S
StoryPublisher
Guest
जिजुबरोबर होळी
लेखिका - अश्विनी
तसे दिदीत आणि माझ्यात वयाचे फार मोठे अंतर होते. ती माझ्यापेक्षा तब्बल ५ वर्षानी मोठी होती. माझे वय १९ तर तिचे २६ चालु होते. २ वर्षापुर्वीच दिदीचे लग्न ठरले आणि वडील आजारपणामुळे गेले. गेल्यावर्षीच मे मध्ये दिदीचे लग्न झाले. जिजाजी साधे आणि सरळ व्यक्तिमत्वाचे आहेत. एका बच्चा आयटी कंपनीमधे कामाला आहेत. पगारही चांगलाच दणकट, मला तर दिदीचा खुप हेवा वाटायचा. कारण जिजाजी दिसायलाही चांगलेच देखणे आहेत.
दिदीला डिसेंबरमधेच आम्ही म्हणजे मी आणि आई इकडे घेऊन आलो. कारण दिदीला दिवस गेले होते. तिकडे जिजुंच्या घरी त्यांची आई एकटीच असल्याने दिदीकडे लक्ष देऊ शकत नव्हती. त्यातही ती विचारी अजारी असते सारखी. त्यामुळेच मी आणि आईने तिला वाळांतपणासाठी इकडे घेऊन यायचे ठरवले. जिजाजींनीही संमती दिली.
मी अश्विनी... लाडाने सगळे आशूच म्हणतात अगदी १९ वर्षाची घोडी झालेय तरी सगळ्यांची आशूच. दिसायला खुप चांगली आहे. निदान दिदीपेक्षा तरी नुकतीच होळी झाली तेव्हाची घटना... सत्यघटनाच .....
हि होळी दिदीची पहिलीच होळी, लग्नानंतरची... सणवार करायचे असा माझाही आग्रह असल्याने आणि तसेही बाबांनी काही कमी न ठेवल्याने आम्हीही आनंदाने सणवार करतो दिदीचे, संक्रांतीला जिजु येउन गेले होते. पण आता होळीलाही त्याना बोलवायचे असे आम्ही ठरवले. त्या निमीत्ताने तरी का होईना दिदीपाशी काही वेळ राहतील. तसेही भिडस्त स्वभावाचे असल्याने ते जास्त इकडे येत नसत.
आले की मग मात्र एकदम मोकळेपणाने वागत. त्यांच्या लकवी गोड हास्याने मला ते खुपच आवडायचे. त्यातही त्यांच्या गालावर पडणारी एक छोटीशी खळी माझे मन कायमच विचलीत करायची. मला त्यांचाही हेवा वाटायचा कारण अशी खळी एका मुलीच्या म्हणजेच माझ्या गालावर का नाही पडत हा कायमचा भेडसावणारा प्रश्न होता मला. मी जिजुना फोन केला
"हॅलो, जिजू..."
"हां बोल आशू, काय झाले?'
"जिजु परवा होळी आहे.. आणि तुम्ही येणार आहात" मी हुकमीपणे त्याना फर्मावले.
"अगं परवा नाही शक्य. कारण एक मिटींग आहे" त्यांनीही नेहमीच्या सुगत मला सांगितले. मिटींग हे त्यांचे कायमचे कारण असते हे मला माहित होते.
"बरे मग, एक काम करा, तुम्ही मिटींग अॅटेंड करा, पण मग मी तुमच्याशी कधीच बोलणार नाही, हे ही ध्यानात ठेवा" मीही नेहमीच्या स्टाईलने त्याना ब्लॅकमेल केले.
"अगं, असे नको करूस, अशी रागावू नकोस, मी प्रयत्न करतो येण्याचा" त्यांनी मला समजावले.
"प्रयत्न, ठिक आहे पण बघा वार्ड" मीही एवढेच बोलून फोन ठेवला.
