S
StoryPublisher
Guest
बंध वासना (भाग-१)
लेखिका- रेखा
महत्वाची सूचना काही महिन्यांपूर्वी एक कक्षा वाचली होती... कक्षा हिंदीतून होती आणि मला ती इतकी आवडली की जर ही कथा मराठीमध्ये आणली तर कशी होईल?... बरेच दिवसांनी थोडी सबड मिळाली आणि काहीतरी लिहायचा विचार मनात आला. त्याचवेळी ही कथा आठवली. कक्षेतील काही पानांची नावे बदलली आहेत... तसेच मराठमोळी बाराही म्हणून काही घटनांमध्ये बदल केला. मी केबल कानकाला थोडेसे बदलले कथेचे सगळे श्रेय मूळ लेखकाला आहे... त्याचे नाव मला कळले नाही पण ज्याने |
ही कथा लिहिली त्या लेखकास मानाचा मुजरा...)
नागपूरपासून साधारण २५-३० किलोमीटर अंतरावरील एक गाव. गाव तसं छोटंसं, ५०-६० घरांची वस्ती... जबळच नदी... त्यामुळे शेतीसाठी आणि पिण्यासाठी मुबलक पाणी. गाबात जबळपास सगळेच शेती किंवा शेतमजुरी करणारे. एक दोन शेतकरी होते ज्यांच्याकडे २०-३० एकरांची शेती असेल बाकी सगळे १० एकराच्या आतच. त्याच गावात शेजारी शेजारी राहणारे मनोज आणि ललित. दोघांच्या जन्मात एक-दीड महिन्यांचा फरक असेल... जिगरी दोस्त. लहानपणापासूनच त्यांच्यात गाढ मैत्री. पण बिचारे थोडेसे कमनशिबी... म्हणजे आपल्या शहरी भाषेत म्हणायचं झालं तर सिंगल पॅरेंट चाईल्ड (चिल्ड्रेन), मनोजला बाबा नव्हते तर ललितला आई....
मनोजची आई कुसुमबाई... पाहायला देखणी, थोडीशी सावळी, पाणीदार डोळे, मध्यम उंच बांधा, काळेभोर केस. मनोज दोन वर्षांचा असतानाच सर्पदंशाने नवरा गेला आणि नशिबी वैध्यक्य आलं. पण न डगमगता मुलाकडे पाहून परत जीवन जगू लागली. तीच त हा ललितच्या घरी. बडील दामोदरराब.. मेहेनती गडी, उंचपुरा, धडधाकट... कुसुमबाईप्रमाणेच तोसुद्धा ऐन जवानी च्या दिवसात विधुर झाला.
विहिरीवरून पाणी आणायला गेलेली बायको दोन दिवस परतलीच नाही... खूप शोधाशोध केल्यावर ज्या विहिरीत पाणी भरायला गेली होती त्याच विहिरीत बिचारीची मृतदेह सापडला... बहुतेक पाय घसरून पडली असावी. त्यावेळीस ललित तीन वर्षांचा होता.
शेजारी शेजारी म्हटल्यावर दोन्ही परिवार मिळून मिसळून राहायचे... दामोदरराव आपल्या शेतीसोबतच कुसुमची शेती सुद्धा बघायचा. दोन्ही शेतातील नांगरणी, वखरणी आणि शेतीसाठी लागणारे बी-बियाणे सर्व तोच बघायचा. त्याचा मोबदला म्हणून कुसुमबाई आपल्या स्वयंपाकबरोबर मनोज आणि दामोदरसाठी सुद्धा स्वयंपाक करायची... स्वयंपाकाखेरीज घरची साफसफाई, धुणीभांडी आणि इतर कामे सुद्धा ती नित्यनियमाने करायची.
