या आत जेवण लावते।
मास्तर शब्द आयकून गावात आल्यासारखे वाटलं.मला आत जायला काही हरकत नव्हती पण गावात एवढ्या रात्री एखाद्या बाईच्या घरात जाण म्हणजे लोक नाव ठेवतात.पण आत्ता काही उपाय पन नव्हता.कारण तिच्या सरपटणाऱ्या प्राण्यांच्या म्हणण्यात तथ्य होत.
घर लहान होत ,एक हॉल,एक रूम आणि एक किचन.गावात एवढं घर साहजिक होत.मी घरात गेलो तेव्हा तिचा नवरा छोट्याश्या पलंगावर झोपला होता.मी त्यांना नमस्ते केलं.
काका:या पावन बसा!
काकी:बसा काय जेऊन घ्या.वाढलंय जेवण,चला.
मी आत किचन मध्ये गेलो.जेवणाचा भारी बेत होता.भरपूर दिवसांनी लज्जतदार जेवण जेवत होतो.त्या आनंदात डोळ्यातून पाणी आलं.
काकी:काय झालं मास्तर तिखट लागलं का?
मी:नाही,जेवण एकदम भारी झालंय.
काकी:मग डोळ्यातून पाणी??
मी:ते भरपूर दिवसाने घरच्यासारखं जेवण जेवतोय.
जेवण संपल्यावर मी काकांजवळ येऊन बसलो.घरातलं काम संपून काही वेळेने काकीपन येऊन तिथे बसली.
मी:काका गाव एवढं लांब आणि तुम्ही इकडे दोघे एकटे.का?
काकी काहीतरी बोलेल त्या आधी:अरे मी जन्मतः चायवाला नाहीय.मी पहिल्यांदा पोस्टमास्टर होतो,काही वर्षांपूर्वी अपघात झाला तेव्हा सरकारने कर्मचारी कोट्यातून ही जमीन दिली.आत्ता इथे या व्यवसाय शिवाय काय करणार.
मला त्यांच्या बोलण्यात काहीतरी खटकत होत.पण मला त्यांच्या वयक्तिक जीवनात मला काही रस नव्हता.
मी:धन्यवाद,तुम्ही एवढी मदत केली एवढ्या प्रेमाने जेवायला दिल.
काका:अरे धन्यवाद कशाला,कर्तव्य हाय आमचं.जा आत्ता झोपा आत मधी.
मी:मी आतमध्ये,कशाला?नको इथेच खाली झोपतो.
काकी:काय मास्तर लाजवताय का?पावन आहात आमचं तेवढा आदर द्यायला हवा.इथं पंखा नाही आत आहे चला अंथरून लावलंय.
मी माझे सामान आत खोलीत कोनात ठेवले.रूम जास्त मोठी नव्हती आणि त्यात सामान भरलं होत.बाहेर हॉल मध्ये पण चाय गाडीच सामान होत.पण पंखा ह्याच खोलीत होता.आणि गादी वाला पलंग पण होता.मी अंग टाकून कादंबरी वाचत होतो.सवय झाली होती मला.पूर्णपणे मग्न झालो होतो त्या मग्नतेत लवडा बाहेर काढून हलवत होतो.आत्ता बिन लग्नाचा बिन प्रियसी वाला पोरगा अजून काय करणार!!?मी एक एक पान परतावत होतो.एक वेळ अशी आली की एका पानावर पूर्णपणे नग्न बायकांचे फोटो होते.मी त्यांना बघून नेत्र सुख घेणारच होतो की काहीतरी पडल्याचा आवाज आला.
मागे त्या काकी उभ्या होत्या.मी विसरलोच की दरवाजा बंद झाला नव्हता.मी घाईत उभा राहिलो.मला ध्यानात नाही आलं की मी पेंट ढिली केली होती आणि जस उभा राहिलो पेंट खाली आली.मी पुस्तकाने लवडा लपवू लागलो.
मी:सॉरी काकी ते!!!!
काकी काहीच बोलत नव्हत्या.फक्त लवड्यावर त्यांची नजर टकटक करत होती.मला त्या गोष्टीच नवल आणि आनंद ही वाटत होता.मी ही वेळ गमावू इच्छित न्हवतो.मी पुढे सरसावलो,बाहेर झाकून बघितलं तर काका झोपले होते.मी यावेळी दरवाजा घट्ट लावला.
