S
StoryPublisher
Guest
"ठिक आहे... तुम्ही बोला मी ऐकते आणि मला कारपेटवर पडलेले साफ करायचे आहे." वहिनी म्हणाली.
"अग सॉरी वहिनी... मी जरा जास्तच अत्याचार केले तुझ्यावर... तुला उलटी होईपर्यंत मी तुझ्या तोंडात कोंबले." मी वहिनीची माफी मागत होतो..
"बरं ठीक आहे... काहीच प्रॉब्लेम नाही... हो पण ह्यापुढे असे राक्षसासारखे करायचे नाही... माझ्या घश्यात अजुनही
खरखर होत आहे" माझ्या मान डोलवण्यावर वहिनी पुढे बोलु लागली, "मी ही तुमच्याबरोबर फार वाईट केले... सॉरी.. पण एक सांगु मला जेव्हापासुन सेक्सच्या गोष्टी कळु लागल्या तेव्हा पासुन माझी जबरदस्ती ईच्छा करण्याची होती... आणि आज माझी ती पुर्ण झाली... किती बरे वाटले मला!"
वहिनीला तिच्या मनाप्रमाणे सुख दिल्याचा मला अभिमान वाटत होता. वहिनी उभी राहीली व तिने गाऊन घातला मी देखील टि-शर्ट घातला व वहिनीशी गप्पा मारु लागलो. वहिनीने कारपेट व फ्लोअर स्वच्छ केले. मी माझ्या बेडरुममध्ये जाऊन वहिनीबद्दल विचार करता करता कधीतरी झोपलो...
यश...
३ महिन्यानंतर मी घरी आलो होतो. ह्या २-३ महिन्यात बरेचसे बदल घडले होते. म्हणतात काळ हा सर्व दुखा:चा अंत असतो. तसेच माझे झाले! आता रंजुताईचे एवढे दुःख वाटत नव्हते. जेव्हा जेव्हा मी घरी यायचो व रंजुताईसुध्दा आलेली असायची (असे क्वचितच घडायचे). तेव्हा ताईचा नुर पाहण्यासारखा होता. तिच्या वागणुकीत कधीच जाणवले नाही की तिने कधी तिच्या भावाबरोबर संग केला होता. ती बोलतांना कायम भावाशी बोलते असे वाटत होते.
जसे रंजुताई वागु शकत होती तसे मी का नाही राहु शकत? असा प्रश्न कायम पडायचा. म्हणुन मी तसा वागण्याचा प्रयत्न केला आणि त्यात सक्सेसफुल झालो. पण त्यात एक खंतही वाटत होती की अंकिताची काही चुक नसतांना तिला माझ्यामुळे प्रेम, शरिरसुखापासुन वंचित रहावे लागले. आताही पहा माझ्यामुळे करणचा साखरपुडा ३ दिवस लांबणीवर पडला. ज्यादिवशी साखरपुड्याची खरेदी केली त्यारात्री आई किती भरभरुन सांगत होती कि हे घेतले ते घेतले आणि मी करंटा सोन्यासारखी बायको असुन मी तिला लांब केले. अंकिताने कधीच मी का आलो नाही ह्याबद्दल विचारणा केली नाही.
पण मी कधी येणार ह्याची ती कायम चौकशी करायची. करणला कायम अंकिताबरोबर थांबायला सांगायचो, कारण कोणी उदास बसणे मला आवडत नव्हते. मला करणचा स्वभाव ठावुक नव्हता असे नव्हते. माझ्या लग्नातच तो अंकिताकडे कसे पहात होता हे मला कळले होते. करणच्या हातात असते तर त्याने अंकिताला तिथेच आडवे उभे झवले असते. पण अंकिताचा स्वभाव पहाता अंकिता त्याला जवळ करेल असे कधीच वाटत नव्हते. आणि जवळ जरी केले तरी त्याला जबाबदार मीच होतो.
माझ्या लग्नाला ९ महीने झाले पण त्या ९ महीन्यात किती वेळा मी अंकिताशी एका नव-याप्रमाणे प्रेमाने बोललो...
