• Hello Friends You can Register on the Forum and by posting you can earn money too.

कायापालट

S

StoryPublisher

Guest
कायापालट - पुर्वार्ध

सोनियाच्या ताटी... उजळल्या ज्योती... ओवाळीते भाऊराया... वेड्या बहिणीची वेडी ही माया...

सोनियाच्या ताटी... उजळल्या ज्योती... ओवाळीते भाऊराया... वेड्या बहिणीची वेडी ही माया...

संगीताताई मिश्किलपणे हसत हसत मला ओवाळत हे गाणे गुणगुणत होती... मी खाली पाटावर बसलो होतो आणि ती खाली वाकुन मला ओवाळत होती... ती खाली वाकल्यामुळे तिच्या ब्लाउजच्या गळ्याला चांगलीच फट पडली होती आणि तिच्या उभारांचे गोळे मला दिसत होते. तिला माहीत होते की ब्लाउजमध्ये ठासून भरलेले तिच्या उभारांचे गोळे बघायला मला खुप आवडतात म्हणून तिने तिच्या उजव्या उभारावरील पदर अर्धाधिक बाजुला सरकवला होता. त्यामुळेच तिच्या ब्लाउजच्या गळ्याची फट पुर्णपणे उघडी दिसत होती आणि आत घातलेली काळी ब्रेसिअर आणि भरगच्च गोळे खाली लोंबताना मोहक दिसत होते!

माझ्या उजव्या बाजुला किंचित मागे सोफ्यावर बसलेल्या जिजूंना माझी कामूक नजर कळु नये ह्याची मी काळजी घेत होतो. संगीतादिदीनेही मुद्दाम त्यांना कळु नये म्हणून मला ओवाळायचा पाट त्यांच्यापासून थोडा पुढे ठेवला होता, जेणेकरून माझी नजर कोठे आहे ह्याची त्यांना कल्पना येवू नये. ती बाकी साळसुदासारखी गाणे गुणगुणत पदर सरकवून पुर्ण खाली वाकुन मला पुरेपूर आपल्या गोळ्यांचे दर्शन देत होती आणि मी वर तिच्या चेहऱ्याकडे पहातोय असे दाखवत नजरेनेच तिच्या भरगच्च उभारांचे मनातल्या मनात रसपान करत होतो...

मला ओवाळून झाल्यावर मी तिच्या ताटात ५००० रुपये ओवाळणी टाकली अन म्हणालो,

"तुला आवडेल 'ती' गोष्ट घे..."

"होऽऽऽ नक्कीच..." ती हसून म्हणाली.

"पण मला दाखव 'काय' घेशील ते... मला पण आवडेल असेच 'काहितरी' घे..." मी मिश्किलपणे हसत तिला म्हणालो.

"तुलाच घेवून जाते ना बरोबर 'ते' घ्यायला... म्हणजे तुझ्या 'आवडीचीच' घेवुया..." तिने चावटपणे म्हटले.

"बरं... पण आता मला रिटर्न गिफ्ट काय देणार आहेस?" मी हसून विचारले...

"हो, देते ना... माझ्या लाडक्या भावा!! त्याच्याशिवाय का तुला मी जावू देणार आहे?," संगीतादिदी चावटपणे हसत बोलली आणि पुढे म्हणाली, "चल जरा आत किचनमध्ये... जेवणाची ताटे घ्यायला मदत कर... तुझे रिटर्न गिफ्ट तिथेच देते..."

मी आनंदाने उचंबळुन पटकन उभा राहिलो... आता आत किचनमध्ये गेलो की मला काय रिटर्न गिफ्ट मिळणार ह्याची मला साधारण कल्पना होती! कदाचित संगीताताईच्या ओठांवर कसून चुंबन घ्यायला मिळेल... किंवा तिच्या भरगच्च उभारांचे गोळे दाबायला मिळतील... किंवा कदाचित तिच्या नितंबांना दाबायला किंवा त्यावर लंड घासायला मिळेल... असेच काहितरी दिदीला चोंबाळायला मिळेल ह्याची खात्री होते तेव्हा त्या विचारानेच माझ्या लंडाला आचका बसला! संगीतादिदी ते भाऊबिजेचे गाणे गुणगणत आपली गांड मटकवत माझ्या पुढे पुढे चालु लागली आणि मी मागून साडीतून दिसणाऱ्या तिच्या मादक सेक्सी फिगरचे अन भरीव गोलाकार नितंबाचे निरिक्षण करत तिच्या मागे मागे चालू लागलो...

आम्ही दोघे किचनमध्ये शिरलो आणि ओवाळणीचे ताट संगीतादिदीने ओट्यावर ठेवले... तसे मी पटकन तिचा हात धरून तिला खसकन माझ्या अंगावर ओढले अन तिच्या टपोऱ्या ओठांवर माझा ओठ दाबत तिला गच्च आवळले... लटकेपणे माझ्या मिठीतून सुटायचा प्रयत्न करत संगीतादिदी माझ्या तोंडात पुटपुटू लागली...

"अरे थांब, इतका काय उतावळा झालायस??... देतेय ना मी तुझे गिफ्ट..."

पण मी संगीतादिदीच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष करत तिच्या तोंडात जीभ सारून तिची जीभ चोखायला लागलो आणि तिच्या पुच्चीचा भाग माझ्या कडक लंडावर दाबत मागून मी तिचे दोन्ही नितंब करकचून पकडत ते दाबत कुस्करू लागलो... मध्येच मी एक हात वर आणला आणि तिच्या उभाराचा गोळा पकडून त्याला चिवडू लागलो... एक गोळा काही सेकंद चिवडल्यावर मी हात दुसऱ्या गोळ्यावर नेला आणि तो गोळाही कुस्करू लागलो... ती माझ्या तोंडात उन्मादाने हुंकारत मला साथ द्यायला लागली आणि एखाद मिनिट मला तसे चोंबाळुन, चुंबून दिल्यावर तिने जोर लावून मला मागे ढकलले...

मग पटकन संगीतादिदी माझ्या पुढे खाली गुढग्यावर बसली आणि ती माझ्या जीन्सचा बेल्ट खोलायला लागली... आता ती काय करणार ह्याची मला कल्पना आली आणि मी आनंदाने माझी जीन्स खोलायला तिला मदत करू लागलो... माझी जीन्स आणि आतली अंडरवेअर दोन्ही खसकन खाली खेचून तिने माझा कडक झालेला लंड मोकळा केला... जराही वेळ वाया न घालवता माझा लंड मुळाशी धरून तिने सरळ केला आणि आपले मुलायम टपोरे ओठ माझ्या लंडाच्या सुपाड्यावर टेकवले...

एखाद क्षण त्याचे चुंबन घेवून तिने तोंड उघडले आणि पटकन माझा लंड पुर्णपणे आपल्या ओलसर तोंडात मुळापर्यंत आत घेतला... वर माझ्याकडे मादक कटाक्ष टाकत ती माझा लंड कसून चोखायला लागली. भाऊबिजेनिमित्त किंचित मेकप केलेला तिचा सुंदर चेहरा आणि ओठांच्या चंबूत धरलेला माझा लंड पाहून माझ्या लंडाने उत्तेजनेचा एक आचका दिला...

भाऊबिजेच्या दिवशी ओवाळणी झाल्यानंतर जिजू बाहेर बसलेले असताना किचनमध्ये संगीतादिदी माझ्या समोर गुढग्यावर बसून माझा लंड बाहेर काढुन चोखत होती आणि वासनेने मोहरून जात मी अती सुखाने डोळे मिटून घेत त्या कामसुखाचा आनंद घेवू लागलो... मध्ये मध्ये मी डोळे उघडून खाली तिच्या चेहऱ्याकडे बघत होतो आणि ती पण वर माझ्याकडे चावटपणे पहात आसुसल्यासारखी माझा लंड चोखत होती... वरून दिदीला तसे माझा लंड चोखताना बघताना मला इतकी उत्तेजना वाटत होती की असे वाटायला लागले की आता कोठल्याही क्षणी मी तिच्या तोंडात माझ्या विर्याची पिचकारी सोडणार...

'संगीतादिदी माझा लंड चोखतेय... माझी बहिण माझा लंड चोखतेय... एक बहिण भावाचा लंड चोखतेय... नवरा बाहेर बसलाय आणि एक बाई आपल्या भावाचा लंड चोखतेय... वाऊऽऽऽ... किती उत्तेजक भावना आहे ही!... किती सेक्सी फिलिंग आहे हे!... संगीतादिदीचा चेहरा किती मादक दिसतोय... तिच्या चेहऱ्यावर किती हपापलेपणा दिसतोय... भावाचा लंड चोखायला किती आसुसलेली दिसतेय ती... आहहह... स्वर्ग सुख म्हणतात ते हेच का???'

'अरे?... हे काय??... काय आहे हे???... ही आग कसली???... हे काय पेटलेय???... कसे काय पेटले???... अरे!!!... हा तर संगीतादिदीचा पदर पेटलाय!!!... कसा काय???... इथे खाली आग कोठली???... ती खाली बसलीय इथे तिचा पदर पेटेल कसा???... पणतीने पेटला???... कसे काय??? इथे कोठे पेटती पणती आली???...'

"दिदी आगऽऽऽ... तुझा पदर पेटलायऽऽऽ... उठऽऽ... उठ लवकरऽऽऽ... मागे होऽऽऽ..." मी जोरजोराने ओरडायला लागलो...

बघता बघता संगीतादिदीची शिफॉनची साडी पेटली आणि आग भडकायला लागली... ती अशीच मागे पडली आणि खाली गडाबडा लोळत आग विझवायला लागली...

"सागरऽऽऽ... मला वाचव... मी पेटलेय... ही आग विझव... साऽऽगऽऽरऽऽऽ... मला वाचवऽऽऽ... आहहहऽऽऽऽ..."

संगीतादिदीने आर्त किंचाळी फोडली!!... मी थिजल्यासारखा तिच्याकडे नुसताच पहात राहिलो... मी जागेवरून हलूच शकत नव्हतो... मला हलताच येत नव्हते... मी खुप प्रयत्न करत होतो पण माझे पाय जणू जमिनीला चिकटले होते... मी असाह्यपणे संगीतादिदीकडे पहात होतो आणि आग अजुन पेटत संगीतदिदीला आपल्या बाहुपाशात घेत होती... ती किंचाळत होती, मला मदतीला बोलवत होती... अन मी नुसताच पहात उभा होतो... मला काही करताच येत नव्हते... मी काहीच करू शकत नव्हतो... शरमेने मी डोळे मिटुन घेतले...
 
'छी तुझ्या जिंदगानीवर, सागर... बहिण समोर आगीने पेटलीय... अन तु काहीही करत नाही आहेस??? तिला पेटलेली पहात उभा आहेस??? तिला वाचवण्याचा जराही प्रयत्न करत नाही आहेस?? जीव दे कोठेतरी जावून... तुला जगायचा काही हक्क नाही... तु पण मर असाच... सागर तु मर... सागरऽऽऽ... सागरऽऽऽ... ट्रिंगऽऽऽ ट्रिंगगगगगऽऽऽ'

आणि खाडकन माझे डोळे उघडले...

डोळ्यापुढे अंधुक प्रकाशच होता... मग पुढच्याच क्षणी मला प्रथम जाण झाली ती 'ट्रिंगगगऽऽऽ' असे वाजणाऱ्या अलार्मची... टेबल क्लॉकचा अलार्म वाजतोय हे माझ्या लक्षात आले... मी सवयीप्रमाणे पटकन हात लांब केला आणि वाजत असलेला अलार्म बंद केला... मग डोळे मिटून घेत मी दोन्ही हाताने माझे तोंड झाकून घेतले आणि विचार करायला लागलो...

