S
StoryPublisher
Guest
शेवटची ओळ ऐकताच तिने त्याच्या तोंडावर हात ठेवला व "पुढे नको गाऊ प्लीज.." असे म्हणून ती रडू लागली. त्याने तिचा तोच हात आपल्या दोन्ही हातात घट्ट धरून म्हटले "साधना, मी चुकलो..खरंच चुकलो..सपशेल चुकलो..मी चुकलो हे मला मान्य आहे पण तू मला माफ नाही करू शकत का ?" असे म्हणून तिच्या मनाचा अंदाज घेण्यासाठी तो क्षणभर थांबला..पण तिला त्यावर जेही काही बोलायचे असले तरी तिला आपले हुंदके आवरता येईनात !!
आपला बाण "वर्मी" बसल्याचे लक्षात येऊन तो पुढे बोलू लागला "साधना, आपण नव्याने पुन्हा आपल्या आयुष्याची सुरवात करूया व यापुढे मी तुला दुखः होईल असे काहीही करणार नाही ..आय प्रॉमिस..अंगदची शपथ !! मला माहित आहे कि सुनीलबरोबरचे तुझे लग्न ही "शुद्ध व्यावहारिक तडजोड" आहे. तू त्याच्याशी लग्न करून "पूर्णपणे"| सुखी नाहीस.तू प्लीज त्याला 'डायव्होर्स' दे, मग आपण दोघं पुन्हा लग्न करू.."
मात्र त्याने असे म्हणताच यावेळी साधना चवताळली "किती स्वार्थी आहेस तू संजय.." ती चिडून म्हणाली "हेच विचार आपले लग्न तुटत असतांना तुझ्या डोक्यात आले नाहीत कारण तू दारूत पूर्णपणे बुडाला होतास हे मी मान्य करते व मी हे देखील मान्य करते की माझे तुझ्यावर आजही निर्विवादपणे प्रेम आहे..पण माझे तुझ्यावर कितीही निरतिशय प्रेम असले तरी जो सुनील माझ्या एका खुशीसाठी आपल्या स्वतःच्या आयुष्याचा होम करू शकतो त्याच्याबरोबर मी असं वागून उरलेले आयुष्यभर जळत ठेऊ ? नाही..हे मला मान्य नाही. उलट आज तू असं म्हटल्याने मला एक गोष्ट लक्षात आलीये व ती ही की मीही आता सुनीलवर प्रेम करू लागले आहे व कुठल्याही परिस्थितीत मी त्याचा साथ सोडणार नाही." असे म्हणून ती तिथून उठली व रडतरडत चालली गेली. संजय दिग्मूढ होऊन तिला जातांना बघत राहिला.
रात्री सुनील घरी आला तर त्याला साधना अगदीच चुपचाप बसलेली दिसताच तिचे काहीतरी बिनसल्याचे त्याच्या ताबडतोब लक्षात आले.
"काय झाले ?" त्याने विचारताच साधनाने त्याला घट्ट मिठी मारली व हमसून हमसून रडू लागली त्यासरशी तोही बावरला व "बरं बरं राहू दे ..काही नको सांगूस.." असे म्हणून तिला मिठीत घेऊन तिच्या पाठीवर थोपटत तिचे सांत्वन करू लागला.
"सुनील..यापुढे मला तुझ्यापासून "कध्धी कध्धीच" दूर जायचे नाही... मला घट्ट धरून ठेव ना प्लीज.." साधनाने हुंदके देत देत असे म्हणताच त्याने आपली मिठी घट्ट करून अतीव प्रेमाने तिच्या ओठांचे हलकेच चुंबन घेतले व "रडू नकोस साधना व "मी आहे ना" हे सतत लक्षात ठेव..वेडाबाई कुठली..." असे म्हणून तिला थोपटणे सुरूच ठेवले.थोड्या वेळातच एखाद्या लहान मुलासारखी त्याच्या मिठीत ती झोपून गेली तरी त्याचे थोपटणे सुरूच होते कारण "काय झाले असावे ? संजय पुन्हा दारू तर प्याला नाही ना ? असे काय झाले की साधनाची अशी अवस्था झाली?"
रात्रभर त्याचे विचारचक्र सुरूच होते.
दुस-या दिवशी सकाळी सुनील सर्वप्रथम संजयला जाऊन भेटला व "काल काय झाले ?" असे विचारताच संजयने त्याला कालचा प्रसंग पूर्णपणे खरा सांगून त्याची माफीही मागितली.
