S
StoryPublisher
Guest
मराठी इंसेस्ट कथा -गार्गी आणि डॅडी
“गार्गी, जेवण तयार आहे…”
किचनमधल्या डायनिंग टेबलवर नाश्त्यासाठी प्लेट्स ठेवता ठेवता लोकेशने हाक मारली. पण गार्गीचं उत्तर आलं नाही. त्याने नुसताच एक दीर्घ उसासा सोडला आणि तो खुर्चीत बसला. समोर त्यानेच बनवलेलं जेवण होतं. पण त्याने त्याला हात लावला नाही. आपल्या राखाडी होऊ लागलेल्या दाढीवरून हात फिरवत खोलवर विचारांत तो गुंतला होता.
जवळपास आठवडा झाला आता, पण तो आणि त्याची मुलगी गार्गी यांच्यातलं भांडण संपलं नव्हतं. खरं तर नुसतं हे भांडण हा विषय नव्हता. लोकेशला पालकत्वाची सवयच नव्हती. आणि आता अचानक ही जबाबदारी अंगावर आल्यावर ती निभावायची कशी हे कळत नव्हतं.
अखेर त्याने सारे विचार बाजूला सारले आणि जेवायला सुरुवात केली. जेवण संपवून प्लेट्स ओट्याशेजारच्या सिंकमध्ये धुवायला सुरुवात केली तोवर गार्गी किचनमध्ये आली.
“जेवण वाढू? छान झाली आहे थाई करी…” त्याने उत्साहात विचारलं. पण तिने उत्तर दिलं नाही. न बोलताच फ्रीजमधून ज्यूसचा कॅन काढला, त्यातला ज्यूस एका ग्लासमध्ये ओतून घेतला.
“मी काय विचारतोय…” लोकेशने विचारलं, “जेवण देऊ का?”
“मला भूक नाही!”
त्रोटक उत्तर देऊन ज्यूसचा ग्लास घेऊन गार्गी तिथून निघून गेली. पाठोपाठ तिच्या खोलीचा दरवाजा लागल्याचा मोठा आवाज आला. पुन्हा एकदा लोकेशने उसासा सोडला. या मुलीचं नेमकं करायचं काय त्याला समजत नव्हतं. तो स्वत: जे वागला ते त्याला मुळीच चुकीचं वाटत नव्हतं. पण त्यावरून बापलेकीमध्ये चांगलाच बेबनाव झाला होता.
गेल्या आठवड्यात घडलं असं की एकदा रात्रीच्या वेळेस पाणी प्यायला उठलेला लोकेश पाणी पिऊन किचनमधून पुन्हा आपल्या खोलीत जात असताना गार्गीच्या खोलीतून कसला तरी आवाज आला. त्याने हलकेच दरवाजा वाजवला पण उत्तर आलं नाही. त्याने नॉब फिरवून दरवाजा उघडला आणि जे दृश्य दिसलं त्यामुळे अवाक झाला.
गार्गी संपूर्ण नग्नावस्थेत बेडवर बसली होती. कानाला हेडफोन्स लावलेले होते म्हणूनच कदाचित दरवाजा वाजवलेले तिला ऐकू गेले नसावे. तिच्या पुढ्यात लॅपटॉप होता आणि ती कोणाशी तरी व्हिडीओ चॅट करत होती.
“येस…येस… इट फिल्स सो हॉट…फक मी…” गार्गी हे बोलत बोलत स्वत:च्या योनित रबरी डील्डो खुपसत होती.
“हे काय चाललंय?” लोकेश संतापून ओरडला तेव्हा गार्गीची ही काम समाधी भंग पावली.
“डॅडी, तू काय करतोयस इथे?” लॅपटॉप बंद करून गार्गीने अंगावर चादर घेत स्वत:चं अंग झाकून घेतलं.
“तू काय करतेयस हे?” लोकेशने पुन्हा एकदा प्रश्न केला.
“म… मी…” काय बोलावं ते गार्गीला सुचेना.
“कोण होता तो मुलगा?” लोकेशने विचारलं.
गार्गी काहीच बोलली नाही. त्यावर लोकेशचा आवाज चढला, “गार्गी, उत्तर हवंय मला… कोण होता तो मुलगा?”
“म… म… माझा बॉयफ्रेंड…”
“बॉयफ्रेंड??” लोकेशने विचारलं, “तुला कधीपासून बॉयफ्रेंड आहे?”