आज पुन्हा मला सकाळी सकाळी ते विचित्र स्वप्न पडले!!

दिवाळी जवळ आली आणि दिवाळीचे नाव कानावर पडायला लागले की ह्या दिवसात मला ते स्वप्न पडायला लागते... आणि म्हणूनच मला दिवाळी आवडत नाही!! दिवाळी सण कधी येवूच नये असे विचार मनात यायला लागतात...

खरे तर दिवाळी सण किती शुभ आहे... आपल्या हिंदू धर्मात हा सण सगळ्यात पवित्र आणि शुभ आहे... तेव्हा कोठल्याही हिंदू व्यक्तीला दिवाळी म्हटले की कसे प्रसन्न वाटायला पाहिजे, उत्साही वाटायला पाहिजे, एक वेगळाच सळसळणारा आनंद वाटायला पाहिजे... पण मला तसे वाटत नाही!!... दिवाळी म्हटले की माझे मन उदासच होते, दु:खी होते, हृदयात एक वेदना जाणवते!!...

त्याला कारण ३ वर्षापुर्वीची दिवाळी होती, ज्यावेळी नियतीने माझ्या संगीतादिदीवर घाला घातला...

*********

संगीतादिदी माझ्यापेक्षा ४ वर्षाने मोठी होती... गोरी गोरी पान अन दिसायला अतिशय सुंदर... साडे पाच फूटापेक्षा उंच आणि भरलेली अंगकाठी... सुडौल बांधा आणि प्रमाणबद्ध वळणदार अवयव... माझ्या वयाच्या १७/१८व्या वर्षी लैंगिक कामवासनेच्या भावना जागृत झाल्या तसे संगीतादिदीच्या आकर्षक सौंदर्याची आणि मादक सेक्सी अंगाची मला जाणीव झाली... आणि तेव्हापासूनच मी मनातल्या मनात तिच्यावर मरायला लागलो आणि तिच्याबद्दल मनात कामूक कल्पना करायला लागलो...

मग तिच्याबद्दलच्या माझ्या मनातील कामूक भावनांना चालना देण्यासाठी जे काही करता येईल ते सगळे चावट उद्योग मी केले... घरात ती आजुबाजुला असताना चोरून तिचे निरिक्षण करून तिच्या सेक्सी अंगाचे नेत्रसुख घेणे... संगीतादिदीला कपडे बदलताना चोरून अर्धनग्न पहाणे नाहीतर प्रसंगी पुर्ण नग्न पहाणे... येता-जाता तिला कामूकपणे स्पर्श करणे आणि तिच्या मांसल भरीव अंगाचे स्पर्शसुख घेणे... तिच्या ब्रा-पॅन्टी चोरून घेवून त्यावर मूठ मारणे वगैरे वगैरे सगळे चावट धंदे मी करत होतो...

यथावकाश माझ्या वयाच्या २४व्या वर्षी आणि संगीतादिदीच्या २८व्या वर्षी तिचे लग्न झाले आणि ती मुंबईतच एका उपनगरात तिच्या सासरी नवऱ्याबरोबर रहायला गेली... तिचा नवरा म्हणजे माझ्या जिजूंचे आई-वडील वगैरे पुण्यात रहात होते पण ते जॉबनिमित्त मुंबईत एकटेच रहात होतो... लग्न होवून संगीतादिदी त्यांच्या घरी गेली आणि ते दोघे नवरा-बायको फक्त तेथे रहात होतो.

मुंबईतच असल्याने सहाजिकच मला जसा चान्स मिळेल तसे मी संगीतादिदीच्या घरी जात असे आणि तिला अन जिजूंना माझ्यापरीने जी काही मदत वगैरे लागेल ती करत असे... ते दोघे एकटेच असल्याने मी त्यांच्याकडे गेलो की माझी त्यांना मदतच व्हायची... त्यांची बरीच कामे मी स्वत:कडे घेतली होती आणि माझी एक छोटीशी गरजच त्यांच्यासाठी निर्माण केली होती, जेणेकरून मला सतत त्यांच्याकडे जाण्याचा चान्स मिळावा...

अर्थात, संगीतादिदीबद्दल माझ्या मनात लैंगिक आकर्षण होते म्हणूनच मी चान्स मिळेल तसे तिच्या घरी जात होतो जेणेकरून माझी तिच्याबद्दलची लैंगिक कामवासना थोडीफार शमवता यावी... लग्नानंतर संगीतादिदी अंगाने अजुनच भरायला लागली होती आणि अजुन जास्त सेक्सी दिसायला लागली होती... कदाचित जिजूंना आवडते म्हणून किंवा रिझवायला म्हणून की काय पण ती आता जरा जास्तच सेक्सी ब्रा-पॅन्टी अन नाईट गाऊन वगैरे घालायला लागली होती...

तिच्या साड्या जास्तीत जास्त शिफॉनच्या व्हायला लागल्या होत्या आणि त्या पारदर्शक शिफॉनच्या साड्यांमध्ये तिचे वळणदार सेक्सी अंग अजुनच जास्त खुलून दिसायला लागले होते... मी तिचा एकुलता एक लाडक लहान भाऊ असल्याने तिच्यात अन माझ्यात खुप जवळीक होती आणि ह्याच जवळीकतेचा फायदा घेत मी तिच्या नकळत तिच्याकडुन भरपूर लैंगिक नेत्रसुख अन स्पर्शसुख मिळवत होतो...

पण प्रत्येक सुखाचा कधी ना कधी अंत असतो तसे माझ्याही संगीतादिदीबद्दलच्या चोरट्या लैंगिक सुखाचा तात्पुरता अंत आला!... संगीतादिदीचे लग्न होवून एक वर्ष झाले होते आणि माझ्या वयाच्या २५व्या वर्षी मला दुबईत जॉबचा चान्स आला. मी खरे तर हा चान्स घेवून दुबईला जाण्यास नाखूष होतो पण चांगली ऑफर असल्याने जिजू आणि दिदीने मला ती स्विकारण्यास भर घातली... दुबईला जॉब करत तेथेच सेटल हो म्हणजे बऱ्यापैकी पैसा मिळवता येईल... तसे पुढे लग्न वगैरे करून तेथे व्यवस्थित सेटल झालास की आम्हालाही दुबई बघायला तुझ्याकडे येता येईल अशी स्वप्ने त्या दोघांनी मला दाखवली म्हणून मी शेवटी तयार झालो...

त्यावर्षीची दिवाळी साजरी करून मी नोव्हेंबर महिन्यात दुबईला निघून गेलो... मग अर्थात, फोनवर मी माझ्या कुटुंबाच्या आणि खासकरून संगीतादिदीच्या संपर्कात होतो... तिचे फोटो पाहून आणि चोरून आणलेल्या तिच्या २/३ जुन्या ब्रा-पॅन्टीच्या जोडीबरोबर हस्तमैथुन करून मी माझी तिच्याबद्दलची कामवासना शमवत होतो...

नेटवर अनेक सोशल ॲडल्ट साईटवर मी माझ्यासारखेच इंसेस्ट भावना असलेल्या अनेकांशी चाट करून माझ्या बहिणीबद्दलच्या कामभावना व्यक्त करून वेगळेच सुख घेत होतो... त्यातच याहू ग्रूपमध्ये मला मराठी चावट कथांचा एक ग्रूप सापडला ज्यावर मी संगीतादिदीबद्दल काल्पनिक लैंगिक कथा लिहू लागलो आणि अश्या मराठी चावट कथा लिहून माझ्या मनातली संगीतादिदीबद्दलची वासना शमवू लागलो...

दुबईच्या जॉबमध्ये एक वर्ष होत आले तसे दिवाळीत मी पहिल्या सुट्टीवर मुंबईत गेलो होतो... पहिली वेळ परदेशातून मुंबईत गेलो होतो तेव्हा कुटुंबातील सगळ्यांना छान छान भेटवस्तु घेवून गेलो होतो... अर्थात, संगीतादिदीसाठी मी साडी, इतर ड्रेस, मेकपचे काही सामान वगैरे अनेक भेटवस्तु नेल्या होत्या... वर्षभरानंतर मी त्यांना भेटत होतो तेव्हा सगळे खुष होते आणि दिवाळी झाल्यानंतर आम्ही दोन-तीन फॅमिली पिकनिकही केल्या होत्या... बघता बघता माझी महिनाभराची सुट्टी संपली होती आणि मी पुन्हा दुबईला आलो होतो... आता पुढच्या वर्षीच्या दिवाळीच्या सुट्टीची मी वाट बघायला लागलो...

दुबईत बॅचलर लाईफ एंजॉय करत मी मित्रांबरोबर विकएंडला बार आणि क्लबमध्ये जायला लागलो आणि देशी-विदेशी रांडा झवायला लागलो... त्यातच एकदा मला एक देशी रांड मुलगी मिळाली जी दिसायला ७०/८० टक्के संगीतादिदीसारखी होती आणि तिला त्या एका रात्री मी संगीतादिदी समजुन मनसोक्त झवलो... मग मला अशी सवयच लागली की साधारण संगीतादिदीसारख्या दिसणाऱ्या रांडा मुली सिलेक्ट करायच्या आणि त्यांना दिदी बनवून झवायचे सुख घ्यायचे... अश्याने संगीतादिदीबद्दलची माझी कामोत्तेजना अजुनच वाढत गेली आणि तिच्याबद्दल मी जास्तच कामासक्त होत गेलो...

आणि यथावकाश पुढिल वर्षीची दिवाळी येत होती आणि मी दुसऱ्या वर्षीही दिवाळीनिमित्त दुबईवरून मुंबईत सुट्टीवर जाणार होतो... दोन महिने आधीच मी सुट्टीचा अर्ज देवून ती पास करून घेवून फ्लाईटचे तिकिट वगैरेही बूक करून ठेवले होते... फक्त त्यावेळेच्या कामाचा व्याप पाहून मला दिवाळीच्या आधी सुट्टी मिळाली नाही तर दिवाळी चालु होवून चवथ्या दिवशीपासून पुढे महिनाभर सुट्टी मिळाली होती.

मी खुप प्रयत्न केला की दिवाळी चालु व्हायच्या आधी आठवडाभर तरी सुट्टी मिळावी म्हणजे दिवाळीच्या खरेदीची मजा वगैरे घेता आली असती. खासकरून संगीतादिदीबरोबर मार्केटमध्ये जावून तिला आपल्या चॉईसप्रमाणे 'वेगवेगळे कपडे' वगैरे खरेदी करून द्यावे आणि खूष करावे... पण मला सुट्टी आधी मिळालीच नाही आणि माझी सुट्टी दिवाळीच्या चवथ्या दिवसापासूनच चालु होणार होती...

दिवाळीचा पहिला दिवस धनत्रयोदशी होता आणि दुसरा दिवस नरक चतुर्थीचा होता. तिसरा दिवस लक्ष्मी पुजनचा होता आणि त्या दिवशी मध्यरात्रीचे माझे फ्लाईट होते. चवथा दिवस दिवाळी पाडवा आणि पाचवा दिवस अर्थात भाऊबिज होती... दिवाळीचे पहिले तीन दिवस माझे चुकत होते पण चवथा आणि पाचवा दिवस कमीतकमी मला मुंबईत साजरा करायला मिळणार होता ह्याचा मला आनंद होता...
 
आणि अर्थात सगळ्यात जास्त आनंद भाऊबिजेचा होता कारण त्यासाठी मला संगीतादिदीकडे जावून रहायला मिळणार होते... दिवाळीच्या चवथ्या दिवशी सकाळी सकाळी मी मुंबईत उतरल्यावर पहिले माझ्या घरी जाणार होतो आणि दुपारीच संगीतादिदीकडे जावून पुढे २/३ दिवस तिच्याकडे रहाणार होतो...

