कापना

[StoryPublisher]

कापना

कापना हे माझ्या कापनेताला एक पात्र आहे. हे फक्त एक पात्र नसून माला जाणवलेली एक बसी आहे. आंहा सार्याम्माटों ही बती कमी ना कधी उफाळून बोनेध कल्पनाशा जन्म मुखाबस्त कुटुंबानाला, आई बडील आणि एक मोठा भाऊ अगदी लाडान बाल पाण गोल्मा, कुरा न्या केसांशी, निळ्या डोळ्यांची कल्पना मार्गाचा आवडायची. अहो आना न आवडण्यासारख काही नावच हो निध्यात. गोड निर्मळ हास्य, लाघवी बोलण्म, गुलाबी गाल, रेशमी काळेभोर केस, गोगापान वार्ण, निषा जन्म झाला तोंव्हाच आजी म्हणाली को नक्शाशासारखीआहे पोर. बाहुल्या, खेजमांडी, असं हसतखेळता निझम बालापाण जाना होगा. अगदी मोळी, निशा गम, प्रेमळ अशी आहे माझ्या कल्पनेताली कल्पना.

दिसामा सानी कल्पनेष रूप घनासारख निखरत होत आणि हळू हळू आता ती बयात येत होती. योग्य ठिकाणी अवयवांना पुष्पणा आणी गोलाई बेन होती. सोळाम लागता लागता कापनेष्म रूपांतर एका दम्प, मादक आणि तारुण्यानी मुम मुसालेल्या युवतीत झाम किषिनमा गोलसर घेहरा, स्वप्नाळू डोळे त्या डोळ्यामधे एक वेगळीष चमक होती, चाफेकळी नाक रसायशीन लालपुटुक आणि इंग्लिश मधे बोट शेप्ड म्हणताना तसे ओठ जर समोर देवानी अझना चा पेला टेवाला आणि विध्यारला की हा पेलाचे किंवा कात्याचे छमा धुबन घे तार कोणीही एका क्षणाचाही विला न लावता कापरेशम घुगनाच घेतला असत्म असे होने तिचे ओठ सोन्याचा कलश असावा तसे पुष्ट, उचान, भारदार, पाष्ण बाघ एखाद्या कलोसारखा नाजुक उभार, सपाट पाताळ पोट, मनमोहक नाभिस्थळ मुंदर गोल मांड्या, हनीच्या ग्डम्बळामागभा निष्म निलम्ब, भारोब आणी खाली निमुनम होगा जाणार्म अप्पांनी पाण लाजाम अम्मा देखापम रूप दिल्म होन्म देवाची लिला. तिला आपल्या सौंदर्याची कल्पना असली तरी ती काही इतर मौदर्यवतीमार खो रूपगर्विता नानी ज्या इनांना कमी लेखनाला आणी छोट्या मोद्या गोष्टींसाठी आपल्या सौंदर्याचा "उपयोग" करून घेतात. आता तुंहाला कल्पनेबद्दल एबळी कल्पना दिल्याम्नार निध्या college मधाले सगळे मुल्म तिच्या मागे असतात हे तुज्ञा चाणाक्ष वाषकांष्या ध्यानात आलंषा असेल. पण घरष्या मराठमोळ्या वातावरणामुळे तिला आपल्या मर्यादांची जाणीव होती.

मी मुझबानीला ज्या वतीबद्दल बोला ले ली, म्हणजे नामभयमुलाम आकर्षण, कल्पनेच्या मनात जन्म घेत होती. लहानपणापासुन झालेल्या संस्कारामुळे तिथे विचार पण पारिपक्य झाले होते. आणि तसाही मुलींना समाज जरा लवकरष्म योने म्हणताना तिला तिच्या वर्गातला एक मुलगा फार आवडाय षा.

कौस्तुभ न्याघ्म नाय. ती जारी गति अमली जारी नो काही मानना या पुतळा बाहला, लागी चारशौचाम्म थो उठून दिसणाश होना कौस्तुभाथ्मा वागणमा बोलायम इजारापेक्षा फार वेगळम होतम. सर्वासारखा तो पण तिला पाहायचा पण त्याची नजर इनगांसारखी बव्हती. सगळे तिला बारपासुन खालापान वखवखलेल्या नजरेनी तिच्या अंगावरचा एक एक कपडा फाडत फाडन माहायचे, अशा पुरुषी नजारा मुली बरोबर ओळखनात, आणि आजकाल नर अमा नाजरेघा बलात्कार मागच्याच मुलींना साहना करावा लागतो.

आणी म्हणुनधा जिला कौस्तुभम लिख्याकडे बघाम आगडाबमा त्याची नजर कधी निध्या चेहरबाच्या खाली गोली नव्हती. तिला असं वाटाबमा कि जाणु तो तिच्या डोळ्यांच्या आत खोलवर निष्या मनात काहितरी शोधातो आहे. त्यापी ती शांत, प्रेमळ आश्वासक मजार निष्या काळजाधम पाणी पाणी करायची नो कथा लि ला बाकिच्या मुलांसारखे tornts मारायचा नाही. पण दिवसातून एकदा जरी तिषि आणि कौस्तुभधी बजगान जार झाली नाही तर तिला चैन पडायम नाही.