शुन्यवेळा. आणि जवळ घेतले ते ही रात्री ताई समजुनच. झोपेतच ताई बरोबर केलेली मस्ती आठवायची अन झोपेतच ताई समजुन अंकिताला जवळ करायचो. अंकिताने देखील त्या गोष्टीचा इश्यु केला नाही. तिच्या तोंडातुन आवाज निघेल तर बस. आई सर्वासमोर नाही पण एकट्यात मला कायम समजावयाची की बायकोच्या गरजा असतात त्या लांब राहुन पुर्ण होत नाही. तिच्या बोलण्याचा मतितार्थ समजायचा पण समजुन घेत नव्हतो.
पण आता सगळे बदलले आहे. डोक्यात मनात, तनात जे काळे ढग होते जे सगळे अश्रुवाटे दुर झाले होते. मी माझ्या पदाचा राजीनामा दिला पण सरांना (बाबांचे मित्र) सांगितले की प्लीज माझ्या घरच्यांना सांगु नका. त्यांना सरप्राईज द्यायचे आहे. सरांनी देखील माझा राजीनामा अॅक्सेप्ट केला पण त्यांनी एक जबाबदारीचे काम माझ्यावर टाकले त्यामुळे करणचा साखरपुडा ३ दिवस लांबणीवर टाकला. तसेही साखरपुडा पुढे ढकलणे अवघड नव्हते कारण साखरपुड्यात मोजकेच लोक येणार होते. माझ्याबरोबर सर पण येणार होते पण मी राजीनामा दिल्यामुळे सरांवर जबाबदारी वाढली आणि त्यामुळे त्यांना साखरपुड्यात येणे जमले नाही.
मी जेव्हा पहाटे ६ वाजता घरी आलो तर मेनदरवाजा उघडा होता. चुपचाप दरवाजाजवळ उभा राहुन आत पाहु लागलो तर गौरीचा आणि आई-बाबांचा बेडरुमचा दरवाजा बंद होता. किचन मधुन भांड्यांचा आवाज येत होता. अंकिताला आज मी ख-या अर्थाने माझी बनवणार हा विचार करुन चुपचाप किचनच्या बाहेर येवुन उभा राहीलो व मान वाकडी करुन आत पाहिले तर मला एक झटका बसला!!
अंकिता किचन-सिंकजवळ उभी राहुन भांडी हातात घेवुन उभी होती आणि करण तिला मागुन चिटकलेला होता. त्याचे दोन्ही हात अंकिताच्या बगले खालुन पुढे जावुन हालत होते. दिसत नव्हते पण तो अंकिताचे स्तन दाबत होता हे निश्चित होते. अंकिता त्याला तोंडाने नाही नको बोलत होती. पण कंबर हलवुन त्याच्या लंडावर स्वतःची गांड घासत होती आणि करण तिच्या गालावर किस करत होता.
आज मला पहिल्यांदा मनुष्य स्वभावाचा अंदाज आला! सख्ख्या बहिणीला करण बरोबर वाटुन घेतांना कधीच असुया जाणवली नाही आणि आज सख्ख्या बायकोला सख्ख्या भावाबरोबर पाहुन असुया वाटली! पण आता बोलुनही काहीच फायदा नव्हता. मी आल्या पावली मागे फिरलो व घरातुन बाहेर पडलो. बरोबरचे लगेज घेवुन मी लगेच बस स्टॅण्ड गाठले. तसेही छोटे शहर असल्याने कोणतीही बस लागलेली नव्हती. म्हणुन तिथल्या गलिच्छ बाकावर बसलो व मी काय करुन चुकलो याचा विचार करु लागलो.
मनात विचार आला कि परत सरांना फोन करुन राजीनामा मागे घ्यायला लावतो. आणि घरी फोन करुन सुटटी मिळाली नाही असे सांगतो. पण त्याने घडणार काय? सगळे दुखः माझ्याच वाटेला का? त्यातही अंकिताची काहीच चुक नाही. तिची वासना मला माहीत नव्हती असे नाही पण ती अशी करणला मिळेल असे वाटले नव्हते. कारण दोघांचे स्वभाव मला माहीत होते. करण मध्ये मुलगी पटवण्याचे धाडस नव्हते आणि अंकिता कोणाकडे वर तोंड करुन पाहिल अशी नव्हती. नक्कीच करणने अंकितावर बळजबरी करुन तिच्या वासनेला फाटा फोडला असेल. पण हे सगळे घडले माझ्यामुळे. त्यात करणचाही दोष नाही ना अंकिताचा.