त्याप्रमाणे दिवाळीच्या चवथ्या दिवशी पाडव्याला पहाटे मी मुंबई एअरपोर्टला पोहचलो आणि माझे लगेज वगैरे घेवून बाहेर पडत असताना मला जिजूंचा फोन आला... ते मला न्यायला एअरपोर्टवर आले होते आणि बाहेर माझी वाट बघत होते... मला आश्चर्य वाटले की ते कसे काय मला न्यायला आले कारण तसे आमचे काही ठरले नव्हते आणि मी एअरपोर्टवरून टॅक्सी करूनच घरी जाणार होतो...

बाहेर पडल्यावर जिजू हसत हसत मला सामोरे आले आणि त्यांनी मला प्रेमाने आलिंगन दिले... त्यांच्या ओठावर हसू होते पण चेहऱ्यावर किंचित उदासपणा होता, जो माझ्या नजरेतून सुटला नाही... आम्ही त्यांच्या कारमध्ये बसलो आणि गप्पा मारत घरी निघालो... त्यांच्या बोलण्यात म्हणावा तसा उत्साह नव्हता जो माझ्या लगेच लक्षात आला...

मी त्यांना खोदून खोदून विचारत होतो की काहितरी झाले आहे आणि त्यांची मनस्थिती नॉर्मल नाही आहे... पण ते मला कसलाही थांगपत्ता लागू देत नव्हते... आम्ही एका हॉस्पिटलच्या बाहेर पोहचलो आणि पार्किंगमध्ये कार पार्क झाली तसे मला काहितरी भयंकर घडले असल्याची जाणीव झाली!... मी घाबरून जिजूंना विचारायला गेलो तसे ते बोलायला लागले आणि त्यांनी माझ्यावर एक लाईफटाईम उध्वस्त करणारा बॉम्ब टाकला!!!

नरक चतुर्थीच्या दिवशी संध्याकाळी संगीतादिदी नटुन-थटुन तयार झाली आणि तिने सगळीकडे पणतीचे दिवे लावले. दरवाज्याच्या बाहेरही तिने दिवे लावले आणि ती रांगोळी काढायला दारात बसली... तल्लिन होवून ती रांगोळी काढत होती आणि तिच्या लक्षात आले नाही की एका क्षणी तिने पदर सावरला होता पण तो पेटत्या पणतीला लागला होता... जेव्हा तिच्या लक्षात आले तोपर्यंत तिच्या शिफॉनच्या साडीच्या पुर्ण पदराने पेट घेतला होता...

जसे ते लक्षात आले तसे घाबरून तिने आरडाओरड करायला सुरुवात केली आणि पदराची आग विझवायला सुरुवात केली... त्यांच्या बिल्डिंगमध्ये त्यांच्या मजल्यावर जेमतेम दोन फ्लॅट होते आणि समोरच्या फ्लॅटचा दरवाजा बंद होता... त्यांच्या फ्लॅटचा दरवाजाही बंद झालेला होता तेव्हा तिचा आरडाओरडा आत टिव्ही पहात बसलेल्या जिजूंना पटकन ऐकायला गेला नाही...

जिजूंच्या कानावर संगीतादिदीच्या किंचाळ्यांचा आवाज पडून ते धावत बाहेर येईपर्यंत दिदीच्या साडीने चांगलाच पेट घेतला होता... त्यांनी धडाधडा बाजुच्या मित्राच्या फ्लॅटचा दरवाजा वाजवला आणि पळत ते आपल्या घरात गेले... एक जाडजूड चादर घेवून ते बाहेर पळत आले तोपर्यंत समोरच्या फ्लॅटमधील लोकं बाहेर आली होती... मग त्यांनी ती चादर संगीतादिदीच्या अंगावर टाकून तिच्या अंगाला लपेटली आणि तिच्या अंगाची आग विझवली...

त्या समोरच्या फ्लॅटमधील मित्राच्या कारनेच सगळ्यांनी संगीतादिदीला हॉस्पिटलमध्ये नेले... जाता जाता जिजूंनी माझ्या घरी फोन केला आणि त्यांना स्पष्ट काही न सांगता लगेच त्या हॉस्पिटलमध्ये त्यांना यायला सांगितले जेथे ते संगीतादिदीला घेवून जात होते... माझ्या घरची लोक हॉस्पिटलमध्ये पोहचली तसे त्यांना कळले की संगीतादिदी ५०/६० टक्के भाजली होती...

ते सगळे ऐकून माझ्यावर जणू वज्रघात झाला!!... माझी डोके सुन्न झाले आणि काही क्षण मला काही ऐकूच येत नव्हते... जिजूंनी मला हलवून ताळ्यावर आणले आणि जसेजसे मी ऐकू लागलो तसे दु:खाने माझ्या डोळ्यात अश्रू वाहू लागले... ते काय सांगत होते ते मला कोठेतरी श्युन्यातून आवाज आल्यासारखे ऐकायला येत होते आणि म्हटले तर मला कळत नव्हते की माझा मेंदू द्याची नोंद घेत होता... नंतर कधीतरी पुन्हा पुन्हा काय घडले ह्यावर चर्चा झाली तेव्हा त्यांनी त्यावेळी मला काय काय सांगितले त्याची संगती मला लागली होती... मध्ये मध्ये मला हलवून मी ठिक आहे ना ह्याची जाणीव करून देत मला ते सगळे सांगत होते...

माझी तेव्हाची अवस्था पाहून ते म्हणू लागले की त्यामुळेच ज्या दिवशी ते घडले त्या दिवशी त्यांनी कोणी मला ते कळू दिले नाही... जे घडायचे ते घडून गेले होते आणि संगीतादिदीला वाचवण्यासाठी त्यांच्या सगळ्यांच्या परीने जे करायला पाहिजे ते त्यांनी केले होते... जरी त्याक्षणी मला ते कळले असते तर मला धक्का बसल्याशिवाय वेगळे काही झाले नसते. ना मला तेथून दुबईवरून काही करता आले असते ना मला लगेच येता आले असते ह्याची त्यांना कल्पना होती. आणि तसेही माझे फ्लाईट दुसऱ्या दिवशी रात्री होते तेव्हा मी येणारच होतो तर मग मला सांगून माझी मनस्थिती कशाला बिघडवा असा विचार त्यांनी केला... म्हणून त्यांनी मला काही कळू दिले नाही आणि मला घेवून ते त्या हॉस्पिटलमध्ये पोहचले तेव्हाच त्यांनी मला जी दु:खद घटना घडली ती सांगितली होती...

ज्या रात्री ती घटना घडली त्या रात्रीपासून माझ्या घरचे सगळे जिजूंबरोबर हॉस्पिटलमध्येच होते आणि म्हणूनच एअरपोर्टवरून जिजू मला सरळ हॉस्पिटलमध्ये घेवून आले होते... पार्किंगमध्ये आम्ही कार पार्क केली तेव्हा माझ्या आई-बाबांनी लांबून मला पाहिले होते. जिजू मला सगळे सांगणार होते आणि सांगत होते म्हणून ते आधी आमच्या जवळ आले नाही. नंतर आम्ही कारमधुन बाहेर पडलो तेव्हा माझे आई-वडिल आणि इतर काही नातेवाईक मला सामोरे आले...

अर्थात, मी प्रचंड धक्क्यात होतो, दु:खात होतो आणि माझ्या डोळ्यातून अश्रूं वहात होते... आईने रडतच मला मिठी मारली आणि आम्ही दोघे एकमेकांचे सांत्वन करून एकमेकांना धीर देवू लागलो... मग एक एक करून सगळे मला आलिंगन देत माझे सांत्वन करू लागले तर धीर देवू लागले... दु:खाच्या पहिल्या धक्क्याचा भर ओसरल्यावर मी म्हणालो की मला संगीतादिदीला पहायचे आहे... मग आम्ही सगळे हॉस्पिटलमध्ये गेलो आणि संगीतादिदीला ठेवले होते त्या रुमकडे गेलो...
 
इन्फेक्शन होवू नये म्हणून सगळ्यांना एकदम आत जायची परवानगी नव्हती तेव्हा फक्त जिजू अन मीच रुमच्या आत गेलो... अंगाचा बराचसा भाग भाजलेला असल्याने संगीतादिदीला जाळीच्या आत ठेवलेले होते आणि वरून चादर घातलेली होती... श्वास घेण्यासाठी फक्त तिचे डोके थोडेसे बाहेर ठेवलेले होते. सकाळची वेळ होती अन ती अजुनही झोपेत होती... मी तिच्या चेहऱ्याकडे पाहिले आणि पुन्हा माझ्या डोळ्यातून अश्रूं वाहू लागले...

अतिशय देखणा आणि सुंदर असा माझ्या संगीतादिदीचा चेहरा अर्ध्या गालावरून खाली भाजल्यामुळे विद्रुप झालेला होता... तिचे ते रुप पाहून माझे हृदय पिळवटून निघाले आणि मी तिचा चेहरा पाहूच शकलो नाही... दु:खाने मी माझे डोळे मिटून घेतले आणि मान फिरवून बाहेर पडलो... दुबईवरून येताना मी काय काय विचार करून आलो होतो आणि येथे आल्यावर जे कळले त्याने मन उध्वस्त झाले...

माझी त्यावेळेची महिनाभराची सुट्टी संगीतादिदीच्या त्या अपघाती दु:खात अशीच संपून गेली... तो महिनाभर तिला हॉस्पिटलमध्येच ट्रिटमेंटसाठी ठेवण्यात आले होते... पहिले १०/१२ तर ती कोणाला भेटायला तयारच नव्हती कारण तिचा विद्रुप झालेला चेहरा कोणी बघू नये असे तिला वाटत होते... फक्त जिजू अन मी आणि आमचे आई-वडिल फक्त तिला भेटत होते आणि ती सतत रडत असायची तर आम्ही सगळे आमच्या परीने तिला धीर देत होतो...

दोन आठवड्यानंतर संगीतादिदीने स्वत:ला आवरले आणि तो थोडी थोडी नॉर्मल व्हायला लागली... तो एक अपघात होता आणि देवाची कृपा की त्यातून ती वाचली ह्यातच सगळ्यांना समाधान वाटत होते... भाजल्याने तिचा चेहरा अन अंग विद्रुप झाले होते पण जीव वाचला हे महत्वाचे होते...

माझी सुट्टी संपत आली आणि मी ती वाढवून घ्यायचा विचार घरच्यांना बोलून दाखवला. पण सगळ्यांनी मला सांगितले की मी सुट्टी न वाढवता परत दुबईला जावे कारण ते सगळे होतेच संगीतादिदीची पुर्ण काळजी घ्यायला... मी त्यासाठी आधी तयार नव्हतो पण सगळ्यांनी माझी समजूत काढली आणि मला परत दुबईला जाण्यास भाग पाडले...

दु:खी मनाने मी माझी त्यावेळेची महिनाभराची सुट्टी संपवून दुबईला परत गेलो... येताना मी ज्या आनंदात होतो, सुट्टीत किती धमाल करायची ह्या प्लनिंगमध्ये होतो त्या सगळ्याला सुरुंग लागून माझ्या आयुष्यात अन मनात पुर्ण उलथापालथ झाली होती...

