S
StoryPublisher
Guest
या स्टोरी चा पहिला भाग:-नवीन भाडोत्री
मी मनीषा परत आली आहे. शेवटचा भाग सांगायला
अविनाश ने मला फोन केला कि चांगली बातमी आहे आम्हाला जुळी मुले झाली.. मी बोलले खूप च छान मग वाहिनी कधी येणार आहेत, नाही ती ५ महिने तर अजून येऊ शकणार नाही जुळे जाळी आहेत त्या मुले ती खूप अशक्त झाली आहे तिला बरे होणेस २ महिने लागतील अजून. ठीक आहे काळजी घ्या मी अविनाश बोलली. तुम्ही कधी येणार आहात एक एकटे वाटत आहे.. का धरण भरले आहे का ? मी विचारून हसू लागले… हो खूपच तुंबले आहे.. मी या हप्त्या मध्ये येणार आहे.. ठीक आहे वाट पाहतो आहे आम्ही.. मी बे करून फोन ठेवला . ५ दिवसांनी अविनाश चा फोन आला कि तो गावी आला आहे मुलांना भेटायला यायचे असेल तर या मी माझे पण मुंबई ला निघायचे प्लॅन होता मी हो बोलले मी आणि माझी बहीण उषा आम्ही कराडला निगाले. २ तासाच्या मध्ये पोहचलो अविनाश ने तसा पत्ता पण दिला होता आणि अविनाश नसताना मी पण आरती ला एकदा भेटून गेले होते. आम्ही घरी पोहचलो. घर म्हणजे बंगला होता तो अविनाश च्या सासरा खूप मोठा माणूस होता तालुका मध्ये. अविनाश आणि अत्याच्याघरच्यांनी आमचे स्वागत केले. मी आरती ला सामान आणलेले डकवले ती मला पाहून खूप खुश झाली होती. हि माझी ३ भेट होती तिच्या गावी.. ती ने विचाररपूस केली आता दुःख करत बसू नको बोलली. मी थोडी रिलॅक्स झाले. मी त्या मुलांकडे पहिले मुले सेम अविनाश वरती गेली होती खूप गोड होतीत. आम्ही जेवण केले. आरती ला सांगितले आम्ही निघतो आज मुंबई ला जाणार आहे ६ महिन्या पासून मी पण इथे आहे काय हालत झाली असेल घरची. वाहिनी काही काळजी करू नका घर आहे तसे आहे. आणि मी गेली तर तुमच्या यांच्या जेवणाचा बंदोबस्त पण होईल च ना.. ६ महिन्या पासून कसे केले जेवण त्या… मी अविनाश ला बगुन हसले. आरती बोलली वाहिनी अविनाश जी पण आज जाणार आहेत मुंबई एकत्र जा पैसे पण वाचतील आणि वेळ हि.. मी बोलले मी आमच्या याना विचारते.. अम्ही गप्पा मारून निघालो अविनाश सोडायला आले मला आणि बोलले सांगा आज रात्री ९ ला निघत आहे जेवण करून.. मी बोलले फोन करते मी मिस्टर ना फोन केला कि आपले भाडोत्री अविनाश पण गावी आले आहेत तर त्याच्या गाडीत आले तर चालेल का.. मिस्टर बोलले ठीक आहे पण लवकर या मी अविनाश ला फोन केला.. त्याला सांगितले ९ वाजता पाचवड फाटा वर रात्री पोहचते आहे तुम्ही वेळेत या.. मी बॅग पॅक करू लागली.. रात्री जेवण करून आई वडील ना सांगून निघायला लागले वडील मला पाचवड फाटा पर्यन्त सोडायला आले. २० मिनिट मध्ये अविनाश ची सोर्पिओ आली त्या मध्ये तो बोलला वाहिनी मध्ये बसा मी सामान ठेवून मध्ये बसली आणि वडील ना सांगितले पोचल्यावर फोन करते ते निघाले आमची पण गाडी निघाली. मी मिस्टर ना फोन केला कि गाडीत बसले आहे २ वाजे पर्यन्त पोचते. आम्ही निघालो अविनाश बोलला वाहिनी एक्सप्रेस वे वर खूप ट्रॅफिक आहे पण महाड मार्गे निघू ट्रॅफिक काही नसते त्या रोड वर मी बोलली जसे तुम्हाला वाटेल मग गाडी वाई ला नेली त्याने आणि तिथून मस्त महाबळे श्वर च्या दिशेनं नेली रात्री सुमसाम होते सर्व मी थोडा आराम म्हणून