कुसुमबाई स्वभावाने थोडी चंचलच!!!... नवरा होता त्यावेळीसुद्धा एक-दोन पुरुषांसोबत तिची लफडी होती... अर्थात रंगेहात कोणी पकडलं नव्हतं... पण खेडेगावात अफवांनाच सत्य समजलं जातं... असो, पण नवरा गेल्यावर तिने त्याचा गैरफायदा न घेता आपली भूक दामोदरकडूनच शमबायची... अर्थात दामोदर विधुर झाल्यावर
दामोदरच्या घरकामाखेरीज ती त्याच्या चोटाचासुद्धा सांभाळ करू लागली. लोकांना शंका यायच्या पण कधी कुणी पकडलं नाही... म्हणतात ना 'पकडा गया वो चोर है, जो बच गया बो समाना है... अगदी तसंच. दोघांचे संबंध अगदी बिनबोभाट सुरु होते. घर जबळजबळ असल्यामुळे दोन्ही मुलं झोपले की दामोदर आणि कुसुमचा राजखेळ चालायचा... शेजारधर्म मोठ्या गुण्यागोविंद्याने सांभाळायचे.
हळूहळू मुलं मोठी होऊ लागली. मनोजला दामोदरचा मोठा लळा... बहुतेक खूप लहानपणी बाप गमावल्यामुळे असेल... आणि त्यामुळेच की काय तो दामोदरच्या मागेमागेच राहायचा. त्याच्यासोबत शेतात जाणे, शेतीची कामे करणे, बाजारात जाऊन भाजीपाला, धनधान्य विकणे, बि-बियाणांची खरेदी करणे आदी कामे खूप लवकरच आत्मसात केली पण शाळेत आणि अभ्यासात मात्र मागे पडला... जेमतेम सातबी आठवी शिकून त्याने शाळा सोडली. त्याउलट ललितला शाळा खूप आवडायची... बरेचदा आपल्या मित्राचा गृहपाठ तोच करून त्याला बळेबळे शाळेत न्यायचा पण मनोजला तर शेतीतच मज्जा यायची.. दामोदरसोबत राहून तो खूप कमी वयात दुनियादारी शिकला.
कुसुमला एक खूप मोठी वाईट (चांगली?) सवय. मुलगा मोठा होत असला अरी अजूनही त्याला आपले दूध पाजायची. आता तर दूध आले होते तरीही रात्री झोपतांना मनोजच्या तोंडात आपल्या दुधाचे निप्पल दयायची. दोघेही बारा-तेरा वर्षांचे झाले असतील त्यावेळची गोष्ट. लहानपणापासून सोबतच असल्याने दोघांत खूप चांगलं जमायचं... गावाकडचे लहानपणीचे खेळ सोबतच खेळायचे...
विटीदांडूपासून कुणाचं मूत्र लांब जातं याची शर्यत सुद्धा दोघांतच लागायची. दोघेही एकमेकांच्या शिश्नांना एकमेकांच्या हाताने न्याहाळायचे.
अशातच एके रात्री कसल्यातरी आवाजाने मनोजची झोपमोड झाली... त्याच्या कानावर कोणीतरी कण्हत, सित्कारत असल्याचा आवाज पडला. ज्या खोलीत तो झोपला तिथे कुणीच नव्हतं. बाजूला त्याची आईसुद्धा नव्हती... आणि कण्हण्याचा आवाजावरून तो आवाज तिचाच आहे हे त्याला कळले. गपचूप उठून तो आवाजाच्या दिशेने जाऊ लागला आणि दाराजवळ येताच त्याला समोर जे दिसले ते पाहून तो स्तब्ध होता. दामोदरराव कुसुमबाईवर चढून तिला झवत होते... त्याच्या लवड्याच्या प्रत्येक फटक्यानिशी तिच्या तोंडून कण्हण्याचा आवाज येत होता आणि त्याच्या तोंडूनही सतत हुंकार बाहेर पडत होते.
ते नक्की काय करत होते हे त्याच्या निरागस बुद्धीला समजले नाही पण ते पाहून त्याचा तेरा वर्षीय लवडा मात्र ताठरला... ताठरला काय?... उड्या मारू लागला. काय होतंय हे त्याला कळले नाही पण त्याच्या आईंचा चेहरा पाहून ती खूप खुश आहे... ते तिला आवडत आहे... हे मात्र त्याला कळलं... आपसूकच त्याचा हात त्याच्या वयात येणाऱ्या लिंगावर पोहोचला आणि त्याला स्पर्श होताच तो शहारला. समोर दामोदर आणि कुसुम शांत झाले होते... तिच्या ओठांचे चुंबन घेऊन दामोदरने कपडे चढवले आणि दार उघडून आपल्या घरी गेला, तसा तो तिथून सटकला आणि बिछान्यावर जाऊन झोपला... पण त्याचे लिंग मात्र त्याला झोपू देत नव्हते... त्या रात्री पहिल्यांदा त्याने आपल्या डोळ्यादेखत संभोग पाहिला. "लल्या... काल तुया बाप माया घरी आला व्हता ..." सकाळी शाळेत जाताना मनोज ललितला म्हणाला "कायले बे?... किती बाजता असन?.." ललितने विचारलं "येळ माहित न्हाय गळ्या... पण मायी आई चिल्लाबत व्हती म्हून मायी झोप उगडली..." "का मनून चिल्लाबत व्हती तुयी आय?..." "तुया बापाचा लवडा.. माया आईच्या पुदीत होता. मनून..." "भोक्लात... कायबी?.." "मी तुयासंग खोटं काऊन बोलू?... तू यार आहेस न आपला..." "मले बि पाहाबाचं होतं बे... कसे हेपतेत तं? " "दोस्ता... मी हाब ना... आज हेपतीनच राती..." "पन मी कसा पाहीन..." "सांदीतून येजो... मी कवाछ उगडा ठेवीन."
(सांद म्हणजे खेडेगावातील बाथरूम, जे घरामागे मोकळ्या जागेत असते. कवाळ म्हणजे दरबाजा)
"बहिणमाय... मले त आतंपासूनच कसंतरी व्हते... भोकात गेली आज शाळा... चाल नदीबर" "तुया बाप सोलन न लबछ्या..." "त्याले कोण सांगन?..." "चाल मंग. " म्हणत दोघेही नदीवर पोहोचले...
तेसुद्धा अशा ठिकाणी जिथे गावातील मुली आणि बायका आंघोळ करायच्या. नदीच्या किनाऱ्यापासून पाण्याचा प्रबाह खूपच जबळ होता आणि त्यामुळे आंघोळ करत असणाऱ्या बाया-मुलींचे अर्धनग्न शरीर पाहून दोघेही किशोर भावविभोर झाले.
रात्री कुसुम आणि दामोदरची झवाझवी पाहून मनोज अजूनही त्याच धुंदीत होता आणि नदीच्या पात्रात अर्धनग्न बायकांना आंघोळ करताना पाहून तो अजूनच तापला. ते दोघेही नेहमीच त्या ठिकाणी यायचे पण आज पहिल्यांदा त्या बायकांना वेगळ्या दृष्टीने पाहत होते.... आजवर मनोजने आपल्या आईचे दूध पिले होते. चोखले होते. पण ते केवळ पिण्या-चोखण्याचेच साधन नसून त्यात आणखीसुद्धा बरंच काही असतं ते त्याला आज कळले...
दिवसभर टवाळक्या करून दोघेही मित्र शाळा सुटल्याचा वेळेस घरी पोहोचले आणि रात्र व्हायची वाट पाहू लागले. त्या दिवशी जेवणानंतर दोघेही लवकरच झोपले आणि गाढ झोपेचे नाटक करून पुढील घटनेची वाट पाहू लागले. काही मिनिटातच ललितचा बाप उठला आणि तो गाढ झोपल्याचे शहनिशा करून दार टेकवत घराबाहेर पडला. तो बाहेर पडल्याच्या काही वेळेतच ललित उठला आणि मागच्या दाराने मनोजच्या सांदीत पोहोचला... मनोज जणू त्याची वाटच पाहत होता. तो घेताच त्याने त्याला फट असलेल्या भिंतीजवळ नेले आणि त्या फटीला डोळा लावून दोघेही मित्र आतले दृष्य पाहू लागले. बाहेरील काळोखातून आतल्या डिम लाईटमधील दृश्य दोघांना स्पष्ट दिसत होते.
"हळू हळू कर नं... कायची घाई लागली." कुसुमबाई दामोदरला म्हणाल्या.
"अबो... तुये हे थान हायेतच तसे... का करू तू दिसल्याबरोबर ते दाबाची विच्छा होते माजी ."
"अह्ह्ह... आरं दाब पर...हळूहळू मंते ना ब.."
"कुसुम... उम्म्म...उघड न तुवा झ्यांपर." "तूच उघड.." "रांडीचे... खूब मासबा चढला तुया गांडीवर ." "उम्म्ह ह... बटन नोको तोडूस...." "मंग पयलच मनल तुले तू उघड मुन... पर तू आयिक्तीस होय..."
