S
StoryPublisher
Guest
मुळ लेखक--सदाशिव केने
ही गोष्ट शंभर-सव्वाशे घरांची वस्ती असणाऱ्या एका खेडूत गावातील आहे. त्या गावात एक बिर्हाड गावाच्या एका कोपऱ्यात पाल टाकून राहत होते. आधी आजूबाजूला पाच-सहा बिर्हाडे होती. पण ते दुसऱ्या गावाला गेल्याने आता एकटच बिर्हाड तेथे राहिलं होतं. हे लोक कधी येथे तर कधी तेथे, असे भटकत राहत. त्यांना स्थायिक असं. घरदार नाही, गाव नाही, उत्पन्नाचे साधने नाहीत. शिक्षण तर नाहीच नाही. लोकांच्या शेतीवाडीवर मोलमजुरीचे कामे करून ते आपले गुजराण करीत होते.
तिचं नाव कवडी व नवऱ्याचं नाव कवडू होतं.. पूर्वी खेड्यात असेच काही जातीत तूच्छतापुर्वक नावे ठेवत असत. किवा कुणी नवसाने जन्माला आला असेल तर त्याचे पण असेच नावे ठेवीत.
चोरीच्या प्रकरणात पोलिसांनी कवडूला पकडले. त्याला पोलीस ठाण्यात जबर मारहाण केल्याने तो मेला. गरीब बिचारी कवडी... तिने ओरडून ओरडून आकांत मांडला. पण तिची दाद-फिर्यात कोण घेणार ? त्याचं प्रेत पण तिनं घेतलं नाही. पोलिसांनीच बेवारस म्हणून त्याची विल्हेवाट लावली. त्याचं प्रेत घेऊन ती काय करणार होती? तिच्याकडे पैसे आणि नात्यागोत्याचे माणसे पण नव्हते, त्याच्या मरणाची उत्तरक्रिया करायला !
नवरा मेल्यावर ती पोराला घेऊन पालात राहत होती. ती अगदी तरुण म्हणजे साधारणतः तीसेक वर्ष वयाची होती. होती काळसावळी पण नाकी डोळी तरतर होती. चवळीच्या शेंगेसारखी सडपातळ होती. तिची कंबर व छाती उठून दिसत होती. त्यामुळे गावातील वखवखलेल्या माणसांच्या नजरा तिच्यावर सारख्या रोखलेल्या असत.
ते दोघेही मायलेक त्या पालात राहात व रात्रीला त्या पालातच. एका कडेला ती, तर दुसऱ्या कडेला तो झोपायचा.
एका रात्री तिला झोपच येत नव्हती. सारखी नवऱ्याच्या सहवासाची तिला जोरात आठवण होत होती. नवरा मरून दोनक महिने झाले होते. तिच्या मनात एकाएकी कामवासना पेटल्या होत्या. तिचा नवरा असतांना तो तिच्याशी रोजच म्हणाना संभोग करायाचा. तेव्हा ती कमालीची सुखावून जायची. त्या प्रसंगाची तिला आठवण झाली की मग तीची कामवासनेने तीव्रतेने तडफड व्हायची.
तिचा पोरगाही आता १५ वर्षाचा झाल्याने वयात आला होता. त्याचं नाव मधू. पण ती त्याला मध्या म्हणायची. त्याला मिशीची कोर फुटली होती. त्यांच्या अंडात पाणी आले होते. तो अंगात बनियान व गुढग्यापर्यंत चड्डी घालत होता.
रात्रीला झोपतांना दिवा मालवत असल्याने पालात अंधार पसरला होता. तरीही बाहेरील चंद्र व चमचमणारे ताऱ्यांचा अंधुकसा प्रकाश पालात येत होता.
ती कामवासना शमविण्यासाठी पोराजवळ जावे का असा विचार तिच्या डोक्यात चमकून गेला. पण पोराशी असे शरीरसंबंध करणे बरे नाही. म्हणून तो विचार तिने झटकून टाकला. ती कशीतरी या कुशीवरून त्या कुशीवर होत रात्र काढली.
दुसऱ्या दिवशीच्या रात्रीला परत तीच गत झाली. तिने डोळे उघडून पाहिले तर चंद्र-ताऱ्यांच्या मंद प्रकाशात तिचा मध्या सताड, सरळ-उताणा झोपलेला तिला दिसला. आता तिची नजर त्याच्यावरच खिळली होती. क्षणात तो तिला नवऱ्यासारखाच दिसला. तो तिला खुनावत असल्याचे तिला भास होत होता. आता मात्र तिला क्षणभर राहवले जात नव्हते. ती कामवासनेने जळत होती. पेटलो होती. ही आग विझल्याशीवाय तिचे शरीर व मन काही शांत होणार नव्हते.