मला माहीत होते माझ्या या ब्लॅकमेलनंतर ते नक्कीच येणार. अर्थात हा संवाद आमच्यात कायमच चालायचा. दुसऱ्या दिवशी आईने त्यांची आवडती भरल्या वांग्याची भाजी केली. ते येणार याची खात्री होतीच आम्हाला आणि ते आलेच.
सकाळी ११ वाजताच दत्त म्हणून हजरही झाले. मी कॉलेजला गेले होते आल्यावर बाहेरच त्यांची बाईक दिसली. तशी पळत पळत आत गेले. मला माहीत होते ते दिदीच्या खोलीतच असणार. त्यामुळे तडक तिकडे गेले. दरवाजा आड केलेला होता. मधल्या फटीतून पाहिले तर दिदी आणि जिजू चुंबन घेण्यात मग्न होते. हो बाकी काही विचारे करुच शकत नव्हते. त्यामुळे त्यावरच भागवायचे अजुन काय? असा विचार केला. जाउ दे त्याना प्रायवसी मिळू दे म्हणून मी मागे वळले.
इतक्यात दिदीने आवाज दिला... "आशू, काय ग दाराबाहेरूनच चाललीस काय?"
मी एकदम दचकले. कदाचित हातातल्या बांगड्यांच्या किणकिणाटाने तिने जाणले असावे. मी पुन्हा वळले आणि दरवाजा उघडून आत गेले.
"सॉरी, डिस्टर्व तर नाही ना केले तुम्हाला?" मी त्याना अदबीने विचारले.
" नाही हां आशू वार्ड, तुम्ही नुसतेच डीस्टर्व नाही तर महा डिस्टर्ब केलेत येउ दे माझ्या चिमुकल्याला मग तुम्हालाही असाच डिस्टर्व करायला शिकवतो की नाही बघा" जिजू हसतच म्हणाले.
"अगं नाही गं, डिस्टर्व कसले त्यात" दिदीनेही हसतच मला सांगितले.
"ओ. के. चालू दे तुमचे, मी जाते मला फ्रेश व्हायचेय, " जरा लटक्या रागाने मी तिथुन निघाले.
बाहेर आले आणि माझ्या खोलीत गेले. माझ्या डोळ्यासमोर ते दिदी आणि जिजुंचे चुंबन दृश्यच सारखे येत होते. मला मनातुनही कसेसेच वाटले. हो ना.... असे एखाद्या जोडप्याला अश्या रोमान्सच्यावेळी डिस्टर्व करणे म्हणजे महापापच ना !! पण असु दे म्हणत मी फ्रेश झाले.
इतक्यात आईचा आवाज आला..... "चला, संगिता, आशू, पाने वाढलीत "
संगिता माझ्या दिदीचे नाव, आईचा आवाज आला तेव्हा मी नुकतीच आवरून तयार झाले होते. अंगावर गाऊन घातला होता. केस मोकळे सोडले होते. तशीच खाली आले. दिदी आणि जिजू माझ्या आधीच येऊन पाटावर बसले होते. मी आले आणि समोरच्या पाटावर बसले.
"चा क्या बात है, भरली वांगी, मस्तच येत आहे" जिजुनी वासानेच आपली तत्पर प्रतिक्रिया देऊन टाकली.
"हो, लाडक्या जावयासाठी केली आहेत हो सासुबाईंनी" मी जरा चेष्टेतच म्हणाले.
"हो माहितेय माहितेय, अजुनही असेल भरने वांगे एखादे" तेही माझ्याकडे नजर टाकत म्हणाले.
"तेही सासुबाईंनीच बनवलेय" पुढे री ओढत दिदी म्हणाली आणि दोघेही हसू लागले.
आमच्यात नेहमीच असे संवाद व्हायचे. द्वीअर्थी, तसे जिजू एकदम फ्री माईंडेड होते आणि दिदीही त्यामुळे त्यांच्यावरीवर चावट गप्पा मारायला मलाही कधी काही वाटले नाही. मीही विनधास्त होते. तो दिवस असाच गप्पा मारण्यात आणि एकमेकांना चिडवण्यातच गेला.