लेखिका- रेखा
महत्वाची सूचना काही महिन्यांपूर्वी एक कक्षा वाचली होती... कक्षा हिंदीतून होती आणि मला ती इतकी आवडली की जर ही कथा मराठीमध्ये आणली तर कशी होईल?... बरेच दिवसांनी थोडी सबड मिळाली आणि काहीतरी लिहायचा विचार मनात आला. त्याचवेळी ही कथा आठवली. कक्षेतील काही पानांची नावे बदलली आहेत... तसेच मराठमोळी बाराही म्हणून काही घटनांमध्ये बदल केला. मी केबल कानकाला थोडेसे बदलले कथेचे सगळे श्रेय मूळ लेखकाला आहे... त्याचे नाव मला कळले नाही पण ज्याने |
ही कथा लिहिली त्या लेखकास मानाचा मुजरा...)
नागपूरपासून साधारण २५-३० किलोमीटर अंतरावरील एक गाव. गाव तसं छोटंसं, ५०-६० घरांची वस्ती... जबळच नदी... त्यामुळे शेतीसाठी आणि पिण्यासाठी मुबलक पाणी. गाबात जबळपास सगळेच शेती किंवा शेतमजुरी करणारे. एक दोन शेतकरी होते ज्यांच्याकडे २०-३० एकरांची शेती असेल बाकी सगळे १० एकराच्या आतच. त्याच गावात शेजारी शेजारी राहणारे मनोज आणि ललित. दोघांच्या जन्मात एक-दीड महिन्यांचा फरक असेल... जिगरी दोस्त. लहानपणापासूनच त्यांच्यात गाढ मैत्री. पण बिचारे थोडेसे कमनशिबी... म्हणजे आपल्या शहरी भाषेत म्हणायचं झालं तर सिंगल पॅरेंट चाईल्ड (चिल्ड्रेन), मनोजला बाबा नव्हते तर ललितला आई....
मनोजची आई कुसुमबाई... पाहायला देखणी, थोडीशी सावळी, पाणीदार डोळे, मध्यम उंच बांधा, काळेभोर केस. मनोज दोन वर्षांचा असतानाच सर्पदंशाने नवरा गेला आणि नशिबी वैध्यक्य आलं. पण न डगमगता मुलाकडे पाहून परत जीवन जगू लागली. तीच त हा ललितच्या घरी. बडील दामोदरराब.. मेहेनती गडी, उंचपुरा, धडधाकट... कुसुमबाईप्रमाणेच तोसुद्धा ऐन जवानी च्या दिवसात विधुर झाला.
विहिरीवरून पाणी आणायला गेलेली बायको दोन दिवस परतलीच नाही... खूप शोधाशोध केल्यावर ज्या विहिरीत पाणी भरायला गेली होती त्याच विहिरीत बिचारीची मृतदेह सापडला... बहुतेक पाय घसरून पडली असावी. त्यावेळीस ललित तीन वर्षांचा होता.
शेजारी शेजारी म्हटल्यावर दोन्ही परिवार मिळून मिसळून राहायचे... दामोदरराव आपल्या शेतीसोबतच कुसुमची शेती सुद्धा बघायचा. दोन्ही शेतातील नांगरणी, वखरणी आणि शेतीसाठी लागणारे बी-बियाणे सर्व तोच बघायचा. त्याचा मोबदला म्हणून कुसुमबाई आपल्या स्वयंपाकबरोबर मनोज आणि दामोदरसाठी सुद्धा स्वयंपाक करायची... स्वयंपाकाखेरीज घरची साफसफाई, धुणीभांडी आणि इतर कामे सुद्धा ती नित्यनियमाने करायची.
कुसुमबाई स्वभावाने थोडी चंचलच!!!... नवरा होता त्यावेळीसुद्धा एक-दोन पुरुषांसोबत तिची लफडी होती... अर्थात रंगेहात कोणी पकडलं नव्हतं... पण खेडेगावात अफवांनाच सत्य समजलं जातं... असो, पण नवरा गेल्यावर तिने त्याचा गैरफायदा न घेता आपली भूक दामोदरकडूनच शमबायची... अर्थात दामोदर विधुर झाल्यावर
दामोदरच्या घरकामाखेरीज ती त्याच्या चोटाचासुद्धा सांभाळ करू लागली. लोकांना शंका यायच्या पण कधी कुणी पकडलं नाही... म्हणतात ना 'पकडा गया वो चोर है, जो बच गया बो समाना है... अगदी तसंच. दोघांचे संबंध अगदी बिनबोभाट सुरु होते. घर जबळजबळ असल्यामुळे दोन्ही मुलं झोपले की दामोदर आणि कुसुमचा राजखेळ चालायचा... शेजारधर्म मोठ्या गुण्यागोविंद्याने सांभाळायचे.