***********

तुमच्यावर कितीही दु:खाचा डोंगर कोसळला तरी तो झेलून तुमचे आयुष्य पुढे जात असते... संगीतादिदीला तो अपघात होवून ती भाजली अन त्यातून तिचा जीव वाचला होता ही देवाची कृपा होती... जवळ जवळ दिड महिना ती हॉस्पिटलमध्ये ट्रिटमेंट घेत होती आणि नंतर तिला डिसचार्ज देवून घरी आणण्यात आले. तिच्या अंगावरील जखमा भरून आल्या होत्या पण तिची त्वचा पुर्ण नॉर्मल व्हायला पुढे जवळ जवळ तीन महिने लागले... मी परत दुबईत आल्यानंतर म्हटले तर रोज घरी फोन करत होतो आणि संगीतादिदीची खबरबात घेत होतो...

मी निघुन आलो त्याच्या आठवड्याभरानंतर मी प्रथम संगीतादिदीशी बोललो होतो. आमच्या बोलण्यापेक्षा रडणेच जास्त झाले होते त्यामुळे फक्त काही मिनिटेच बोलणे झाले. त्यानंतर ज्या दिवशी तिला हॉस्पिटलमधुन घरी आणले त्या दिवशी माझे तिच्याशी फोनवर बोलणे झाले... नंतर मग म्हटले तर रोजच तिच्याशी बोलणे होवू लागले आणि मी तिची विचारपूस करत जमेल तसे तिला धीर देवू लागलो...

त्या दु:खद घटनेनंतर सगळे नॉर्मल व्हायला जवळ जवळ ३/४ महिने गेले... संगीतादिदी पुन्हा पहिल्यासारखी नॉर्मल झाली पण आता फरक हा होता की ती आता पहिल्यासारखी सुंदर अन देखणी राहिली नव्हती. आगीने अंग भाजल्यामुळे तिचा गालाखालील चेहरा ते खाली पायापर्यंतचे अंग जळल्याचे व्रण राहिल्याने विद्रुप झाले होते... सौंदर्याची खाण असलेली माझी बहिण मलिन झाली होती आणि आपले सौंदर्य गमावल्याची खंत अन उदासपणा तिच्या चेहऱ्यावर अन मनावर कायम दिसू लागला होता...

मी तिला तिचे फोटो पाठवायला सांगितले तर ती दाखवायला तयारच होत नव्हती. मी तिला समजावले की असे किती दिवस तु लपवून ठेवणार आहेस आणि जे आहे ते फेस करणे तिला भाग होते अन आम्हाला स्विकारणे भाग होते... पण ती आता कशी दिसतेय ते मला दाखवायला तिचे मन तयार होत नव्हते...

मी सुट्टीवरून निघून आलो त्याला जवळ जवळ चार महिने होत आले होते आणि ह्या चार महिन्यात मला एकदाही संगीतादिदी आता कशी दिसते ते बघायला मिळाले नव्हते... शेवटी मी ठरवले की एका विकएंडला २/३ दिवस तातडीची रजा घेवून मुंबईला जावे आणि संगीतादिदीला भेटून यावे... त्याप्रमाणे मी एका विकएंडला २ दिवसाची रजा मंजूर करून घेतली आणि फ्लाईट तिकिट बूक केले. मी येतोय ह्याबद्दल कोणाला सांगितले नाही कारण मला सगळ्यांना आणि खासकरून संगीतादिदीला सरप्राईज द्यायचे होते...

मी मुद्दाम दुपारचे फ्लाईट घेतले होते आणि संध्याकाळी मुंबईला पोहचलो. हातात फक्त एक हॅन्ड बॅग होती तेव्हा एअरपोर्टवरून मी सरळ संगीतादिदीच्या घरी गेलो... जिजू ऑफिसला गेले असणार आणि दिदी एकटी घरी असेल ह्याची मला कल्पना होती... मी बेल मारली आणि दरवाज्याच्या सेफ्टी पिपहोलवर बोट ठेवले, जेणेकरून दिदीने मला आतून पाहू नये म्हणून... दिदीला पिपहोलमधुन काही दिसले नाही म्हणून तिने आधी दरवाजा उघडला नाही पण मी पुन्हा पुन्हा बेल मारली तसे नाईलाजाने तिला दरवाजा उघडावा लागला...

आधी तिने दरवाज्याला किंचित फट पाडली आणि बाहेर माझ्याकडे पाहिले... त्या फटीतून तिचा थोडा चेहरा मला दिसला तसे मी आनंदाने ओरडत 'दिदी, मी आलोय' म्हणालो अन माझा आवाज ओळखून तिने पटकन पुर्ण दरवाजा उघडला... मी आधीच मनाला बजावले होते की जेव्हा मी प्रथम दिदीला पाहिल तेव्हा ती कशीही दिसत असली तरी त्याची खंत चेहऱ्यावर दिसू न देता फक्त आनंद चेहऱ्यावर दाखवायचा आणि जणू ती पहिल्यासारखीच सुंदर दिदी आहे असे भासवत तिला सामोरे जायचे...
 
तेव्हा तिचा चेहरा माझ्या नजरेस पडला त्याबद्दल माझ्या चेहऱ्यावर कोठलेही उदास भाव न दाखवता मी आनंदाने हसत हसत आत शिरलो आणि मागे दरवाजा लावून घेत माझे हात पसरले... मला पाहून अर्थात संगीतादिदीला प्रचंड आनंद झाला आणि ती किंचाळत माझ्या मिठीत शिरली... मी प्रेमाने तिला आलिंगन दिले आणि माझ्या हृदयाशी कवटाळले... आनंदाने हसत हसत संगीतादिदी रडायला लागली आणि माझ्याही डोळ्यातून अश्रूं वाहू लागले...

पण माझ्या मनावर मी लगेच कंट्रोल केला आणि मी तिचे सांत्वन करत तिची समजूत घालू लागलो की कशाला रडते आहेस, गप्प बस बघू वगैरे... तिचा रडण्याचा भर ओसरला तसे ती शांत होत गेली... आणि मग तिला तसेच कवेत धरून आम्ही दोघे सोफ्याकडे चालत गेलो आणि एकमेकांना आलिंगन देत सोफ्यावर बसलो...

आणि मग आमच्या गप्पा चालु झाल्या की मी कसे काय असे अचानक आलो आणि तिला खास भेटायला अन पहायला मी दोन दिवसाकरीता आलोय वगैरे वगैरे... तिच्याशी बोलताना मी गुपचूप तिच्या चेहऱ्याचे निरिक्षण करत होतो आणि माझ्या नजरेस आले की तिच्या गालावरून खालील चेहऱ्यावर भाजल्याचे व्रण होते... तिने साडीचा पदर खांद्यावरून पुर्ण अंगभर घेतला होता त्यामुळे मानेच्या खाली तिचे कोठलेच अंग उघडे दिसत नव्हते जेणेकरून तिच्या अंगावरील भाजल्याचे व्रण दिसू शकत नव्हते...

बोलता बोलता ती मध्ये मध्ये मला म्हणत होती की 'बघ, मी कशी विद्रुप झाली आहे अन आता कोणाला मी आवडत पण नसेल'... ज्यावर मी तिला प्रेमाने अंगाशी कवटाळून तिला आश्वस्त करत होतो की तिच्या अंगावर फक्त काही व्रण उठले होते पण तिचे मन तसेच पहिल्यासारखे सुंदर आहे तेव्हा कोणाचेही तिच्याबद्दलचे प्रेम तिच्या बिघडलेल्या बाह्यरुपावरून कमी न होता उलट आता जास्तच वाढले आहे...

नंतर मग आम्ही जिजूंना फोन करून मी आल्याची बातमी दिली आणि माझ्या आई-बाबांनाही फोन करून कळवले. जिजू लगेच ऑफिसमधून घरी निघून आले आणि माझे आई-बाबाही लगबगीने संगीतादिदीच्या घरी आले. पुढे दोन दिवस मी आणि माझे आई-बाबा संगीतादिदीकडे राहिलो आणि आम्ही एकत्र वेळ घालवत थोडीशी मौज-मजा केली.

संगीतादिदीचे सौंदर्य आता लोप पावले होते तेव्हा तिच्या वागण्या-बोलण्यात किंचित संकोच आला होता आणि उदासपणाची एक झालर तिच्या स्वभावात निर्माण झाली होती... पण आम्ही कोणीही तिला त्या गमावलेल्या सौंदर्याची जाणीव करून न देता पहिल्यापेक्षा जास्त प्रेम तिला दाखवत होतो आणि मनापासून तिच्यावर प्रेमाचा वर्षाव करत होतो...

आगीने भाजल्यामुळे संगीतादिदीच्या अंगावर सगळीकडे व्रण होते आणि ते कोणाच्या नजरेस पडू नये म्हणून ती आता अंगभर कपडे घालायला लागली होती... चेहरा आणि हाता-पायाची पाऊले झाकून घेवू शकत नाही म्हणून तेवढेच फक्त उघडे ठेवून ती बाकी सगळे अंग झाकून घेवू लागली होती... तिने पुर्ण हात झाकला जाईल असे ब्लाऊज शिवून घेतले होते. साडी नेसली की तिचा पदर ती अगदी गळा झाकला जाईल असा लपेटून घेत होती.. त्यामुळे जेमतेम तिच्या गळ्याच्या वरील चेहरा, मनगटापर्यंत हात आणि पायाचे पाऊल दिसत असे...

शक्यतो आता ती बाहेर कोठे जायचे टाळत असे. अगदीच बाहेर जायचे असेल तर जाताना ती पायात मोजे आणि हातात ग्लोज घालू लागली होती तेव्हा हाता-पायावरील भाजल्याचे व्रणही कोणाला दिसू नये... कोठल्याही फंक्शनला वगैरे जायचे ती टाळत असे आणि जर गेलीच तर एका कोपऱ्यात बसून रहात असे जेणेकरून तिला जास्त कोणी पाहू नये किंवा कोणाशी तिचा संपर्क होवू नये...

माझ्या त्या विजिटमध्ये घरात असताना आता अंगावर भाजल्याचे व्रण असल्याने ती पुर्वीसारखी माझ्यासमोर बिनधास्त कपडे बदलत नव्हती की पुर्वी जसे तिला कपड्याचे भान न रहाता तिचे अंगप्रदर्शन व्हायचे तसे आता होत नव्हते... पण तरीही तिच्याकडे पाहिले की तिचे आधीचे सौंदर्य आठवायचे आणि त्याने मनातली कामभावना विचलित व्हायला लागली होती...

संगीतादिदीबद्दल माझ्या मनात जी कामवासना होती, लैंगिक भावना होत्या, त्याचा अंत त्या दिवशी झाला होता ज्या वेळी जिजूंनी मला तिच्या अपघाताबद्दल सांगितले होते तेव्हा. आदल्या रात्री मी एअरपोर्टवर जायला घरून निघणार होतो तेव्हा अंघोळ करताना शॉवरमध्ये संगीतादिदीचे मादक सेक्सी अंग आठवून मी शेवटची मूठ मारून लंड गाळला होता. त्यानंतर तिच्या अपघाताबद्दल ऐकल्यावर माझ्या मनातून तिच्याबद्दलची कामवासना गायब झाली होती...

संगीतादिदीबाबत जी दु:खद घटना घडली होती त्यानंतर माझ्या जागी कोणी वासनांध किंवा लिंगपिसाट पुरुष जरी असला असता तरी त्याच्या मनात तिच्याबद्दल कामवासना किंवा लैंगिक भावना राहिल्या नसत्या. पण काळ हा कोठल्याही भावना किंवा परिस्थिती बदलण्यास कारणीभूत ठरतो ह्यात शंका नाही... संगीतादिदीबद्दलची कामवासना, जी तिच्या अपघातानंतर माझ्या मनातून गायब झाली होती, ती पुन्हा तिला बरी झालेली पाहून हळु हळु परत मनात घर करू लागली... खासकरून मी मुंबईला दोन दिवस रजेवर गेलो तेव्हा तिच्याबद्दलची कामवासना पुन्हा उफाळून आली... त्या सरप्राईज विजिटमध्ये दोन दिवस मला संगीतादिदीचा जो सहवास लाभला त्याने माझ्या मनात दबुन गेलेली तिच्याबद्दलची कामवासना पुन्हा जागृत झाली...
 
