• Hello Friends You can Register on the Forum and by posting you can earn money too.

मराठी चावट कथा-सतीश

  • Thread starter Thread starter StoryPublisher
  • Start date Start date
मी सर्व भांडी धुऊन दूध गरम केलं. प्रियाला ग्लासभर दूध दिल्यावर मग मी शिशिरच्या खोलीत त्याला दूध द्यायला गेली. तो अभ्यास करत होता.

मी म्हणाले: दूध ठेवते बाळा इथे. प्यायला विसरू नकोस.

तो म्हणाला: आधी दूध तर दे. मी तर पिऊनच घेईन.

त्याने ती गोष्ट अशाप्रकारे म्हटली की मी त्याचा अर्थ समजून गेली.

मी हसत म्हणाले: ठीक आहे. पण विसरु नकोस दूध प्यायला.

आणि मी तिथून निघून आले. माझे पती टीव्ही पाहत मद्यपान करत होते.

मी म्हणाले: मी पॅक बनवून देऊ?

ते म्हणाले: आज काही विशेष? फार आनंदी दिसत आहेस.

मी म्हणाले: काही नाही असंच.

आणि मी त्यांना पॅक बनवून द्यायला लागली जेणेकरून त्यांना फार नशा यावी, ते पटकन झोपून जावे आणि सकाळी उशिराच उठावे. तसाही दुसऱ्या दिवशी रविवारच होता. मी त्यांना फार पाजलं आणि ते गाढ झोपी गेले.

मी टीव्ही बंद केला. रूमची लाईट विझवून प्रियाच्या रूममध्ये आली हे बघायला की ती झोपली आहे की नाही? प्रिया झोपली होती. मग मी शिशिरच्या रूममध्ये गेले हे बघायला की तो काय करत आहे?

तो अजूनही जागाच होता आणि बेडवर लेटला होता.

मी म्हणाले: बाळा झोपून जा रात्र फार झाली आहे.

तो म्हणाला: झोप नाही येत आहे मॉम.

मी म्हणाली: येईल झोप, लेट तू.

मग मी माझ्या रूममध्ये आली आणि झोपायची तयारी करायला लागली. पण मला झोपच येत नव्हती.

तेवढ्यात शिशिर माझ्या रूममध्ये आला.

तो म्हणाला: झोपली का ग?

मी म्हणाली: नाही. काही बोलायचं आहे का?

तो म्हणाला: मला बोअर होत आहे.

मी म्हणाले: अरे रात्र बोअर होण्यासाठी नाही तर झोपण्यासाठी असते.

माझं ऐकून तो आपल्या रुममध्ये गेला. मला माहिती होतं की बोअर होणं तर फक्त एक बहाणा होता. त्याला माझ्यासोबत झोपायचं होतं!

मलाही तर तेच पाहिजे होतं. मी पटकन कपडे बदलले आणि गाऊन घातला. ती एक ट्रान्सपरंट मॅक्सी होती. मला पाहून शिशिरला फार आनंद झाला. त्याच्या रूमचा लाईट सुरुच होता. त्यामुळे माझ्या मॅक्सीच्या आत असलेली माझी ब्रा पॅंटी दिसायला लागली.

त्याने मला लक्षपूर्वक न्याहाळलं. त्याची नजर वरून खालपर्यंत गेली. मी त्याच्या बेडवर बसली. मी पाहिलं की त्याने अजूनपर्यंत दूध पिलं नव्हतं.

मी त्याला विचारलं: अजून दूध का नाही प्यायलास?

तो म्हणाला: मी विसरलो होतो मॉम. आता पितो.

असे म्हणून त्याने ते दूध पूर्ण पिऊन घेतलं आणि मग तो बेडवर लेटला. मीही त्याच्या बाजूलाच लेटली.

पण आम्हा दोघांपैकी कोणालाच झोप येत नव्हती. रात्रीचे बारा वाजले होते. मी विचार केला फार वेळ झाली आहे. आता शिशिर झोपला असेल.

मी हळूच आवाज दिला: शिशिर..

तो म्हणाला: काय मॉम?

याचा अर्थ तो अजूनही जागाच होता.

“अजून झोपला नाहीस?”

तो म्हणाला: झोप नाही येत आहे. तुलाही झोप नाही येत आहे का?

मी समजून गेले की त्याला काय हवं आहे आणि तो अजूनपर्यंत का जागा आहे तर!

मी त्याला म्हणाले: मला थोडी थंडी वाटत आहे. शरीर दुखत आहे.

तो म्हणाला: मी तुमचे हात पाय दाबून देतो.

मी म्हणाले: नाही त्रास नको घेऊस. तू झोप.

तो म्हणाला: यात त्रासाची कोणती गोष्ट आहे? थांब मी दाबून देतो.

मला माहिती होतं की त्याला माझ्या शरीराला अनुभवायचा होतं. मी त्याला नकार कशी देणार होती? कारण मी जसा विचार केला होता तसाच तो वागत होता. तो उठून बसला आणि माझे पाय दाबायला लागला.

माझी मॅक्सि टोंगळ्यापर्यंतच लांब होती. ती आणखी थोडी वरपर्यंत सरकली होती. काही वेळ त्याने माझे पाय चांगल्याप्रकारे दाबले. त्यानंतर हळूहळू त्याचा हात वरवर यायला लागला.

मी त्याला म्हणाली: छान दाबत आहेस रे.

मी विचार केला ह्याला आणखी मजा द्यायला हवी.

मी: थोडी थंडी वाटत आहे.

तेव्हा तो म्हणाला: मलाही.

मी म्हणाले: पुन्हा एक काम करतोस का? पप्पांच्या रूममध्ये जाऊन मद्याची बॉटल घेऊन ये. मद्य पिले की थंडी बंद होऊ शकते.

