S
StoryPublisher
Guest
मी पाहिलेला प्रथम संभोग
लेखिका नेहा
एक खास नोट-
एका स्त्री च्या दृष्टीतुन कथा लिहिण्याचे आव्हान मला अनेकांनी दिले. आणी हे माझ्यासाठी आव्हान नव्हते. तरी मी ते स्विकारले. अनेकांनी संभोग रंगवण्याबद्दल सुद्ध विचारले आणी त्याचे क्लॅरीफीकेशन मी माझ्या मेल मधुन दिले आहे. "तो मी नव्हेच" हे सिद्ध करायला मला ही कथा तुम्हां वाचकांना पुढे सादर करत आहे. हा विषय ही माझ्या सत्य घटनांवरुन घेतला आहे. तेव्हा त्या बद्दलचे मत दुमत असु शकते. तसच प्रतिक्रिया देणे हे मी महत्वाचे समजते. मी सुद्ध उशीरा प्रतिक्रिया देते पण प्रतिक्रिया नक्की देते.
तेव्हा मी बारावीला होते. एका शाळेत होते जेथे वारावीपर्यंत शिकणाची सोय होती. त्यावेळी शाळेमधु मधुन यायला मला उशीर झाला. शाळा फक्त मुलींचेच होते त्यामुळे त्या वेळी मुलांबरोबर फिरताना पाहीले असे दृष्य फार कमी दिसायचे. आपण बरे आणी आपले काम बरे. ही त्या वेळची परिस्थीती होती. डोक खाली करुन आणी डोळे रस्ताकडे ठेऊन जाण्याचे दिवस होते ते घर ते शाळा आणी शाळा ते घर बाकी कुठे जायचे नाही कुणा अनोळखी व्यक्ती बरोबर बोलायचे नाही. घरी पाहुणे आल्यास जास्त बडबड करायची नाही. थोडसच बोलायच असे घरचे कडक नियम होते.
त्या वेळी टिकी हे प्रकरण जरा नविनच होते. जास्त लोक रेडिओ ऐकायचे. आणी त्याच्यातच समाधान मानायचे. त्यावेळी आम्ही नुकतेच पुण्यात स्थाईक झालो होतो. घरची परिस्थीती आम आदमी प्रमाणेच महिन्याला तोच तो नोर्मल पगार त्याच्यातच महिना चालवायचा. सगळ्यांना अॅडजेस्ट करून घ्यायचे दिवस होते. आत्ता सारखे
एक बंगला एक मोटर असे नव्हते. आणी त्या वेळी मला भाऊ सुद्धा नव्हता त्या वेळची ही गोष्ट.
त्या वेळी "सातच्या आत घरात" हिच पद्धत होती. त्यामुळे सात नंतर येणारी मुलगी, बाई कोणाशी लफडे तर नाही ना अशा नजरेने लोक तिला बघायचे.
खर तर मला त्या वेळी यायला उशीर म्हणजे पावणे सात वाजले घरी बाबा अजुन आले नव्हते. आई माझी वाटच बघत होती. आल्या आल्या
"कुठे होतीस ग? इतका उशीर?
हो ग काय करणार? क्लास थोडा जास्त वेळ चालला. उद्यापासून येईन मी वेळेवर हे खरे उत्तर देऊन सुद्धा आई मला शंकेच्या नजरेने बघायला लागली.
"आई मी थोडा वेळ झोपते आज खुपच दमले ए
"का? ग तब्येत तरी बरी आहे ना? तुझी. चल हात पाय धुऊन घे खायला करते काहीतरी खा मग झोप.
"नको ना आई काल बर-याच वेळ अभ्यास चालला होता. तासात उठते मी.
त्या वेळि ख-या अर्थी अभ्यास एके अभ्यासच होता. अभ्यास झाल्यासच जेवण असे कडक नियम होते.
"ठीक आहे झोप. हे आल्यावर उठवते तुला.
मला किती वेळ झोप लागली माहीती नाही पण मी उठले तेव्हा सव्वा नऊ वाजले होते. गावांना येऊन तास झाला होता आणी दोघे जमीनीवर बसून रेडिओ ऐकत होते बहुतेक जेवणाला वेळ होता. किंवा दोघांचे जेवण झाले होते. आमच्या कडे तिनच खोल्या होत्या एक हॉल दुसरे स्वयंपाकघर आणी तिसरी एकच मोठी खोली. त्या खोलीतच आम्ही तिघे झोपत असु.
जोरजोरात ओरडण्याचा आवाज ऐकुन मला काहीतरी झाले आहे ह्याची चाहुल लागली. त्या वेळी आई-वडिलांचा खुप वचक होता. आमच्या खोलीला दार वजा एक पडदा होता. म्हटले तर एक फळी. दाराच्या आकाराची. बाहेरून आत कोणी एकदम पाहू नये या करता. आत्ता सारखे एकदम कोणी आई-वडिलांसमोर जात नसु आधी ते दोघे काय करतायत याचा आढावा घेऊन मगच जात असु.