काकी:अरे मास्तर काय करताय,मला जाऊद्या बाहेर.
मी त्यांचा हात पकडला.
काकी:मास्तर हे काय करताय,सोडा जाऊद्या.हे शोभा नाही देत.
मी काही ऐकायच्या परिस्थितीत नव्हतो,मी हातात घेतलेला तिचा हाथ लवड्यावर ठेवला.तिचे हाथ कापत होते.मी स्वर्ग सुख घेत होतो.तिच्या तोंडातून आता शब्द फुटत नव्हते.मी तिला पलंगावर नेलं.तिला पलंगावर बसवलं.तिच्या हातात माझा लवडा अजून तसाच होता.मी तिच्या हातावर दाब देऊन तिच्या हातातूनच लवडा खाली वर करून हलवू लागलो.ह्यावेळी तिने हाथ खाली खेचला आणि तिथून उठून जाऊ लागली.मी तिला दोन्ही हातानी धरलं आणि मिठी मारली.
काकी:मास्तर हे काय करताय,हे बरोबर नाहीय.
मी:का?का बरोबर नाहीय?
काकी:अहो हे कस शक्य आहे.नको असलं काही.
मी :पाहुण्यांना असे आदर सत्कार देतात का?
काकी:अहो पण मी लग्न झालेली आहे तुमच्या आई च्या वयाची आहे,बाहेर नवरा आहे माझा.
मी:हो मग काय झालं,आई असली असती तरीही हेच केलं असत मी,आणि नवरा तुम्हाला हे सुख देतो का?
काकी:काय म्हणायचंय तुम्हाला??
मी:अहो तुमची पुच्ची उपाशी आहे हे समजलंय मला,तुम्हीही तुमच्या मनाची समजूत घालत बसू नका,आता वेळ साधून आलीय तर कशाला माघार घेताय.
माझ्या तोंडून पुच्ची आयकून त्या बावरल्या.काही बोलायच्या आधी त्यांना पलंगावर झोपवलं आणि कमरेपर्यंत साडी खाली खेचली.त्या विरोध करत नव्हत्या,त्यांनी डोळे झाकून घेतले होते.
मी:काकी डोळे कशाला झाकताय,उघडा बघू.
काकी:मास्तर मी अस कधी केलं नाही हो,नवऱ्याला तोंड कशी दाखवू मी.
मी:काय अस केलं नव्हतं?
काकी:हेजे आत्ता आपण करतोय,आजपर्यंत ह्यांच्या शिवाय कोणासोबत झोपले नाही मी.
मी:आता झोपा ना,काही वेळा आयुष्यात नवीन गोष्टी करून पहाव्यात.
काकी:पण हे कस काय,हे आले,याना समजलं तर?!!?
मी:ह्यांनी शेवटचं कधी झवल तुम्हाला.
काकी गप्प झाल्या त्यांच्या त्या शांततेत त्यांची भूक मला जाणवत होती.मी त्यांच्या ओठावर ओठ ठेऊन रस पिऊ लागलो.त्यांच्या पूर्ण चेहऱ्याचा चुंबन घेऊ लागलो.त्यांचा ब्लाउज खोलुन मोठं मोठाले दूध दाबू लागलो.काकी फक्त आह आह करून चित्कार टाकत होत्या.मी त्यांना पूर्ण नागडा केलं आणि स्वतःही सगळे कपडे काढून टाकले.काकी वयाने खूप मोठ्या आणि अंगानं खूप जाड होत्या.पोट एवढं होत की पुच्ची ढाकली गेली होती.मी त्यांची ढुंगण फाकवली तस पुच्ची ची लाल धार दिसली.मी बोट घुसवून पुच्चीला झवू लागलो.
काकी:आह आह हळू आह आह
मी:अरे फक्त बोट घातलीय लवडा अजून नाही घातलाय.
मी जास्त वेळ न घालवता लवडा पुच्चीत ठोसला आणि धक्का दिला.
काकी:आ आअअअअअअ अरे देवा आआ मेली मी फाडली माझी पुच्ची भडव्या तुझ्या बुल्याच्या आईचा दाना आह दमान घे आह.