"इट्स ओ.के यार .."सुनील म्हणाला व "माफी काय मागतोस रे गाढवा, I can understand it." असे म्हणून तिथून निघाला. त्यावेळी "यावर तोडगा काय काढायचा ?" याचे विचारचक्र त्याच्या डोक्यात सुरु झाले...व "एका विचारा"वर येऊन थांबले.
"That's it...!!" त्याने स्वतःशीच म्हणत चुटकी वाजवली...कारण या "कोड्याचे" उत्तर त्याला सुटले होते.
********
आपला बाण "वर्मी" बसल्याचे लक्षात येऊन तो पुढे बोलू लागला "साधना, आपण नव्याने पुन्हा आपल्या आयुष्याची सुरवात करूया व यापुढे मी तुला दुखः होईल असे काहीही करणार नाही ..आय प्रॉमिस..अंगदची शपथ !! मला माहित आहे कि सुनीलबरोबरचे तुझे लग्न ही "शुद्ध व्यावहारिक तडजोड" आहे. तू त्याच्याशी लग्न करून "पूर्णपणे"| सुखी नाहीस.तू प्लीज त्याला 'डायव्होर्स' दे, मग आपण दोघं पुन्हा लग्न करू.."
मात्र त्याने असे म्हणताच यावेळी साधना चवताळली "किती स्वार्थी आहेस तू संजय.." ती चिडून म्हणाली "हेच विचार आपले लग्न तुटत असतांना तुझ्या डोक्यात आले नाहीत कारण तू दारूत पूर्णपणे बुडाला होतास हे मी मान्य करते व मी हे देखील मान्य करते की माझे तुझ्यावर आजही निर्विवादपणे प्रेम आहे..पण माझे तुझ्यावर कितीही निरतिशय प्रेम असले तरी जो सुनील माझ्या एका खुशीसाठी आपल्या स्वतःच्या आयुष्याचा होम करू शकतो त्याच्याबरोबर मी असं वागून उरलेले आयुष्यभर जळत ठेऊ ? नाही..हे मला मान्य नाही. उलट आज तू असं म्हटल्याने मला एक गोष्ट लक्षात आलीये व ती ही की मीही आता सुनीलवर प्रेम करू लागले आहे व कुठल्याही परिस्थितीत मी त्याचा साथ सोडणार नाही." असे म्हणून ती तिथून उठली व रडतरडत चालली गेली. संजय दिग्मूढ होऊन तिला जातांना बघत राहिला.
रात्री सुनील घरी आला तर त्याला साधना अगदीच चुपचाप बसलेली दिसताच तिचे काहीतरी बिनसल्याचे त्याच्या ताबडतोब लक्षात आले.
"काय झाले ?" त्याने विचारताच साधनाने त्याला घट्ट मिठी मारली व हमसून हमसून रडू लागली त्यासरशी तोही बावरला व "बरं बरं राहू दे ..काही नको सांगूस.." असे म्हणून तिला मिठीत घेऊन तिच्या पाठीवर थोपटत तिचे सांत्वन करू लागला.
"सुनील..यापुढे मला तुझ्यापासून "कध्धी कध्धीच" दूर जायचे नाही... मला घट्ट धरून ठेव ना प्लीज.." साधनाने हुंदके देत देत असे म्हणताच त्याने आपली मिठी घट्ट करून अतीव प्रेमाने तिच्या ओठांचे हलकेच चुंबन घेतले व "रडू नकोस साधना व "मी आहे ना" हे सतत लक्षात ठेव..वेडाबाई कुठली..." असे म्हणून तिला थोपटणे सुरूच ठेवले.थोड्या वेळातच एखाद्या लहान मुलासारखी त्याच्या मिठीत ती झोपून गेली तरी त्याचे थोपटणे सुरूच होते कारण "काय झाले असावे ? संजय पुन्हा दारू तर प्याला नाही ना ? असे काय झाले की साधनाची अशी अवस्था झाली?"
रात्रभर त्याचे विचारचक्र सुरूच होते.
दुस-या दिवशी सकाळी सुनील सर्वप्रथम संजयला जाऊन भेटला व "काल काय झाले ?" असे विचारताच संजयने त्याला कालचा प्रसंग पूर्णपणे खरा सांगून त्याची माफीही मागितली.
"इट्स ओ.के यार .."सुनील म्हणाला व "माफी काय मागतोस रे गाढवा, I can understand it." असे म्हणून तिथून निघाला. त्यावेळी "यावर तोडगा काय काढायचा ?" याचे विचारचक्र त्याच्या डोक्यात सुरु झाले...व "एका विचारा"वर येऊन थांबले.
"That's it...!!" त्याने स्वतःशीच म्हणत चुटकी वाजवली...कारण या "कोड्याचे" उत्तर त्याला सुटले होते.
********