एवढं ऐकून शिशिर आत गेला आणि मद्याची बॉटल आणि सोबत ग्लास घेऊन आला.
 
शिशिर पटकन पप्पांच्या रूममध्ये गेला. मग लगेच मद्य आणि ग्लास घेऊन आला. त्याने दोन पेग बनवले.

मी त्याला विचारलं: तू का पीत आहेस?

तो म्हणाला: मला ही थंडी वाटत आहे ना म्हणून.

मी काहीच म्हटलं नाही. मी शिशिरसोबत मद्य पेग रिकामा केला. त्यानंतर तो माझे पाय दाबायला लागला. त्याचे हात माझ्या मांड्यापर्यंत आले. तो आपले हात वरवर नेतच होता.

आता माझ्यातही एक वेगळीच नशा यायला लागली. मी विचार केला की आज शिशिरला अगदी मोकळेपणे मजा देऊ.

मी म्हणाले: शिशिर मला आता थोडी गरमी वाटत आहे. तू थांब आता.

मी उठले आणि माझी मॅक्सी पण काढली. आता मी फक्त ब्रा आणि पॅंटीवरच त्याच्यासमोर होती. तो मला असं पाहत होता जसं काही त्याने अशा रूपातली स्त्री कधी पाहिलीच नसावी. माझं वय भलेही ३६ होतं पण मी स्वतःला चांगलीच मेंटेन करुन ठेवली होती. माझं नग्न शरीर पाहून त्याचे होशच उडाले.

त्यानंतर मी बेडवर लेटली आणि म्हणाली: जर तुला झोप येईल तर तू पण झोप. पाय दाबत नको राहू कारण आता मला गाढ झोप येत आहे. ठीक आहे ना आणि हो रूमची लाईट बंद कर.

तो म्हणाला: हो मॉम, तुम्ही झोपा मी नंतर झोपेन.

त्याने बल्ब बंद केला आणि आपल्या मोबाईलचा थोडा उजेड करुन तो बेडवर आला आणि माझे पाय दाबायला लागला. मी नाटक करायला लागली. त्याला वाटलं आता मी झोपले आहे.

तो उठला आणि त्याने आपले कपडे काढले. तो फक्त चड्डीवरच होता. तो माझ्या टोंगळ्यावरून हात फिरवत मांड्यांवर आला. त्यामुळे मलाही मजा यायला लागली. त्याची हिंमत वाढतच होती. तो आता माझ्या जांघावरून हात फिरवत माझ्या पॅंटीवर आला. दुसरा हात त्याने माझ्या एका वक्षावर ठेवला आणि थोड्यावेळासाठी थांबला हे बघायला की मी काही हालचाल करते की नाही.

त्याने माझे स्तन दाबायला सुरुवात केली. त्यामुळे मी एकदम उठली. तसा तो घाबरला. त्याचा चेहरा पाहण्यासारखा झाला होता. तो फार घाबरला होता पण मी नाटक केलं जशी काही मी झोपेत आहे.

मी विचारले: शिशिर बेटा पाणी आहे का? मला तहान लागली आहे.

तो म्हणाला: हो देतो पाणी.

त्याला वाटलं मी झोपेत आहे. त्यामुळे त्याने मला पाण्याच्या जागी मद्याचा ग्लास दिला. मी ते पिऊन घेतलं आणि परत गाढ झोपेचे नाटक करायला लागली. थोड्यावेळाने त्याने त्याचे हात माझ्या शरीरावर चालवायला सुरुवात केली. एक हात माझ्या ब्रा वर आणि दुसरा हात पॅंटीवर होता.

यावेळी त्याने धाडस करून आपला हात माझ्या पॅंटीच्या आत घुसवला. माझ्या शरीरात वीज चमकली. मीही त्याला थोडी साथ दिली आणि माझे पाय फाकवले. त्याचा हात चांगल्या प्रकारे माझ्या पुच्चीवर जाऊ शकत होता. जसे मी माझे पाय फाकवले तसा त्याने आपला पंजा माझ्या पुच्चीवर ठेवला.

त्याचे बोट माझ्या पुदीत आत बाहेर जायला लागले. तो आपल्या बोटांनी माझी पुच्ची झवायला लागला. त्याचे बोट ओले झाले होते. त्याने आता आपली चड्डी काढली. मी माझ्या डोळ्याच्या कोपऱ्यातून हे सर्व पहात होती. त्याचा लवडा फारच मोठा होता. त्याला वाटलं की मी चांगली प्यायलेली आहे. त्यामुळे मला काही माहिती पडणार नाही.

त्याने हळूहळू माझी ब्रा आणि पॅंटीही काढली. तो आपला लंड माझ्या पुच्चीत घालण्याचा प्रयत्न करायला लागला. माझ्या तोंडातून सुस्कारे निघाले पण त्याला त्याचं काहीच वाटलं नाही. त्याने हळू हळू धक्के मारायला सुरुवात केली. तो आपले ओठ माझ्या ओठांवर ठेवून चुंबन करायला लागला. आम्हा दोघांचेही शरीर चांगलं गरम झालं होतं. जेव्हा मला वाटलं की तो झडणार आहे तेव्हा मी हळूच एक कड घेतली. त्यामुळे त्याचा लवडा माझ्या पुच्चीतून बाहेर आला.

पण तो झडू शकला नाही. मला त्याला आणखी काही वेळ खेळवत ठेवायचं होतं. त्याने परत माझ्या पुच्चीत आपला लंड घातला. यावेळी मी त्याला साथ दिली आणि त्याला दोन्ही हातांनी स्वतःकडे खेचलं. त्याला वाटलं जसं काही मी अजूनही झोपेतच आहे.

