S
StoryPublisher
Guest
बबन्याला घेऊन ती वरच्या मजल्यावर गेली. वर येका बाजुला गच्ची अन दूसच्या बाजुला दोन दरवाजे व्हते. त्यातल्या एका खोलीचा दरवाजा तिन उगडला. छोटीशी खोली व्हती. एक शाळेत असतो तसा बाक, भिंतीवर फळा, त्याखाली काही खड़, पुसायला एक फडक. एक स्टूल अन त्यावर पान्याचा लोट्या अन यक फुलपात्र. बास इतकच व्हत त्या खोलीत.
"मास्तर मी शालुला पाठवते हित. धा वाजले हायत. चांगल दोन तिन तास दनकुन शिकवा तिला." तिन दरवाजा लाऊन घेतला अन ती ग्येली.
पाच एक मिनटात दरवाजा ठगिइला अन शालु आत आली. त्याच्यासमोर ठबी
गला. शिणीमान बांदलेली शालु, हावाली बाकी रायलेल्या शालुकडे बबन्या बगु लागला. शिणीमात प्रिती झिंटा लावते तसा फ्यशेनवाला चस्मा, शाळला बांधत्यात तशा दोन शेंड्या बांदलेली शालु, हातात पुस्तक वही घेवुन शाळचाच ड्रेस घालुन आली व्हती. अंगात सफेद शरट, खाली खाकी स्करट. जरा प्रोब्लम इतकाच व्हता की त्यो डरेस तिन दोन चार वरसापुर्वी शिवला असावा. कारन शरटाचा पार बलाऊज झाला व्हता व अंगात बलाउजवानी तंग बसला व्हता. थोराड दिसणाच्या शालुच वय बबन्याच्या अंदाजानुसार अठरा तरी असाव, पन त्याहूनही शालु थोरली दिसत व्हती. तिचे मोठी थान बलाउजमंदी यकदम फिट्ट बसली व्हती. शिणेमातल्या हिरोइणींची असतात अशी. त्यिच पोट ज्येमत्येम झाकत व्हत त्या कापडात.
खाली तिचा स्करट गुडघ्याच्या वर तरंगत व्हता. तिच्या गो-या पोटच्या अक्शी हिंदी सिनेमातल्या बायांसारख्या दिसत व्हत्या. त्यो तिच्याकडे खुळ्यागत पहताना तिन विचारल, "सर बसु का?"
बबन्या त्वांड उचकटून बोल्येस्तोवर ती त्या बाकड्यावर बसलीबी. त्ये बाकडं बी बारक्या मुलांसाठी बनविला असावा. कारन त्यात शिरताना तिला जरा तरासच झाला. अन त्यी बसलीबी त्यात येकदम फीट.
शालु बसायच्या फळीवर बुड टेकवुन, बाकाच्या लिवन्याच्या फळीला तिच प्याट पुड रेटुन बसली. त्यामुळे तिच गोळ यकदम फुड बाकावर आले व बबन्याकडे त्ये जनु रोखुन बगु लागली. शरटात तिन बॉडी घातली व्हती तरी तिचे त्या गोळ्याचा आकार अक्षी छान पुड आलेला दिसत व्हता बबन्याला.
"हं शालु ताई काय शिकुया आज?" बबन्याला कसबसा आवाज फुटला.
"इश्श सर मला ताई काय म्हणता? मी तर तुमच्यापेक्षाबी लहान हाय ना! मला आपली शालीच म्हना!" केसाशी उगाच चाळे करत ती बोलली. शालुचा आवाज त्यान प्रथमच ऐकला अन त्यो त्याच्या कानाना लय ग्वाड लागला. तिचा गोल चेहराच्यावर गाल मुरमाच्या पुटकुळ्यान भरले व्हते, तरी त्या क्षणी बबन्याला ती हिरोयीणवाणी भासली.
"किती यत्ता झाल्या म्हनायच्या तुज्या?"
"सर नववीत दोनदा गचकली अन येक साल साळतच ग्येली न्हाय सर." तिने पटकन तिचे शालेय शिक्षाणाची प्रगती सांगीतली."
"अस व्हय बर बर." बबन्या पुट्पुटला.
बबन्याने तिला पुस्ताक उघडाया सांगीतल. इतक्यात तिची पेन्शिल खाली पडली. "सर जरा पिलिज येता का. न्हाय म्हनले ह्यो बाकड्यातुन मला बाहेर पडण लय भारी हाय."
"नाय हरकत न्हाय. मी देतो की. इतक बोलुन त्यो खाली वाकला. तिच्या पायाजवळ तर कुठे दिसत नव्हता. "जरा पाय बाजुला करा बर शालु ताइ."
तिने पटकन दोन्ही पाय फाकवले अन वर उचलले. तिच्या दोन पायाच्यामधे माग त्याला पेन्शिल दिसली. त्यानं डोक बाकाखाली घातला अन पेन्शिलला हातात पकडल. फळीखालुन डोक वर करताना त्याची नजर तिच्या मांड्यावर ग्येली. तिथुन घसरत ती सिदी तिच्या स्करच्या आत ग्येली अन आतला नजारा तो पहातच व्हायला. तिच्या जरा उचिललेल्या पायामदुन त्याला डायरेक्ट तिची सफेद चड्डी दिसत व्हती.