दुसऱ्या दिवशी होळी असल्याने आईने मस्त पुरणाचा बेत आखला होता. सकाळीच जिजू जॉगींगला जाऊन आले. मी मात्र नुकतीच उठले होते. आळस देतच मी बाहेर आले. मला कल्पनाच नव्हती की जिजू बाहेर उभे असतील, त्यामुळे मी अंगाचे आळोखेपिळोखे देत माझ्या खोलीतून बाहेर येत होते. माझा गाऊन स्लीवलेस असल्याने मी हात वर केलेला जिजुंना दिसला. त्यानी अगदी टक लावून माझ्याकडे बघणे सुरु केले.
ने काय बघत होते याची कल्पना जशी मला आली तशी मी एकदम पुन्हा खोलीत पळाले. आत जाताना जिजूंची माझ्यावरची नजर सारखी मला छळत होती. माझी छाती धपापत होती. माझ्या हृदयाची धडधड वाढली होती. का कोण जाणे पण एका पुरुषाची एका स्त्रीकडे बघण्याची नजर मी आज पहिल्यांदाच पाहिली होती.
काही वेळातच मी आवरुन खाली आले. दिदी, जिजु, आई नाष्टा करत होते. त्यांच्यात गप्पा चालू होत्या. मी तिथे गेले आणि त्यांच्यावरोवर बसले. आईच्या गप्पात ओघानेच माझ्या लग्नाचा विषय आला.
"जावईबापू, आता तुम्हीच एखादे स्थळ सुचवा चांगलेसे" आईने जिजुना सांगितले.
त्यानी फक्त "हम्म" म्हणत माझ्याकडे पाहिले. अश्यावेळी एखाद्या मुलीच्या चेहऱ्यावर जशी लाज उभी राहील तशीच माझ्या चेहऱ्यावरही लाजेने आपले घर केले होते. मी खाली बघत नाष्टा करत होते.
"अहो आई, तुम्ही कशाला काळजी करता हिची, अजुन लहान आहे, शिकु द्या अजुन, मग उडवू बार" म्हणतच जिजू हसले. दिदीपण त्याच्या हसण्यात सामिल झाली.
"काय गं आई, तुला माझ्या लग्नाशिवाय काही सुचत नाही का? " मी लाजुन आईला विचारले.
नसे आईने उत्तर दिले "म्हणजे काय, तु लग्न विग्न करणार की नाही?"
"अगं तसं नाही, पण एल. एल. बी झाल्याशिवाय मी लग्न करणारच नाही, हे लक्षात ठेव" मीही निक्षून सांगितले.
"वरं वाई होऊ दे तुझ्या मनासारखे " म्हणत आईने तिथल्या नाष्ट्याच्या रिकाम्या डिश उचलुन ती किचनमधे गेली.
"आशू, कसा नवरा पाहिजे गं तुला?" आता दिदीने सुरु केले.
"अगदी जिजुंसारखा " मेही जिजुंकडे बघत तिला सांगितले.
"मग हाच घेऊन टाक ना!!" दिदीने हसतच जिजुंच्या पाठीवर थाप मारत मला सांगितले.
पुन्हा एकदा हस्याचा खळखळाट झाला. आता मात्र मिट्टी त्यांच्यात सामिल झाले. पण खरे तर माझ्या मनात गुदगुल्या झाल्या होत्या दिदीच्या बोलण्याने. जिजु खरेच अतिशय मस्त माणूस होते. दिसायलाही राजविंडे होते. बाकी घरचे सधन असल्याने कशाची कमतरता नव्हती. त्यामुळे त्यांचा विचार करुन मी एकदम लाजले.
"काय गं काय झाले लाजायला, काय स्वप्न विप्न बघतेस की काय जागेपणी" जिजु मला हलवतच म्हणाले.