मला त्यांच्या तोंडून बाहेर पडणाऱ्या शिव्या अजून प्रोत्साहित करत होत्या.मी आपला ठोकठोकीचा कार्यक्रम चालू ठेवला.पन माझ्या अपेक्षेप्रमाणे तो लवकर संपला आणि नशिबाने काकी आधीच गळून पडली होती नाहीतर इज्जतीच्या चिंध्या गोळा कराव्या लागल्या असत्या.ती उठून साडी घालत होती.
मी:काय काकी कसा वाटला बुल्ला!!!!
काकी:लय दमदार हाय पण जरा वय बघून पुच्चीत घालत जा एवढा तगडा बुल्ला 45 वर्षाची पुच्ची कशी झेलपुन घेईल र.
एवढं बोलून ती निघत होती.पण माझं मन भरलं नव्हतं.मी तिचा हाथ पकडला आणि पुन्हा पलंगावर खेचलं.
काकी:अरे आत्ता काय??ठोकली ना पुच्ची!!गळवल न बुल्ल्याच पाणी!!आत्ता काय पाहिजे!!??
मी तिच्या ब्लाउज वरूनच तिचे दुधाचे गोळे मोठ्याने दाबू लागलो कुस्करु लागलो.
काकी:अरे हो हळू आत्ता दूध नाही येत त्यातून आणि सोड आत्ता मला उद्या लवकर उठून टपरी खोलायची आहे चल हो बाजूला!!
मी पेंटमधून पैसे काढले आणि तिच्या हातात ठेवले.
काकी:आत्ता हे कसले पैसे?तुला काय रांड वाटली मी!!!?
मी:तस नाहीय पण फुकट करून घेणं मला पटत नाही,झवायचे नाहीत पण एकदिवस आसरा दिला त्याची भेट समज,ठिकय.
ती हसून बाहेर गेली.मीही झोपी गेलो.सकाळी तिनेच उठवलं काका माझ्या आधी तयार होऊन गल्ल्यावर बसले होते.दोघांना धन्यवाद देऊन मी निघालो पन जाताना काका बोलले ती गोष्ट मला खटकू लागली
"इथे आपले आपणच,दुसऱ्याच्या फाटक्यात पाय नको टाकू आणि शाळेबाहेरच्या गोष्टीत लक्ष नको टाकू,जिवंत राहशील"
सकाळी भेटलेल्या टमटम मधून मी ठरलेल्या ठिकाणी पोहोचलो.उतरल्या उतरल्या समोर मंदिर दिसलं.काकीकडून अंघोळ करून आलेलो त्यामुळे मी सरळ मंदिरात घुसलो.दर्शन घेऊन झाल्यावर पुजारी प्रसाद द्यायला माझ्या जवळ आले.
पुजारी:हे घ्या प्रसाद!तुम्ही कोण?नवीन दिसतंय गावात.
मी:हो!शाळेत नवीन शिक्षक म्हणून आलोय बदली होऊन.
पुजारी:हमम नवीन आहात,सांभाळून.पहिलं पाटलांच्या वाड्यावर मस्तक टेकवून या नाहीतर प्रकोप व्हयचा।
मी:पाटील?!!मला कस भेटेल त्यांचं घर!सॉरी वाडा.
पुजारी:हो तेही खरच आहे म्हणा! निधी जा बघू मास्तरांना पाटलांच्या वाड्यावर घेऊन.बर का मास्टर ही निधी,माझी मुलगी.
मी:अच्छा हो का,बर बर.
पुजाऱ्यांच्या मुलीसोबत मी पाटलांच्या वाड्यावर गेलो.वाडा खूप मोठा होता.माणसांची वर्दळ सुद्धा होती.प्रमुख दरवाज्यावर एक झोपाळा होता त्यावर एक वृद्धवयीन बाई सुपारी फोडत बसली होती.मला गेट पर्यंत सोडून निधी मागे परतली.
वेळ 1 जून 2000 सकाळी 10 वाजता एक पत्र आलं.सरकारच्या शिक्षण खात्याकडून.बी एड करून मला आज 2 महिने झाले होते.लहानपनांपासून अनाथ आश्रमात वाढलो.शिष्यवृत्ती वर शिक्षण घेतलं.वागणूक चांगली होती म्हणून शिक्षण पूर्ण झाल्यावर दोन महिने शिपाई म्हणून कमी पगारी हॉस्टेल ला काम केलं.पण शिक्षण आणि नोकरी यात खूप फरक होता.शिक्षक पदासाठी अर्ज केला होता त्याला आज उत्तर आलं होत.