बरं जर परत झुटी जॉईन केली तर हा प्रश्न सुटेल का? नाही. मग त्याने अजुन प्रॉब्लेम वाढेल. उद्या करणचे लग्न होईल. तेव्हा तो दोघींना कसे हॅन्डल करेल? नक्कीच नाही! कारण करणमध्ये अजुन तेवढी प्रगल्भता नव्हती. आणि
अंकिता व मधु कितीही सख्ख्या बहिणी असल्या तरीही त्या आता जावा होणार. जावाजावांचे कधीच लवकर पटत नाही, त्या सख्ख्या बहिणी असल्या तरी. करण आणि अंकिताचे संबध मधुला कळले तर ती माझ्यासारखी अॅडजस्ट करुन घेईल का? ते आताच समजणे अवघड होते. त्यामुळे मी एक विचार केला आणि परत घरचा रस्ता पकडला.
मी ७ वाजता घरी पोहचलो. आता चुपचाप न जाता गाजावाजा करत घरात गेलो. त्यामुळे करण किचनमधुन बाहेर आला. मला पाहताच तो माझ्याजवळ आला व त्याने मला मिठी मारली. पण त्याच्या चेह-यावर मी आल्याचे दुःख साफ दिसत होते. पण ते करण जाणवु देत नव्हता. त्याच्या मागोमाग अंकिता बाहेर आली, तिच्या चेह-यावर पण मी आल्याचे समाधान नव्हते. अंकिता जवळ आली, काही न बोलता माझे लगेज उचलले व सरळ बेडरुममध्ये निघुन गेली. माझा आवाज ऐकताच आई, बाबा व गौरी देखील आली. मग माझी सगळ्यांनी विचारपुस केली.
"अग सॉरी वहिनी... मी जरा जास्तच अत्याचार केले तुझ्यावर... तुला उलटी होईपर्यंत मी तुझ्या तोंडात कोंबले." मी वहिनीची माफी मागत होतो..
"बरं ठीक आहे... काहीच प्रॉब्लेम नाही... हो पण ह्यापुढे असे राक्षसासारखे करायचे नाही... माझ्या घश्यात अजुनही
खरखर होत आहे" माझ्या मान डोलवण्यावर वहिनी पुढे बोलु लागली, "मी ही तुमच्याबरोबर फार वाईट केले... सॉरी.. पण एक सांगु मला जेव्हापासुन सेक्सच्या गोष्टी कळु लागल्या तेव्हा पासुन माझी जबरदस्ती ईच्छा करण्याची होती... आणि आज माझी ती पुर्ण झाली... किती बरे वाटले मला!"
वहिनीला तिच्या मनाप्रमाणे सुख दिल्याचा मला अभिमान वाटत होता. वहिनी उभी राहीली व तिने गाऊन घातला मी देखील टि-शर्ट घातला व वहिनीशी गप्पा मारु लागलो. वहिनीने कारपेट व फ्लोअर स्वच्छ केले. मी माझ्या बेडरुममध्ये जाऊन वहिनीबद्दल विचार करता करता कधीतरी झोपलो...
यश...
३ महिन्यानंतर मी घरी आलो होतो. ह्या २-३ महिन्यात बरेचसे बदल घडले होते. म्हणतात काळ हा सर्व दुखा:चा अंत असतो. तसेच माझे झाले! आता रंजुताईचे एवढे दुःख वाटत नव्हते. जेव्हा जेव्हा मी घरी यायचो व रंजुताईसुध्दा आलेली असायची (असे क्वचितच घडायचे). तेव्हा ताईचा नुर पाहण्यासारखा होता. तिच्या वागणुकीत कधीच जाणवले नाही की तिने कधी तिच्या भावाबरोबर संग केला होता. ती बोलतांना कायम भावाशी बोलते असे वाटत होते.
