S
StoryPublisher
Guest
लाडकी ना तुमची. म्हणजे आता मी काही बोलायलाच नको. बरं नशीब म्हणायचं हिचं गजानन कडून आपल्याला समजलं. तो घरातला आहे म्हणून हि गोष्ट कुठं बाहेर समजणार नाही. तुमच्या सवलतीचा परिणाम बघा. थोरलीच कधी काही कानावर नाही आलं. पण हि अवदसा बघा कशी रंग उधळतीये एवढुश्या वयात." स्वरालीची आई बडबड करत होती.
स्वरालीचा चेहरा रडून रडून सुजला होता.
"समजवा तुम्हीच तुमच्या भाषेत. मी तर बाई हात जोडले ह्या कार्टीसमोर."
तिचे बाबा तिला घेऊन वरच्या खोलीत गेले. तिला खाटेवर बसवून तिच्या शेजारी बसले. स्वराली हुंदके देतच होती.
"स्वरा. तू का अशी वागलीस असे मी विचारणार नाही तुला. पण एका गोष्टीचे प्रामाणिक उत्तर मला दिले तरच मी तुला माफ करिन." तिचे बाबा तिला म्हणाले.
तिने रडवेल्या डोळ्यांनी त्यांच्याकडे पहिले.
"मी तुझा बाप असल्यामुळे तुला बऱ्यापैकी ओळखतो. तुझी ताई आणि छोटी ह्या दोघीना पण. तू हुशार आहेस पण भावनिक पातळीवर फार कमी पडतेस. मला तुला असे विचारायचे होते बाळ कि खरेच तुला त्या मुलासोबत अशा काही नात्यामध्ये अडकायचे होते का? मनापासून खरं सांग."
"बाबा. मला नाही माहित मी काय करत होते. खरेच. पण त्याला मी नाही म्हणू शकले नाही. मी खरेच सांगतीये." एवढे बोलून ती परत रडायला लागली.
तिच्या डोक्यावर थोपटत तिचे बाबा तिला सांगू लागले.
"मला फक्त एवढेच हवे होते. बेटा जर एखादी गोष्ट आपल्याला नकोशी असेल तर कधी कधी लगेच त्या गोष्टीला नकार देणे हितकारक असते. आत्ता तुझ्या वयाचा जो पडाव आहे त्यात तू अशा चुका करणे स्वाभाविक आहे. मी म्हणत नाही कि प्रेम भावना ठेवणे चूक आहे. पण आत्ता तुझे जे कर्तव्य आहे ते तू प्रथम करणे गरजेचे आहे. तुझे शिक्षण, तुझ्या व्यक्तिमत्वाचा विकास तो आत्ता महत्वाचा. जी ती गोष्ट ज्या त्या वयातच शोभते. परत तू असे काही करणार नाहीस ह्याचा मला विश्वास वाटतो. तो विश्वास तू कायम तसाच ठेवशील."
"हो बाबा." असे म्हणून तिने तिच्या वडिलांच्या खांद्यावर डोके ठेवले. तिच्या मनातले भीतीचे मळभ निवले होते.
खाली आल्यावर तिच्या बाबानी घरात सर्वांना बजावले कि ह्या गोष्टीचा उल्लेख इथून पुढे कोणीही करणार नाही. स्वरावर त्यांचा पूर्ण विश्वास आहे ती परत अशी चूक करणार नाही.
स्वराने आईची पण माफी मागितली. आईने तिला जवळ घेत माफ केले. घरातले वातावरण परत हलके झाले.
****
शनिवारी नेहमीप्रमाणे स्वराली त्या ठिकाणी आली. कड्यापासून ४-५ पावलांवर येऊन थांबली. तिचे डोळे मिटले गेले. त्या भारल्या वातावरणात परत मनाचा संवाद सुरु झाला.
"बाबा आपल्याला किती जवळून ओळखतात. त्यांचे मन किती मोठे आहे. प्रथमेश सोबत आपला जो काही प्रकार घडला तो त्यांनी किती सहजपणे हाताळला. माझ्यावर त्यांनी विश्वास ठेवला. मी भले त्याला भेटायला गेले किंवा माझ्या कडून त्याच्यासोबत त्यादिवशी तो प्रकार पण घडला असेल. तरीही मला त्याच्याबद्दल प्रेम भावना काही तितकी तीव्र वाटत नव्हती हेच खरे. आणि मी तसेच तर बाबाना सांगितले. नशीब मला असे समजून घेणारे वडील आहेत. मी खूप भाग्यवान आहे. मी माझे वागणे त्यांना कधी ते दुखावले जातील अशा पद्धतीचे ठेवणार नाही."
स्वराली स्वतःशी बोलत होती. तिच्या मनावरचे प्रचंड मोठे ओझे उतरले होते. वाऱ्याचा झोत तिच्या केसांशी खेळत होता. तिला आता भान आले होते कि नुसतेच अल्लड राहून चालायचे नाही. अशा गोष्टी हाताळताना नीटपणे विचार करूनच हाताळाव्या लागतात. महत्वाचे म्हणजे आपल्या चुकीच्या वागण्याने आपल्या जवळच्या लोकांना त्रास होऊ शकतो. मन मोकळे झाले कि पिसासारखे हलके होते. ह्या आठवड्याच्या शेवटी मनावरचा ताण कमी होत तिच्या मानसिकतेमध्ये परत सकारात्मकता आली होती. स्वतःशी छानसे हसत तिने सायकल काढली आणि कड्याकडून परत घरी जायला निघाली.