"मास्तर मी शालुला पाठवते हित. धा वाजले हायत. चांगल दोन तिन तास दनकुन शिकवा तिला." तिन दरवाजा लाऊन घेतला अन ती ग्येली.
पाच एक मिनटात दरवाजा ठगिइला अन शालु आत आली. त्याच्यासमोर ठबी
गला. शिणीमान बांदलेली शालु, हावाली बाकी रायलेल्या शालुकडे बबन्या बगु लागला. शिणीमात प्रिती झिंटा लावते तसा फ्यशेनवाला चस्मा, शाळला बांधत्यात तशा दोन शेंड्या बांदलेली शालु, हातात पुस्तक वही घेवुन शाळचाच ड्रेस घालुन आली व्हती. अंगात सफेद शरट, खाली खाकी स्करट. जरा प्रोब्लम इतकाच व्हता की त्यो डरेस तिन दोन चार वरसापुर्वी शिवला असावा. कारन शरटाचा पार बलाऊज झाला व्हता व अंगात बलाउजवानी तंग बसला व्हता. थोराड दिसणाच्या शालुच वय बबन्याच्या अंदाजानुसार अठरा तरी असाव, पन त्याहूनही शालु थोरली दिसत व्हती. तिचे मोठी थान बलाउजमंदी यकदम फिट्ट बसली व्हती. शिणेमातल्या हिरोइणींची असतात अशी. त्यिच पोट ज्येमत्येम झाकत व्हत त्या कापडात.
खाली तिचा स्करट गुडघ्याच्या वर तरंगत व्हता. तिच्या गो-या पोटच्या अक्शी हिंदी सिनेमातल्या बायांसारख्या दिसत व्हत्या. त्यो तिच्याकडे खुळ्यागत पहताना तिन विचारल, "सर बसु का?"
बबन्या त्वांड उचकटून बोल्येस्तोवर ती त्या बाकड्यावर बसलीबी. त्ये बाकडं बी बारक्या मुलांसाठी बनविला असावा. कारन त्यात शिरताना तिला जरा तरासच झाला. अन त्यी बसलीबी त्यात येकदम फीट.
शालु बसायच्या फळीवर बुड टेकवुन, बाकाच्या लिवन्याच्या फळीला तिच प्याट पुड रेटुन बसली. त्यामुळे तिच गोळ यकदम फुड बाकावर आले व बबन्याकडे त्ये जनु रोखुन बगु लागली. शरटात तिन बॉडी घातली व्हती तरी तिचे त्या गोळ्याचा आकार अक्षी छान पुड आलेला दिसत व्हता बबन्याला.
"हं शालु ताई काय शिकुया आज?" बबन्याला कसबसा आवाज फुटला.
"इश्श सर मला ताई काय म्हणता? मी तर तुमच्यापेक्षाबी लहान हाय ना! मला आपली शालीच म्हना!" केसाशी उगाच चाळे करत ती बोलली. शालुचा आवाज त्यान प्रथमच ऐकला अन त्यो त्याच्या कानाना लय ग्वाड लागला. तिचा गोल चेहराच्यावर गाल मुरमाच्या पुटकुळ्यान भरले व्हते, तरी त्या क्षणी बबन्याला ती हिरोयीणवाणी भासली.
"किती यत्ता झाल्या म्हनायच्या तुज्या?"
"सर नववीत दोनदा गचकली अन येक साल साळतच ग्येली न्हाय सर." तिने पटकन तिचे शालेय शिक्षाणाची प्रगती सांगीतली."
"अस व्हय बर बर." बबन्या पुट्पुटला.
बबन्याने तिला पुस्ताक उघडाया सांगीतल. इतक्यात तिची पेन्शिल खाली पडली. "सर जरा पिलिज येता का. न्हाय म्हनले ह्यो बाकड्यातुन मला बाहेर पडण लय भारी हाय."
"नाय हरकत न्हाय. मी देतो की. इतक बोलुन त्यो खाली वाकला. तिच्या पायाजवळ तर कुठे दिसत नव्हता. "जरा पाय बाजुला करा बर शालु ताइ."
तिने पटकन दोन्ही पाय फाकवले अन वर उचलले. तिच्या दोन पायाच्यामधे माग त्याला पेन्शिल दिसली. त्यानं डोक बाकाखाली घातला अन पेन्शिलला हातात पकडल. फळीखालुन डोक वर करताना त्याची नजर तिच्या मांड्यावर ग्येली. तिथुन घसरत ती सिदी तिच्या स्करच्या आत ग्येली अन आतला नजारा तो पहातच व्हायला. तिच्या जरा उचिललेल्या पायामदुन त्याला डायरेक्ट तिची सफेद चड्डी दिसत व्हती.