तो माझ्या वक्षांना चुसायला लागला. त्याचे धक्के मला गरम करत होते. त्याच्या धक्क्याने मी आणि तो दोघही झडलो. त्याने चादरीने माझी पुच्ची आणि आपला लंड साफ केला. त्याने माझी ब्रा पॅंटी घालून दिली आणि मला कीस करून झोपवलं.

सकाळी जेव्हा मी उठले तेव्हा सात वाजले होते. मी उठून मॅक्सी घातली तेव्हा शिशिरही जागा झाला. त्याच्या हे लक्षात नव्हतं की त्याने चड्डी घातली नव्हती. त्याची नजर खाली गेली तसा त्याला कळलं की तो पूर्ण नागडा आहे. त्याने पटकन चादर लपेटली.

मी विचार करायला लागली की ह्याला रात्री मला झवायला शरम वाटली नाही आणि आता मात्र लाजत आहे.

मी त्याला म्हणाले: माझ्यासमोर कसला लाजतोस? मी तर तुला लहानपणापासून तसं पाहिलं आहे.

त्याला आदल्या रात्रीची सर्व गोष्ट लक्षात आली. त्याला वाटलं की मला काहीच माहिती नसावं.

त्याने विचारलं: मॉम, तुम्हाला झोप कशी आली?

मी म्हणाले: तू एवढ्या चांगल्या प्रकारे माझे पाय दाबले की मला फार छान झोप आली.

खरं म्हणजे त्याला माहिती करायचं होतं की मला रात्री काय घडलं त्याची जाणीव आहे की नाही म्हणून.

तो म्हणाला: मॉम काल रात्री काय झालं तुम्हाला काहीच माहिती नाही का?

मी म्हणाले: मी तर मद्य प्यायली होती. त्यामुळे मी गाढ झोपेत होते. तूच सांग काय झालं?

शिशिर घाबरत गोष्टीला फिरवत म्हणाला: काल रात्री मांजर आली होती रूममध्ये. तिने माझं दूध आणि उरलेले मद्य पिऊन घेतलं. त्यामुळे मी घाबरलो.

मी म्हणाले: होका? तुला कधी झोप आली नाही किंवा भीती वाटेल तेव्हा मला बोलवत जा.

तो म्हणाला: तुम्हाला काही त्रास तर नाही ना होणार?

मी म्हणाले: नाही. याउलट मला माझ्या मुलासोबत झोपायला फार आवडेल. कारण तू एवढ्या चांगल्या प्रकारे माझे पाय दाबतोस ना.

मी ‘दाबतोस’ हा शब्द बोलताना डोळा मारला. तोही माझे इशारे हळूहळू समजायला लागला होता. त्याला माहीत झालं की रात्री जे काही झालं त्यात मला काहीच प्रोब्लेम नव्हता.

तो आता बेडवरून नागडाच उठला. कारण त्याला आता सर्व समजलं की माझ्याकडून हिरवा कंदील आहे. तो माझ्या जवळ आला. त्याने माझ्या गालांवर किस केलं. मी त्याच्या ओठांवर किस दिलं आणि दोन्ही हातांनी त्याला बाहुपाशात घेतले.

तो म्हणाला: मला आंघोळ करायची आहे.

मी म्हणाले: आता मीच आंघोळ घालून देते तुला.

तो म्हणाला: तू लवकर आंघोळ करून दे. मला कॉलेजला जायचं आहे.

मी म्हणाले: आज तर संडे आहे.

तो म्हणाला: अरे हो आज तर सुट्टी आहे.

आणि आम्ही दोघे मिळून हसायला लागलो.

समाप्त
 
स्टोरीज वाचल्या बद्दल मि सर्वांचा आभारी आहे
 
स्वैर

गतीमूळे निर्माण होणारा वारा तीच्या कानामागून तिचे भूरकट पण लांबलचक केस ऊडवत होता. त्या बेभान वार्याला मागे टाकायच्या ऊर्मीने ती चौदा वर्षांची नववीतली पोर आणखी जोरात पँडल मारत होती. अंगात शाळेचा गणवेश होता. ऊंच, गोरीपान, पौगंडावस्थेमधेच शरीरावर योग्यठिकाणी ऊतारचढाव आल्यामूळे तशी यूवतीसारखीच भासणारी पण मनाने अतिशय अवखळ आणि हूड. सर्व मूला मूलींना मागे टाकून पहीले तिला तीच्या आवडत्या जागी पोहोचायचे होते. तिचा गाव बर्यापैकी घाटमाथ्यावर होता. त्याच्या एका अंगाला नदी वाहात होती. तर एका अंगाला सह्यकड्याचा ऊतार होता. निसर्गाने मूक्तहस्ताने सौंदर्य बहाल केलेल्या त्या गावाला स्वराली सायकलने मागे टाकत चालली होती.

आज शनिवार होता. शाळा सकाळी होती. ती सूटल्यावर त्या सह्यकड्याच्या दिशेला आपोआप तीचे मन ओढ घेत असे. त्याठिकाणी पोहचून स्वतःशी संवाद साधण्याचा आणि स्वतःच्या मनात दडलेल्या स्वप्नांच्या पूर्ततेसाठी आखलेल्या योजनांचा मागोवा घ्यायला तीला आवडत असे. तीला वेगाचे व्यसन होते. आयूष्य रोमांचकारी, गतिमान आणि वैविध्याने भरुन असेल तरच ते आयूष्य हे पण एक जगण्याचे तत्व आहे असे जाणन्याईतपत तिचे वय नसले तरी आयूष्य जगण्याची पध्दत अशीच होती. काळ तसा एवढापण जूना नव्हता. तरीपण गावाकडे अशा धूडघूस घालून रान ऊठवणार्या मूलींची संख्या विरळ होती. त्यांना भूवया ऊंचावून नंतर वाकडे तोंड करणार्यांची संख्या मात्र बरिच होती.