मी एकदम भानावर आले. तर दिदीही आत किचनमधे गेली होती. मी आणि जिजुच होतो तिथे. "काही नाही असेच " म्हणत मिही किचनमधे गेले.
संध्याकाळी होळी होती. होळीची पुजा करुन आम्ही घरी आलो. मग जिजु आणि दिदी जरा आजुबाजुच्या नातेवाईकांकडे जाऊन आले. मी आईला कामात मदत करत होते. इतक्यात माझी मैत्रिण इशा आली. शॉपिंगला जायचे होते. उद्या धुळवड ना!! त्याची खरेदी करायची होती. तिच्यावरोवर वाजारात आले. आईने बजावले होते की जिजुंसाठी खादीचा कुर्ता पायजमा घेऊन ये, म्हणजे रंग लागला तरी त्यांचे कपडे खराब नको व्हायला.
इशावरोवर मार्केटमधुन रंग खरेदी केले, जिजुंसाठी कुर्ता पायजमा घ्यायला गेले, पण त्यांचे माप कसे कळायचे मला ?.... त्यामुळे सेलवरुन दिदीला फोन केला.
"दिदी, जिजुंना कुर्ता पायजमा घ्यायचाय, कुठल्या साईजचा घेऊ?"
"काय गं ठोंगे, कालपासुन सारखी बघत होतीस माझ्याकडे अजुन तुला माप नाही कळले माझे?" एकदम पलिकडुन जिजुंचा आवाज आला. बहुधा दिदीचा फोन त्यानी उचलला होता.
"आता तुमचे माप, मला कसे कळायचे? मी थोडे ना मिठीत घेऊन बघितलेय" मी एकदम बोलुन गेले. आणि माझी चुक लक्षात आली तशी एकदम जीभ चावली.
'हम्म्म्म, तेही खरेच, ठिक आहे पण पायजम्याला माप कशाला पाहिजे तुला?" त्यानी मला विचारले.
लेखिका - अश्विनी
तसे दिदीत आणि माझ्यात वयाचे फार मोठे अंतर होते. ती माझ्यापेक्षा तब्बल ५ वर्षानी मोठी होती. माझे वय १९ तर तिचे २६ चालु होते. २ वर्षापुर्वीच दिदीचे लग्न ठरले आणि वडील आजारपणामुळे गेले. गेल्यावर्षीच मे मध्ये दिदीचे लग्न झाले. जिजाजी साधे आणि सरळ व्यक्तिमत्वाचे आहेत. एका बच्चा आयटी कंपनीमधे कामाला आहेत. पगारही चांगलाच दणकट, मला तर दिदीचा खुप हेवा वाटायचा. कारण जिजाजी दिसायलाही चांगलेच देखणे आहेत.
दिदीला डिसेंबरमधेच आम्ही म्हणजे मी आणि आई इकडे घेऊन आलो. कारण दिदीला दिवस गेले होते. तिकडे जिजुंच्या घरी त्यांची आई एकटीच असल्याने दिदीकडे लक्ष देऊ शकत नव्हती. त्यातही ती विचारी अजारी असते सारखी. त्यामुळेच मी आणि आईने तिला वाळांतपणासाठी इकडे घेऊन यायचे ठरवले. जिजाजींनीही संमती दिली.
मी अश्विनी... लाडाने सगळे आशूच म्हणतात अगदी १९ वर्षाची घोडी झालेय तरी सगळ्यांची आशूच. दिसायला खुप चांगली आहे. निदान दिदीपेक्षा तरी नुकतीच होळी झाली तेव्हाची घटना... सत्यघटनाच .....
