S
StoryPublisher
Guest
बाईल वेडा (फक्त मौढांसाठी शंगारिक कथा)
विजय लॉजवरच्या त्या रूमच्या पलंगावर नुकताच आडवा झाला होता. इतक्यात विजयने नोकराला हाक दिली, कोण आहे रे तिकडे ? जी हुजूर! असे म्हणत नोकर मोठ्या चपळाईन आत आला. नोकराला पाहून विजयने विचारले, अरे, रात्र मी एकट्याने जागून काढायची की काय?
नाही सरकार. मी असताना आपण एकटे का? असे म्हणून त्याने विजयच्या बोलण्याचा अर्थ जाणला आणि ताबडतोब तो बंदोबस्त करण्यासाठी निघून गेला.
विजय पलंगावर पडल्या पडल्याच मनातल्या मनात विचार करू लागला. कुठल्या रुक्षा प्रदेशात आपण येऊन पडलोय. परंतु करणार तरी काय? नोकरी म्हणजे जंगलात जायची सुध्दा तयारी पाहिजे.
विजय एका मल्टीनॅशनल कंपनीत सेल्स मॅनेजर होता. त्याचे वय असेल तिशीच्या आसपास. पण तो पक्का झवाडा होता. त्याची पत्नी शमा ही एक अफलातून माल होती. तीही तशीच झवाडी होती. ती आपल्या नक्याचे ले गुण ओळखूण होती. पण काय करणार? नवऱ्याचा जॉब असा फिरतीचा. तिला दोन मुलंही झाली होती. पण विजय जेव्हा जेव्हा घरात असेल आणि एकांत मिळाला की तो तिला येथेच्छ चोदत असे. पुढून आणि मागूनही.
असं म्हणतात की विजय हा जन्मजातच झवाडा असावा! कारण वयात येताच त्याने झवाझवीचे आपले प्रताप दाखवायला सुरूवात केली होती. त्याची चुलत बहीण, मोलकरीण व शेजारची एक मुलगी असा अनेकांना तो झवून मोकळा झाला होता. त्याचा लवडाही तसाच होता लांब आणि जाडजूड. एवढे असूनही त्याने प्रज्युएशन केले होते व तो एका मल्टीनॅशनल कंपनीत सेल्स मॅनेजर झाला होता.
तसे त्याचे लग्नही लवकर झाले होते. बायकोला त्याचे हे गुण पहिल्या रात्रीच समजले होते. तिचे नशिब की तिला कुणी बहिणी नव्हत्या. मात्र सेल्स मॅनेजरची नोकरी; तीही फिरतीची त्यामुळे ती काय बोलणार? आपला नवरा बाहेर काय करत असेल? त्याची तिला चांगलीच जाणीव होती.
त्याचे हे गुण त्याच्या मित्रमंडळीतही चांगलेच परिचयाचे होते. म्हणून ते त्याला झवाडा, बाईलवेडा, स्त्रीलंपट, सीपी (च्युत पागल) इ. म्हणून चिडवत. विजयला मात्र त्याचे काही वाटत नसे.
इतक्यात नोकर, ज्याचे नाव दिनानाश होते, आत अणि म्हणाला-- सरकार, जरा इकडे आपली नजर टाका!
.
विजयने मान वळवून पाहिले आणि तो थक्कच झाला. कारण दिनानाथ खरोखरच फार कामाचा माणूस होता. असल्या रुक्ष प्रदेशात त्याला वाटले होते की सारी रात्र आता एकट्याने जागून काढावी लागणार. परंतु दिनानाथच्या कामगिरीने सारे वातावरण अगदीआल्हाददायक कफन टाकले होते.
विजय आपल्या या खाजेसाठी बाहेरगावी कुठेही गेला की पैशाकडे मागे - पुढे पाहात नसे. दिनानाथने सांगितले, फार नाही सरकार ही एका नाईटचे पाचशे रूपये घेते! दिनानाथच्या तोंडातून शब्द बाहेर पडतो न पडतो तोच विजयने पाचशेची नोट त्या मुलीच्या हातात दिली. तिचे नाव नीता होते. नीताला खोलीत जाण्यास सांगून दिनानाथ बाहेर पडला. आता खोलीत विजय आणि नीता दोघेच होते.
नीता खरोखरच दिसायला फार सुंदर होती. तिचे गुबगुबीत शरीर तिच्या गोन्या रंगाने अधिकच खुलून दिसत होते. तिचे नितंब (ढुंगण) विशाल आणि मांसल होते. विजय मनातल्या मनात जिमल्या चाटू लागला. नीताचे स्तनहीं मस्त फुगीर होते. आपली खाज आज खात्रीने भागणार या विचाराने त्याचा लवडा ताठरू लागला.
