S
StoryPublisher
Guest
एका भोकाचा कॅरम बोर्ड
भाग १ ते ३ - मूळ लेखक : झवाडा, स्वैर भाषांतर : सागर
भाग ४ व ५ - लेखक : सागर
*******
भाग १
मी पुण्याहून दुपारी एक वाजता निघालो. जूनचा महीना असल्याने आभाळ भरून आलेले होते. पावसाळा नुकतात सुरू झाला होता तेव्हा बोचरे वारे वहात होते. उन्हाळ्याने रापलेल्या गवताला नवी पालवी फुटत होती. प्रवास अगदी सुखद होता! मी बँकेच्या ऑडीटसाठी कोल्हापूरला निघालो होतो... माझा असिस्टंटही माझ्याबरोबर होता. मी एक सिनीअर चार्टर अकाऊंटंट आहे तेव्हा असे बाहेरगावच्या बँकेचे ऑडीट करायला मला जावे लागते.
माझे वय जेमतेम ४२ आहे आणि घरी मुसमुसलेली बायको आणि मुलें सोडून ६/७ दिवसांकरीता ऑफीसच्या कामाकरीता बाहेरगावी जाणे मला आवडत नाही पण सिनिअर असल्याने मी नाही सुद्धा म्हणू शकत नव्हतो. तेव्हा नाईलाजाने म्हणा मी बाहेरगावच्या ऑडीटींगसाठी जात असे. पण त्यातल्या त्यात मी कोल्हापूर शहर निवडत असे कारण माझी सासरवाडी कोल्हापूरला होती.
माझ्या सासरवाडीला माझ्या सासूबाई, माझा मेव्हणा, संतोष व त्याची बायको आहे. माझे सासरे ४ वर्षापुर्वीच वारले आणि त्यानंतर त्यांच्या कुटूंबाची थोडी जवाबदारी माझ्यावर आली. संतोषचे वय ३१ होते व तो माझ्या धाकट्या भावासारखाच होता. तो एका कंस्ट्रक्शन कंपनीमध्ये सर्वेअर होता. ३ वर्षापुर्वी संतोषचे लग्न झाले तेव्हा आम्हालाच पुढाकार घेवून त्याच्या लग्नाचे सगळे सोपस्कर पार पाडावे लागले.
आता जेव्हा मी कोल्हापूरला निघालो होतो तेव्हा मी माझ्या सासरवाडीला रहाणार होतो. पण माझ्या सासूबाई सध्या पुण्याला माझ्या घरी होत्या. माझे आईवडील माझ्या छोट्या भावाकडे मुंबईला गेले होते तेव्हा माझ्या बायकोच्या सोबतीला माझ्या सासूबाई माझ्याकडे आल्या होत्या. मी कोल्हापूरला सहाच्या दरम्यान पोहचलो. माझ्या असिस्टंटची एका लॉजमध्ये रहाण्याची व्यवस्था करून मी त्याला तेथेच सोडले आणि मग मी माझ्या सासरवाडीला सात वाजेपर्यंत पोहचलो.
माझ्या मेव्हण्याची बायको, सायलीने माझे स्वागत केले. तिचे वय २८ वर्षे होते. गोरा गोरा रंग, उंची जेमतेम सव्वा पाच फूट, वजन साधारण ४५ किलो असेल. तिची छाती अगदी बारीक होती. म्हणजे तिच्या कपड्यावरून अंदाज घेतला तर ती जवळ जवळ सपाट होती... एकदम 'कॅरमबोर्ड' सारखी... म्हणून मी तिला गंमतीने (मनातल्या मनात) 'एका भोकाचा कॅरमबोर्ड' म्हणत असे... पण जरी तिला छाती नव्हती तरी तिचे इतर अंग एकदम भरलेले होते. गोल चेहरा, गालावर पडणारी गोड खळी, काळेभोर केस त्यामुळे ती सेक्सी दिसायची.