जसे रंजुताई वागु शकत होती तसे मी का नाही राहु शकत? असा प्रश्न कायम पडायचा. म्हणुन मी तसा वागण्याचा प्रयत्न केला आणि त्यात सक्सेसफुल झालो. पण त्यात एक खंतही वाटत होती की अंकिताची काही चुक नसतांना तिला माझ्यामुळे प्रेम, शरिरसुखापासुन वंचित रहावे लागले. आताही पहा माझ्यामुळे करणचा साखरपुडा ३ दिवस लांबणीवर पडला. ज्यादिवशी साखरपुड्याची खरेदी केली त्यारात्री आई किती भरभरुन सांगत होती कि हे घेतले ते घेतले आणि मी करंटा सोन्यासारखी बायको असुन मी तिला लांब केले. अंकिताने कधीच मी का आलो नाही ह्याबद्दल विचारणा केली नाही.
पण मी कधी येणार ह्याची ती कायम चौकशी करायची. करणला कायम अंकिताबरोबर थांबायला सांगायचो, कारण कोणी उदास बसणे मला आवडत नव्हते. मला करणचा स्वभाव ठावुक नव्हता असे नव्हते. माझ्या लग्नातच तो अंकिताकडे कसे पहात होता हे मला कळले होते. करणच्या हातात असते तर त्याने अंकिताला तिथेच आडवे उभे झवले असते. पण अंकिताचा स्वभाव पहाता अंकिता त्याला जवळ करेल असे कधीच वाटत नव्हते. आणि जवळ जरी केले तरी त्याला जबाबदार मीच होतो.
माझ्या लग्नाला ९ महीने झाले पण त्या ९ महीन्यात किती वेळा मी अंकिताशी एका नव-याप्रमाणे प्रेमाने बोललो...
शुन्यवेळा. आणि जवळ घेतले ते ही रात्री ताई समजुनच. झोपेतच ताई बरोबर केलेली मस्ती आठवायची अन झोपेतच ताई समजुन अंकिताला जवळ करायचो. अंकिताने देखील त्या गोष्टीचा इश्यु केला नाही. तिच्या तोंडातुन आवाज निघेल तर बस. आई सर्वासमोर नाही पण एकट्यात मला कायम समजावयाची की बायकोच्या गरजा असतात त्या लांब राहुन पुर्ण होत नाही. तिच्या बोलण्याचा मतितार्थ समजायचा पण समजुन घेत नव्हतो.
पण आता सगळे बदलले आहे. डोक्यात मनात, तनात जे काळे ढग होते जे सगळे अश्रुवाटे दुर झाले होते. मी माझ्या पदाचा राजीनामा दिला पण सरांना (बाबांचे मित्र) सांगितले की प्लीज माझ्या घरच्यांना सांगु नका. त्यांना सरप्राईज द्यायचे आहे. सरांनी देखील माझा राजीनामा अॅक्सेप्ट केला पण त्यांनी एक जबाबदारीचे काम माझ्यावर टाकले त्यामुळे करणचा साखरपुडा ३ दिवस लांबणीवर टाकला. तसेही साखरपुडा पुढे ढकलणे अवघड नव्हते कारण साखरपुड्यात मोजकेच लोक येणार होते. माझ्याबरोबर सर पण येणार होते पण मी राजीनामा दिल्यामुळे सरांवर जबाबदारी वाढली आणि त्यामुळे त्यांना साखरपुड्यात येणे जमले नाही.
मी जेव्हा पहाटे ६ वाजता घरी आलो तर मेनदरवाजा उघडा होता. चुपचाप दरवाजाजवळ उभा राहुन आत पाहु लागलो तर गौरीचा आणि आई-बाबांचा बेडरुमचा दरवाजा बंद होता. किचन मधुन भांड्यांचा आवाज येत होता. अंकिताला आज मी ख-या अर्थाने माझी बनवणार हा विचार करुन चुपचाप किचनच्या बाहेर येवुन उभा राहीलो व मान वाकडी करुन आत पाहिले तर मला एक झटका बसला!!