गार्गी काहीच बोलली नाही.
“गार्गी उत्तर दे!” लोकेश ओरडला.
“तीन महिने झाले…” गार्गी चाचरत म्हणाली.
“नाव काय त्याचं?” लोकेशचा अजून कडक स्वरांत प्रश्न आला.
“रॉकी नाव आहे…”
“रॉकी? हे कसलं नाव?”
“रोहन आहे नाव… सगळेजण त्याला ‘रॉकी’ म्हणतात…”
“आणि काय करतो हा रॉकी?”
“….” गार्गी काहीतरी पुटपुटली.
“मोठ्याने बोल…” लोकेश कडाडला, “आणि वर तोंड करून नीट माझ्याकडे बघून माझ्याशी बोल…”
“डीजे आहे आणि गिटार वाजवतो.”
उत्तर देताना गार्गी घाबरली होती हे दिसत होतं. आपल्या बापाला तिने असं चिडलेलं कधीच बघितलं नव्हतं.
“तो तुझ्या एवढा दिसत नव्हता…”
“नाही… मोठा आहे…”
“किती मोठा?”
“३४ वर्षांचा आहे.” गार्गीने उत्तर दिलं. तिची नजर पुन्हा जमिनीवर खिळली होती.
“गार्गी…” आपल्या डोक्याला हात लावून घेत लोकेश बेडवर बसला. त्याचा रागावण्याचा स्वर आता बदलला, “गार्गी, अगं तू फक्त १९ वर्षांची आहेस… हा कोण कुठला रॉकी… आत्ता काही महिन्यांपूर्वी भेटलेला…”
“डॅडी, आय लव्ह हिम…” गार्गी मध्येच म्हणाली.
“लव्ह? अगं गेले अडीच महिने तर आपण लॉकडाऊनमध्ये आहोत. म्हणजे तीन महिन्यांच्या तुमच्या ओळखीतले पहिले काही दिवस सोडले तर तुमची भेटही झाली नसणार…”
“पण त्याचं खूप प्रेम आहे माझ्यावर…” गार्गी काहीशी अधीरपणे आणि निरागसपणे म्हणाली, “माझ्यासाठी तो स्वत:च्या बायकोला पण सोडायला तयार आहे…”
“बायको???” लोकेशला अजून एक आश्चर्याचा धक्का बसला, “लग्न झालं आहे या रॉकीचं?”
“हो! तो ज्या पबमध्ये डीजे आहे, तिथेच ती वेट्रेस आहे.”
“मी जगभर फिरलोय. अनेक लोक बघितलेत. आणि या सगळ्या अनुभवातून मी तुला सांगतो, हा रॉकी तुला वाटतो तसा चांगला माणूस नाहिये.”
“डॅडी, तू त्याला एकदाही न भेटता हे कसे म्हणतोयस..?” गार्गी काहीशी रागवून म्हणाली.
“चल ठीक आहे… असेल प्रेम… पण मी म्हणतो हे असं आत्ता भेटलेल्या मुलाबरोबर व्हिडीओ कॉलवर कपडे उतरवणं..?”
“तू आता म्हातारा झालायस. आमच्या जनरेशनमध्ये हे नॉर्मल आहे.”
टिपिकल टीनेज मुलीच्या बोलण्यात असावा तसा बेफिकीर स्वर गार्गीच्या बोलण्यात आला. लोकेश स्वत:शीच हसला.
“पोरी, हे जग तुला वाटतं तेवढं सरळ असतं तर किती बरं झालं असतं. पण हे त्याचं प्रेम बिम नाही… नुसती भूक आहे. तरुण शरीराची भूक…”
“डॅडी… बास आता हे…” गार्गी रागवून म्हणाली, “मी रॉकीच्या विरोधात काही ऐकणार नाहिये. तुम्हाला त्याचं प्रेम समजत नसेल तर राहू देत. डोन्ट डिस्टर्ब मी…”
“ऐक अगं माझं… हे असं इंटरनेटवर व्हिडिओ कॉल रेकॉर्ड करून गैरवापर केला जाऊ शकतो…”
“रॉकी तसला मुलगा नाहिये.” गार्गी आपल्या बापावर भसकन ओरडली, “ही लव्हज् मी… मी व्हिडीओ कॉलवरचं हे बंद केलं, तरी त्याचं प्रेम कमी होणार नाहिये…”
“गार्गी, जेवण तयार आहे…”
किचनमधल्या डायनिंग टेबलवर नाश्त्यासाठी प्लेट्स ठेवता ठेवता लोकेशने हाक मारली. पण गार्गीचं उत्तर आलं नाही. त्याने नुसताच एक दीर्घ उसासा सोडला आणि तो खुर्चीत बसला. समोर त्यानेच बनवलेलं जेवण होतं. पण त्याने त्याला हात लावला नाही. आपल्या राखाडी होऊ लागलेल्या दाढीवरून हात फिरवत खोलवर विचारांत तो गुंतला होता.