माझा मेव्हणा, संतोष साधारण आठ वाजता ऑफिसवरून आला. नंतर मग आम्ही रात्रीचे जेवण केले व गप्पागोष्टी करत साधारण अकराच्या दरम्यान आम्ही झोपायला गेलो. दुसऱ्या दिवसापासून माझे रुटीन चालू झाले व मी सकाळी गेलो की एकदम रात्री परत येत असे. रात्री जेवायच्या वेळेला आणि नंतर झोपायच्या आधी माझ्या संतोष आणि सायलीबरोबर गप्पा व्हायच्या. कामामुळे ना मला वेळ होता ना संतोषला. तेव्हा आम्ही ठरवले की विक-एंडला कोठेतरी फिरायला जावूया. हा येणारा विकएंड महिन्यातील दुसरा शनिवार होता तेव्हा संतोषला सुटटी होती तसेच माझ्या बॅंकेची वेळही अर्धा दिवस होती.
मग थोडी चर्चा केल्यानंतर आम्ही ठरवले की पन्हाळ्याला जायचे व दिड दिवस धमाल करायची. रात्री तेथेच पन्हाळा रिसॉर्टवर रहायचे. त्याप्रमाणे संतोषचा एक मित्र त्या रिसॉर्टवर कामाला होता त्याला त्याने लगेच फोन केला आणि २ रूम बूक करून टाकल्या. आमच्या विक-एंड पिकनीकने सगळ्यात जास्त खूष झाले असेल तर ती सायली... रोजच्या रुटीन कामातून तिला २ दिवस आराम मिळणार होता तेव्हा ती एकदम एक्साईट होती...
पण शुक्रवारी रात्री जेव्हा संतोष ऑफीसवरून परत आला तेव्हा तो म्हणाला की त्याला अचानक एका सर्व्हेच्या कामासाठी उद्यापासून ४-५ दिवस बाहेरगावी जावे लागणार आहे. ह्याचा अर्थ आमची विकएंड पिकनीक कॅन्सल होणार होती. ते ऐकून सायली एकदम हिरमुसली झाली! एकतर संतोष आपल्या कामात नेहमी बिझी असतो तेव्हा तिला असे बाहेर कोठे फिरायला जायचा चान्स मिळत नसे. अजून एक गोष्ट माझ्या ध्यानात आली होती की संतोष थोडा कंजूष होता तेव्हा तो सायलीच्या आनंदासाठी फारसा खर्च करत नव्हता...
अर्थात! ही जी पन्हाळयाची पिकनीक आम्ही करणार होतो त्याचा सगळा खर्च मीच करणार होतो तेव्हा संतोषला काही भुर्दंड नव्हता. तेव्हा त्याने सुचवले की 'मी जरी नसलो तरी तुम्ही ठरल्याप्रमाणे पिकनीकला जावू शकता'. त्याच्या सजेशनवर मी आणि सायली विचार करू लागलो. मग संतोषने अजून सुचवले की आपण दोन रूम बूक केल्याच आहे तर सायली तिच्या कोणा मैत्रिणीला बरोबर घेवून जावू शकते. त्यावर सायलीची कळी थोडी खुलली आणि तिने लगेच तिच्या एक दोन मैत्रिणींना फोन केला. तिची 'संगीता' नावाची एक मैत्रिण यायला तयार झाली!
तेव्हा मग उद्या दुपारी आमचे पन्हाळ्याला पिकनीकला जायचे नक्की झाले! दुसऱ्या दिवशी सकाळी संतोष त्याच्या बाहेरगावच्या ट्रिपला निघून गेला. मी आवरून बँकेत गेलो. दुपारी एकला मी बँकेतून परत आलो. सायली पिकनीकच्या तयारीत बिझी होती. तिच्या गोल ब्राऊनीश डोळ्यात उत्साहाची तसेच मिश्किलपणाची वेगळीच चमक होती! तिने जेवायला घेतले आणि आम्ही दोघे जेवण करू लागलो. जेवता जेवता तिने मला उत्साहाने विचारले,
"भावजी, काय काय न्यायचे हो? आपल्याला जेवायचे तिकडे... पण नाश्त्याचे काही घ्यायचे का?"
"काहिही नको! सगळे रिसॉर्टच्या पॅकेजमध्ये मिळणार आहे. पण तू थोडा चिवडा किंवा तसेच काही तिखट असेल तर घेवून ठेव. मला जेवायच्या आधी लागेल..." मी मिश्किलपणे म्हणालो.