हि होळी दिदीची पहिलीच होळी, लग्नानंतरची... सणवार करायचे असा माझाही आग्रह असल्याने आणि तसेही बाबांनी काही कमी न ठेवल्याने आम्हीही आनंदाने सणवार करतो दिदीचे, संक्रांतीला जिजु येउन गेले होते. पण आता होळीलाही त्याना बोलवायचे असे आम्ही ठरवले. त्या निमीत्ताने तरी का होईना दिदीपाशी काही वेळ राहतील. तसेही भिडस्त स्वभावाचे असल्याने ते जास्त इकडे येत नसत.
आले की मग मात्र एकदम मोकळेपणाने वागत. त्यांच्या लकवी गोड हास्याने मला ते खुपच आवडायचे. त्यातही त्यांच्या गालावर पडणारी एक छोटीशी खळी माझे मन कायमच विचलीत करायची. मला त्यांचाही हेवा वाटायचा कारण अशी खळी एका मुलीच्या म्हणजेच माझ्या गालावर का नाही पडत हा कायमचा भेडसावणारा प्रश्न होता मला. मी जिजुना फोन केला
"हॅलो, जिजू..."
"हां बोल आशू, काय झाले?'
"जिजु परवा होळी आहे.. आणि तुम्ही येणार आहात" मी हुकमीपणे त्याना फर्मावले.
"अगं परवा नाही शक्य. कारण एक मिटींग आहे" त्यांनीही नेहमीच्या सुगत मला सांगितले. मिटींग हे त्यांचे कायमचे कारण असते हे मला माहित होते.
"बरे मग, एक काम करा, तुम्ही मिटींग अॅटेंड करा, पण मग मी तुमच्याशी कधीच बोलणार नाही, हे ही ध्यानात ठेवा" मीही नेहमीच्या स्टाईलने त्याना ब्लॅकमेल केले.
"अगं, असे नको करूस, अशी रागावू नकोस, मी प्रयत्न करतो येण्याचा" त्यांनी मला समजावले.
"प्रयत्न, ठिक आहे पण बघा वार्ड" मीही एवढेच बोलून फोन ठेवला.
मला माहीत होते माझ्या या ब्लॅकमेलनंतर ते नक्कीच येणार. अर्थात हा संवाद आमच्यात कायमच चालायचा. दुसऱ्या दिवशी आईने त्यांची आवडती भरल्या वांग्याची भाजी केली. ते येणार याची खात्री होतीच आम्हाला आणि ते आलेच.
सकाळी ११ वाजताच दत्त म्हणून हजरही झाले. मी कॉलेजला गेले होते आल्यावर बाहेरच त्यांची बाईक दिसली. तशी पळत पळत आत गेले. मला माहीत होते ते दिदीच्या खोलीतच असणार. त्यामुळे तडक तिकडे गेले. दरवाजा आड केलेला होता. मधल्या फटीतून पाहिले तर दिदी आणि जिजू चुंबन घेण्यात मग्न होते. हो बाकी काही विचारे करुच शकत नव्हते. त्यामुळे त्यावरच भागवायचे अजुन काय? असा विचार केला. जाउ दे त्याना प्रायवसी मिळू दे म्हणून मी मागे वळले.
इतक्यात दिदीने आवाज दिला... "आशू, काय ग दाराबाहेरूनच चाललीस काय?"
मी एकदम दचकले. कदाचित हातातल्या बांगड्यांच्या किणकिणाटाने तिने जाणले असावे. मी पुन्हा वळले आणि दरवाजा उघडून आत गेले.
"सॉरी, डिस्टर्व तर नाही ना केले तुम्हाला?" मी त्याना अदबीने विचारले.
" नाही हां आशू वार्ड, तुम्ही नुसतेच डीस्टर्व नाही तर महा डिस्टर्ब केलेत येउ दे माझ्या चिमुकल्याला मग तुम्हालाही असाच डिस्टर्व करायला शिकवतो की नाही बघा" जिजू हसतच म्हणाले.
"अगं नाही गं, डिस्टर्व कसले त्यात" दिदीनेही हसतच मला सांगितले.