डोके ठेवून झोपी गेली अविनाश गाडी चालवत होता मस्त गुलाबी थंडी मुले झोप मस्त रोमँटिक वाटत होते थंड वारा शरीराला झोंबत होता आणि शरीरातून लहरी बाहेर पडत होत्या. मी बोलली अविनाश मी पुढे येते अविनाश ने गाडी थांबवली मी पुढे बसली. मी अविनाश ला विचारले मग एवढे दिवस कसे काढले मी नसताना का दुसरी कोणी पकडली कि काय… अविनाश बोलला काय वाहिनी तुमच्या एव्हडी मज्जा दुसरी कोण देईल का.. मग आमची आठवण येत नव्हती का आठवण तर खूप यायची पण तुम्ही तुमच्या घरी होतात कसे फोन करणार आणि काय बोलणार.. मग काय केले या दिवस मध्ये.. तो बोलला काही नाही त्या २ भाडोत्री तुमच्या दीर ने ठेवल्या होत्या त्या पण लगेच खाली करून गेल्या.. खूप तुंबलं आहेत वाटते मी बोलले… कश्यावरुन अविनाश विचारू लागला तुमचा लंड लोखंडी रॉड सारखा उभा राहिला आहे.. मी त्याच्या पॅन्ट वरून हाथ फिरवू लागली खूप च तुंबळ आहे हो बोलू लागली… अविनाश बोलला काय विचार आहे मग.. मी बोलली विचार तर आहे तुम्हला मोकळे करायचा पण कसे… अविनाश बोलला थांबा मी करतो त्याने गाडी झुडपाजवळ नेली तसे पण तिथे जास्त वाहने येत नव्हती.. त्याने गाडी झुडपां मध्ये लावली आणि बोलला वाहिनी खाली उतारा.. मी समजून गेले कि आज पूर्ण ५ महिन्याची कसर काढणार हा
जेव्हा आम्हाला वाटले कि सर्व आता ठीक आहे, आम्ही एका झाडा जवळ गेलो होतो आणि अविनाश ने मला झाड पकडून घोडी बनायला सांगितले होते.
मी आधीच प्लान करून फ्रोक घातले होते आणि आत मध्ये पेंटी नव्हती, जेणे करून जास्त कपडे काढवे लागणार नाही आणि पटकन माझे शरीर झाकता पण येईल.
मी मनीषा परत आली आहे. शेवटचा भाग सांगायला
अविनाश ने मला फोन केला कि चांगली बातमी आहे आम्हाला जुळी मुले झाली.. मी बोलले खूप च छान मग वाहिनी कधी येणार आहेत, नाही ती ५ महिने तर अजून येऊ शकणार नाही जुळे जाळी आहेत त्या मुले ती खूप अशक्त झाली आहे तिला बरे होणेस २ महिने लागतील अजून. ठीक आहे काळजी घ्या मी अविनाश बोलली. तुम्ही कधी येणार आहात एक एकटे वाटत आहे.. का धरण भरले आहे का ? मी विचारून हसू लागले… हो खूपच तुंबले आहे.. मी या हप्त्या मध्ये येणार आहे.. ठीक आहे वाट पाहतो आहे आम्ही.. मी बे करून फोन ठेवला . ५ दिवसांनी अविनाश चा फोन आला कि तो गावी आला आहे मुलांना भेटायला यायचे असेल तर या मी माझे पण मुंबई ला निघायचे प्लॅन होता मी हो बोलले मी आणि माझी बहीण उषा आम्ही कराडला निगाले. २ तासाच्या मध्ये पोहचलो अविनाश ने तसा पत्ता पण दिला होता आणि अविनाश नसताना मी पण आरती ला एकदा भेटून गेले होते. आम्ही घरी पोहचलो. घर म्हणजे बंगला होता तो अविनाश च्या सासरा खूप मोठा माणूस होता तालुका मध्ये. अविनाश आणि अत्याच्याघरच्यांनी आमचे स्वागत केले. मी आरती ला सामान आणलेले डकवले ती मला पाहून खूप खुश झाली होती. हि माझी ३ भेट होती तिच्या गावी.. ती ने विचाररपूस केली आता दुःख करत बसू नको बोलली. मी थोडी रिलॅक्स झाले. मी त्या मुलांकडे पहिले मुले सेम अविनाश वरती गेली होती खूप गोड होतीत. आम्ही जेवण केले. आरती ला सांगितले आम्ही निघतो आज मुंबई ला जाणार आहे ६ महिन्या पासून मी पण इथे आहे