उदाहरणार्थ, तिच्या दरवाज्याची बेल मारल्यानंतर जेव्हा तिने दरवाजा उघडुन मला आत घेतले आणि नंतर आनंदाने मिठी मारली तेव्हा तिच्या मांसल भरीव अंगाची मला जाणीव झाली होती... मी पण तिला मिठीत आवळुन धरले होते तेव्हा तिचे भरीव उभार माझ्या अंगावर दबलेले मला जाणवत होते... नंतरही तिला तसेच मिठीत ठेवून आम्ही सोफ्यावर बराच वेळ बोलत बसलो होतो. तेव्हा असे एकमेकांना आवळुन धरून बसलो होतो की जणू आम्ही भाऊ-बहिण नाही तर एक लग्न झालेले जोडपेच आहोत...

तिचे सौंदर्य बिघडले म्हणून ती स्वत:ला दोष देत होती अन मी तिला अजुन घट्ट आवळुन धरत कधी तिच्या गालावर गाल घासून नाहीतर तिच्या गालाची पप्पी घेत तिचे सांत्वन करत तिची समजूत घालत होतो आणि तिच्यावरील माझे प्रेम जराही कमी झालेले नाही ह्याची तिला ग्वाही देत होतो... नंतर दोन दिवस आम्ही एकत्र होतो आणि जेव्हा केव्हा आम्ही दोघे फक्त एकटेच असायचो तेव्हा काही बोलताना एकमेकांना कवेत घ्यायचो, मिठीत घ्यायचो आणि गालावर गाल घासून नाहीतर पप्पी घेवून प्रेम व्यक्त करायचो...

तसे तिला मिठीत घेतल्यावर तिच्या उभारांचे गोळे अंगावर दाबले जायचे किंवा माझ्या हाताच्या विळख्याखाली दाबले जायचे तर कधी मी तिच्या नितंबांना धरून तिला अंगावर दाबून धरायचो तर कधी तिला माझ्या जांघेवर बसवून तिला मागून मिठी मारत तिच्या गालावर गाल घासायचो... त्या दोन दिवसाच्या विजिटमध्ये मी संगीतादिदीशी जितकी शारिरीक स्पर्शाची जवळीक साधली होती तशी त्या आधी कधीही झाली नव्हती...

कदाचित तिला झालेल्या अपघाताच्या दु:खाचे सावट तन आणि मनावर असल्याने ती माझ्याशी शारिरीक स्पर्शाचा दिलासा अनुभवत असावी. आणि तिला तश्या प्रेमाच्या स्पर्शाची गरज आहे असा समज करून घेवून मी तिला जास्तीत जास्त जवळ घेवून ते देत होतो... पण तिच्या मांसल भरीव अंगाच्या स्पर्शाने माझ्या मनातली कामवासना बाहेर यायला लागली होती... पुर्वी तिच्या सौंदर्याचे नेत्रसुख जास्त मिळत असे पण आता तिच्या अंगाचे स्पर्शसुख जास्त मिळत होते ज्याने माझ्या लैंगिक भावना तश्याच उद्दिपित व्हायला लागल्या होत्या...

ज्या रात्री माझे परतीचे फ्लाईट होते तेव्हा निघायच्या आधी फ्रेश व्हायला मी बाथरुममध्ये गेलो होतो तेव्हा तेथे धुण्याच्या कपड्यात पडलेली संगीतादिदीची ब्रा-पॅन्टी काढुन मी त्यावर मूठ मारून माझा लंड गाळला होता. जवळ जवळ ४ महिन्याने मी तिच्या नावाने लंड गाळुन तिच्याबद्दलची दबलेली कामवासना पुन्हा जिवंत केली...

दोन दिवसाची ती रजा संपवून मी परत दुबईला निघून आलो आणि पुन्हा पहिल्यासारखे आम्हा सगळ्यांचे रुटिन लाईफ चालु झाले... संगीतादिदीबरोबर तो अपघात होवून तिचे सौंदर्य बिघडून गेले ही एक कायमची सल आम्हा सगळ्यांच्या मनात राहिली पण त्या दु:खाचा स्विकार करून, ते विसरून, ते नाहीच आहे असा मनाचा समज करून घेवून आम्ही सगळे आपापल्या परीने आयुष्य जगू लागलो होतो...

तसे काही दु:खद घडले होते ह्याची जाणीव कोणी ठेवत नव्हते आणि फक्त जेव्हा संगीतादिदीचे बिघडलेले सौंदर्य नजरेस पडत असे तेव्हाच त्या घटनेची आठवण होत असे... पुढे तिचे बिघडलेले सौंदर्य हे जणू जन्मजातच आहे अश्या तऱ्हेने सगळे त्याचा स्विकार करत, त्याबद्दल जराही वाईट वाटून न घेता आनंदाने जगत होते...

पण मला संगीतादिदीच्या आधीच्या सौंदर्याचा क्षणभरही विसर पडत नव्हता आणि तिची आधीची सुंदर अन देखणी छबी सतत माझ्या नजरेसमोर मला दिसत रहायची!... तिचे ते आधीचे सुंदर, सेक्सी रुप आणि फिगर तिच्या आधीच्या फोटोमध्ये पाहून अन ते आठवून आता मी मूठ मारायला लागलो होतो... तिच्या सेक्सी ब्रा-पॅन्टीचे काही जोड माझ्याकडे होते ते घेवून त्यात तिला कधीतरी चोरून पाहिलेली आठवून मी लंड गाळत होतो... तसेच विकएंडला रात्री एखादी तिच्यासारखी रांड झवायला आणून तिला संगीतादिदी समजून झवून चोदून मनातली वासना शमवत होतो...

आणि दिवाळी येत असल्याची चाहूल लागली, चर्चा चालु झाली की मला ते विचित्र स्वप्न एखाद्या रात्री हमखास पडत असे... संगीतादिदी अन माझे झवाझवीचे संबंध चालू झालेत आणि दिवाळीला मी तिच्या घरी जावून भाऊबिज करून रिटर्न गिफ्ट म्हणून तिच्याकडुन माझा लंड चोखून घेतोय. आणि ते करता करता अचानक तिची साडी पेटते अन ती आगीच्या ज्वाळांनी लपेटली जातेय. असे ते भयानक स्वप्न मला वर्षातून काही वेळा दिवाळीच्या काळात हमखास दिसत असे... आणि म्हणूनच आताशा मला दिवाळी सण आवडेनासा झाला होता...

************
 
त्या घटनेला ३ वर्षे होवून गेली होती आणि लाईफ एकदम नॉर्मल झाले होते... तरीही मनात एक सल असायची की त्या दिवाळीत त्या एका पणतीने घात केला आणि संगीतादिदीच्या साडीने पेट घेवून ती भाजली अन तिचे सौंदर्य विदृप झाले... तिच्या अंगावर सगळीकडे ते भाजल्याचे व्रण राहिले ज्याने तिच्या वागण्या-बोलण्यात आणि जगण्यात एक उदासिनता आली, तिचा आनंदाने जगण्याचा उत्साह संपून गेला...

मी दुबईला आल्यानंतर पहिले दोन वर्षे दर वर्षाला सुट्टीवर मुंबईला जात होतो... पण दिदीच्या अपघातानंतर मी दर ४/५ महिन्याने कधी आठवडाभर तर कधी १५/२० दिवसाची सुट्टी घेवून मुंबईला जायला लागलो होतो आणि माझ्या ट्रिपमधील जास्त वेळ संगीतादिदीकडे जावून तिच्याबरोबर घालवायला लागलो होतो...

जिजू अन संगीतादिदी एकमेकांवर खुप प्रेम करत होते आणि त्या अपघातानंतर त्यांच्यातील प्रेम अजुन दृढ झाले होते, वाढले होते... पण तरीही तिच्या बदललेल्या रुपाने त्यांच्यात एक अनामिक संकोच निर्माण झाला होता हे उघड जरी दिसत नव्हते तरी निरिक्षणाने कळुन येत होते... त्यांनी कधी उघड सांगितले नव्हते पण त्यांच्या बोलण्यातून आम्ही अंदाज लावलेला होता की त्यांचे लग्न झाले तसे २/३ वर्षे त्यांना मुल ठेवायचे नव्हते आणि मॅरिड लाईफ भरभरून जगायचे असे त्यांनी ठरवलेले होते. आणि जेव्हा मुल ठेवायची वेळ आली तेव्हा तिला तो अपघात झाला होता... मग नंतर त्या धक्क्यातून सावरण्यात बराच काळ निघून गेला आणि आता तीन वर्षे होवून गेली होती...

गेल्या तीन वर्षात संगीतादिदी गरोदर राहिली नाही म्हणजे त्या अपघातानंतर त्यांचे मॅरिड लाईफ म्हणजे सेक्स्युअल लाईफ नॉर्मल झाले नसावे असा अंदाज येत होता... किंवा जरी त्यांचे सेक्स्युअल लाईफ नॉर्मल झाले असावे असे गृहित जरी धरले तरी त्यांनी अजुनही मुल कसे ठेवले नाही ह्याचे आश्चर्य होते... कितीही अंदाज घ्यायचा प्रयत्न केला तरी एक गोष्ट ठाम होती की संगीतादिदीच्या विदृप झालेल्या सौंदर्याने त्यांचे मॅरिड लाईफ डिस्टर्ब झालेले होते आणि कदाचित डॅमेज झालेले होते... आणि त्याचीच सल त्यांच्यापेक्षा जास्त मला जाणवत होती आणि त्याने मी जास्त दु:खी होत होतो...

ह्या जगात इतर कोणी संगीतादिदी आणि जिजूंच्या सेक्स्युअल लाईफचा विचार केला असेल की नाही माहीत नाही पण मी बाकी कायम केला होता... सहाजिकच दिदीबद्दल माझ्या मनात लैंगिक भावना होती, वासना होती तेव्हा तिचे अन जिजूंचे सेक्स्युअल लाईफ कसे असेल ह्याची मी सतत कल्पना करत असे... संगीतादिदी नागडी कशी दिसत असेल? तिला नागडी बघून जिजूंचा लंड कसा उठत असेल? मग ते कसे चुंबाचाटी करत असतील? एकमेकांना चोखून कसे तापवत असतील, तृप्त करत असतील?

ते दोघे कसे झवत असतील अन जिजू संगीतादिदीला वेगवेगळ्या पोजीशनमध्ये कसे चोदत असतील ह्या सगळ्याचा मी सखोल विचार करायचो. तसा विचार करून करून स्वत: कामोत्तेजित व्हायचो आणि त्यांच्या झवाझवीची कल्पना करत जिजूंच्या जागी स्वत:ला कल्पून मी दिदीला झवल्याचे सुख अनुभवत माझा लंड गाळायचो...

पण आता जेव्हा दिदीला तो अपघात होवून ती भाजली होती आणि तिच्या अंगावर सगळीकडे भाजल्याचे व्रण राहिले आहेत तर आता त्यांचे सेक्स्युअल लाईफ कसे असेल ह्याचाही मी नेहमी विचार करत असे... ज्या अर्थी गेल्या तीन वर्षात दिदी गरोदर राहिलेली नाही आणि जेव्हा केव्हा मी त्यांच्याबरोबर असतो आणि त्यांना ऑब्जर्व्ह करत असतो तेव्हा माझ्या लक्षात येत असते की त्यांच्यात सगळे आलबेल नाही आहे... त्यांचे सेक्स्युअल लाईफ नक्कीच डिस्टर्ब झालेले आहे किंवा डॅमेज झालेले आहे...

जेव्हा मी दिदीबद्दल सेक्स्युअल विचार करत नसे आणि तिच्यावरील भावाच्या खऱ्या प्रेमाचा विचार करत असे तेव्हा तिच्या डॅमेज झालेल्या सेक्स्युअल लाईफबद्दल मला तिची किव वाटायची... त्यात खरे तर मी काही करू शकत नव्हतो पण उगाचच मनात विचार यायचा की 'त्या' बाबतीत मी दिदीला काही मदत करू शकतो का???

वासनामय मन सोपा विचार करायचे की दिदीला सरळ विचारुया की जिजू तुला आता झवतात का? आणि झवत नसतील तर मी तुला झवून ते सुख देवू का?? तुझे शरीर जरी विदृप झाले असेल तरी तु मला अजुनही पहिल्यासारखीच आवडते तेव्हा मी तुला झवायचे सुख देतो आणि पाहिजे तर मुलही देतो म्हणजे तुला जगण्याचा अर्थ प्राप्त होईल... पण असा विचार करणे एकदम सोपे होते पण ते प्रत्यक्ष मी संगीतादिदीजवळ व्यक्त करू शकत नव्हतो की तिला तसे प्रत्यक्ष सांगू शकत नव्हतो... कोण भाऊ आपल्या बहिणीला असे सांगेल?? शक्यच नव्हते ते...

पण तरीही माझ्या मनात तसे विचार सारखे यायचे आणि काय केले तर संगीतादिदी परत पहिल्यासारखे आनंदी आणि सुखी होईल ह्याचा मी सतत विचार करत असायचो... त्या अनुषंगाने एक उपाय मला दिसत होता, ज्यावर विचार करायला माझे मन सतत मला भाग पाडत होते!!!

*********
 
दुबईला न्युजपेपरमध्ये मी 'प्लास्टिक सर्जरी'बद्दल जाहीरात बघायचो आणि नेटवरही अनेकदा त्याबद्दल ॲड दिसायची... आधी कधी त्याकडे मी लक्ष दिले नव्हते पण दिदीच्या अपघातानंतर तश्या ॲडकडे लक्ष जावू लागले... लोक अन खासकरून बायकां प्लास्टिक सर्जरी करून आपले व्यंग लपवतात किंवा कृत्रिम सौंदर्य मिळवतात ह्याची कल्पना होती पण तो उपाय संगीतादिदीला करता येईल ह्यावर आधी कधी मी जास्त विचार केला नव्हता...

एक तर तसे कृत्रिम सौंदर्याची गरज काय असा विचार यायचा आणि तसे करायचे झाले तर त्याला खुप खर्च येतो, जो आपल्याला परवडणार नाही, तेव्हा तो विचार न केलेलाच बरा असे वाटायचे... प्लास्टिक सर्जरी नाहीतर लेझर सर्जरी हा पैसेवाल्या सेलिब्रिटींचा प्रांत आहे जो आपल्यासारख्या मध्यमवर्गीय लोकांना परवडणारा नाही अशी मी समजूत करून घेत होतो...

पण दुबईमध्ये अनेक इंटरनॅशनल क्लिनिक आहेत जेथे प्लास्टिक सर्जरी अन लेझर सर्जरी करतात आणि त्यांच्या ट्रिटमेंटच्या डिस्काऊंटच्या जाहीराती पाहिल्या की लक्ष त्याकडे वेधले जायचे... संगीतादिदीचे आधीचे सुंदर सेक्सी फोटो पाहिले की पुन्हा तिचे सौंदर्य परत तसे होईल का अन करायचे झाले तर ते अश्या लेझर किंवा प्लास्टिक सर्जरीने करता येईल का ह्याचा विचार आता सतत मनात येवू लागला...

शेवटी मग मी अश्या सर्जरीच्या ॲड पाहू लागलो आणि त्यातली माहिती वाचू लागलो... दुबईमधील माझ्या घराच्या जवळ तसे २/३ क्लिनिक होते तेथे मी विकएंडला जावून माहिती काढायला लागलो... मी जसजसे माहिती काढायला लागलो तसतसे ह्या कॉस्मॅटिक सर्जरीबद्दल जास्त कळायला लागले...

एक गोष्ट लक्षात आली की अशी ट्रिटमेंट खर्चिक होती... पण इतकीही जास्त नव्हती की ती परवडणार नाही... आयुष्यात एकदाच जर अशी ट्रिटमेंट करायची असेल अन त्याने तुमचे पुढिल आयुष्य जर कायमचे सुखी होणार असेल तर मग ही ट्रिटमेंट थोडी खिश्याला टाच लावून कोणीही घेवू शकतो ही गोष्ट लक्षात आली... बरे कॉस्मॅटिक सर्जरीचा खर्च हा तुम्ही ही ट्रिटमेंट कोठल्या भागावर करताय, किती भागावर करताय ह्यावर अवलंबुन असतो... तेव्हा संगीतादिदीच्या अंगावरील फक्त दिसणाऱ्या भागावर जर ही ट्रिटमेंट करून घेतली आणि तेवढे भाग फक्त पहिल्यासारखा सुंदर करून घ्यायचा झाला तर तो खर्च परवडण्यासारखा होता...

शेवटी मी निश्चय केला की संगीतादिदीला ही कॉस्मॅटिक सर्जरी करायला लावायची आणि तिला तिचे पुर्वीचे सौंदर्य पुन्हा मिळवून द्यायचे... असे करून तिचे आणि जिजूंचे मॅरिड लाईफ अन खासकरून सेक्युअल लाईफ पुन्हा पहिल्यासारखे करून द्यायचे असे मी ठरवले. सहाजिकच त्यांचे सेक्स्युअल लाईफ पहिल्यासारखे झाले तर संगीतादिदी गरोदर राहिल आणि त्यांना मुल झाले की त्यांचे आयुष्य कायमचे सुखी होईल... संगीतादिदीचे असे वाईट झाले अन अजुनही तिला मुल होत नाही आहे ह्याची खंत माझ्या आई-बाबांनाही होती आणि ते सुद्धा उदासच रहायचे...

तेव्हा मी असे काही केले तर सगळे आनंदी आणि सुखी होतील ह्याचा मी विचार केला... हल्ली तर माझ्या लग्नाच्या गोष्टी चालु झाल्या होत्या आणि सगळे मला लग्न कर म्हणून मागे लागायला सुरुवात झाली होती... पण संगीतादिदीच्या ह्या दु:खद घटनेच्या सावटातून मी पर्सनली बाहेर पडत नव्हतो त्यामुळे मी लग्नाला तयार होत नव्हतो... अशी ट्रिटमेंट करून दिदीचे लाईफ सुरळीत आणि सुखी झाले तर मग मी माझे पुढिल लाईफ प्लान करू शकतो असा मी विचार केला आणि माझा निर्णय पक्का केला!

माझ्या पुढिल मुंबईच्या ट्रिपमध्ये जेव्हा मी संगीतादिदी अन जिजूंना भेटलो तेव्हा त्यांच्याकडे मी हा कॉस्मॅटिक सर्जरीचा विषय काढला... पण दोघांनीही तो उडवून लावला... अश्या कॄत्रिम सौंदर्याची दिदीला गरज नाही असे जिजू आणि दिदीनेही मला निक्षून सांगितले... त्यांचा नकार ऐकून मी थोडा उदास झालो पण माझी आशा सोडली नाही. माझ्या त्या ट्रिपमध्ये जेव्हा केव्हा चान्स मिळेल तेव्हा मी त्या दोघांना वेगवेगळे किंवा एकत्र ह्या ट्रिटमेंटबद्दल माहिती दिली आणि त्यांना त्यासाठी तयार करायचा प्रयत्न केला.

पण अर्थात त्यावेळी ते तयार झाले नाही... नंतर मग मी दुबईला निघून आलो आणि जेव्हा केव्हा माझे संगीतादिदीशी किंवा जिजूंशी बोलणे व्हायचे तेव्हा त्यांचा चांगला मूड पाहून मी तो कॉस्मॅटीक सर्जरीचा विषय काढायचो... ते दोघे मला वेगवेगळी कारणे सांगून ती शक्यता फेटाळून लावायचे आणि ते देत असलेल्या प्रत्येक कारणांवर मी उपाय सांगून त्यांना तयार करायचा प्रयत्न करत असे...

माणसाला एखादी गोष्ट पटत नसेल किंवा करायची नसेल पण सतत त्या गोष्टीचा विषय निघत असेल, त्या गोष्टीची चर्चा केली गेली, सतत ती गोष्ट कानावर पडत राहिली की हळु हळु माणूस त्या गोष्टीचा गंभीरपणे विचार करायला लागतो ही एक प्रवृती आहे... तसे मी सतत जिजू आणि संगीतादिदीकडे कॉसमॅटिक सर्जरी करायचा विषय काढू लागलो, त्यांच्या मनात ती गोष्ट भरवून द्यायला लागलो तसे त्यावर ते दोघेही गंभीरपणे विचार करायला लागले आणि माझ्याशी ती शक्यता डिस्कस करू लागले...

शेवटी ते दोघे त्याचा विचार करायला तयार झाले!... पण त्यासाठी किती खर्च येईल त्यावरून ते करायचे की नाही हा निर्णय ते घेतील असे त्यांनी मला सांगितले... तेव्हा मग मी संगीतादिदीला तिच्या चेहऱ्यापासून गळ्यापर्यंतचे तसेच दंडापर्यंतच्या हाताचे फोटो काढुन पाठवायला सांगितले... मग ते फोटो प्रिंट करून मी कॉस्मॅटिक सर्जरी करणाऱ्या ३/४ क्लिनिकमध्ये देवून त्यावरील ट्रिटमेंटचे कोटेशन घेतले... ॲव्हरेज ७/८ लाखाचा खर्च येणार होता जो मी दिदी अन जिजूंना सांगितला...

त्यांना तो खर्च जास्त वाटला आणि त्यांनी ट्रिटमेंटला नकार दिला... मी त्यांना म्हटले की खर्च मी करणार आहे तेव्हा त्यांनी त्याची काळजी करू नये... पण त्यालाही त्यांनी नकार दिला कारण तो ट्रिटमेंटचा ७/८ लाखाचा खर्च होताच पण दिदी अन तिच्याबरोबर अजुन कोणी असे दुबईला येण्या-जाण्याचा अन रहाण्याचा खर्चही होणार होता. तेव्हा इतक्या खर्चात मला पाडायला ते अजिबात तयार नव्हते...

पण मी अजिबात हार मानली नाही आणि सतत काही ना काही ऑप्शन सांगून त्यांना तयार व्हायला दबाव टाकू लागलो... इव्हन माझ्या आईकडुन मी त्यांच्यावर दबाव आणला आणि त्यांना तयार व्हायला भाग पाडले... शेवटी मग अर्धा खर्च जिजू अन अर्धा खर्च मी करायचा ह्या बोलीवर ते त्या कॉस्मॅटिक ट्रिटमेंटसाठी तयार झाले!... जिजू अन संगीतादिदी तयार झाले ह्याचा मला प्रचंड आनंद झाला! त्यांचे डिस्टर्ब झालेले मॅरिड लाईफ सुरळीत करण्यास मी कारणीभूत ठरणार होतो ह्याचा मला अभिमान वाटायला लागला आणि ती गोष्ट पुर्णत्वाला नेवून यशस्वी करण्याचा मी चंग बांधला...