येथे एक सांगायचे म्हणजे विजयला अठरा-एकोणीस वर्षाच्या नारळाच्या करटी सारखे कुल्ले वलिंबा एवढी स्तने असलेल्या मुलींत अजिबात इंटरेस्ट नव्हता. त्याला भरगच्च स्तने व मांसल, गरगरीत हुंगण असलेली मुलगी: मगती दोन पोरांची आई असली तरी चालत असे.
जरी आता विजय तापलेला असला तरी त्याला उतावीळपणा करणे प्रशस्त वाटले नाही. नीताच्या बोलण्यावरून व दिसण्यावरून ती चांगल्या घराण्यातली वाटत होती. परंतु परिस्थितीपुढे कुणाचे काय चालणार? विजयने जरा दमाने घ्यायचे ठरविले.
विजय आता पलंगावरून उठला व तिला म्हणाला. तिथेच उभे राहणार काय?
तुम्ही बोलवलंत कुठे? नीता हसत म्हणाली.
अस्स! म्हणत विजयने तिच्या हाताला धरुन एक हिसका दिला. तशी नीता विजयच्या मांडीवर जाऊन बसली. तिच्या मांसल कुल्ल्यांचा स्पर्श होताच त्याचे शरीर मोहरून उठले. त्याचा लवडा तर ताठरून लोखंडासारखा कडक झाला.
आता विजयच्या मिठीतून सुटणे अशक्य होते. हे जाणून विजयला डिवचण्यासाठी ती म्हणाली, मला माहित नव्हते की आपण इतके हलकट असाल? आपल्या नोकराने सांगितले की माझे साहेब एकटेच आहेत. तेव्हा त्यांचे फक्त गप्पागोष्टी करून मनोरंजन करायचे. विजयने तिच्या खोचक बोलण्याचा अर्थ जाणला. त्याने तिच्या टवटवीत ओठांचे चुंबन घेतले आणि तो तिच्या गुबगुबीत स्तनांना कुस्करू लागला. नीताला तेच पाहिजे होते. विजयने आपला ताठरलेला लवडा नीताच्या कोमल हातात दिला. तशी नीता म्हणाली, तुम्ही तर फारच हलकट बाई! तुम्हाला लाज ही काय माहिती आहे की नाही?
विजय लॉजवरच्या त्या रूमच्या पलंगावर नुकताच आडवा झाला होता. इतक्यात विजयने नोकराला हाक दिली, कोण आहे रे तिकडे ? जी हुजूर! असे म्हणत नोकर मोठ्या चपळाईन आत आला. नोकराला पाहून विजयने विचारले, अरे, रात्र मी एकट्याने जागून काढायची की काय?
नाही सरकार. मी असताना आपण एकटे का? असे म्हणून त्याने विजयच्या बोलण्याचा अर्थ जाणला आणि ताबडतोब तो बंदोबस्त करण्यासाठी निघून गेला.
विजय पलंगावर पडल्या पडल्याच मनातल्या मनात विचार करू लागला. कुठल्या रुक्षा प्रदेशात आपण येऊन पडलोय. परंतु करणार तरी काय? नोकरी म्हणजे जंगलात जायची सुध्दा तयारी पाहिजे.
विजय एका मल्टीनॅशनल कंपनीत सेल्स मॅनेजर होता. त्याचे वय असेल तिशीच्या आसपास. पण तो पक्का झवाडा होता. त्याची पत्नी शमा ही एक अफलातून माल होती. तीही तशीच झवाडी होती. ती आपल्या नक्याचे ले गुण ओळखूण होती. पण काय करणार? नवऱ्याचा जॉब असा फिरतीचा. तिला दोन मुलंही झाली होती. पण विजय जेव्हा जेव्हा घरात असेल आणि एकांत मिळाला की तो तिला येथेच्छ चोदत असे. पुढून आणि मागूनही.
असं म्हणतात की विजय हा जन्मजातच झवाडा असावा! कारण वयात येताच त्याने झवाझवीचे आपले प्रताप दाखवायला सुरूवात केली होती. त्याची चुलत बहीण, मोलकरीण व शेजारची एक मुलगी असा अनेकांना तो झवून मोकळा झाला होता. त्याचा लवडाही तसाच होता लांब आणि जाडजूड. एवढे असूनही त्याने प्रज्युएशन केले होते व तो एका मल्टीनॅशनल कंपनीत सेल्स मॅनेजर झाला होता.