मी विजय वय 23, उंच मजबूत बांधा साधारणपणे सावळा
बी ए बी एड पदवी प्राप्त एक आत्ताच रोजगारप्राप्त युवक
लहानपणी आई वडील आश्रमात सोडून गेले.तेव्हापासून अनाथ
मी लागलीच ज्या ठिकाणी माझी पोस्टिंग झाली तिथली माहिती काढली.काय करणार शिक्षक ना उत्सुकता नाही थांबवली गेली.आणि अपेक्षे प्रमाणे सरकारने अडगळीत फेकलं होत.पण मीही म्हटलं जाऊदे आई वडिलांनी तसही फेकलच होत.आत्ता शैक्षणिक गुणवत्तेच्या अनुसार नोकरी मिळालीय सुख मानून घेऊ.
जिथे नोकरी लागली होती तिथे वाहतूक सेवा यंत्रणा खूप कमी होत्या.एका नाक्यापर्यंत महामंडळाची बस जायची तिथून फटफटी होती ती गावात न्यायची.गावात 1 ते 10 पर्यंत शाळा असली तरी मुलं 1 ते 4 पर्यंत एवढी ही नव्हती
जवळ जवळ 100 ते 150 मुलं पूर्ण 7 वर्गात त्यात काही तर खूपच वयीन होते.वर्षोनुवर्षे एकाच वर्गात.मला त्या शाळेचा आराखडा बघूनच चिंता वाटायला लागली.शाळेत 1 मुखध्यापिक 3 शिक्षक त्यात 1 त्रासून सोडून गेला म्हणून माझी नियुक्ती।मुख्याध्यापिका आणि दोन्ही शिक्षक स्थानिक होते.जो सोडून गेला तो बदली वाला होता म्हणून टिकू नाही शकला आणि ही मागील दोन वर्षात दुसरी वेळ की बाह्य गावातील शिक्षक टिकत नव्हता.
मी सकाळी मुबलक समान घेऊन निघालो बस पकडली आणि नाक्यावर पोहचेपर्यंत रात्र झाली.तिथे एक टपरी होती.त्यात एक अपंग काका आणि त्यांची बायको होती।मी त्यांना विचारपूस केली की इथून माझ्या पत्यापर्यंत जाई पर्यंत काही वाहन व्यवस्था.
काकी: अरे पोरा इथून नाही भेटणार तुला आत्ता काही।उद्या सकाळी भेटेल टमटम!!
मी खूपच निराश झालो.त्या नाक्यावर फक्त एक बस थांबा आणि त्याला लागून एक टपरी होती.मी त्या बस थांब्याच्या बाकड्यावर बसलो.काहीवेळाने ते काका जे बाहेर बसले होते ते आत गेले.बहुतेक त्यांचं घर ही तेच असेल।थोड्या वेळाने त्यांची बायको,त्या काकी बाहेर आल्या.
मी आपला स्ट्रीट लाईट च्या प्रकाशात कशी बशी एक कादंबरी वाचत होतो.मला जास्त अभ्यासू समजू नका."झवाडी मैना"हे त्या कादंबरीचं नाव.कॉलेजमध्ये असले कांड करण्यात वेळ गेला नाहीतर डी एड पण झालो असतो.झवायच्या पोरींची सोया व्हायच्या म्हणून वॉर्डन ने कामावर ठेवलं होत.तस मनावर खूप ताबा होता माझ्या म्हणून समाजात सभ्य म्हणून नावलौकिक!!
मी मनसोक्त पुस्तक वाचत होतो.वासना भडकल्या होत्या पण तेवढा ताबा होता.लवडा हलवायचा विचार केला पण कशाला चारित्र्याच्या चिंध्या करायच्या म्हणून गप्प वाचून वासना भागवत होतो.पण मधेच त्या काकीनी आवाज दिला
काकी:काय रे कुठून आला म्हणायचं?
मी एका शब्दात उत्तर देऊन मोकळं झालो.
मला वाटलं त्या काकी शांत राहतील माझ्या खेसकट उत्तराने पण त्यांनी आपली बकबक काही बंद केली नाही.