"अच्छा! म्हणजे तुम्ही ड्रिंक्स घेणार तर..." सायलीने हसत म्हटले.
"जास्त नाही... थोडेसे... काय आहे की... मी पुण्यात असलो की घेत नाही. असेच कोठे बाहेर गेलो की मला तल्लफ होते. चालेल ना तुला? नाहीतर तुझ्या ताईसाहेबांसारखी नाक मुरडू नकोस..." मी हसत तिला उत्तर दिले.
"मला काय... चालेल..." सायलीने पुन्हा हसत म्हटले.
"आणि हो... थोडे कपडे जास्त घेवून ठेव... पावसात भिजायचे असेल तर... मी तर भिजणार आहे... धबधबा असेल तर त्याखाली भिजायला मजा येते..."
"मला माहीत होते... म्हणूनच मी आधीच घेवून ठेवलेत... कारण मी पण भिजणार आहे... आज हे नाही आहेत तेव्हा अडवायला कोणी नाही... कधीच अशी मजा करायला देत नाहीत हो हे..." सायलीने तक्रारीच्या सुरात म्हटले.
"त्याला तुझ्या भावनांची कदर नसेल म्हणून तो तुला अडवत असेल..." मी म्हणालो.
"तसे काही नाही... पण मी भिजून आजारी पडले तर औषधाचा खर्च होईल ही जास्त काळजी... तुम्ही नाही ना अडवणार मला?" सायलीने मला विचारले.
"छे छे!... भिज कितीही... काही होत नाही... मी तर कॉलेजपासून दरवर्षी जातो भिजायला... आणि आमचा मित्रांचा मोठा ग्रूप असतो... त्यात बायकाही असतात... तुझ्या ताईसाहेबसुद्धा..." मी तिला दिलासा दिला.
आता आम्ही खरोखर पिकनीकच्या मूडमध्ये आलो होतो! माझ्या मनातील चावटपणा जागा झाला... मी मिश्किलपणे पटकन सायलीला म्हणालो,
"मला तुला भिजलेली बघायला आवडेल..."
भाग १ ते ३ - मूळ लेखक : झवाडा, स्वैर भाषांतर : सागर
भाग ४ व ५ - लेखक : सागर
*******
भाग १
मी पुण्याहून दुपारी एक वाजता निघालो. जूनचा महीना असल्याने आभाळ भरून आलेले होते. पावसाळा नुकतात सुरू झाला होता तेव्हा बोचरे वारे वहात होते. उन्हाळ्याने रापलेल्या गवताला नवी पालवी फुटत होती. प्रवास अगदी सुखद होता! मी बँकेच्या ऑडीटसाठी कोल्हापूरला निघालो होतो... माझा असिस्टंटही माझ्याबरोबर होता. मी एक सिनीअर चार्टर अकाऊंटंट आहे तेव्हा असे बाहेरगावच्या बँकेचे ऑडीट करायला मला जावे लागते.
माझे वय जेमतेम ४२ आहे आणि घरी मुसमुसलेली बायको आणि मुलें सोडून ६/७ दिवसांकरीता ऑफीसच्या कामाकरीता बाहेरगावी जाणे मला आवडत नाही पण सिनिअर असल्याने मी नाही सुद्धा म्हणू शकत नव्हतो. तेव्हा नाईलाजाने म्हणा मी बाहेरगावच्या ऑडीटींगसाठी जात असे. पण त्यातल्या त्यात मी कोल्हापूर शहर निवडत असे कारण माझी सासरवाडी कोल्हापूरला होती.
माझ्या सासरवाडीला माझ्या सासूबाई, माझा मेव्हणा, संतोष व त्याची बायको आहे. माझे सासरे ४ वर्षापुर्वीच वारले आणि त्यानंतर त्यांच्या कुटूंबाची थोडी जवाबदारी माझ्यावर आली. संतोषचे वय ३१ होते व तो माझ्या धाकट्या भावासारखाच होता. तो एका कंस्ट्रक्शन कंपनीमध्ये सर्वेअर होता. ३ वर्षापुर्वी संतोषचे लग्न झाले तेव्हा आम्हालाच पुढाकार घेवून त्याच्या लग्नाचे सगळे सोपस्कर पार पाडावे लागले.