-क्रमश:
स्वरालीचा चेहरा रडून रडून सुजला होता.
"समजवा तुम्हीच तुमच्या भाषेत. मी तर बाई हात जोडले ह्या कार्टीसमोर."
तिचे बाबा तिला घेऊन वरच्या खोलीत गेले. तिला खाटेवर बसवून तिच्या शेजारी बसले. स्वराली हुंदके देतच होती.
"स्वरा. तू का अशी वागलीस असे मी विचारणार नाही तुला. पण एका गोष्टीचे प्रामाणिक उत्तर मला दिले तरच मी तुला माफ करिन." तिचे बाबा तिला म्हणाले.
तिने रडवेल्या डोळ्यांनी त्यांच्याकडे पहिले.
"मी तुझा बाप असल्यामुळे तुला बऱ्यापैकी ओळखतो. तुझी ताई आणि छोटी ह्या दोघीना पण. तू हुशार आहेस पण भावनिक पातळीवर फार कमी पडतेस. मला तुला असे विचारायचे होते बाळ कि खरेच तुला त्या मुलासोबत अशा काही नात्यामध्ये अडकायचे होते का? मनापासून खरं सांग."
"बाबा. मला नाही माहित मी काय करत होते. खरेच. पण त्याला मी नाही म्हणू शकले नाही. मी खरेच सांगतीये." एवढे बोलून ती परत रडायला लागली.
तिच्या डोक्यावर थोपटत तिचे बाबा तिला सांगू लागले.
"मला फक्त एवढेच हवे होते. बेटा जर एखादी गोष्ट आपल्याला नकोशी असेल तर कधी कधी लगेच त्या गोष्टीला नकार देणे हितकारक असते. आत्ता तुझ्या वयाचा जो पडाव आहे त्यात तू अशा चुका करणे स्वाभाविक आहे. मी म्हणत नाही कि प्रेम भावना ठेवणे चूक आहे. पण आत्ता तुझे जे कर्तव्य आहे ते तू प्रथम करणे गरजेचे आहे. तुझे शिक्षण, तुझ्या व्यक्तिमत्वाचा विकास तो आत्ता महत्वाचा. जी ती गोष्ट ज्या त्या वयातच शोभते. परत तू असे काही करणार नाहीस ह्याचा मला विश्वास वाटतो. तो विश्वास तू कायम तसाच ठेवशील."
"हो बाबा." असे म्हणून तिने तिच्या वडिलांच्या खांद्यावर डोके ठेवले. तिच्या मनातले भीतीचे मळभ निवले होते.
खाली आल्यावर तिच्या बाबानी घरात सर्वांना बजावले कि ह्या गोष्टीचा उल्लेख इथून पुढे कोणीही करणार नाही. स्वरावर त्यांचा पूर्ण विश्वास आहे ती परत अशी चूक करणार नाही.
स्वराने आईची पण माफी मागितली. आईने तिला जवळ घेत माफ केले. घरातले वातावरण परत हलके झाले.
****
शनिवारी नेहमीप्रमाणे स्वराली त्या ठिकाणी आली. कड्यापासून ४-५ पावलांवर येऊन थांबली. तिचे डोळे मिटले गेले. त्या भारल्या वातावरणात परत मनाचा संवाद सुरु झाला.
"बाबा आपल्याला किती जवळून ओळखतात. त्यांचे मन किती मोठे आहे. प्रथमेश सोबत आपला जो काही प्रकार घडला तो त्यांनी किती सहजपणे हाताळला. माझ्यावर त्यांनी विश्वास ठेवला. मी भले त्याला भेटायला गेले किंवा माझ्या कडून त्याच्यासोबत त्यादिवशी तो प्रकार पण घडला असेल. तरीही मला त्याच्याबद्दल प्रेम भावना काही तितकी तीव्र वाटत नव्हती हेच खरे. आणि मी तसेच तर बाबाना सांगितले. नशीब मला असे समजून घेणारे वडील आहेत. मी खूप भाग्यवान आहे. मी माझे वागणे त्यांना कधी ते दुखावले जातील अशा पद्धतीचे ठेवणार नाही."
स्वराली स्वतःशी बोलत होती. तिच्या मनावरचे प्रचंड मोठे ओझे उतरले होते. वाऱ्याचा झोत तिच्या केसांशी खेळत होता. तिला आता भान आले होते कि नुसतेच अल्लड राहून चालायचे नाही. अशा गोष्टी हाताळताना नीटपणे विचार करूनच हाताळाव्या लागतात. महत्वाचे म्हणजे आपल्या चुकीच्या वागण्याने आपल्या जवळच्या लोकांना त्रास होऊ शकतो. मन मोकळे झाले कि पिसासारखे हलके होते. ह्या आठवड्याच्या शेवटी मनावरचा ताण कमी होत तिच्या मानसिकतेमध्ये परत सकारात्मकता आली होती. स्वतःशी छानसे हसत तिने सायकल काढली आणि कड्याकडून परत घरी जायला निघाली.
-क्रमश: