S
StoryPublisher
Guest
साधारण अडीचच्या सुमारास अमोल कसाबसा चाळीत पोहोचला. आई नि बाबा दोघंही कामावर गेल्याने त्याच्या घरात कोणीच नव्हतं. लगेचच घरात जाऊन कपडे बदलून तो खाली उतरला. आदिती बाहेरच दिसली. ह्यानं तिच्याकडे हसून बघीतलं पण ती चांगलीच चिडली होती. एकतर ह्याला झालेला उशीर नि आत पप्याची व्याद.
त्यानं तिला आत जाण्यासाठी खुणावलं तरीही हि आपली तिथेच. याला कळेना काय झालं ते ... तिनं खुणेनच त्याला आतली ब्याद दाखवली. पप्या दिसताच अमोल बाहेरच थबकला. हळूच आदितीला म्हणाला - "त्याला बाहेर बसव कि ..."... ती म्हणाली - "तूच बसव..."
अमोलनं पप्याला गोंजारत बाहेर आणलं नि ओट्यावर अभ्यासाला बसवलं. आदिती हळूच आत गेली नि अमोलला हाक मारून म्हणाली - "अमोल जरा इकडे ये ना रे!... मला हा डबा काढून दे ना जरा !"
अमोलनं संधीचा लगेच फायदा घेत पप्याला बाहेरच सोडून घरात शिरला. आता रान मोकळं होतं. आदिती मुद्दामच आत स्वयंपाकघरात गेली होती. अमोलही आत गेला. त्यानं अधाशीपणे आदितीला मिठीत घेत असंख्य चुंबनांचा वर्षाव केला. तिलाही थांबणं अशक्य झालं होतं. त्यानं उत्तेजित होऊन तिच्या गाऊन मध्ये हात घातला तेव्हा त्याच्या लक्षात आलं कि तिनं आत काहीच घातल नव्हतं. ना ब्रेसिअर न चड्डी. मग काय अमोलची चैनच कि ...
तो तिचा कचकून दाबत होता नि ती तितक्याच आवेशानं त्याला प्रतिसाद देत होती. त्यानं तिचा गाऊन काढून बाजूला टाकला. दोघंही चांगलेच पेटले होते. अमोलनं आदितीच्या झाटांना कुरवाळायला सुरुवात केली तशी ती अजूनच उद्दीपित झाली. तिनंही त्याच्या लुंगीत हात घातला नि त्याच्या चड्डीतल्या लिंगाला बाहेर काढू लागली. अमोलनं आपली लुंगी फेडली नि चड्डीही काढून टाकली. दोघंही पूर्ण नागडे एकमेकाला टेकले होते. इतक्या प्रयत्नानंतर हाती आलेल्या आदितीला नुसतं दाबून सोडायला अमोल तयार नव्हता नि आदितीही झवून घेतल्याशिवाय अमोलला सोडणार नव्हती. फारच पेटल्यामुळे अमोलचा लवडा चांगलाच ताठला होता नि आदितीला पुढून टेकल्यामुळे तो नेमका तिच्या झाटातून तिच्या पुच्चीच्या ओठांना भिडत होता. अमोलचे हात तिची ताठर स्तनाग्र चुरण्यात मग्न होते.
"अमोल दादा ... मला जरा हे गणित सांग ना रे !... मला येतच नाहीये ... " ... पप्या कार्यरत झाला होता. या आवाज बरोबर त्या दोघांनाही जाणीव झाली कि आपण बाहेरचं दार उघडंच ठेवलंय ... बाप रे ! ... हा टोणगा जर आत आला तर काही खरं नाही आपलं ... आता चाळ भर बोंब मारणार हा ! ... अमोलनं झटक्यात लुंगी उचलली नि चड्डी न घालताच तशीच कमरेला गुंडाळून बाहेर आला.
जरी लुंगी गुंडाळली होती तरीही लवड्याचा ताठरपणा अजूनही बाहेरून व्यवस्थित कळत होता. तो लपवण्यासाठी अमोलनं आपल्या मुठीत लुंगीच्या निन्या लवड्यावर धरल्या होत्या. बाहेर येऊन त्यानं वैतागून पप्याला विचारलं - "काय रे !... काय हवंय तुला? ..." पप्या उत्तरला - "अरे हि गणितं जमतच नाहीयेत मला ... सांग ना जरा..."... अमोलनं त्याला थोडक्यात पद्धत दाखवली नि तो आत जाऊ लागला तसा पप्या म्हणाला - "थांब कि रे इथेच ... आत काय करतोयस ?..." अमोल लगेच म्हणाला - "अरे ताईला जरा डबा काढून देतो नि तो परत वर ठेऊन आलोच... "... तो पप्याला अस म्हणाला खरं पण त्यालाही या चवचाल पोराची खात्री नव्हती. कारण एकदा का याला संशय आला कि हा अजिबात पिच्छा सोडत नाही.