आता जेव्हा मी कोल्हापूरला निघालो होतो तेव्हा मी माझ्या सासरवाडीला रहाणार होतो. पण माझ्या सासूबाई सध्या पुण्याला माझ्या घरी होत्या. माझे आईवडील माझ्या छोट्या भावाकडे मुंबईला गेले होते तेव्हा माझ्या बायकोच्या सोबतीला माझ्या सासूबाई माझ्याकडे आल्या होत्या. मी कोल्हापूरला सहाच्या दरम्यान पोहचलो. माझ्या असिस्टंटची एका लॉजमध्ये रहाण्याची व्यवस्था करून मी त्याला तेथेच सोडले आणि मग मी माझ्या सासरवाडीला सात वाजेपर्यंत पोहचलो.
माझ्या मेव्हण्याची बायको, सायलीने माझे स्वागत केले. तिचे वय २८ वर्षे होते. गोरा गोरा रंग, उंची जेमतेम सव्वा पाच फूट, वजन साधारण ४५ किलो असेल. तिची छाती अगदी बारीक होती. म्हणजे तिच्या कपड्यावरून अंदाज घेतला तर ती जवळ जवळ सपाट होती... एकदम 'कॅरमबोर्ड' सारखी... म्हणून मी तिला गंमतीने (मनातल्या मनात) 'एका भोकाचा कॅरमबोर्ड' म्हणत असे... पण जरी तिला छाती नव्हती तरी तिचे इतर अंग एकदम भरलेले होते. गोल चेहरा, गालावर पडणारी गोड खळी, काळेभोर केस त्यामुळे ती सेक्सी दिसायची.
माझा मेव्हणा, संतोष साधारण आठ वाजता ऑफिसवरून आला. नंतर मग आम्ही रात्रीचे जेवण केले व गप्पागोष्टी करत साधारण अकराच्या दरम्यान आम्ही झोपायला गेलो. दुसऱ्या दिवसापासून माझे रुटीन चालू झाले व मी सकाळी गेलो की एकदम रात्री परत येत असे. रात्री जेवायच्या वेळेला आणि नंतर झोपायच्या आधी माझ्या संतोष आणि सायलीबरोबर गप्पा व्हायच्या. कामामुळे ना मला वेळ होता ना संतोषला. तेव्हा आम्ही ठरवले की विक-एंडला कोठेतरी फिरायला जावूया. हा येणारा विकएंड महिन्यातील दुसरा शनिवार होता तेव्हा संतोषला सुटटी होती तसेच माझ्या बॅंकेची वेळही अर्धा दिवस होती.
मग थोडी चर्चा केल्यानंतर आम्ही ठरवले की पन्हाळ्याला जायचे व दिड दिवस धमाल करायची. रात्री तेथेच पन्हाळा रिसॉर्टवर रहायचे. त्याप्रमाणे संतोषचा एक मित्र त्या रिसॉर्टवर कामाला होता त्याला त्याने लगेच फोन केला आणि २ रूम बूक करून टाकल्या. आमच्या विक-एंड पिकनीकने सगळ्यात जास्त खूष झाले असेल तर ती सायली... रोजच्या रुटीन कामातून तिला २ दिवस आराम मिळणार होता तेव्हा ती एकदम एक्साईट होती...
पण शुक्रवारी रात्री जेव्हा संतोष ऑफीसवरून परत आला तेव्हा तो म्हणाला की त्याला अचानक एका सर्व्हेच्या कामासाठी उद्यापासून ४-५ दिवस बाहेरगावी जावे लागणार आहे. ह्याचा अर्थ आमची विकएंड पिकनीक कॅन्सल होणार होती. ते ऐकून सायली एकदम हिरमुसली झाली! एकतर संतोष आपल्या कामात नेहमी बिझी असतो तेव्हा तिला असे बाहेर कोठे फिरायला जायचा चान्स मिळत नसे. अजून एक गोष्ट माझ्या ध्यानात आली होती की संतोष थोडा कंजूष होता तेव्हा तो सायलीच्या आनंदासाठी फारसा खर्च करत नव्हता...