काकी:इकडं कस काय आला तुम्ही
मी:ते नवीन शिक्षक म्हणून नेमणूक झालीय इथे म्हणून आलोय.
काकी:किती वेळ इथे बसून राहणार या आत या।
मी: नको मी बरा आहे इथे।
काकी:मास्तर शहर नाहीय हे गाव हाय हे,रात्री सरपटणारे प्राणी फिरतात,चला या आत जेवण लावते।
मास्तर शब्द आयकून गावात आल्यासारखे वाटलं.मला आत जायला काही हरकत नव्हती पण गावात एवढ्या रात्री एखाद्या बाईच्या घरात जाण म्हणजे लोक नाव ठेवतात.पण आत्ता काही उपाय पन नव्हता.कारण तिच्या सरपटणाऱ्या प्राण्यांच्या म्हणण्यात तथ्य होत.
घर लहान होत ,एक हॉल,एक रूम आणि एक किचन.गावात एवढं घर साहजिक होत.मी घरात गेलो तेव्हा तिचा नवरा छोट्याश्या पलंगावर झोपला होता.मी त्यांना नमस्ते केलं.
काका:या पावन बसा!
काकी:बसा काय जेऊन घ्या.वाढलंय जेवण,चला.
मी आत किचन मध्ये गेलो.जेवणाचा भारी बेत होता.भरपूर दिवसांनी लज्जतदार जेवण जेवत होतो.त्या आनंदात डोळ्यातून पाणी आलं.
काकी:काय झालं मास्तर तिखट लागलं का?
मी:नाही,जेवण एकदम भारी झालंय.
काकी:मग डोळ्यातून पाणी??
मी:ते भरपूर दिवसाने घरच्यासारखं जेवण जेवतोय.
जेवण संपल्यावर मी काकांजवळ येऊन बसलो.घरातलं काम संपून काही वेळेने काकीपन येऊन तिथे बसली.
मी:काका गाव एवढं लांब आणि तुम्ही इकडे दोघे एकटे.का?
काकी काहीतरी बोलेल त्या आधी:अरे मी जन्मतः चायवाला नाहीय.मी पहिल्यांदा पोस्टमास्टर होतो,काही वर्षांपूर्वी अपघात झाला तेव्हा सरकारने कर्मचारी कोट्यातून ही जमीन दिली.आत्ता इथे या व्यवसाय शिवाय काय करणार.
मला त्यांच्या बोलण्यात काहीतरी खटकत होत.पण मला त्यांच्या वयक्तिक जीवनात मला काही रस नव्हता.
मी:धन्यवाद,तुम्ही एवढी मदत केली एवढ्या प्रेमाने जेवायला दिल.
काका:अरे धन्यवाद कशाला,कर्तव्य हाय आमचं.जा आत्ता झोपा आत मधी.
मी:मी आतमध्ये,कशाला?नको इथेच खाली झोपतो.
काकी:काय मास्तर लाजवताय का?पावन आहात आमचं तेवढा आदर द्यायला हवा.इथं पंखा नाही आत आहे चला अंथरून लावलंय.
मी माझे सामान आत खोलीत कोनात ठेवले.रूम जास्त मोठी नव्हती आणि त्यात सामान भरलं होत.बाहेर हॉल मध्ये पण चाय गाडीच सामान होत.पण पंखा ह्याच खोलीत होता.आणि गादी वाला पलंग पण होता.मी अंग टाकून कादंबरी वाचत होतो.सवय झाली होती मला.पूर्णपणे मग्न झालो होतो त्या मग्नतेत लवडा बाहेर काढून हलवत होतो.आत्ता बिन लग्नाचा बिन प्रियसी वाला पोरगा अजून काय करणार!!?मी एक एक पान परतावत होतो.एक वेळ अशी आली की एका पानावर पूर्णपणे नग्न बायकांचे फोटो होते.मी त्यांना बघून नेत्र सुख घेणारच होतो की काहीतरी पडल्याचा आवाज आला.
मागे त्या काकी उभ्या होत्या.मी विसरलोच की दरवाजा बंद झाला नव्हता.मी घाईत उभा राहिलो.मला ध्यानात नाही आलं की मी पेंट ढिली केली होती आणि जस उभा राहिलो पेंट खाली आली.मी पुस्तकाने लवडा लपवू लागलो.