"स्वराली" गावातल्या पाटील घराण्याची पोर. तिच्या आधी एक आणि नंतर एक अशा त्या तीन बहीणी. पर्याच जणू. दृष्ट लागाव्या अशा. वडील गावचे पाटील असले तरी सन्माननिय शिक्षकही होते. त्यामूळे घरात तसा शिस्तीचा परिपाठ होता. मोठी आणि धाकटी वडिलांच्या शब्दाबाहेर नव्हत्या पण स्वरालीचे तसे नव्हते. तीला स्वतःचे लाड करून घेणे येत होते.

डोक्याने चतूर स्वराली स्वतःची गोष्ट फार त्रागा करून न घेता मनवून घेत असे. दोन विरुद्ध गोष्टींचा किंवा मतप्रवाहांचा सुवर्णमध्य काढण्यात ती खूप पटाईत होती. तिच्या लाघवी व्यक्तिमत्वामुळे तिला सहसा कोणी नाकारण्याची वेळ तिच्यावर येत नव्हती. अशा स्वरालीचा मनप्रवास मात्र तिच्या विशिष्ठ लयीत चालू होता. तिच्या अंतरंगात डोकावून काय चालले आहे हे कोणालाही कळणे सहज शक्य नव्हते. ती एकलकोंडी मुळीच नव्हती. तिला माणसांची आवड होती. पण स्वतःला दिवसातला काही वेळ एकांत देण्यात तिला खूप छान वाटत असे. त्या एकांतात ती तिच्या स्वप्नील डोळ्यात उद्याची स्वप्ने पाहत असे. जसे कि तिला स्वतःमध्ये असे काय घडवता येईल ज्यामुळे ती अतिशय वेगळी दिसेल. ती स्वतःमध्ये असे बदल करू इच्छित होती कि ज्यामुळे ती सर्वांहून वेगळी पण तरीही सर्वाना धरून राहील. ती उच्चशृंखल अजिबात नव्हती. पण ती फार सोज्वळपणाच्या पठडीत बसेल अशीही नव्हती. स्वतःच्या सुंदर अस्तित्वाबद्दल तिला प्रेम होते. स्वतःवर इतरांपेक्षा किंचित जास्त प्रेम करणारी अशी स्वराली.

त्यादिवशी ती जरा जास्तच जोरात सायकल चालवत तिच्या नेहमीच्या कड्याजवळ ती आली. सायकल लावली आणि तिचे दप्तर तिने सायकलला अडकवले. सर्वीकडे निरव शांतता पसरली होती. पक्षी आणि सळसळणारी झाडांची पाने. यांचा काय तो आवाज होता. वारा घु..घु ..करत वाहात होता. त्या कड्यापासून चार पाच फुटांवर उभी राहत तिने खालची दरी न्याहाळली. त्या दरीमध्ये दिसणारी छोटीशी वाडी तिने कैक वेळा स्वतःच्या चित्रामध्ये रेखाटली होती. समोरच्या डोंगराच्या अंगातून रक्तवाहिनीसारखा वाहणारा घाट रस्ता तिने पहिला. तो रस्ता तिच्या कुतूहलाचा विषय असलेल्या एका मोठ्या शहरात जातो असे तिला तिच्या वडिलांनी सांगितले होते. तिने दोन्ही बाजूंना हात पसरले, डोळे मिटले आणि अंतरंग भरून श्वास घेतला. शाळेतून वर्गाच्या बाहेर निघाल्या निघाल्या तिने केस मोकळे सोडले होते. ते केस आता वारा खेळवत होता. स्वराली गात्रांमध्ये शिरणाऱ्या त्या थंड वाऱ्याच्या स्पर्शाने धुंद होत मोठाले श्वास घेत होती.

मिटल्या डोळ्यांनी तिचं स्वगत सुरु झालं. "प्रथमेश माझ्याकडे असे का पाहतो? काल तर क्रिकेट खेळताना माझ्याकडे बघत होता. केवढा जोरात बॉल लागला त्याला. वेडा आहे. पण तो तस पाहतो तेव्हा मला केवढं धडधडतं. नीलिमा म्हणत होती. नुसता प्रथमेश नाही तर विराज पण तसाच बघतो. त्या दोघांची तुझ्यावरून भांडणे पण झाली आहेत... ह्या पोरांना काही कळते कि नाही? माझ्यावरून भांडायला मी काय खेळणे आहे? नीलिमा म्हणाली ते खरे आहे म्हणा. हि मुले म्हणजे लहान पुरुषच. सतत स्वतःचे राज्य असल्यासारखे मुलींच्या वाटण्या करून घेणार. मला नाही आवडत माझ्यावर कोणी असा हक्क वैगरे दाखवलेला. कोणी समोर आलं तर मी त्याच्या तोंडावर हेच वाक्य फेकेन. त्या प्रथमेशच्या वागण्यावरून वाटतच आहे कि तो आज ना उद्या मला काहीतरी विचारणार. आजच विचारणार होता. असे दिसत होते. बरे झाले मी आधीच सटकले.पण तो प्रथमेश समजा असेल माझ्या मनाला ओळखणारा तर? प्रथमेश दिसतो छान. हुशारपण आहे. नीलिमा स्वतः म्हणते तुला काय हरकत आहे त्याने विचारले तर हो म्हणायला? हम्म.. नको मला या गावातला मुलगाच नको. मला हा गाव खूप आवडत असला तरी मला इथून बाहेर पडायचे आहे. इथे सगळे आयुष्य कसे घालवणार. मला स्वतःला बदलायचे आहे. बाहेर लोक कसे राहतात. किती वेगळे आणि भारी आयुष्य जगतात. फिरतात. नवीन गोष्टींचा अनुभव घेतात. इकडे निवांतपणा आहे. पण त्या घाटापलीकडे? तिकडे वेग आहे. मला वेग हवा. ह्या वाऱ्यासारखा. मनसोक्त वाढवता येणारा वेग. "

