संभोग- एक विलक्षण अनुभव
मी पालघरचा राहणारा आहे. ज्या घटनेबद्दल मी लिहीत आहे त्या वेळी माझं वय २५-२६ वर्ष्याचं होतं. गोष्ट चांगल्या प्रकारे समजावी म्हणून मी घटनेची पार्श्वभूमी स्पष्ट करतो. खूप जुनी गोष्ट आहे. त्या वेळी मी २२ वर्ष्याचा होतो. मी माझं शिक्षण पूर्ण करून नवीनच इन्शुरन्सच्या व्यवसायात आलो होतो. माझ्या घराच्या अगदी बाजूच्याच घरी एक कुटुंब किरायाने राहायला आलं होतं. कुटुंबप्रमुख आनंद वर्मा वय ५१ वर्ष, त्यांची पत्नी वेदिका वय ४४ वर्ष आणि त्यांची एकुलती एक मुलगी शीना वय २० वर्ष असे तीनच सदस्य त्यांच्या छोटेखानी कुटुंबात होते. तिघेही खूप स्मार्ट आणि चांगल्या व्यक्तिमत्वाचे धनी होते.
शीना च्या व्यक्तिमत्वाबद्दल काय सांगू? उंची ५ फूट ७ इंच, गोरं अंग, हरणीसारखे डोळे, पातळ गुलाबी ओठ, सरळसोट नाक, नाजूक शरीर, पुष्ट आणि सुडौल वक्ष्यांची जोडी, थोडं बाहेर येऊ पाहत असलेला नितंब, लांब पातळ टांगा! जसं काही एखाद्या कवीच्या कल्पनेतून ती साकारली असावी.
एक गोष्ट सांगतो की तिला बघून तिच्या विषयी कुणाच्या मनात चुकीची भावना उत्पन्न होत नसे. लोक फक्त तिच्या सुंदरतेत भान विसरायचे. मीही जेव्हाही तिला बघायचो एक वेगळ्याच दुनियेत जायचो.
माझ्या आईने घरीच एक शिवणकाम प्रशिक्षण केंद्र उघडलं होतं. शीना पहिल्यांदा माझ्या घरी शिवणकाम शिकायला नाव नोंदवायलाच आली होती. जेव्हा ती माझ्या घरी असायची तेव्हा मी माझ्या खोलीतून तिला लपून बघायचो. कधी कधी तिच्याशी माझं फारच थोडं कामपूरतं संभाषण व्हायचं, जसं की ती माझ्या आईबद्दल विचारायची की काकू कुठं आहेत म्हणून किंवा असलेच काही प्रश्न.
मी माझ्यातर्फे कधी कोणत्याही गोष्टीची सुरुवात करू शकत नसे कारण तिला बघताच माझी वाचा जायची. याउलट ती मला कधी नजर वर उचलून बघायची. तेव्हा तर मी संवेदनाहीन बनवायचो. जेव्हा केव्हा ती मला काही विचारायची तेव्हा मी अडखळतच तिला उत्तर द्यायचो.
असंच एक वर्ष पालटलं. ती बी. कॉम. शिकत होती. तिचं कॉलेज जवळपास १०-१२ किमी अंतरावर होतं. कॉलेजला ती आपल्या स्कुटी ने जायची.
एके दिवशीची गोष्ट आहे, संध्याकाळचे ६ वाजत आले होते आणि अंधुक प्रकाश पसरला होता. मी तिच्या कॉलेजकडून माझ्या घरी जात होतो. कॉलेजपासून ३ किमीवर पुढचे ६-७ किमी अगदी निर्मनुष्य रस्ता होता. मी पाहिलं की शीना रस्त्याच्या कडेला भांभावलेली उभी आहे आणि तिची स्कुटी स्टँडवर उभी होती.
मी विचारलं: काय झालं?
शीना रडवेली होत म्हणाली: स्कुटी बंद पडली आहे, सुरूच होत नाही आहे.
मीही ३-४ वेळा स्कुटी सुरू करण्याचा अयशस्वी प्रयत्न केला.
मी म्हणालो: घाबरायची काही गरज नाही. काही अंतरावर माझ्या ओळखीच्या व्यक्तीचं घर आहे. त्याच्या घरी आपण स्कुटी ठेवू आणि मी तुला माझ्या बाईक ने घरी सोडतो.
तिने होकार दिला तसा मी तिच्या स्कुटीचा बंदोबस्त करून तिला माझ्या बाईकवर बसवलं. मित्रांनो, काय सांगू त्यावेळेस मला काय वाटत होतं! वाटत होतं जसं काही मी स्वप्न पाहत आहे. मला स्वतःवरच विश्वास होईना की ज्या सुंदरीला फक्त पाहूनच माझ्या अंगावर रोमांच यायचे, ती आज माझ्या सोबत, माझ्या बाईकवर, माझ्या शरीराला चिपकून बसली आहे!
तर जसं तसं मी घरी पोचलो आणि ती मला थँक्स म्हणून आपल्या घरी गेली.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी तिच्या आईने येऊन मला धन्यवाद दिलं. मी एका मेकॅनिक ला सोबत घेऊन तिची स्कुटी दुरुस्त करून तिच्या घरी पोहचवली.
मग तर ती नेहमीच माझ्याशी बोलायला लागली. पण बोलतांना तिची नजर नेहमी खालीच असायची. ती होतीच एवढी शांत आणि शालीन की तिच्याशी कामाव्यतिरिक्त दुसरं काही बोलायची हिम्मत व्हायची नाही.
पण म्हणतात ना की मुलींची नजर चेहरे वाचण्यात हुशार असते. एके दिवशीची गोष्ट आहे, मी आपल्या घरी एकटाच होतो. आई बाबा एका लग्नासाठी ३-४ दिवसांसाठी बाहेरगावी गेले होते. शीना माझ्या घरी आली आणि माझ्या आईबद्दल विचारलं. मी सांगितलं की आई घरी नाही, ती लग्नाला बाहेरगावी गेली आहे. मला वाटलं की ती आता परत जाणार पण ती गेली नाही आणि माझ्या समोरच्या सोफ्यावर बसली. मी तिच्यापासून नजर चोरत तिच्याकडे पाहत होतो. माझ्या लक्षात आलं की तीही माझ्याकडे पाहत आहे.
मी माझी नजर फेरली तशी ती फारच गोड आवाजात म्हणाली- तुला काही सांगायचं आहे का मला?
माझे तर श्वासच अडकले! मी अडखळत म्हणालो- न ना नाही.. तर?!
तीही थोड्याश्या बुजऱ्या स्वरात म्हणाली- मला काही दिवसांपासून वाटत आहे की तुला काहीतरी सांगायचं आहे मला. जर कोणती गोष्ट असेल तर सांगू शकतोस, मला वाईट नाही वाटणार.
तिचं बोलणं ऐकून मी माझी हिम्मत बांधली आणि तिचा हात पकडून काहीतरी सांगायचा प्रयत्न केला पण माझे ओठ कपकपले पण तोंडून काही आवाज निघाला नाही.