"ओ. के. चालू दे तुमचे, मी जाते मला फ्रेश व्हायचेय, " जरा लटक्या रागाने मी तिथुन निघाले.
बाहेर आले आणि माझ्या खोलीत गेले. माझ्या डोळ्यासमोर ते दिदी आणि जिजुंचे चुंबन दृश्यच सारखे येत होते. मला मनातुनही कसेसेच वाटले. हो ना.... असे एखाद्या जोडप्याला अश्या रोमान्सच्यावेळी डिस्टर्व करणे म्हणजे महापापच ना !! पण असु दे म्हणत मी फ्रेश झाले.
इतक्यात आईचा आवाज आला..... "चला, संगिता, आशू, पाने वाढलीत "
संगिता माझ्या दिदीचे नाव, आईचा आवाज आला तेव्हा मी नुकतीच आवरून तयार झाले होते. अंगावर गाऊन घातला होता. केस मोकळे सोडले होते. तशीच खाली आले. दिदी आणि जिजू माझ्या आधीच येऊन पाटावर बसले होते. मी आले आणि समोरच्या पाटावर बसले.
"चा क्या बात है, भरली वांगी, मस्तच येत आहे" जिजुनी वासानेच आपली तत्पर प्रतिक्रिया देऊन टाकली.
"हो, लाडक्या जावयासाठी केली आहेत हो सासुबाईंनी" मी जरा चेष्टेतच म्हणाले.
"हो माहितेय माहितेय, अजुनही असेल भरने वांगे एखादे" तेही माझ्याकडे नजर टाकत म्हणाले.
"तेही सासुबाईंनीच बनवलेय" पुढे री ओढत दिदी म्हणाली आणि दोघेही हसू लागले.
आमच्यात नेहमीच असे संवाद व्हायचे. द्वीअर्थी, तसे जिजू एकदम फ्री माईंडेड होते आणि दिदीही त्यामुळे त्यांच्यावरीवर चावट गप्पा मारायला मलाही कधी काही वाटले नाही. मीही विनधास्त होते. तो दिवस असाच गप्पा मारण्यात आणि एकमेकांना चिडवण्यातच गेला.
दुसऱ्या दिवशी होळी असल्याने आईने मस्त पुरणाचा बेत आखला होता. सकाळीच जिजू जॉगींगला जाऊन आले. मी मात्र नुकतीच उठले होते. आळस देतच मी बाहेर आले. मला कल्पनाच नव्हती की जिजू बाहेर उभे असतील, त्यामुळे मी अंगाचे आळोखेपिळोखे देत माझ्या खोलीतून बाहेर येत होते. माझा गाऊन स्लीवलेस असल्याने मी हात वर केलेला जिजुंना दिसला. त्यानी अगदी टक लावून माझ्याकडे बघणे सुरु केले.
ने काय बघत होते याची कल्पना जशी मला आली तशी मी एकदम पुन्हा खोलीत पळाले. आत जाताना जिजूंची माझ्यावरची नजर सारखी मला छळत होती. माझी छाती धपापत होती. माझ्या हृदयाची धडधड वाढली होती. का कोण जाणे पण एका पुरुषाची एका स्त्रीकडे बघण्याची नजर मी आज पहिल्यांदाच पाहिली होती.
काही वेळातच मी आवरुन खाली आले. दिदी, जिजु, आई नाष्टा करत होते. त्यांच्यात गप्पा चालू होत्या. मी तिथे गेले आणि त्यांच्यावरोवर बसले. आईच्या गप्पात ओघानेच माझ्या लग्नाचा विषय आला.
"जावईबापू, आता तुम्हीच एखादे स्थळ सुचवा चांगलेसे" आईने जिजुना सांगितले.
त्यानी फक्त "हम्म" म्हणत माझ्याकडे पाहिले. अश्यावेळी एखाद्या मुलीच्या चेहऱ्यावर जशी लाज उभी राहील तशीच माझ्या चेहऱ्यावरही लाजेने आपले घर केले होते. मी खाली बघत नाष्टा करत होते.