अंकिता किचन-सिंकजवळ उभी राहुन भांडी हातात घेवुन उभी होती आणि करण तिला मागुन चिटकलेला होता. त्याचे दोन्ही हात अंकिताच्या बगले खालुन पुढे जावुन हालत होते. दिसत नव्हते पण तो अंकिताचे स्तन दाबत होता हे निश्चित होते. अंकिता त्याला तोंडाने नाही नको बोलत होती. पण कंबर हलवुन त्याच्या लंडावर स्वतःची गांड घासत होती आणि करण तिच्या गालावर किस करत होता.
आज मला पहिल्यांदा मनुष्य स्वभावाचा अंदाज आला! सख्ख्या बहिणीला करण बरोबर वाटुन घेतांना कधीच असुया जाणवली नाही आणि आज सख्ख्या बायकोला सख्ख्या भावाबरोबर पाहुन असुया वाटली! पण आता बोलुनही काहीच फायदा नव्हता. मी आल्या पावली मागे फिरलो व घरातुन बाहेर पडलो. बरोबरचे लगेज घेवुन मी लगेच बस स्टॅण्ड गाठले. तसेही छोटे शहर असल्याने कोणतीही बस लागलेली नव्हती. म्हणुन तिथल्या गलिच्छ बाकावर बसलो व मी काय करुन चुकलो याचा विचार करु लागलो.
मनात विचार आला कि परत सरांना फोन करुन राजीनामा मागे घ्यायला लावतो. आणि घरी फोन करुन सुटटी मिळाली नाही असे सांगतो. पण त्याने घडणार काय? सगळे दुखः माझ्याच वाटेला का? त्यातही अंकिताची काहीच चुक नाही. तिची वासना मला माहीत नव्हती असे नाही पण ती अशी करणला मिळेल असे वाटले नव्हते. कारण दोघांचे स्वभाव मला माहीत होते. करण मध्ये मुलगी पटवण्याचे धाडस नव्हते आणि अंकिता कोणाकडे वर तोंड करुन पाहिल अशी नव्हती. नक्कीच करणने अंकितावर बळजबरी करुन तिच्या वासनेला फाटा फोडला असेल. पण हे सगळे घडले माझ्यामुळे. त्यात करणचाही दोष नाही ना अंकिताचा.
बरं जर परत झुटी जॉईन केली तर हा प्रश्न सुटेल का? नाही. मग त्याने अजुन प्रॉब्लेम वाढेल. उद्या करणचे लग्न होईल. तेव्हा तो दोघींना कसे हॅन्डल करेल? नक्कीच नाही! कारण करणमध्ये अजुन तेवढी प्रगल्भता नव्हती. आणि
अंकिता व मधु कितीही सख्ख्या बहिणी असल्या तरीही त्या आता जावा होणार. जावाजावांचे कधीच लवकर पटत नाही, त्या सख्ख्या बहिणी असल्या तरी. करण आणि अंकिताचे संबध मधुला कळले तर ती माझ्यासारखी अॅडजस्ट करुन घेईल का? ते आताच समजणे अवघड होते. त्यामुळे मी एक विचार केला आणि परत घरचा रस्ता पकडला.
मी ७ वाजता घरी पोहचलो. आता चुपचाप न जाता गाजावाजा करत घरात गेलो. त्यामुळे करण किचनमधुन बाहेर आला. मला पाहताच तो माझ्याजवळ आला व त्याने मला मिठी मारली. पण त्याच्या चेह-यावर मी आल्याचे दुःख साफ दिसत होते. पण ते करण जाणवु देत नव्हता. त्याच्या मागोमाग अंकिता बाहेर आली, तिच्या चेह-यावर पण मी आल्याचे समाधान नव्हते. अंकिता जवळ आली, काही न बोलता माझे लगेज उचलले व सरळ बेडरुममध्ये निघुन गेली. माझा आवाज ऐकताच आई, बाबा व गौरी देखील आली. मग माझी सगळ्यांनी विचारपुस केली.