ती जवळ जवळ १५-२० मिनिट तशीच उभी होती. वाऱ्याने तिचे तलम ओठ शुष्क झाले होते. मिटल्या डोळ्यांनी तिला विचारांची छान तंद्री लागली होती. पण वेळ कमी होता. निघावं लागणार होत. तिने मनभरून श्वास घेत स्वतःची तंद्री सोडली. सायकल घेऊन ती परत निघाली. दुसऱ्यादिवशी रविवार होता. घरी तिने आधीच सांगितले होते कि दर शनिवारी ती नीलिमाच्या घरी शाळा सुटल्यावर थोडा वेळ जाते. तेव्हा तिला उशिरा येण्याबद्दल काही अटकाव नव्हता.

क्रमश:
 
स्टोरी वाचल्या बद्दल आपला आभारी आहे
 
सोमवारी शाळेत आली नेहमीप्रमाणे पहिले ४ तास झाले. तीने तिच्या मैत्रिणीसोबत डबा खाल्ला. पाणी पिऊन ती वऱ्हांड्यात गप्पा मारत होती. तेवढ्यात तिथे प्रथमेश आला. त्याच्यासोबत त्याचा एक मित्रपण होता. प्रथमेशने केस वैगरे विंचरून कपडे निटनिटके करून तिथे एंट्री मारली होती. नीलिमा स्वरालीकडे पाहून हसली. स्वरालीने डोळ्यांनीच "काय ग?" असा प्रश्न केला.

ती फक्त स्वरालीच्या कानात जाऊन पुटपुटली,"उत्तर द्यायला तयार राहा."

स्वरालीला काहीच न कळून तिने कपाळावर आठी पाडली. "काय म्हणालीस?" असे विचारेपर्यंत नीलिमा आणि बाकीच्या मुली तिथून निघाल्या.

"स्वराली." मागून आवाज आला.

ती दचकली. पोटात फुलपाखरे उडू लागली. तिने हलकेच वळून मागे पहिले तर. प्रथमेश उभा होता. स्वरालीचे हात पाय थरथरत होते. कारण ती कितीही बिनधास्त असली तरी असा प्रसंग तिला पहिलाच होता. त्यातून तिला ह्या मुलाबद्दल थोडे कन्फयुजन होते. ती अचानक कशी काय सामना करणार होती? त्याने फारच कमजोर क्षणी तिला पकडले असे तिला वाटले.

ती काहीच बोलत नाहीये असे पाहून त्याने त्याच्या मित्राकडे नजर फिरवली. तो मागे सरला आणि लांब जाऊन उभा राहिला.

"स्वराली मला तू आवडतेस. मला कळले आहे कि हे तुला पण माहिते. तू मला ओळखतेस कि ग. माझी गर्लफ्रेंड बनशील?" प्रथमेश एका दमात म्हणाला.

शांतता. स्वरालीच्या मनात पूर्ण शांतता पसरली. अशी अवस्था तर तिची कधी तोंडी परीक्षेच्या वेळी सुद्धा नाही झाली. तिला प्रयत्न करून सुद्धा नकारात्मक असे काहीच बोलता येत नव्हते. तिचा संभ्रम खूपच वाढला होता. तिचे ओठ थरथरत होते. तीने काहीतरी बोलण्यासाठी ओठांची हालचाल केली.

"आत्ता काही बोलू शकत नसशील तर शाळा सुटल्यावर प्लिज सायकल स्टॅन्डजवळच थांब ना. फक्त पाच मिनिट.ठीके?

स्वराली थांबशील ना?" तो म्हणाला.

"ठीके." एवढेच काय ते तिच्या ओठातून सुटले.

तो मागे वळून निघाला. जाताना त्याचा मित्र त्याच्या जवळ आला. दोघेजण हसत हसत पुढे गेले. स्वराली बावचळल्यासारखी तिथेच उभी होती. थोड्यावेळाने वर्गात गेली. पुढचे वर्गातले चारही तास कसे झाले तिला काहीच कळले नाही. तिचे लक्षच नव्हते. मनात विचारांनी गर्दी केली होती. २-३ वेळा तिने ओरडा पण खाल्ला. तिच्या मनाची अवस्था सध्या निलीमाला काही अंशी माहित होती.

"मूर्ख आहे मी. सरळ सरळ नाही म्हणायचे तर, ठीके काय म्हणाले. आता भेटून काय करायचे? तो जे म्हणेल ते ऐकायचे? कसं करू यार." स्वराली खूप गोंधळली होती.

तिने एक कागद फाडला त्यावर लिहिले आणि तो नीलिमा कडे दिला.

"निले. तो सायकलस्टँडजवळ शाळा सुटल्यावर भेट म्हणाला."

नीलिमाने उत्तर लिहिले. "भेट ना मग."

"मला नाही भेटायचं." तिने लिहिले.

"मग ठीके का म्हणालीस?" नीलिमाने लिहिले.

स्वरालीने अचानक नीलिमाकडे पहिले. ती हसत होती. स्वरालीला कळले कि हि सुद्धा त्याला सामील आहे कारण ती ठीके म्हणालेली निलीमाला कसे ठाऊक. तिने बेंचच्या खालून नीलिमाच्या मांडीला जोरात चिमटा काढला. नीलिमा ओरडली.