"अहो आई, तुम्ही कशाला काळजी करता हिची, अजुन लहान आहे, शिकु द्या अजुन, मग उडवू बार" म्हणतच जिजू हसले. दिदीपण त्याच्या हसण्यात सामिल झाली.
"काय गं आई, तुला माझ्या लग्नाशिवाय काही सुचत नाही का? " मी लाजुन आईला विचारले.
नसे आईने उत्तर दिले "म्हणजे काय, तु लग्न विग्न करणार की नाही?"
"अगं तसं नाही, पण एल. एल. बी झाल्याशिवाय मी लग्न करणारच नाही, हे लक्षात ठेव" मीही निक्षून सांगितले.
"वरं वाई होऊ दे तुझ्या मनासारखे " म्हणत आईने तिथल्या नाष्ट्याच्या रिकाम्या डिश उचलुन ती किचनमधे गेली.
"आशू, कसा नवरा पाहिजे गं तुला?" आता दिदीने सुरु केले.
"अगदी जिजुंसारखा " मेही जिजुंकडे बघत तिला सांगितले.
"मग हाच घेऊन टाक ना!!" दिदीने हसतच जिजुंच्या पाठीवर थाप मारत मला सांगितले.
पुन्हा एकदा हस्याचा खळखळाट झाला. आता मात्र मिट्टी त्यांच्यात सामिल झाले. पण खरे तर माझ्या मनात गुदगुल्या झाल्या होत्या दिदीच्या बोलण्याने. जिजु खरेच अतिशय मस्त माणूस होते. दिसायलाही राजविंडे होते. बाकी घरचे सधन असल्याने कशाची कमतरता नव्हती. त्यामुळे त्यांचा विचार करुन मी एकदम लाजले.
"काय गं काय झाले लाजायला, काय स्वप्न विप्न बघतेस की काय जागेपणी" जिजु मला हलवतच म्हणाले.
मी एकदम भानावर आले. तर दिदीही आत किचनमधे गेली होती. मी आणि जिजुच होतो तिथे. "काही नाही असेच " म्हणत मिही किचनमधे गेले.
संध्याकाळी होळी होती. होळीची पुजा करुन आम्ही घरी आलो. मग जिजु आणि दिदी जरा आजुबाजुच्या नातेवाईकांकडे जाऊन आले. मी आईला कामात मदत करत होते. इतक्यात माझी मैत्रिण इशा आली. शॉपिंगला जायचे होते. उद्या धुळवड ना!! त्याची खरेदी करायची होती. तिच्यावरोवर वाजारात आले. आईने बजावले होते की जिजुंसाठी खादीचा कुर्ता पायजमा घेऊन ये, म्हणजे रंग लागला तरी त्यांचे कपडे खराब नको व्हायला.
इशावरोवर मार्केटमधुन रंग खरेदी केले, जिजुंसाठी कुर्ता पायजमा घ्यायला गेले, पण त्यांचे माप कसे कळायचे मला ?.... त्यामुळे सेलवरुन दिदीला फोन केला.
"दिदी, जिजुंना कुर्ता पायजमा घ्यायचाय, कुठल्या साईजचा घेऊ?"
"काय गं ठोंगे, कालपासुन सारखी बघत होतीस माझ्याकडे अजुन तुला माप नाही कळले माझे?" एकदम पलिकडुन जिजुंचा आवाज आला. बहुधा दिदीचा फोन त्यानी उचलला होता.
"आता तुमचे माप, मला कसे कळायचे? मी थोडे ना मिठीत घेऊन बघितलेय" मी एकदम बोलुन गेले. आणि माझी चुक लक्षात आली तशी एकदम जीभ चावली.
'हम्म्म्म, तेही खरेच, ठिक आहे पण पायजम्याला माप कशाला पाहिजे तुला?" त्यानी मला विचारले.