काय हालत झाली असेल घरची. वाहिनी काही काळजी करू नका घर आहे तसे आहे. आणि मी गेली तर तुमच्या यांच्या जेवणाचा बंदोबस्त पण होईल च ना.. ६ महिन्या पासून कसे केले जेवण त्या… मी अविनाश ला बगुन हसले. आरती बोलली वाहिनी अविनाश जी पण आज जाणार आहेत मुंबई एकत्र जा पैसे पण वाचतील आणि वेळ हि.. मी बोलले मी आमच्या याना विचारते.. अम्ही गप्पा मारून निघालो अविनाश सोडायला आले मला आणि बोलले सांगा आज रात्री ९ ला निघत आहे जेवण करून.. मी बोलले फोन करते मी मिस्टर ना फोन केला कि आपले भाडोत्री अविनाश पण गावी आले आहेत तर त्याच्या गाडीत आले तर चालेल का.. मिस्टर बोलले ठीक आहे पण लवकर या मी अविनाश ला फोन केला.. त्याला सांगितले ९ वाजता पाचवड फाटा वर रात्री पोहचते आहे तुम्ही वेळेत या.. मी बॅग पॅक करू लागली.. रात्री जेवण करून आई वडील ना सांगून निघायला लागले वडील मला पाचवड फाटा पर्यन्त सोडायला आले. २० मिनिट मध्ये अविनाश ची सोर्पिओ आली त्या मध्ये तो बोलला वाहिनी मध्ये बसा मी सामान ठेवून मध्ये बसली आणि वडील ना सांगितले पोचल्यावर फोन करते ते निघाले आमची पण गाडी निघाली. मी मिस्टर ना फोन केला कि गाडीत बसले आहे २ वाजे पर्यन्त पोचते. आम्ही निघालो अविनाश बोलला वाहिनी एक्सप्रेस वे वर खूप ट्रॅफिक आहे पण महाड मार्गे निघू ट्रॅफिक काही नसते त्या रोड वर मी बोलली जसे तुम्हाला वाटेल मग गाडी वाई ला नेली त्याने आणि तिथून मस्त महाबळे श्वर च्या दिशेनं नेली रात्री सुमसाम होते सर्व मी थोडा आराम म्हणून डोके ठेवून झोपी गेली अविनाश गाडी चालवत होता मस्त गुलाबी थंडी मुले झोप मस्त रोमँटिक वाटत होते थंड वारा शरीराला झोंबत होता आणि शरीरातून लहरी बाहेर पडत होत्या. मी बोलली अविनाश मी पुढे येते अविनाश ने गाडी थांबवली मी पुढे बसली. मी अविनाश ला विचारले मग एवढे दिवस कसे काढले मी नसताना का दुसरी कोणी पकडली कि काय… अविनाश बोलला काय वाहिनी तुमच्या एव्हडी मज्जा दुसरी कोण देईल का.. मग आमची आठवण येत नव्हती का आठवण तर खूप यायची पण तुम्ही तुमच्या घरी होतात कसे फोन करणार आणि काय बोलणार.. मग काय केले या दिवस मध्ये.. तो बोलला काही नाही त्या २ भाडोत्री तुमच्या दीर ने ठेवल्या होत्या त्या पण लगेच खाली करून गेल्या.. खूप तुंबलं आहेत वाटते मी बोलले… कश्यावरुन अविनाश विचारू लागला तुमचा लंड लोखंडी रॉड सारखा उभा राहिला आहे.. मी त्याच्या पॅन्ट वरून हाथ फिरवू लागली खूप च तुंबळ आहे हो बोलू लागली… अविनाश बोलला काय विचार आहे मग.. मी बोलली विचार तर आहे तुम्हला मोकळे करायचा पण कसे… अविनाश बोलला थांबा मी करतो त्याने गाडी झुडपाजवळ नेली तसे पण तिथे जास्त वाहने येत नव्हती.. त्याने गाडी झुडपां मध्ये लावली आणि बोलला वाहिनी खाली उतारा.. मी समजून गेले कि आज पूर्ण ५ महिन्याची कसर काढणार हा
जेव्हा आम्हाला वाटले कि सर्व आता ठीक आहे, आम्ही एका झाडा जवळ गेलो होतो आणि अविनाश ने मला झाड पकडून घोडी बनायला सांगितले होते.
मी आधीच प्लान करून फ्रोक घातले होते आणि आत मध्ये पेंटी नव्हती, जेणे करून जास्त कपडे काढवे लागणार नाही आणि पटकन माझे शरीर झाकता पण येईल.