पण यह जाउन बोलण्याची हिम्मत लिला होत नावली आणि तो पण काही पुढाकार घेत नक्सा. शेवटी एक दिनम देवानीष त्यागा मोका दिला.

साध्याकाळया बतास संपता संपता अधार पाडून गोला होता. पार्किंग लॉट मधे सगळ्या गाड्या दाटिबाटिनी उभ्या होत्या. कल्पना आपल्या स्कूटीला किल्ली लावण्याचा प्रयत्न करीत होती पण अंधारामुळे तिला काही ते जमाना नाम बख्याता कौस्तुभ आला आणि आपली बाइक किक मारुन स्टार्ट केली, योगायोगानी त्याचा हेडलाईट सुरु होना आणि एकदं त्याचा प्रकाश कल्पनेच्या स्कूटीवर पाडला, कौस्तुभ घमा नाम निष्याकडे लक्षम नव्हम पाण जिला बाटल कि कौस्तुभनी निधी धडपड पाहून तिला लाईट दिला आणि तिची त्याला हसूर thank you म्हटलम.

एक क्षण तर त्याला कळलाच नाहि पण मग त्याच्या लक्षात येऊरलो पण लिला it's okay म्हणाला आणि निघून गेला. दुसरया दिवशी college मधे पण दिसल्या दिसाया त्यात्री एकमेकांकडे पाहुन रमाईल केलं आणि थोडाफार बोलले. त्या दिवसापासुन त्यांची मैत्री झाली. मग हळूहळू भेटीगाठी वाढत गेल्या, सोबत फिरायला जाणम, सिनेमाला जाणम वगरे सुरू झाला. सगळे मुल्म त्याचा हेवा काय कि काय मुंदर मुलगी पटवली याची, पाण तो भाळला होना तिच्या स्वभावावर लोणी जर विस्तयाजवळ ठेवल्मा तार तार ते विजाळणारशाचा? कात्याना आणि कौस्तुभाध्या बाबतीत पण असाच होत होत्म.

एका हिंडण्याफ़िरण्या मुळे कधी ना कधी एकमेकांशा स्पर्श व्हायशाप आणि एक गोड शिरशिरी यांच्या अंगानून जायची. एकदा असेष त्याच्या बाइक बरुन long drive ला गोले अस्ताना, यारा बेभान सुटला होना. हरकाहल्का पाउस पडला होता. वारा आणि पावसामुळे वातावरण जरा राख झाला होता. पावसापमुग वाचण्यासाठी कात्पना मागुन त्याला बिलगली. त्याला तिच्या मऊमऊ आणि ऊबदार शारीराचा मी त्याला जाणाला आणि त्याची कामशिला गार झाली. त्याला असं काही निष्याकडुन अपेक्षिा नझम पाण त्याला पण नो स्पर्श हवाहवासा वाटत होता.

आजुबा जुधी शडी आणि त्याला कौस्तुभाला विल गानाप मिळाले लो अब कापनाला उनोजोन करता होती. तिला प्लाजा पाण वाटला होनी पाय त्याला मोडबा पाण नाचनमा निध्या थागचागल्या स्पर्शानुन त्याला निधी मानम्बिनी समाजात होती. त्याच्या हृदयाची वाहलोली धडष्टाइ तिच्या हाताला जाणवाना होती. पण तो नामाच गाडी चालायाता माहिला आणि तिला घरी सोडलमा. कोणीष काही बोलामा नाही. पण जाताजाता तिच्या डोळयानाले भाव टिपायला तो विसरला नाहि. कविता एका वेगळ्याण आम्दाना होती. पहिल्यावहिल्या पुरुषस्पांनी ती जणु मोहरून गेली होती. मारटम लिला तेष

आठवत होत्मा. जिला बाटारम की जाय त्या वेळी कौम्नुभनी गाडी थांबवुन लिला गाध्या मिठीत घेताम्म अमलम लार लिंगी त्याला अजिबात विरोध केला नमता.

 

[StoryPublisher]