मी:सॉरी काकी ते!!!!
काकी काहीच बोलत नव्हत्या.फक्त लवड्यावर त्यांची नजर टकटक करत होती.मला त्या गोष्टीच नवल आणि आनंद ही वाटत होता.मी ही वेळ गमावू इच्छित न्हवतो.मी पुढे सरसावलो,बाहेर झाकून बघितलं तर काका झोपले होते.मी यावेळी दरवाजा घट्ट लावला.
काकी:अरे मास्तर काय करताय,मला जाऊद्या बाहेर.
मी त्यांचा हात पकडला.
काकी:मास्तर हे काय करताय,सोडा जाऊद्या.हे शोभा नाही देत.
मी काही ऐकायच्या परिस्थितीत नव्हतो,मी हातात घेतलेला तिचा हाथ लवड्यावर ठेवला.तिचे हाथ कापत होते.मी स्वर्ग सुख घेत होतो.तिच्या तोंडातून आता शब्द फुटत नव्हते.मी तिला पलंगावर नेलं.तिला पलंगावर बसवलं.तिच्या हातात माझा लवडा अजून तसाच होता.मी तिच्या हातावर दाब देऊन तिच्या हातातूनच लवडा खाली वर करून हलवू लागलो.ह्यावेळी तिने हाथ खाली खेचला आणि तिथून उठून जाऊ लागली.मी तिला दोन्ही हातानी धरलं आणि मिठी मारली.
काकी:मास्तर हे काय करताय,हे बरोबर नाहीय.
मी:का?का बरोबर नाहीय?
काकी:अहो हे कस शक्य आहे.नको असलं काही.
मी :पाहुण्यांना असे आदर सत्कार देतात का?
काकी:अहो पण मी लग्न झालेली आहे तुमच्या आई च्या वयाची आहे,बाहेर नवरा आहे माझा.
मी:हो मग काय झालं,आई असली असती तरीही हेच केलं असत मी,आणि नवरा तुम्हाला हे सुख देतो का?
काकी:काय म्हणायचंय तुम्हाला??
मी:अहो तुमची पुच्ची उपाशी आहे हे समजलंय मला,तुम्हीही तुमच्या मनाची समजूत घालत बसू नका,आता वेळ साधून आलीय तर कशाला माघार घेताय.
माझ्या तोंडून पुच्ची आयकून त्या बावरल्या.काही बोलायच्या आधी त्यांना पलंगावर झोपवलं आणि कमरेपर्यंत साडी खाली खेचली.त्या विरोध करत नव्हत्या,त्यांनी डोळे झाकून घेतले होते.
मी:काकी डोळे कशाला झाकताय,उघडा बघू.
काकी:मास्तर मी अस कधी केलं नाही हो,नवऱ्याला तोंड कशी दाखवू मी.
मी:काय अस केलं नव्हतं?
काकी:हेजे आत्ता आपण करतोय,आजपर्यंत ह्यांच्या शिवाय कोणासोबत झोपले नाही मी.
मी:आता झोपा ना,काही वेळा आयुष्यात नवीन गोष्टी करून पहाव्यात.
काकी:पण हे कस काय,हे आले,याना समजलं तर?!!?
मी:ह्यांनी शेवटचं कधी झवल तुम्हाला.
काकी गप्प झाल्या त्यांच्या त्या शांततेत त्यांची भूक मला जाणवत होती.मी त्यांच्या ओठावर ओठ ठेऊन रस पिऊ लागलो.त्यांच्या पूर्ण चेहऱ्याचा चुंबन घेऊ लागलो.त्यांचा ब्लाउज खोलुन मोठं मोठाले दूध दाबू लागलो.काकी फक्त आह आह करून चित्कार टाकत होत्या.मी त्यांना पूर्ण नागडा केलं आणि स्वतःही सगळे कपडे काढून टाकले.काकी वयाने खूप मोठ्या आणि अंगानं खूप जाड होत्या.पोट एवढं होत की पुच्ची ढाकली गेली होती.मी त्यांची ढुंगण फाकवली तस पुच्ची ची लाल धार दिसली.मी बोट घुसवून पुच्चीला झवू लागलो.