एखाद्यी माजावर आलेली गाय प्रसंगी आपणच जन्म दिलेल्या गोर्ह्याला कामवासना शमविण्यासाठी आवाहन देते, तशीच काहिशी अवस्था तिची झाली होती. ती मग आपल्या गोधडीवरून सरकत सरकत मध्याच्या गोधडीत गेली. तिने आधी आपला हात त्याच्या पोटावर हळूच ठेवला. मग त्याची बनियान वर करून त्याची छाती मोठ्या प्रेमाने थोपटली. त्याची छाती एखाद्या दणकट माणसासारखी तिला भरदार वाटली. आताही तिला नवराच असल्याचा भास झाला. मग ती त्याची चड्डी थोडी वर सरकवून त्याच्या उघड्या मांड्यावर हात फिरवायला लागली. त्यावेळी मध्या तिच्या स्पर्शाने जागा झाला.. पण झोपेचे सोग घेतल्यासारखे तो पडून राहिला. त्याची आई काय काय करते हे मोठ्या कुतूहलाने तो अनुभवत होता.
त्याची आई कधीकधी तो लहान असतांना त्याचा मोठा लाड करायची तेव्हा ती त्याच्या अंगावर अशीच प्रेमाने हात फिरवायची. पण आताचा तिचा स्पर्श काही वेगळाच वाटत होता. त्या स्पर्शाने तो मनापासून सुखावून गेला होता. त्यामुळे त्याच्या अंगात वीज संचारल्या सारखे त्याला वाटत होते. तो कामोत्तेजिक होत चालला होता. त्यामुळे त्याचा नकळत लवडा फुगत चालल्याचे त्याला जाणवत होते. असं का होते, ते त्याला त्याच्या कोवळ्या वयात काही उमगत नव्हते. तिचा हात आता त्याच्या मांड्यावरून वरवर येतांना त्याच्या चड्डीत घुसला व आतमधल्या लवड्याला तिने हात लावला. त्याचक्षणी ती भानावर आली अन् हा नवऱ्याचा लवडा नसून मध्याचा असल्याचे तिला उमगले.
ही गोष्ट शंभर-सव्वाशे घरांची वस्ती असणाऱ्या एका खेडूत गावातील आहे. त्या गावात एक बिर्हाड गावाच्या एका कोपऱ्यात पाल टाकून राहत होते. आधी आजूबाजूला पाच-सहा बिर्हाडे होती. पण ते दुसऱ्या गावाला गेल्याने आता एकटच बिर्हाड तेथे राहिलं होतं. हे लोक कधी येथे तर कधी तेथे, असे भटकत राहत. त्यांना स्थायिक असं. घरदार नाही, गाव नाही, उत्पन्नाचे साधने नाहीत. शिक्षण तर नाहीच नाही. लोकांच्या शेतीवाडीवर मोलमजुरीचे कामे करून ते आपले गुजराण करीत होते.
तिचं नाव कवडी व नवऱ्याचं नाव कवडू होतं.. पूर्वी खेड्यात असेच काही जातीत तूच्छतापुर्वक नावे ठेवत असत. किवा कुणी नवसाने जन्माला आला असेल तर त्याचे पण असेच नावे ठेवीत.
चोरीच्या प्रकरणात पोलिसांनी कवडूला पकडले. त्याला पोलीस ठाण्यात जबर मारहाण केल्याने तो मेला. गरीब बिचारी कवडी... तिने ओरडून ओरडून आकांत मांडला. पण तिची दाद-फिर्यात कोण घेणार ? त्याचं प्रेत पण तिनं घेतलं नाही. पोलिसांनीच बेवारस म्हणून त्याची विल्हेवाट लावली. त्याचं प्रेत घेऊन ती काय करणार होती? तिच्याकडे पैसे आणि नात्यागोत्याचे माणसे पण नव्हते, त्याच्या मरणाची उत्तरक्रिया करायला !
नवरा मेल्यावर ती पोराला घेऊन पालात राहत होती. ती अगदी तरुण म्हणजे साधारणतः तीसेक वर्ष वयाची होती. होती काळसावळी पण नाकी डोळी तरतर होती. चवळीच्या शेंगेसारखी सडपातळ होती. तिची कंबर व छाती उठून दिसत होती. त्यामुळे गावातील वखवखलेल्या माणसांच्या नजरा तिच्यावर सारख्या रोखलेल्या असत.