पाण एवंडा बेचौन झाला असुनही त्यानी असं काहि केल्मा नाही याच्मा जिला ग्रुप कौतुक बाटल्म आणि मनाशी कालिनागरी ठमणुन ती स्वनाशीष हमाली आणि फेशा होऊन cordless घेऊन आषाच्या खोलीना गोली. पालम्गावर वादा झोकून दिला आणि त्याला फोन लावाला पाण नेमका त्या घ्या आईजी उमालाला थोडी हिरमुसाली पण थोड्या वेळानी पुन्हा फोन लावला आणि या प्रजेस त्याचा आवाज ऐकुन लिला बरं वाटमा नी: "कौस्तुभ:" नो: (निषा आवाज ओळखुन) "कोण? कल्पना?" नी: "ओजलास बाटम माझा आवाज" तो: "तुझा नाही ओळखणार तार कोणाषा ओळशीन?" नी: (स्वानहरष खुश होऊन) "कमा आहेस?" नो: "म जेना!!, तू?" ती: "मी पण" (आवाजान थोडा बायाळ लाडिकपणा आणना)"आणि आज काय झालं होत्मरेतुला?" नो: "कधी ग?" नी: "अम्मम? आज गाडीवर से, आपण ड्राईव्ह कार गेलो असताना" तो: "का? काही नाही? अस्म का विचारले स?" नी: "खर्च काही गव्हाम झालमा?" तो: "नाही. पण का ग तुला काय झाल होत्म?" ती: "म_म_माला? माला कुठे काय झाल्भ होला?" तो: "हो का? मग माला का विचारलंस? आणि एवढी थरथन का होतीस गाडीवर कधी न बसाल्यासारखी?" नी: (एकदला जाली, आणि तिषे मुळचे गुलाबी गाल लाल झाले, गाडी चालवताना पण याम पुर्ण लक्ष आपल्याकडेष होम हे पाहून तिला खुप आनंद झाला आणि ती स्वताशीष हमाली)"काही नाही रे, बडीमुळे असेल जरा." नो: "हो का777727 दोघांनाही खर्म काय ते काम होता आणि दोघही एकटं खळाळून हसाले.

नो: "शर्म मांगु कात्या ना ? माना अशुगही न झा तो स्पर्श जाणवतोय, आणि... आणि आणधी हवाहवासा वाटतोय." नी एक दोन क्षण काहीच बोलली नाही. त्याला बाटल्म कि काही चूक नार नाही बोलालो ना आपाण आणि एकदं शाशन गोला. पाण निध्या नजारच्या बाक्यानी त्याला जरा बरं वाटल्मा नी: "तुम मन कळायम रे राजा मला, माझी पण स्थिती काही वेगळी नाहिये. पाण...." तो: (पहिल्यांदाच तिने गाजा म्हंटल्यामुळे तो एकदं खुश झाला, "पण काय गं तु रा गावाली नाहिस ना? नी: "नाही रे, पण जरा थांब, धीर धर, मला विचार करायला जरा बेळ दे" नो: "वार्म घल मला दुसरा फोन येतो आहे, मी ठेवतो आना, उद्या भेटूष बाबांसाठी अमाला तर बजार रागावतील मला." लो: "ओके, बाय" तो: "गुड नाईट माझ्या गाणी". नी: "गुड नाईट गाजा, आता ठेवा, बाय". नो: "बाय".

ब्याच्या मैशीला आज एक नयीच पालाशी फुटली होती. प्रमाणी आणि दोघही एका नाघ्या भावविश्वाना सम् लागले. कलामेम, अभ्यासा बागा, सगळम व्यवस्थित सुरू होतं त्याला कुठलाही कसूर होत नव्हता. निषा मोठा भाऊ पुण्याना इंजिनीरिंग करत होता, त्याच्या hostel मधे काही problem झाला होता म्हणुन त्याला शोधायची होती, मादना म्हणुन त्यानी त्याच्या बाबांना बोलाबाल्म, पण year ending अमाल्यामुळे त्याना जाना येण्म शाक्य नव्हन्म म्हणून आई गेली. घरी दिवसभर आना आपण एकटीष गाहणार हे जाणवून कल्पनेच्या मानान घालविषल सुरु झाली. ज्या क्षणाची एवढी बाट पहात होतो तो आला अगदी जवळ येतोय असे तिला वाटत होत्म.

एकदाची आई गोली आणि बाबांच जेवाण-खावण करण्मा तिष्यावरंध आल्म बप धडपड व्हायधी विषारोधी. बाबांना निधी बडबड दिसत होती म्हणुन ते तिला म्हणाले कि बेटा ३-४ दिवस आला क्लासेमाला नको जाउस, परीष अभ्यास कर. ही गोष्ट नाम तिच्या माथ्यावरच पडली. आणि म्हणाली कि वाया पण क्लासेस माल्या रोजच्या नोदमा जारी माला मिळायला हव्या, मी माझ्या फेडला घरी नोदम घेऊन रोज बोलबालमनार चालेल ना हुँदाला? आणि बाबांनी पण खुशीनी परवानगी दिली. सकाळी ९ ला बाया जायचे आणि रात्री ८-९ शिवाय काही पारना यायचे नाही.

जिनी दुस-या दिवशी त्याला नोट्स घेउन अभ्यासाला बोलावाल्म. तो पण एकदं खुशीशुशीनी गोला, कारण इतक्या दिवसाता तिष्म लासेसाला येण्म ब्द असल्यामुळे त्यांची भेट पण नव्हती होता. दुपारी र च्या सुमागाला तो तिच्या घरी पोषला, मग थोडा वेळ अभ्यास, गप्पा वगरे झाल्या. मग तिनी दोघांसाठी coff= बागवाली. कम देताना त्याच्या बोटांचा तिला स्पर्श झाला आणि निजी त्याच्याकडे पाहुन मूषक हास्य केला. त्या दिवशी पुढे काहिष घडल्लम नाही, मात्र जानाना त्यानी निषा हाना हानाला घेउन एक धुंबन बजारमा आणि हळुष लिला मिटीना घेनालम, दोन मिनिट नो तामेष स्तम्भ होने, मग तो निघून गेला.

समाप्त