जवळपास आठवडा झाला आता, पण तो आणि त्याची मुलगी गार्गी यांच्यातलं भांडण संपलं नव्हतं. खरं तर नुसतं हे भांडण हा विषय नव्हता. लोकेशला पालकत्वाची सवयच नव्हती. आणि आता अचानक ही जबाबदारी अंगावर आल्यावर ती निभावायची कशी हे कळत नव्हतं.
अखेर त्याने सारे विचार बाजूला सारले आणि जेवायला सुरुवात केली. जेवण संपवून प्लेट्स ओट्याशेजारच्या सिंकमध्ये धुवायला सुरुवात केली तोवर गार्गी किचनमध्ये आली.
“जेवण वाढू? छान झाली आहे थाई करी…” त्याने उत्साहात विचारलं. पण तिने उत्तर दिलं नाही. न बोलताच फ्रीजमधून ज्यूसचा कॅन काढला, त्यातला ज्यूस एका ग्लासमध्ये ओतून घेतला.
“मी काय विचारतोय…” लोकेशने विचारलं, “जेवण देऊ का?”
“मला भूक नाही!”
त्रोटक उत्तर देऊन ज्यूसचा ग्लास घेऊन गार्गी तिथून निघून गेली. पाठोपाठ तिच्या खोलीचा दरवाजा लागल्याचा मोठा आवाज आला. पुन्हा एकदा लोकेशने उसासा सोडला. या मुलीचं नेमकं करायचं काय त्याला समजत नव्हतं. तो स्वत: जे वागला ते त्याला मुळीच चुकीचं वाटत नव्हतं. पण त्यावरून बापलेकीमध्ये चांगलाच बेबनाव झाला होता.
गेल्या आठवड्यात घडलं असं की एकदा रात्रीच्या वेळेस पाणी प्यायला उठलेला लोकेश पाणी पिऊन किचनमधून पुन्हा आपल्या खोलीत जात असताना गार्गीच्या खोलीतून कसला तरी आवाज आला. त्याने हलकेच दरवाजा वाजवला पण उत्तर आलं नाही. त्याने नॉब फिरवून दरवाजा उघडला आणि जे दृश्य दिसलं त्यामुळे अवाक झाला.
गार्गी संपूर्ण नग्नावस्थेत बेडवर बसली होती. कानाला हेडफोन्स लावलेले होते म्हणूनच कदाचित दरवाजा वाजवलेले तिला ऐकू गेले नसावे. तिच्या पुढ्यात लॅपटॉप होता आणि ती कोणाशी तरी व्हिडीओ चॅट करत होती.
“येस…येस… इट फिल्स सो हॉट…फक मी…” गार्गी हे बोलत बोलत स्वत:च्या योनित रबरी डील्डो खुपसत होती.
“हे काय चाललंय?” लोकेश संतापून ओरडला तेव्हा गार्गीची ही काम समाधी भंग पावली.
“डॅडी, तू काय करतोयस इथे?” लॅपटॉप बंद करून गार्गीने अंगावर चादर घेत स्वत:चं अंग झाकून घेतलं.
“तू काय करतेयस हे?” लोकेशने पुन्हा एकदा प्रश्न केला.
“म… मी…” काय बोलावं ते गार्गीला सुचेना.
“कोण होता तो मुलगा?” लोकेशने विचारलं.
गार्गी काहीच बोलली नाही. त्यावर लोकेशचा आवाज चढला, “गार्गी, उत्तर हवंय मला… कोण होता तो मुलगा?”
“म… म… माझा बॉयफ्रेंड…”
“बॉयफ्रेंड??” लोकेशने विचारलं, “तुला कधीपासून बॉयफ्रेंड आहे?”