तसे त्याचे लग्नही लवकर झाले होते. बायकोला त्याचे हे गुण पहिल्या रात्रीच समजले होते. तिचे नशिब की तिला कुणी बहिणी नव्हत्या. मात्र सेल्स मॅनेजरची नोकरी; तीही फिरतीची त्यामुळे ती काय बोलणार? आपला नवरा बाहेर काय करत असेल? त्याची तिला चांगलीच जाणीव होती.
त्याचे हे गुण त्याच्या मित्रमंडळीतही चांगलेच परिचयाचे होते. म्हणून ते त्याला झवाडा, बाईलवेडा, स्त्रीलंपट, सीपी (च्युत पागल) इ. म्हणून चिडवत. विजयला मात्र त्याचे काही वाटत नसे.
इतक्यात नोकर, ज्याचे नाव दिनानाश होते, आत अणि म्हणाला-- सरकार, जरा इकडे आपली नजर टाका!
.
विजयने मान वळवून पाहिले आणि तो थक्कच झाला. कारण दिनानाथ खरोखरच फार कामाचा माणूस होता. असल्या रुक्ष प्रदेशात त्याला वाटले होते की सारी रात्र आता एकट्याने जागून काढावी लागणार. परंतु दिनानाथच्या कामगिरीने सारे वातावरण अगदीआल्हाददायक कफन टाकले होते.
विजय आपल्या या खाजेसाठी बाहेरगावी कुठेही गेला की पैशाकडे मागे - पुढे पाहात नसे. दिनानाथने सांगितले, फार नाही सरकार ही एका नाईटचे पाचशे रूपये घेते! दिनानाथच्या तोंडातून शब्द बाहेर पडतो न पडतो तोच विजयने पाचशेची नोट त्या मुलीच्या हातात दिली. तिचे नाव नीता होते. नीताला खोलीत जाण्यास सांगून दिनानाथ बाहेर पडला. आता खोलीत विजय आणि नीता दोघेच होते.
नीता खरोखरच दिसायला फार सुंदर होती. तिचे गुबगुबीत शरीर तिच्या गोन्या रंगाने अधिकच खुलून दिसत होते. तिचे नितंब (ढुंगण) विशाल आणि मांसल होते. विजय मनातल्या मनात जिमल्या चाटू लागला. नीताचे स्तनहीं मस्त फुगीर होते. आपली खाज आज खात्रीने भागणार या विचाराने त्याचा लवडा ताठरू लागला.
येथे एक सांगायचे म्हणजे विजयला अठरा-एकोणीस वर्षाच्या नारळाच्या करटी सारखे कुल्ले वलिंबा एवढी स्तने असलेल्या मुलींत अजिबात इंटरेस्ट नव्हता. त्याला भरगच्च स्तने व मांसल, गरगरीत हुंगण असलेली मुलगी: मगती दोन पोरांची आई असली तरी चालत असे.
जरी आता विजय तापलेला असला तरी त्याला उतावीळपणा करणे प्रशस्त वाटले नाही. नीताच्या बोलण्यावरून व दिसण्यावरून ती चांगल्या घराण्यातली वाटत होती. परंतु परिस्थितीपुढे कुणाचे काय चालणार? विजयने जरा दमाने घ्यायचे ठरविले.
विजय आता पलंगावरून उठला व तिला म्हणाला. तिथेच उभे राहणार काय?
तुम्ही बोलवलंत कुठे? नीता हसत म्हणाली.
अस्स! म्हणत विजयने तिच्या हाताला धरुन एक हिसका दिला. तशी नीता विजयच्या मांडीवर जाऊन बसली. तिच्या मांसल कुल्ल्यांचा स्पर्श होताच त्याचे शरीर मोहरून उठले. त्याचा लवडा तर ताठरून लोखंडासारखा कडक झाला.
आता विजयच्या मिठीतून सुटणे अशक्य होते. हे जाणून विजयला डिवचण्यासाठी ती म्हणाली, मला माहित नव्हते की आपण इतके हलकट असाल? आपल्या नोकराने सांगितले की माझे साहेब एकटेच आहेत. तेव्हा त्यांचे फक्त गप्पागोष्टी करून मनोरंजन करायचे. विजयने तिच्या खोचक बोलण्याचा अर्थ जाणला. त्याने तिच्या टवटवीत ओठांचे चुंबन घेतले आणि तो तिच्या गुबगुबीत स्तनांना कुस्करू लागला. नीताला तेच पाहिजे होते. विजयने आपला ताठरलेला लवडा नीताच्या कोमल हातात दिला. तशी नीता म्हणाली, तुम्ही तर फारच हलकट बाई! तुम्हाला लाज ही काय माहिती आहे की नाही?