अर्थात! ही जी पन्हाळयाची पिकनीक आम्ही करणार होतो त्याचा सगळा खर्च मीच करणार होतो तेव्हा संतोषला काही भुर्दंड नव्हता. तेव्हा त्याने सुचवले की 'मी जरी नसलो तरी तुम्ही ठरल्याप्रमाणे पिकनीकला जावू शकता'. त्याच्या सजेशनवर मी आणि सायली विचार करू लागलो. मग संतोषने अजून सुचवले की आपण दोन रूम बूक केल्याच आहे तर सायली तिच्या कोणा मैत्रिणीला बरोबर घेवून जावू शकते. त्यावर सायलीची कळी थोडी खुलली आणि तिने लगेच तिच्या एक दोन मैत्रिणींना फोन केला. तिची 'संगीता' नावाची एक मैत्रिण यायला तयार झाली!
तेव्हा मग उद्या दुपारी आमचे पन्हाळ्याला पिकनीकला जायचे नक्की झाले! दुसऱ्या दिवशी सकाळी संतोष त्याच्या बाहेरगावच्या ट्रिपला निघून गेला. मी आवरून बँकेत गेलो. दुपारी एकला मी बँकेतून परत आलो. सायली पिकनीकच्या तयारीत बिझी होती. तिच्या गोल ब्राऊनीश डोळ्यात उत्साहाची तसेच मिश्किलपणाची वेगळीच चमक होती! तिने जेवायला घेतले आणि आम्ही दोघे जेवण करू लागलो. जेवता जेवता तिने मला उत्साहाने विचारले,
"भावजी, काय काय न्यायचे हो? आपल्याला जेवायचे तिकडे... पण नाश्त्याचे काही घ्यायचे का?"
"काहिही नको! सगळे रिसॉर्टच्या पॅकेजमध्ये मिळणार आहे. पण तू थोडा चिवडा किंवा तसेच काही तिखट असेल तर घेवून ठेव. मला जेवायच्या आधी लागेल..." मी मिश्किलपणे म्हणालो.
"अच्छा! म्हणजे तुम्ही ड्रिंक्स घेणार तर..." सायलीने हसत म्हटले.
"जास्त नाही... थोडेसे... काय आहे की... मी पुण्यात असलो की घेत नाही. असेच कोठे बाहेर गेलो की मला तल्लफ होते. चालेल ना तुला? नाहीतर तुझ्या ताईसाहेबांसारखी नाक मुरडू नकोस..." मी हसत तिला उत्तर दिले.
"मला काय... चालेल..." सायलीने पुन्हा हसत म्हटले.
"आणि हो... थोडे कपडे जास्त घेवून ठेव... पावसात भिजायचे असेल तर... मी तर भिजणार आहे... धबधबा असेल तर त्याखाली भिजायला मजा येते..."
"मला माहीत होते... म्हणूनच मी आधीच घेवून ठेवलेत... कारण मी पण भिजणार आहे... आज हे नाही आहेत तेव्हा अडवायला कोणी नाही... कधीच अशी मजा करायला देत नाहीत हो हे..." सायलीने तक्रारीच्या सुरात म्हटले.
"त्याला तुझ्या भावनांची कदर नसेल म्हणून तो तुला अडवत असेल..." मी म्हणालो.
"तसे काही नाही... पण मी भिजून आजारी पडले तर औषधाचा खर्च होईल ही जास्त काळजी... तुम्ही नाही ना अडवणार मला?" सायलीने मला विचारले.
"छे छे!... भिज कितीही... काही होत नाही... मी तर कॉलेजपासून दरवर्षी जातो भिजायला... आणि आमचा मित्रांचा मोठा ग्रूप असतो... त्यात बायकाही असतात... तुझ्या ताईसाहेबसुद्धा..." मी तिला दिलासा दिला.
आता आम्ही खरोखर पिकनीकच्या मूडमध्ये आलो होतो! माझ्या मनातील चावटपणा जागा झाला... मी मिश्किलपणे पटकन सायलीला म्हणालो,
"मला तुला भिजलेली बघायला आवडेल..."