काकी:आह आह हळू आह आह
मी:अरे फक्त बोट घातलीय लवडा अजून नाही घातलाय.
मी जास्त वेळ न घालवता लवडा पुच्चीत ठोसला आणि धक्का दिला.
काकी:आ आअअअअअअ अरे देवा आआ मेली मी फाडली माझी पुच्ची भडव्या तुझ्या बुल्याच्या आईचा दाना आह दमान घे आह.
मला त्यांच्या तोंडून बाहेर पडणाऱ्या शिव्या अजून प्रोत्साहित करत होत्या.मी आपला ठोकठोकीचा कार्यक्रम चालू ठेवला.पन माझ्या अपेक्षेप्रमाणे तो लवकर संपला आणि नशिबाने काकी आधीच गळून पडली होती नाहीतर इज्जतीच्या चिंध्या गोळा कराव्या लागल्या असत्या.ती उठून साडी घालत होती.
मी:काय काकी कसा वाटला बुल्ला!!!!
काकी:लय दमदार हाय पण जरा वय बघून पुच्चीत घालत जा एवढा तगडा बुल्ला 45 वर्षाची पुच्ची कशी झेलपुन घेईल र.
एवढं बोलून ती निघत होती.पण माझं मन भरलं नव्हतं.मी तिचा हाथ पकडला आणि पुन्हा पलंगावर खेचलं.
काकी:अरे आत्ता काय??ठोकली ना पुच्ची!!गळवल न बुल्ल्याच पाणी!!आत्ता काय पाहिजे!!??
मी तिच्या ब्लाउज वरूनच तिचे दुधाचे गोळे मोठ्याने दाबू लागलो कुस्करु लागलो.
काकी:अरे हो हळू आत्ता दूध नाही येत त्यातून आणि सोड आत्ता मला उद्या लवकर उठून टपरी खोलायची आहे चल हो बाजूला!!
मी पेंटमधून पैसे काढले आणि तिच्या हातात ठेवले.
काकी:आत्ता हे कसले पैसे?तुला काय रांड वाटली मी!!!?
मी:तस नाहीय पण फुकट करून घेणं मला पटत नाही,झवायचे नाहीत पण एकदिवस आसरा दिला त्याची भेट समज,ठिकय.
ती हसून बाहेर गेली.मीही झोपी गेलो.सकाळी तिनेच उठवलं काका माझ्या आधी तयार होऊन गल्ल्यावर बसले होते.दोघांना धन्यवाद देऊन मी निघालो पन जाताना काका बोलले ती गोष्ट मला खटकू लागली
"इथे आपले आपणच,दुसऱ्याच्या फाटक्यात पाय नको टाकू आणि शाळेबाहेरच्या गोष्टीत लक्ष नको टाकू,जिवंत राहशील"
सकाळी भेटलेल्या टमटम मधून मी ठरलेल्या ठिकाणी पोहोचलो.उतरल्या उतरल्या समोर मंदिर दिसलं.काकीकडून अंघोळ करून आलेलो त्यामुळे मी सरळ मंदिरात घुसलो.दर्शन घेऊन झाल्यावर पुजारी प्रसाद द्यायला माझ्या जवळ आले.
पुजारी:हे घ्या प्रसाद!तुम्ही कोण?नवीन दिसतंय गावात.
मी:हो!शाळेत नवीन शिक्षक म्हणून आलोय बदली होऊन.
पुजारी:हमम नवीन आहात,सांभाळून.पहिलं पाटलांच्या वाड्यावर मस्तक टेकवून या नाहीतर प्रकोप व्हयचा।
मी:पाटील?!!मला कस भेटेल त्यांचं घर!सॉरी वाडा.
पुजारी:हो तेही खरच आहे म्हणा! निधी जा बघू मास्तरांना पाटलांच्या वाड्यावर घेऊन.बर का मास्टर ही निधी,माझी मुलगी.
मी:अच्छा हो का,बर बर.
पुजाऱ्यांच्या मुलीसोबत मी पाटलांच्या वाड्यावर गेलो.वाडा खूप मोठा होता.माणसांची वर्दळ सुद्धा होती.प्रमुख दरवाज्यावर एक झोपाळा होता त्यावर एक वृद्धवयीन बाई सुपारी फोडत बसली होती.मला गेट पर्यंत सोडून निधी मागे परतली.