हळूहळू मुलं मोठी होऊ लागली. मनोजला दामोदरचा मोठा लळा... बहुतेक खूप लहानपणी बाप गमावल्यामुळे असेल... आणि त्यामुळेच की काय तो दामोदरच्या मागेमागेच राहायचा. त्याच्यासोबत शेतात जाणे, शेतीची कामे करणे, बाजारात जाऊन भाजीपाला, धनधान्य विकणे, बि-बियाणांची खरेदी करणे आदी कामे खूप लवकरच आत्मसात केली पण शाळेत आणि अभ्यासात मात्र मागे पडला... जेमतेम सातबी आठवी शिकून त्याने शाळा सोडली. त्याउलट ललितला शाळा खूप आवडायची... बरेचदा आपल्या मित्राचा गृहपाठ तोच करून त्याला बळेबळे शाळेत न्यायचा पण मनोजला तर शेतीतच मज्जा यायची.. दामोदरसोबत राहून तो खूप कमी वयात दुनियादारी शिकला.
कुसुमला एक खूप मोठी वाईट (चांगली?) सवय. मुलगा मोठा होत असला अरी अजूनही त्याला आपले दूध पाजायची. आता तर दूध आले होते तरीही रात्री झोपतांना मनोजच्या तोंडात आपल्या दुधाचे निप्पल दयायची. दोघेही बारा-तेरा वर्षांचे झाले असतील त्यावेळची गोष्ट. लहानपणापासून सोबतच असल्याने दोघांत खूप चांगलं जमायचं... गावाकडचे लहानपणीचे खेळ सोबतच खेळायचे...
विटीदांडूपासून कुणाचं मूत्र लांब जातं याची शर्यत सुद्धा दोघांतच लागायची. दोघेही एकमेकांच्या शिश्नांना एकमेकांच्या हाताने न्याहाळायचे.
अशातच एके रात्री कसल्यातरी आवाजाने मनोजची झोपमोड झाली... त्याच्या कानावर कोणीतरी कण्हत, सित्कारत असल्याचा आवाज पडला. ज्या खोलीत तो झोपला तिथे कुणीच नव्हतं. बाजूला त्याची आईसुद्धा नव्हती... आणि कण्हण्याचा आवाजावरून तो आवाज तिचाच आहे हे त्याला कळले. गपचूप उठून तो आवाजाच्या दिशेने जाऊ लागला आणि दाराजवळ येताच त्याला समोर जे दिसले ते पाहून तो स्तब्ध होता. दामोदरराव कुसुमबाईवर चढून तिला झवत होते... त्याच्या लवड्याच्या प्रत्येक फटक्यानिशी तिच्या तोंडून कण्हण्याचा आवाज येत होता आणि त्याच्या तोंडूनही सतत हुंकार बाहेर पडत होते.