आणि मग संगीतादिदीची दुबईला येवून ती कॉस्मॅटिक ट्रिटमेंट करून घ्यायची माझी तयारी चालु झाली... काय काय करायचे, कसे कसे करायचे, कधी करायचे ह्याचे सगळे प्लानिंग मी चालु केले... जसजसे मी ते प्लानिंग करून लागलो, अजुन जास्त माहिती काढू लागलो, घरच्यांशी चर्चा करू लागलो तसतसे अनेक गोष्टी माझ्या लक्षात येवू लागल्या. खासकरून संगीतादिदी अन तिच्याबद्दलच्या माझ्या लैंगिक वासनेच्या अनुषंगाने मी जेव्हा सगळ्याचा विचार करू लागलो तेव्हा अनेक गोष्टी मला सुचू लागल्या आणि त्याप्रमाणे मी प्लानिंग करू लागलो...

दुबईला यायला सगळ्यात पहिले पासपोर्ट पाहिजे तो सगळ्यांचा रेडी होता. कारण मी दुबईला जॉबसाठी आलो त्याच्या वर्षभरानंतर सगळ्यांचा पासपोर्ट काढून ठेवलेला होता, दुबईला फिरायला यायच्या प्लानिंगने. तेव्हा संगीतादिदीबरोबर कोण कोण येणार हे ठरवायचे होते. पर्सनली मला तर ती एकटीच आलेली पाहिजे होती म्हणजे त्या पुर्ण ट्रिपमध्ये दिदी माझ्याबरोबर एकटी असणार होती अन मला एकट्याला दिदीचा पुर्ण सहवास मिळणार होता.

तेव्हा मग मी माझे आई-वडिल अन जिजूंना पटवून दिले की संगीतादिदी एकटीच आली तर बरे कारण इथे आल्यानंतर तिचा सगळा वेळ त्या ट्रिटमेंटमध्येच जाणार होता आणि पुर्ण वेळ तिला त्या क्लिनिकमध्येच रहावे लागणार होते... तेव्हा तिच्याबरोबर जे कोणे येतील त्यांना घरीच रहावे लागले असते. क्लिनिकमध्ये ट्रिटमेंटचा भाग म्हणून तिच्याबरोबर फूल टाईम नर्स वगैरे असणार होती तेव्हा कोणाही रिलेटिव्हला तेथे रहायची गरज नव्हती.

बरे ज्या क्लिनिकमध्ये ट्रिटमेंट घ्यायची मी फायनल केले होते ते क्लिनिक माझ्या घरापासून खुप जवळ होते आणि घर माझ्या ऑफिसपासून चालत अंतरावर होतो. तेव्हा घर किंवा ऑफिसला येता-जाता मी क्लिनिकमध्ये कधीही जावू शकत होतो अन संगीतादिदीला भेटू शकत होतो... तेव्हा तिच्याबरोबर कोणी यायची गरज नव्हती. तसेच जे काही २/३ महिने ट्रिटमेंटसाठी संगीतादिदी दुबईला येणार होती तो काळ जिजू तिकडे मुंबईमध्ये एकटेच असणार होते. तेव्हा आई-बाबा तेथेच असले तर त्यांच्याकडे जावून-येवून असतील म्हणजे संगीतादिदीच्या गैरहजेरीचा जिजूंना काही त्रास होणार नव्हता. तेव्हा मग ह्या ट्रिटमेंटसाठी फक्त संगीतादिदी एकटीच दुबईला येईल हे आमचे पक्के झाले!

ट्रिटमेंट होणाऱ्या क्लिनिकमध्ये मी संगीतादिदीचे डिटेल्स देवून तसेच ॲडवान्स पेमेंट वगैरे करून तिची केस रजिस्टर करून घेतली आणि तिच्या ट्रिटमेंटच्या छोट्या-मोठ्या ज्या सर्जरी होणार होत्या त्याचे शेड्युल सेटप करून घेतले. त्यानंतर मी दिदीला दुबईला यायचा मेडिकल ट्रिटमेंट व्हिजा आणि फ्लाईट तिकिट वगैरे बूक केले. आधी मी विचार केला की मी स्वत: जावून दिदीला घेवून यावे आणि तसे मी तिला बोलूनही दाखवले. पण मग उगाच माझ्या तिकिटाचा अजुन एक्स्ट्रा खर्च नको म्हणून दिदीने मला येवू नकोस म्हणून बजावले आणि ती एकटीच येईल असे सांगितले...

यथावकाश तो दिवस उजाडला जेव्हा संगीतादिदीचे फ्लाईट होते आणि त्या दिवशी रात्री मी तिला न्यायला एअरपोर्टवर गेलो. दिदीचे स्वागत करायला तेथे मी लाल गुलाबांचा एक बुके घेतला. फ्लाईट वेळेवर आले आणि सगळ्या प्रोसीजर पार करून एकदाची दिदी बाहेर आली! लांबून मला पाहून तिला आनंद झाला आणि तिला पाहून मी खूष झालो! जवळ आल्यावर मी तिला गुलाबांचा बुके दिला आणि तिला 'वेलकम दुबई' म्हणत हात पसरले.

तिने हसत त्याचा स्विकार केला आणि मला थँक्स म्हणत माझ्या कवेत शिरली. मग मी तिला मिठी मारली आणि तिनेही मला आलिंगन दिले... मी तिला असे करकचून आवळले की तिच्या उभारांचे गोळे माझ्या छातीवर चिरडून गेले. ते कमी होते की काय पण मी तिचे नितंब धरून तिला माझ्या जांघेच्या भागावर आवळून धरले...

माझ्या 'तश्या' स्वागताने ती प्रचंड भांबावली आणि 'अरे सोड मला, असे काय करतोस?'... म्हणत पटकन तिने माझ्या मिठीतून स्वत:ची सुटका करून घेतली... लटकेपणे मला दटावत ती म्हणाली,

"हा काय चावटपणा, सागर?... इतक्या लोकांसमोर असे काय करतोस??"

"अग दिदी... फॉरेनमध्ये असेच ग्रिट करतात... मी नेहमी स्वप्न बघायचो... की असे मी कधी कोणाला ग्रिट करेन??... शेवटी आज इच्छा पुरी झाली!..." मी चावटपणे हसून तिला म्हणालो.

"मार देईन तुला... तुझी बायको आली की तिला कर असे ग्रिट... कसे दाबून घेतलेस मला... बेशरम!" दिदीने तक्रारीच्या सुरात पण हसत म्हटले...

"ओके ओके... बरं चल... दे तुझी बॅग इकडे..."

असे म्हणत मी तिची ट्रॉली बॅग धरून ओढायला लागलो आणि पटकन मला काही आठवले म्हणून थांबत मी तिला म्हणालो,

"अग दिदी थांब... आपण एक सेल्फी काढुया..."

"आता कशाला सेल्फी??... तुला माहित आहे ना हल्ली मी जास्त फोटो काढत नाही..." दिदीने किंचित विषन्नपणे म्हटले.

"अग... हा सेल्फी खास असेल... आज आत्ता तु दुबईला आली आहेस तेव्हा अशी दिसतेय... जेव्हा तु इथुन परत जाशील तेव्हाही आपण असाच सेल्फी काढुया... तु आलीस कशी आणि जाताना होणार कशी आहेस हा फरक ह्या आणि त्या सेल्फीमधुन दिसणार आहे... तेव्हा एक सेल्फी तो बनता है..."

म्हणत मी बळेबळे दिदीला पोज घ्यायला लावली आणि आम्हा दोघांचे काही सेल्फी तेथे काढले... नंतर मग आम्ही तेथून निघालो आणि माझी कार पार्क केली होती त्या पार्किंगमध्ये गेलो... कारमध्ये बसल्यावर मी संगीतादिदीला जिजूंबरोबर फोन लावून दिला आणि ती सुखरूप पोहचली हे त्यांना सांगत त्यांच्याशी बोलू लागली. त्यांच्याशी पाच मिनिटे बोलल्यावर मी आईला फोन लावून दिला आणि तिच्याशी बोलायला लावले.

एअरपोर्टवरून माझ्या घरी पोहचेपर्यंत आम्हाला साधारण पाऊण तास लागला आणि दिदी पहिली वेळ दुबईला आलेली होती तेव्हा बाहेर जी दुबई दिसत होती त्याबद्दल मी तिला माहिती देत होतो... रात्रीच्या लायटिंगमधील दुबईच्या मॉडर्न बिल्डिंग पाहून दिदी हरखुन गेली आणि नवलाईने बाहेर पहात होती. तिला दुबईची माहिती देत, गप्पा मारत आम्ही माझ्या बिल्डींगमध्ये पोहचलो.
 
कार पार्किंगमध्ये पार्क करून आम्ही वर १६ व्या मजल्यावरील माझ्या स्टुडिओ फ्लॅटमध्ये पोहचलो. आत शिरल्यावर मी मागे वळुन नाटकीपणे झुकून दिदीला पुन्हा एकदा वेलकम करत म्हटले,

"वेलकम, माय डिअर सिस्टर, टू अवर हाऊस... ॲन्ड ऑफकोर्स इन दुबई!..."

"थॅंक्यू!...," दिदीनेही हसून थोडे झुकत म्हटले आणि पुढे म्हणाली, "अरे परत वेलकम?"

"येस्स... कारण दुबईमध्ये प्रथमच माझे कोणी नातेवाईक आले आहे, माझ्या ह्या घरात आले आहे... तेव्हा मी जाम खूष आहे... आणि नातेवाईक कोण? तर माझी लाडकी दिदी... म्हणून पुन्हा एकदा खास वेलकम!" मी हसत म्हणालो

"ओहह छो च्विट... थँक्यू डिअर ब्रदर..." दिदी लाडेलाडे म्हणत मला बिलगली...

आणि मी पुन्हा एकदा तिला मिठीत घेत आवळुन धरण्यात कसर सोडली नाही... तिला तसेच घट्ट धरून तिच्या अंगाची ऊब घेत मी पुढे बोलत राहिलो...

"दिदी... मी खुप खूष आहे की तु ह्या ट्रिटमेंटसाठी तयार झालीस आणि येथे आलीस..."

"हुंम्म्म... तु अगदी पिच्छा पुरवलास... मग तयार झाल्याशिवाय पर्याय तरी होता का मला??" दिदीने लटक्या तक्रारीत म्हटले.

"मी तुला तयार करायचा चंगच बांधला होता... मला तुझे दु:ख सहन होत नव्हते... तुझा उदासपणा मला अस्वस्थ करायचा..." मी तिच्या पाठीवरून हात फिरवत म्हणालो.

"दु:ख? उदासपणा?? छेऽऽ... मी कशाला राहू??" दिदीने माझे बोलणे खोडत म्हटले पण चेहऱ्यावरील उदासीनता तिला लपवता आली नाही.

"बस काय, दिदी... तु जरी सांगत नसली तरी मी सहज ओळखू शकत होतो... कोणीही ओळखेल... की त्या घटनेनंतर तुझे सौंदर्य जे विद्रुप झालेय त्याने तु दु:खी आहेस, उदास आहेस..."

दिदीच्या पाठीवरून हात फिरवताना मला तिच्या ड्रेसच्या आतील ब्रेसीअरची पट्टी हाताला लागत होती ती जाणवत होती...

"अरे तो अपघात होता... कदाचित मी काही चुका केल्या असतील त्याची शिक्षा होती... जे झाले ते झाले... मी त्याचा स्विकार करून जगत होते, जगत आहे... माझी काही तक्रार नाही..." दिदी उदासपणे म्हणाली.