दोघींना २-२ छड्या प्रसादात मिळाल्या. स्वराली ने तो कागद बोळा करून दप्तरात टाकला होता म्हणून नशीब.

शाळा सुटली. सगळे निघाले. स्वराली बेंचवर बसून होती. तिने निलीमाला सोबत चल म्हणून बजावले होते. दोघी निघाल्या. सायकल स्टॅन्ड जवळ आता तुरळक गर्दी होती. सगळी सायकलवाली मुले निघून गेली होती. तिने पहिले तर प्रथमेश त्याच्या मित्रासोबत उभा होता. ती आणि नीलिमा आपल्या आपल्या सायकली घेण्यासाठी जिथे गेल्या. तिथे ते दोघे पोहोचले. नीलिमा आणि प्रथमेशचा मित्र प्रसंगाची मागणी समजून लांब गेले.

"स्वराली. दुपारी मी तुला जे काही विचारले. त्याचा विचार केला का तू?" प्रथमेशने विचारले.

स्वरालीचा सगळा वेळ भेटायचे कि नाही ह्याचा विचार करण्यात गेला होता. हा तर फार पुढचे विचारत होता. आली का पंचाईत? आता काय करावं? तिला प्रश्न पडला.

कसे बसे अवसान गोळा करत ती म्हणाली.

"बाबांना आवडणार नाही मी असे काही केलेले. त्यांना कळले तर मला खूप त्रास होईल."

"अच्छा म्हणजे बाबाना आवडणार नाही म्हणून तुला अडचण आहे. बाकी तुला माझी गर्लफ्रेंड बनण्यात काहीच अडचण दिसत नाहीये." तो म्हणाला.

"मूर्ख. बावळट. अगं विचार करून बोल ना नीट." स्वतःशीच स्वराली म्हणाली.

"नाही म्हणजे. तसे नाही. पण शाळेत असे काही नको करायला."

"ठीके मग मी तू माझी गर्लफ्रेंड आहेस हे शाळेत पण कोणाला कळणार नाही. एकदम सिक्रेट राहील सगळे. प्रॉमिस." तो गळा चिमटीत पकडत म्हणाला.

"हा तर सगळीच तयारी करून आला आहे. मला स्पष्ट नकार द्यायला हवा. कारण का देऊ मी? हा कोण लागून गेला? सरळ नाहीच म्हणते." स्वराली मनात म्हणाली.
 
अरे पण तरी सुद्धा कोणाला काही कळले तर किती बदनामी होईल आपली." ती विचार एक करत होती आणि बोलत दुसरेच होती.

तो एक पाऊल पुढे आला आणि स्वरालीच्या सरळ डोळ्यात डोळे घालून बघत म्हणाला,"स्वराली. ते सगळे काही माझ्यावर सोड. कोणाला काहीही कळू देणार नाही मी. तुला घाबरायचे कारण नाही."

स्वरालीचे डोळे मोठे झाले होते. प्रथमेश खूपच जवळ आला होता. तिला काय उत्तर द्यावे कळत नव्हते. तसा तो दिसायला खूप रुबाबदार होता. शाळेतली एकूणएक मुलगी त्याच्यावर मरत होती. त्याने आपण होऊन स्वरालीला प्रपोज केले होते. तिला हि भावना थोडी सुखद वाटत होती.

"पण...." हा पण सारखा डोकावत होता.

"आपण स्वतःला एक प्रॉमिस केले आहे. ह्या गावात इथे आयुष्य काढायचे नाहीये आपल्याला. पण सध्या ह्याला नाही म्हणणे पण जमत नाहीये आपल्याला. काय करू? काय करू?" असा विचार करत असताना.

प्रथमेशने एक ब्रेसलेट काढले आणि हात पुढे करत तिच्या हातात घातले.

"आय लव्ह यु स्वराली." प्रथमेश म्हणाला.

"लाजावं? आश्चर्य व्यक्त करावं? ते परत करावं? प्रतिसादासाठी आपणही आय लव्ह यु म्हणावं?" तिचा गोंधळ उडाला.

शेवटी ती काही न म्हणता फक्त हसली.

प्रथमेशने तोच होकार ग्राह्य धरत स्वरालीसमोर आनंदाने उडी मारली.

"येस. मला माहित होत. तुला पण मी आवडतो. थँक्स स्वराली. मला हो म्हणाल्या बद्दल." असे म्हणून तो उद्या मारत पळत त्याच्या मित्राकडे गेला. त्याने मित्राला मिठी मारली.

स्वराली स्तब्ध होती. ती प्रथमेशकडे पाहात होती. तिने होकार दिला होता कि नाही? ह्याचा तिला पण नीट निर्णय घेता येत नव्हता. पण ज्या पद्धतीने तो खुश झाला होता. ते पाहता तिला त्याचे मन मोडावेसे वाटले नाही. पण तितका आनंद तिला झाला नव्हता.

"माझ्यामध्ये असे काय आहे जो हा मुलगा एवढा वेडा झाला आहे. इतका आनंद कसा झाला याला?" स्वराली मनाशीच म्हणत होती. तेवढ्यात तिच्या खांद्यावर हात पडला.

"चला. स्वराली मॅडम. तुला आता बॉयफ्रेंड आहे. तो पण शाळेतला स्टार. प्रथमेश. अभिनंदन." नीलिमा तिच्या खांद्याला खांद्यानेच धक्का देत म्हणाली.

स्वराली प्रवाहात वाहत गेली होती. आपल्याला ह्या गोष्टींमध्ये नाही कसे म्हणता येत नाही याचा तिला प्रश्न पडला होता.

"पुढे काय?" नावाची भिंत समोर उभी राहिली होती. त्या भिंतीला लांघने तिला खूप कठीण वाटत होते. प्रथमेश तर जाम आनंदात होता. पण स्वराली मात्र स्वतःच्या भावनांना नेमके काय समजावे ह्याच विवंचनेत होती.