गार्गी काहीच बोलली नाही.
“गार्गी उत्तर दे!” लोकेश ओरडला.
“तीन महिने झाले…” गार्गी चाचरत म्हणाली.
“नाव काय त्याचं?” लोकेशचा अजून कडक स्वरांत प्रश्न आला.
“रॉकी नाव आहे…”
“रॉकी? हे कसलं नाव?”
“रोहन आहे नाव… सगळेजण त्याला ‘रॉकी’ म्हणतात…”
“आणि काय करतो हा रॉकी?”
“….” गार्गी काहीतरी पुटपुटली.
“मोठ्याने बोल…” लोकेश कडाडला, “आणि वर तोंड करून नीट माझ्याकडे बघून माझ्याशी बोल…”
“डीजे आहे आणि गिटार वाजवतो.”
उत्तर देताना गार्गी घाबरली होती हे दिसत होतं. आपल्या बापाला तिने असं चिडलेलं कधीच बघितलं नव्हतं.
“तो तुझ्या एवढा दिसत नव्हता…”
“नाही… मोठा आहे…”
“किती मोठा?”
“३४ वर्षांचा आहे.” गार्गीने उत्तर दिलं. तिची नजर पुन्हा जमिनीवर खिळली होती.
“गार्गी…” आपल्या डोक्याला हात लावून घेत लोकेश बेडवर बसला. त्याचा रागावण्याचा स्वर आता बदलला, “गार्गी, अगं तू फक्त १९ वर्षांची आहेस… हा कोण कुठला रॉकी… आत्ता काही महिन्यांपूर्वी भेटलेला…”
“डॅडी, आय लव्ह हिम…” गार्गी मध्येच म्हणाली.
“लव्ह? अगं गेले अडीच महिने तर आपण लॉकडाऊनमध्ये आहोत. म्हणजे तीन महिन्यांच्या तुमच्या ओळखीतले पहिले काही दिवस सोडले तर तुमची भेटही झाली नसणार…”
“पण त्याचं खूप प्रेम आहे माझ्यावर…” गार्गी काहीशी अधीरपणे आणि निरागसपणे म्हणाली, “माझ्यासाठी तो स्वत:च्या बायकोला पण सोडायला तयार आहे…”
“बायको???” लोकेशला अजून एक आश्चर्याचा धक्का बसला, “लग्न झालं आहे या रॉकीचं?”
“हो! तो ज्या पबमध्ये डीजे आहे, तिथेच ती वेट्रेस आहे.”
“मी जगभर फिरलोय. अनेक लोक बघितलेत. आणि या सगळ्या अनुभवातून मी तुला सांगतो, हा रॉकी तुला वाटतो तसा चांगला माणूस नाहिये.”
“डॅडी, तू त्याला एकदाही न भेटता हे कसे म्हणतोयस..?” गार्गी काहीशी रागवून म्हणाली.
“चल ठीक आहे… असेल प्रेम… पण मी म्हणतो हे असं आत्ता भेटलेल्या मुलाबरोबर व्हिडीओ कॉलवर कपडे उतरवणं..?”
“तू आता म्हातारा झालायस. आमच्या जनरेशनमध्ये हे नॉर्मल आहे.”
टिपिकल टीनेज मुलीच्या बोलण्यात असावा तसा बेफिकीर स्वर गार्गीच्या बोलण्यात आला. लोकेश स्वत:शीच हसला.
“पोरी, हे जग तुला वाटतं तेवढं सरळ असतं तर किती बरं झालं असतं. पण हे त्याचं प्रेम बिम नाही… नुसती भूक आहे. तरुण शरीराची भूक…”
“डॅडी… बास आता हे…” गार्गी रागवून म्हणाली, “मी रॉकीच्या विरोधात काही ऐकणार नाहिये. तुम्हाला त्याचं प्रेम समजत नसेल तर राहू देत. डोन्ट डिस्टर्ब मी…”
“ऐक अगं माझं… हे असं इंटरनेटवर व्हिडिओ कॉल रेकॉर्ड करून गैरवापर केला जाऊ शकतो…”
“रॉकी तसला मुलगा नाहिये.” गार्गी आपल्या बापावर भसकन ओरडली, “ही लव्हज् मी… मी व्हिडीओ कॉलवरचं हे बंद केलं, तरी त्याचं प्रेम कमी होणार नाहिये…”