मी उठले तेव्हा शाळेसारख्या ड्रेस मधे होते. आत्ताच्या गाऊन सारखा दिसणारा ड्रेस घरीच आईने शिवला होता. तिच्या जुन्या साड्यांचा. त्या ही वेळी निकर आतली वा ह्याला खुप महत्वाचे मानले जायचे. काहीही झाले तरी चालेल पण ह्या दोन गोष्टी अंगात कायम घालायच्याच मग तो उन्हाळा असो, पावसाळा असो वा थंडी असो ह्या दोन गोष्टी अंगात पाहीजेच असा नियमच आमच्या घरचा होता.
तर दरवाज्याकडे दोघांची तोंडे होती. म्हणजे जग साईडला दारातुन हॉलमधे पाहिल्यास सहजा सहजी आपल्याला कोणी पाहतय याची जरासुद्धा कल्पना येत नसे. माझ्या म्हणजे जनरल खोलीतून मला दोघे आरामात वसलेले आणी रेडिओच्या गाण्यांचा आस्वाद घेत एकमेकांना हसत हसत टाळ्या मारण्याचा उद्योग चालु होता. मी तर त्यांच्या दृष्टीने अजुन झोपलेलीच होते. त्यामुळेच ते दोघे तसे बेफिकीरच होते.
आत्ता जावे का? जन्ऱ्या वेळाने जावे ? याच विचारात असताना
"अहो सोडा ना काय करताय. घरी नेहा आहे म्हटल.
मग असु दे झोपली तर आहे ना? वासऽ तिच्या करता आता एक भाऊ पाहिजे म्हणतो मी.
इश्शऽऽ काहीतरीच काय? चला सोडा मला. सोडा म्हणते ना मी.
आई आपला पदर वावांच्या हातातुन सोडवत म्हणाली.
"अग अस काय करतेस. लेक सासरी जाईलच ना कधीतरी! तेव्हा तरी म्हातारपणाची काठी म्हणून मुलगा पाहीजे ना!
"अहो हो. पण.......
आत्ता आत्ता कुठे जरा नेहा वयात येतीय थोडी मोठी झाल्यावर बघु.
लेखिका नेहा
एक खास नोट-
एका स्त्री च्या दृष्टीतुन कथा लिहिण्याचे आव्हान मला अनेकांनी दिले. आणी हे माझ्यासाठी आव्हान नव्हते. तरी मी ते स्विकारले. अनेकांनी संभोग रंगवण्याबद्दल सुद्ध विचारले आणी त्याचे क्लॅरीफीकेशन मी माझ्या मेल मधुन दिले आहे. "तो मी नव्हेच" हे सिद्ध करायला मला ही कथा तुम्हां वाचकांना पुढे सादर करत आहे. हा विषय ही माझ्या सत्य घटनांवरुन घेतला आहे. तेव्हा त्या बद्दलचे मत दुमत असु शकते. तसच प्रतिक्रिया देणे हे मी महत्वाचे समजते. मी सुद्ध उशीरा प्रतिक्रिया देते पण प्रतिक्रिया नक्की देते.
तेव्हा मी बारावीला होते. एका शाळेत होते जेथे वारावीपर्यंत शिकणाची सोय होती. त्यावेळी शाळेमधु मधुन यायला मला उशीर झाला. शाळा फक्त मुलींचेच होते त्यामुळे त्या वेळी मुलांबरोबर फिरताना पाहीले असे दृष्य फार कमी दिसायचे. आपण बरे आणी आपले काम बरे. ही त्या वेळची परिस्थीती होती. डोक खाली करुन आणी डोळे रस्ताकडे ठेऊन जाण्याचे दिवस होते ते घर ते शाळा आणी शाळा ते घर बाकी कुठे जायचे नाही कुणा अनोळखी व्यक्ती बरोबर बोलायचे नाही. घरी पाहुणे आल्यास जास्त बडबड करायची नाही. थोडसच बोलायच असे घरचे कडक नियम होते.
त्या वेळी टिकी हे प्रकरण जरा नविनच होते. जास्त लोक रेडिओ ऐकायचे. आणी त्याच्यातच समाधान मानायचे. त्यावेळी आम्ही नुकतेच पुण्यात स्थाईक झालो होतो. घरची परिस्थीती आम आदमी प्रमाणेच महिन्याला तोच तो नोर्मल पगार त्याच्यातच महिना चालवायचा. सगळ्यांना अॅडजेस्ट करून घ्यायचे दिवस होते. आत्ता सारखे
एक बंगला एक मोटर असे नव्हते. आणी त्या वेळी मला भाऊ सुद्धा नव्हता त्या वेळची ही गोष्ट.