ते दोघेही मायलेक त्या पालात राहात व रात्रीला त्या पालातच. एका कडेला ती, तर दुसऱ्या कडेला तो झोपायचा.
एका रात्री तिला झोपच येत नव्हती. सारखी नवऱ्याच्या सहवासाची तिला जोरात आठवण होत होती. नवरा मरून दोनक महिने झाले होते. तिच्या मनात एकाएकी कामवासना पेटल्या होत्या. तिचा नवरा असतांना तो तिच्याशी रोजच म्हणाना संभोग करायाचा. तेव्हा ती कमालीची सुखावून जायची. त्या प्रसंगाची तिला आठवण झाली की मग तीची कामवासनेने तीव्रतेने तडफड व्हायची.
तिचा पोरगाही आता १५ वर्षाचा झाल्याने वयात आला होता. त्याचं नाव मधू. पण ती त्याला मध्या म्हणायची. त्याला मिशीची कोर फुटली होती. त्यांच्या अंडात पाणी आले होते. तो अंगात बनियान व गुढग्यापर्यंत चड्डी घालत होता.
रात्रीला झोपतांना दिवा मालवत असल्याने पालात अंधार पसरला होता. तरीही बाहेरील चंद्र व चमचमणारे ताऱ्यांचा अंधुकसा प्रकाश पालात येत होता.
ती कामवासना शमविण्यासाठी पोराजवळ जावे का असा विचार तिच्या डोक्यात चमकून गेला. पण पोराशी असे शरीरसंबंध करणे बरे नाही. म्हणून तो विचार तिने झटकून टाकला. ती कशीतरी या कुशीवरून त्या कुशीवर होत रात्र काढली.
दुसऱ्या दिवशीच्या रात्रीला परत तीच गत झाली. तिने डोळे उघडून पाहिले तर चंद्र-ताऱ्यांच्या मंद प्रकाशात तिचा मध्या सताड, सरळ-उताणा झोपलेला तिला दिसला. आता तिची नजर त्याच्यावरच खिळली होती. क्षणात तो तिला नवऱ्यासारखाच दिसला. तो तिला खुनावत असल्याचे तिला भास होत होता. आता मात्र तिला क्षणभर राहवले जात नव्हते. ती कामवासनेने जळत होती. पेटलो होती. ही आग विझल्याशीवाय तिचे शरीर व मन काही शांत होणार नव्हते.
एखाद्यी माजावर आलेली गाय प्रसंगी आपणच जन्म दिलेल्या गोर्ह्याला कामवासना शमविण्यासाठी आवाहन देते, तशीच काहिशी अवस्था तिची झाली होती. ती मग आपल्या गोधडीवरून सरकत सरकत मध्याच्या गोधडीत गेली. तिने आधी आपला हात त्याच्या पोटावर हळूच ठेवला. मग त्याची बनियान वर करून त्याची छाती मोठ्या प्रेमाने थोपटली. त्याची छाती एखाद्या दणकट माणसासारखी तिला भरदार वाटली. आताही तिला नवराच असल्याचा भास झाला. मग ती त्याची चड्डी थोडी वर सरकवून त्याच्या उघड्या मांड्यावर हात फिरवायला लागली. त्यावेळी मध्या तिच्या स्पर्शाने जागा झाला.. पण झोपेचे सोग घेतल्यासारखे तो पडून राहिला. त्याची आई काय काय करते हे मोठ्या कुतूहलाने तो अनुभवत होता.
त्याची आई कधीकधी तो लहान असतांना त्याचा मोठा लाड करायची तेव्हा ती त्याच्या अंगावर अशीच प्रेमाने हात फिरवायची. पण आताचा तिचा स्पर्श काही वेगळाच वाटत होता. त्या स्पर्शाने तो मनापासून सुखावून गेला होता. त्यामुळे त्याच्या अंगात वीज संचारल्या सारखे त्याला वाटत होते. तो कामोत्तेजिक होत चालला होता. त्यामुळे त्याचा नकळत लवडा फुगत चालल्याचे त्याला जाणवत होते. असं का होते, ते त्याला त्याच्या कोवळ्या वयात काही उमगत नव्हते. तिचा हात आता त्याच्या मांड्यावरून वरवर येतांना त्याच्या चड्डीत घुसला व आतमधल्या लवड्याला तिने हात लावला. त्याचक्षणी ती भानावर आली अन् हा नवऱ्याचा लवडा नसून मध्याचा असल्याचे तिला उमगले.