"मी ना लास्ट बॉलला चौकार मारून आपल्या शाळेला ती मॅच काढून दिली. त्यावेळी मला हा शूज बक्षीस म्हणून मिळाला होता. माझ्याकडे आमचे कोच नेहमी सगळ्या शाळेचे स्पोर्ट किट असलेल्या रूमची चावी ठेवायला देतात. मी ना एकदा डिस्ट्रिक्ट लेव्हल खेळायला लागलो कि रणजीसाठी प्रयत्न करायला लागेल. रणजीमध्ये एंट्री मारायची आहे मला. काहीही झाले तरी. ऐकणं मला रविवारी एक मॅच आहे तालुक्यात. तिकडे जिंकलो तर तुला पार्टी. माझा गेम खूप चांगला आहे असे सगळे जण म्हणतात. तू पहिली आहेस का माझी बॅटिंग.... मी ......मी..... मी...." प्रथमेश बोलत होता. स्वराली ऐकत होती. ह्या सगळ्यामध्ये फक्त प्रथमेश स्वतःबद्दलच बोलत होता.
 
स्वरालीला निम्म्या गोष्टींमध्ये रस नव्हता. तिला त्याचे म्हणणे जरापण इंटरेस्टिंग वाटत नव्हते. ती तिच्या विचारांमध्ये गुंग होती.

"हा असा कसा बडबड करतोय स्वतःबद्दल. मी काय विचार करते? मला काय आवडी आहेत? माझे काय छंद आहेत? मी काय करू शकते? पुढे मला जाऊन काय करायचंय? माझ्या आज घातलेल्या ड्रेस बद्दल पण काहीच म्हणत नाहीये. एकही गोष्ट त्याने माझी जाणून घ्यायचा प्रयत्न केला नाही. ती निली म्हणाली म्हणून मी छान आवरून वैगरे आले. ती बसलीये तिकडे पहारा देत आणि इथे मी बोर होत आहे. हि कसली भेट आहे. ह्यापेक्षा मी सातच्या बातम्या दोनदा पाहील."

मधून मधून ती फक्त उत्तरादाखल हं हं एवढेच करत होती. तिला असे वागणे अजिबात पसंत पडले नाही. त्याचे ते सतत आत्मप्रौढी मिरवणे तिला अपील होत नव्हते.

"आपण निघुयात का?" ती म्हणाली.

"अगं आत्ताशी ५ तर वाजत आहेत. जाऊना घाई काय आहे." प्रथमेश म्हणाला.

"नको अरे बाबा येतील. मी नीलिमासोबत देवळात जाते सांगून आले आहे. फार उशीर मला नाही थांबता येणार." ती म्हणाली.

ती वळली. तसा प्रथमेशने तिचा हात धरला. सर्रकन स्वरालीच्या अंगावर काटा फुलला.

तीच्या आयुष्यात प्रथमच अशा भावनेने कोणीतरी तिचा हात पकडला होता. तिच्या काळजाची धडधड बाहेर ऐकू जाईल अशी तिला भीती वाटली. तिचे कान तप्त झाले. प्रथमेशने नुसता हातच न धरता तिला मागे खेचले. तशी ती वळून त्याच्या समोरच अगदी त्याला खेटून उभी राहिली. प्रथमेश तिच्याहून काही फार उंच नव्हता. ती त्याच्या रुबाबदार चेहऱ्याकडे पाहात होती. तिने लाजून मान खाली घातली. त्याने दोन्ही हात तिच्या चेहऱ्यावर आणत ओंजळीत तिचा चेहरा पकडला. स्वरालीने डोळे मिटले. तिचे थरथरणारे ओठ प्रथमेशने पहिले.

"स्वराली. तू खूप सुंदर आहेस. आय लव्ह यू सो मच." असे म्हणत त्याने तिच्या ओठांवर ओठ टेकले. दोघेही ह्या गोष्टींमध्ये नवखे असल्यामुळे त्यांना पुढचा काहीही अनुभव नव्हता. एकमेकांच्या ओठांची ओठांनीच काही सेकंद चुंबने घेत ते तिथे उभे होते. स्वरालीचा उर भीती आणि अनोळखी उत्तजनेने धपापत होता. तिच्या आयुष्यातील पहिल्या चुंबनाचा अनुभव आज तिला मिळाला होता. भले तिच्यासाठी भावनिक पातळीवर प्रथमेश कुठेच पोहोचत नव्हता. पण हा अनुभव देण्याचे धाडस त्याने करून तिच्यासाठी त्याने मनात थोडीशी जागा केली. तिला पुरुषी सानिध्याची अशातर्हेने ओळख झाली. तिच्या अडनिड वयाच्या आयुष्यात आलेल्या प्रथम पुरुषाने तिच्या मनात ह्या सुखाचे दालन उघडे केले. तिच्या मनाच्या पराग कणांवर फुंकर बसली. स्वराली मोहरली. हवेत तरंगल्यासारखी ती घरी आली. तिच्या गोरट्या गालांवर रक्तिमा पसरला होता.

क्रमश
 
स्टोरीज वाचल्या बद्दल आपला आभारी आहे
 
शनिवारी संध्याकाळी नेहमीच्या जागी तिला यावंच लागणार होत. त्या आठवड्यामध्ये खूपच काही गोष्टी घडल्या होत्या ज्याचे तिला नीटपणे अवलोकन करायचे होते. तिला ते सगळे अनुभव आले जे बालपणतून तारुण्याकडे प्रवास करणाऱ्या एका मुलीच्या आयुष्यात फार क्वचित येतात.