ते नक्की काय करत होते हे त्याच्या निरागस बुद्धीला समजले नाही पण ते पाहून त्याचा तेरा वर्षीय लवडा मात्र ताठरला... ताठरला काय?... उड्या मारू लागला. काय होतंय हे त्याला कळले नाही पण त्याच्या आईंचा चेहरा पाहून ती खूप खुश आहे... ते तिला आवडत आहे... हे मात्र त्याला कळलं... आपसूकच त्याचा हात त्याच्या वयात येणाऱ्या लिंगावर पोहोचला आणि त्याला स्पर्श होताच तो शहारला. समोर दामोदर आणि कुसुम शांत झाले होते... तिच्या ओठांचे चुंबन घेऊन दामोदरने कपडे चढवले आणि दार उघडून आपल्या घरी गेला, तसा तो तिथून सटकला आणि बिछान्यावर जाऊन झोपला... पण त्याचे लिंग मात्र त्याला झोपू देत नव्हते... त्या रात्री पहिल्यांदा त्याने आपल्या डोळ्यादेखत संभोग पाहिला. "लल्या... काल तुया बाप माया घरी आला व्हता ..." सकाळी शाळेत जाताना मनोज ललितला म्हणाला "कायले बे?... किती बाजता असन?.." ललितने विचारलं "येळ माहित न्हाय गळ्या... पण मायी आई चिल्लाबत व्हती म्हून मायी झोप उगडली..." "का मनून चिल्लाबत व्हती तुयी आय?..." "तुया बापाचा लवडा.. माया आईच्या पुदीत होता. मनून..." "भोक्लात... कायबी?.." "मी तुयासंग खोटं काऊन बोलू?... तू यार आहेस न आपला..." "मले बि पाहाबाचं होतं बे... कसे हेपतेत तं? " "दोस्ता... मी हाब ना... आज हेपतीनच राती..." "पन मी कसा पाहीन..." "सांदीतून येजो... मी कवाछ उगडा ठेवीन."
(सांद म्हणजे खेडेगावातील बाथरूम, जे घरामागे मोकळ्या जागेत असते. कवाळ म्हणजे दरबाजा)
"बहिणमाय... मले त आतंपासूनच कसंतरी व्हते... भोकात गेली आज शाळा... चाल नदीबर" "तुया बाप सोलन न लबछ्या..." "त्याले कोण सांगन?..." "चाल मंग. " म्हणत दोघेही नदीवर पोहोचले...
तेसुद्धा अशा ठिकाणी जिथे गावातील मुली आणि बायका आंघोळ करायच्या. नदीच्या किनाऱ्यापासून पाण्याचा प्रबाह खूपच जबळ होता आणि त्यामुळे आंघोळ करत असणाऱ्या बाया-मुलींचे अर्धनग्न शरीर पाहून दोघेही किशोर भावविभोर झाले.
रात्री कुसुम आणि दामोदरची झवाझवी पाहून मनोज अजूनही त्याच धुंदीत होता आणि नदीच्या पात्रात अर्धनग्न बायकांना आंघोळ करताना पाहून तो अजूनच तापला. ते दोघेही नेहमीच त्या ठिकाणी यायचे पण आज पहिल्यांदा त्या बायकांना वेगळ्या दृष्टीने पाहत होते.... आजवर मनोजने आपल्या आईचे दूध पिले होते. चोखले होते. पण ते केवळ पिण्या-चोखण्याचेच साधन नसून त्यात आणखीसुद्धा बरंच काही असतं ते त्याला आज कळले...
दिवसभर टवाळक्या करून दोघेही मित्र शाळा सुटल्याचा वेळेस घरी पोहोचले आणि रात्र व्हायची वाट पाहू लागले. त्या दिवशी जेवणानंतर दोघेही लवकरच झोपले आणि गाढ झोपेचे नाटक करून पुढील घटनेची वाट पाहू लागले. काही मिनिटातच ललितचा बाप उठला आणि तो गाढ झोपल्याचे शहनिशा करून दार टेकवत घराबाहेर पडला. तो बाहेर पडल्याच्या काही वेळेतच ललित उठला आणि मागच्या दाराने मनोजच्या सांदीत पोहोचला... मनोज जणू त्याची वाटच पाहत होता. तो घेताच त्याने त्याला फट असलेल्या भिंतीजवळ नेले आणि त्या फटीला डोळा लावून दोघेही मित्र आतले दृष्य पाहू लागले. बाहेरील काळोखातून आतल्या डिम लाईटमधील दृश्य दोघांना स्पष्ट दिसत होते.
"हळू हळू कर नं... कायची घाई लागली." कुसुमबाई दामोदरला म्हणाल्या.
"अबो... तुये हे थान हायेतच तसे... का करू तू दिसल्याबरोबर ते दाबाची विच्छा होते माजी ."
"अह्ह्ह... आरं दाब पर...हळूहळू मंते ना ब.."
"कुसुम... उम्म्म...उघड न तुवा झ्यांपर." "तूच उघड.." "रांडीचे... खूब मासबा चढला तुया गांडीवर ." "उम्म्ह ह... बटन नोको तोडूस...." "मंग पयलच मनल तुले तू उघड मुन... पर तू आयिक्तीस होय..."