"दिदी, काहितरीच बोलू नकोस... तु कोठलीच चुक केलेली नाही की देवानी तुला ही शिक्षा द्यावी... उलट देवाने तुझे सौंदर्य असे बिघडवून तुझ्यावर अन्याय केलाय... माझी देवाकडे ही नेहमी तक्रार असेल..." मी फणकाऱ्यात म्हटले.

"ये येडा बाबा...," दिदीने मला टपली मारत पुढे म्हटले, "देवाला कशाला दोष देतोस?? आणि त्या देवानेच तुला ही बुद्धी दिली ना? माझी ही अशी सर्जरी करण्याची... त्यानेच तुला हा उपाय सुचवला... आणि त्यासाठी ही मी इथे आली आहे... तेव्हा देवाचे आभार मान उलट!" दिदीने मला समजावले.

"हो... खरे आहे तुझे... देवाचेच आभार की त्याने हा उपाय सुचवला... आणि मी तुझ्यासाठी हे करू शकतो, करत आहे..." मी तिला दुजोरा देत म्हटले.

"आणि मी तुझे आभार मानते... की तु माझ्यासाठी इतके करतोय..." दिदीने माझ्या गालाची पप्पी घेत म्हटले...

"एनी टाईम, दिदी... तुझ्यासाठी काय पण... मी तुझ्यासाठीच सगळे करतोय... तुझ्यासाठीच जगतोय..." मी जोशात तिला म्हणालो आणि तिला अजुन जवळ आवळून घेतले...

"अरे माझ्यासाठी काय जगतोय... अजुन तुझे सगळे आयुष्य आहे... तुला लग्न करायचेय, छान बायको आणायचीय... मग मुलं होतील... मला 'आत्या, आत्या...' म्हणतील... त्यांच्यासाठी तुला जगायचेय... माझ्यासाठी थोडीच..." दिदीने मिश्किलपणे म्हटले...

"बस काय, दिदी... त्याच्या आधी मला 'मामा, मामा...' कधी ऐकवणार?? ते पहिले आहे... मग 'आत्या, आत्या' ऐकायला येईल..." मी चावटपणे हसत तिला म्हणालो.

"अरे आता काय सांगू?.. सगळे देवाच्या हाती..." दिदी पुन्हा किंचित विषन्नपणे म्हणाली...

"डोन्ट वरी, दिदी... सगळे ठिक होईल... मी आहे ना..." मी सुचकपणे हसत तिला म्हणालो...

"होऽऽ... तु तर आहेच... आणि आता असेच मला आवळत उभे रहाणार आहेस की तुझे घर-बीर दाखवणार मला?" दिदीने हसून म्हटले...

"ओहह सॉरी सॉरी... चल तुला घर दाखवतो... घर आहेच तरी केवढे?? इतकेच तर आहे..."

असे म्हणत मी तिला माझा तो सेंट्रली एसी स्टुडिओ फ्लॅट दाखवला... तो स्टुडिओ फ्लॅट म्हणजे जेमतेम दोन खोल्यांचे घर होते... दरवाज्यातून आत शिरले की एक छोटा पॅसेज ज्याच्या डाव्या बाजुला बाथरूम कम टॉयलेट होते तर उजव्या बाजुला छोटे किचन होते. किचनलाच लागून पुढे एक छोटी बाल्कनी होती. पॅसेजमधुन पुढे गेलो की एक मोठा लांबलचक रुम होता जो टॉयलेट, पॅसेज, किचन आणि बाल्कनी ह्या सगळ्यांची लांबी होईल इतका मोठा होता.

त्या एकच लांबलचक रुमच्या मध्ये मी सात फूट लांब अन उंच असे कपाट ठेवून रुमचे दोन भाग केले होते. डावा भाग म्हणजे हॉल होता जेथे भिंतीवर फ्लॅट टिव्ही, खाली छोटे युनीट तर समोर थ्री सीटर सोफा वगैरे होता. आणि उजव्या भागात कोपऱ्यात एक किंग साईज डबल बेड होता आणि बाजुच्या भिंतीला ड्रेसींग टेबल लावलेले होते. रुमच्या मध्ये पार्टीशनसारखे लांब आणि उंच कपाट होते ज्याचे दरवाजे बेडच्या साईडने उघडणारे होते...

माझा तो स्टुडिओ फ्लॅट मी संगीतादिदीला दाखवला, जो पाहून ती खूष झाली. नंतर मी तिला बेडच्या समोरील कपाटाचा एक दरवाजा उघडून तो कप्पा तिला दाखवत म्हणालो,

"दिदी, हा कप्पा मी तुझ्यासाठी मोकळा केला आहे... येथे तु तुझे कपडे वगैरे ठेव..."

"अरे कपाटात जागा करायची काय गरज होती? मी बॅगेतच ठेवले असते ना कपडे..." दिदीने हसून म्हटले.

"बस काय, दिदी... तु काय २/३ दिवसाकरीता आलीस काय?? चांगले २/३ महिने तरी रहाणार तु येथे... तेव्हा कपाटात नीट कपडे ठेव... सगळे घर तुझेच आहे... स्वत:चे घर असल्यासारखे सगळं बिनधास्त वापरायचं... कळलं का??" मी तिला दटावत म्हटले.
 
"हो कळलं!... माझचं तर घर आहे... बिनधास्त रहाणार मी इथे..." दिदीने जोशात हसून म्हटले.

"देअर यु आर! बरं... चल लवकर फ्रेश हो बघू... आपण बाहेर जेवायला जावुया..." मी उत्साहाने म्हणालो.

"अरे नको नको... बाहेर नको... ही मी अशी... लगेच कुठे मला बाहेर फिरवतोय... तसेही प्रवासाचा थोडा क्षीण आहे... तु इथेच खायला मागव ना?... का मी करू काहितरी आपल्यासाठी तुझ्या किचनमध्ये??" दिदीने म्हटले.

"अरे बस काय, दिदी... तुला काय इथे स्वयंपाक करायला आणलीय होय??" मी आश्चर्याने म्हणालो.

"मग काय झालं?... सारखं बाहेरचं काय खायचं? इतके छान किचन आहे, सगळ्या वस्तू आहेत... तर घरात बनवायला काय हरकत आहे??" दिदीने सहजपणे म्हटले.

"हे बघ दिदी... तुझा बहुतेक वेळ त्या ट्रिटमेंटमध्ये जाणार आहे... तेव्हा घरात जेवण वगैरे बनवायचा विचारही करू नकोस... तशी गरज पडली तर आपण बघू ते नंतर... आता मी मागवतो पार्सल... जवळच एक गुजराती हॉटेल आहे... मस्त थाळी पार्सल देतो तो... तोपर्यंत तु कपडे वगैरे बदलू फ्रेश हो..."

असे म्हणत मी कपाटापलीकडील हॉलच्या भागात गेलो आणि टिव्ही युनीटवरील लॅन्ड लाईन फोन घेवून सोफ्यावर बसून गुजराती रेस्टॉरन्टचा नंबर लावू लागलो. येथे दुबईत लोकल लॅन्डलाईन फोन फ्री असतात म्हणून जेथे शक्य आहे तेथे लॅन्डलाईनवरून फोन करतात. तिकडे कपाटाच्या मागे संगीतादिदीने तिच्या बॅगेतून नाईट-गाऊन काढला आणि ती तो घालायला लागली...

फोन करता करता मी सोफ्यावर जिथे बसलो होतो तेथून माझी नजर समोरील भिंतीवर लावलेल्या फ्लॅट टिव्हीच्या काळ्या स्क्रिनवर पडली तर त्यात मला मागच्या भागातील कोपऱ्यात असलेले ड्रेसींग टेबल दिसले. ड्रेसींग टेबलच्या आरश्यात मला बाजुला कपडे बदलत असलेली संगीतादिदी स्पष्ट दिसत होती...

इतका काळ त्या घरात राहून माझ्या लक्षात ही गोष्ट कधी आली नाही की हॉलच्या भागात सोफ्यावर बसून मला कपाटामागील बेडचा भाग असा टिव्ही स्क्रिनच्या ब्लॅक आरश्यासारख्या काचेतून ड्रेसींग टेबलच्या आरश्यातून बघता येईल... दिदीला तर हे घर नवीन होते तेव्हा तिच्या ते लक्षात येणे शक्यच नव्हते आणि ती आपल्या धुंदीत कपडे बदलत होती... मी जेवण ऑर्डर करायचा फोन करता करता गुपचूप तिला पाहू लागलो...

संगीतादिदीने अंगावर घातलेला पंजाबी ड्रेसचा कुर्ता आधी काढला आणि तिचे वरचे अंग फक्त काळ्या ब्रेसीयरमध्ये मला दिसले! खुप काळानंतर मी असे संगीतादिदीला कपडे बदलताना अर्ध-नग्न पहात होतो... टिव्हीची स्क्रिन काळी होती तेव्हा मला कलरफूल दिसत नव्हते पण सगळ्याचे कलर समजण्याइतके स्पष्ट त्यातून नक्कीच दिसत होते... दिदीला तो अपघात झाल्यानंतर मी पहिली वेळ असे तिला अर्ध-नग्न पहात होतो आणि प्रथमच मला दिसले की आगीने भाजल्यानंतर तिच्या अंगावर सगळीकडे भाजल्याचे व्रण राहिले होते...

तिने मागे हात नेत ब्रा चा हूक काढला आणि ब्रा काढुन बाजुला टाकली... आता संगीतादिदीच्या उभारांचे गोळे नग्न झाले होते. मग तिने कंबरेवरील सलवारची नाडी सोडत सलवार खाली सरकवला आणि पायात पाडला. आता तिच्या अंगावर फक्त काळ्या रंगाची पॅन्टी होती आणि तिचे बाकी अंग नग्न होते...

इतर कधी म्हणजे खास करून तिला तो अपघात झाला त्याच्या आधी कधी मी संगीतादिदीला असे अर्ध-नग्न पाहिले की माझा लंड आचके देत ताठरायचा... पण आत्ता जेव्हा मी तिला तसे अर्ध-नग्न पाहिले तेव्हा मला उत्तेजना वाटली नाही तर धक्का बसला! दिदीच्या सगळ्या अंगावर भाजल्याचे व्रण होते... तिच्या अर्ध्या गालापासून भाजल्याचे व्रण चालु होत होते ते अगदी तिच्या पायापर्यंत पुर्ण अंगावर होते...

तो अपघात झाल्यानंतर दिदी पुर्ण अंगभर कपडे घालायला लागली होती आणि कोणासमोर चुकुनही कपडे बदलत नव्हती त्यामुळे तिच्या अंगावरील भाजल्याचे हे सगळे व्रण कोणाला दिसत नव्हते की कळत नव्हते... आता मला कल्पना आली की तिचे मादक सेक्सी अंग किती विदृप झाले होते ते. तेव्हा त्याक्षणी माझ्या मनात कामवासना आली नाही तर तिच्याबद्दल मला प्रचंड किंव वाटली!

मी जेवण ऑर्डर करेपर्यंत दिदीने मागच्या भागात कपडे बदलले आणि ती पुढच्या भागात आली. मग ती फ्रेश व्हायला टॉयलेटमध्ये गेली तोपर्यंत मी कपडे बदलायला मागच्या भागात गेलो. माझे कपडे बदलताना मला बाजुला पडलेली दिदीची काळी ब्रा दिसली. मी ती ब्रा हातात उचलून घेतली आणि ब्रा च्या मुलायम स्पर्शाने माझ्या लंडात हलचल व्हायला लागली. खुप दिवसांनी मला संगीतादिदीची ब्रा हातळायचा चान्स मिळाला होता तेव्हा उत्तेजनेने मन उचंबळू लागले आणि लंड कडक व्हायला लागला.
 
Back
Top