"म्हणजे खरेच मी सुंदर आहे. शाळेतला असा मुलगा माझ्या मागे लागून मला प्रपोज करतो ज्याच्या साठी बाकी मुली पण तयार आहेत. पण मला का असे वाटत नाही कि माझे पण त्याच्यावर प्रेम आहे. परवा त्याने मला जवळ घेतले तेव्हा किती घाबरले होते मी. पण नंतर तेच सगळे किती आल्हाददायक वाटत होते. त्याच्या ओठांची उष्णता. तो कमरेवरती त्याच्या हाताचा स्पर्श. त्याचे खांदे किती रुंद आहेत. मला तर खरेच तिथून दूर व्हावे वाटत नव्हते. पण तरीही... प्रेम? ती भावना अजून इतकी काही तीव्र वाटत नाहीये मनामध्ये. तो जवळ असावा असे वाटते पण.. पण फक्त .. नाही नाही.. काय विचार करतीये मी. मी अजूनही त्याला नीटशी स्वीकारू शकली नाहीये. माझच काही चुकतंय का? म्हणजे मला समजत नाहीये कि हि गोष्ट कशी हाताळू. प्रथमेश छानच आहे प्रश्नच नाही. मला त्याच्याशी मिळतं जुळतं करून घ्यावं लागणार आहे. त्याच्या आणि माझ्या आवडी थोडीच सारख्या असतील? मग मी त्याच्या समजून घेतल्या आणि त्याने माझ्या समजून घेतल्या तर झाले. काही अवघड नाही. पण हे सर्व कुठपर्यंत?..." ह्याचे उत्तर काही तिला मिळाले नाही.

तिने त्या प्रश्नाचे उत्तर शोधायचे नाही असे ठरवले. कारण काही प्रश्न वेळ आली कि आपोआप सुटतात. आपण काही करायचे नसते असे तिला नेहमी वाटायचे. ती रिलॅक्स झाली. तो दरीतला घोंगावणारा वारा तिच्या मनातल्या भावनांना सहज करत होता. शरीराला भिडणाऱ्या सलील स्पर्शाने तिला प्रथमेशची पहिल्यांदाच प्रखर आठवण आली. हे पहिल्यांदाच घडले होते कि शारीरिक पातळीवर असणारे तिचे आकर्षण तिला त्याच्या आठवणींमध्ये बेभान करत होते. त्या भावनिक अवस्थेमध्ये ती घराकडे परतली.

****

सोमवारी मधल्या सुट्टीत प्रथमेश तिच्या वर्गात आला. त्याला पाहून ती लाजली. तो तिच्याकडे पहात होता. पण कोणाला कळू नये म्हणून त्याने नजर फिरवली. तिच्या जवळच्या बेंचवर बसणाऱ्या त्याच्या एका मित्राला त्याने सांगितले कि,

"शाळा सुटल्यावर तो मारुतीच्या मंदिराकडे जाणार आहे. तुला यायचं का? मागच्या विहिरीवर पोहायला."

"मला आज नाही जमणार रे. घरी काम आहे." असे तो मुलगा म्हणाला.

"ठीके." म्हणून तो पुन्हा एकदा स्वरालीकडे बघत बाहेर गेला. जाताना परत त्याने त्याला हाक मारली. "मी तर जाणार आहे. जमले तर ये."

नीलिमा स्वरालीला म्हणाली,"तुला बोलावतोय तो."

"कळले मला. एवढी बुद्धू समजू नकोस." स्वराली तिला खोट्या रागाने म्हणाली.

शाळा सुटल्यावर ती आणि नीलिमा शाळेपासून काही अंतरावर असणाऱ्या मारुती मंदिराजवळ गेल्या. कोणीतरी बोलल्याचे आवाज त्यांना ऐकू गेले.

"कशासाठी आलायस मग इथे?" कोणीतरी विचारात होतं.

"तुला काय करायचंय?" प्रथमेश म्हणत होता.

स्वराली मंदिराच्या मागच्या बाजूला आली तर तिथे प्रथमेश आणि विराज एकमेकांच्या जवळ जवळ नाकाला नाक लावून उभे होते. सगळ्यात मोठा धक्का तिला हा बसला कि तिथे तिचा मोठा चुलत भाऊ गजाननपण होता. तिने डोळे मोठे करत तोंडावर हात ठेवला. नीलिमा तर जाम घाबरली. तेवढ्यात त्या तिघांना दोघींच्या अस्तित्वाची चाहूल लागली.

"बघ रे गजा. तुला काय बोललॊ होतो मी. ती बघ स्वराली. ह्याला भेटायला आलीये.ह्यांचे खूप दिवस झाले चालू आहे."

"स्वराली! इकडे ये." गजानन ओरडला.

स्वराली घाबरी झाली होती. "आता काही खरे नाही. घरी कळणार."

" तिला तरी पण एका गोष्टीचे आश्चर्य वाटत होते कि प्रथमेश आपल्यापासून तुटू शकतो ह्या गोष्टीला आपण जास्त घाबरायला हवे तर आपण घरी कळेल म्हणून घाबरत आहोत. असले कसले प्रेम करत आहोत आपण."

"तू याला भेटायला आली होतीस?" गजाननने विचारले.

"..." स्वराली शांत होती.

आडदांड गजानन पुढे सरसावला. माझ्या बहिणीला नादाला लावतो. हरामखोर साल्या.. असे म्हणून त्याने प्रथमेशची कॉलर धरली आणि त्याच्या मुस्काटात मारली. नंतर एक, दोन , तीन, चार.. तो प्रथमेशला मारतच होता. स्वराली तोंड ओंजळीत लपवून रडत होती. भीतीने तिच्या पोटात गोळा आला होता.
 
Back
Top