त्या वेळी "सातच्या आत घरात" हिच पद्धत होती. त्यामुळे सात नंतर येणारी मुलगी, बाई कोणाशी लफडे तर नाही ना अशा नजरेने लोक तिला बघायचे.
खर तर मला त्या वेळी यायला उशीर म्हणजे पावणे सात वाजले घरी बाबा अजुन आले नव्हते. आई माझी वाटच बघत होती. आल्या आल्या
"कुठे होतीस ग? इतका उशीर?
हो ग काय करणार? क्लास थोडा जास्त वेळ चालला. उद्यापासून येईन मी वेळेवर हे खरे उत्तर देऊन सुद्धा आई मला शंकेच्या नजरेने बघायला लागली.
"आई मी थोडा वेळ झोपते आज खुपच दमले ए
"का? ग तब्येत तरी बरी आहे ना? तुझी. चल हात पाय धुऊन घे खायला करते काहीतरी खा मग झोप.
"नको ना आई काल बर-याच वेळ अभ्यास चालला होता. तासात उठते मी.
त्या वेळि ख-या अर्थी अभ्यास एके अभ्यासच होता. अभ्यास झाल्यासच जेवण असे कडक नियम होते.
"ठीक आहे झोप. हे आल्यावर उठवते तुला.
मला किती वेळ झोप लागली माहीती नाही पण मी उठले तेव्हा सव्वा नऊ वाजले होते. गावांना येऊन तास झाला होता आणी दोघे जमीनीवर बसून रेडिओ ऐकत होते बहुतेक जेवणाला वेळ होता. किंवा दोघांचे जेवण झाले होते. आमच्या कडे तिनच खोल्या होत्या एक हॉल दुसरे स्वयंपाकघर आणी तिसरी एकच मोठी खोली. त्या खोलीतच आम्ही तिघे झोपत असु.
जोरजोरात ओरडण्याचा आवाज ऐकुन मला काहीतरी झाले आहे ह्याची चाहुल लागली. त्या वेळी आई-वडिलांचा खुप वचक होता. आमच्या खोलीला दार वजा एक पडदा होता. म्हटले तर एक फळी. दाराच्या आकाराची. बाहेरून आत कोणी एकदम पाहू नये या करता. आत्ता सारखे एकदम कोणी आई-वडिलांसमोर जात नसु आधी ते दोघे काय करतायत याचा आढावा घेऊन मगच जात असु.
मी उठले तेव्हा शाळेसारख्या ड्रेस मधे होते. आत्ताच्या गाऊन सारखा दिसणारा ड्रेस घरीच आईने शिवला होता. तिच्या जुन्या साड्यांचा. त्या ही वेळी निकर आतली वा ह्याला खुप महत्वाचे मानले जायचे. काहीही झाले तरी चालेल पण ह्या दोन गोष्टी अंगात कायम घालायच्याच मग तो उन्हाळा असो, पावसाळा असो वा थंडी असो ह्या दोन गोष्टी अंगात पाहीजेच असा नियमच आमच्या घरचा होता.
तर दरवाज्याकडे दोघांची तोंडे होती. म्हणजे जग साईडला दारातुन हॉलमधे पाहिल्यास सहजा सहजी आपल्याला कोणी पाहतय याची जरासुद्धा कल्पना येत नसे. माझ्या म्हणजे जनरल खोलीतून मला दोघे आरामात वसलेले आणी रेडिओच्या गाण्यांचा आस्वाद घेत एकमेकांना हसत हसत टाळ्या मारण्याचा उद्योग चालु होता. मी तर त्यांच्या दृष्टीने अजुन झोपलेलीच होते. त्यामुळेच ते दोघे तसे बेफिकीरच होते.
आत्ता जावे का? जन्ऱ्या वेळाने जावे ? याच विचारात असताना
"अहो सोडा ना काय करताय. घरी नेहा आहे म्हटल.
मग असु दे झोपली तर आहे ना? वासऽ तिच्या करता आता एक भाऊ पाहिजे म्हणतो मी.
इश्शऽऽ काहीतरीच काय? चला सोडा मला. सोडा म्हणते ना मी.
आई आपला पदर वावांच्या हातातुन सोडवत म्हणाली.
"अग अस काय करतेस. लेक सासरी जाईलच ना कधीतरी! तेव्हा तरी म्हातारपणाची काठी म्हणून मुलगा पाहीजे ना!
"अहो हो. पण.......
आत्ता आत्ता कुठे जरा नेहा वयात येतीय थोडी मोठी झाल्यावर बघु.
