S
StoryPublisher
Guest
आतुन प्रशांतला हॉलमध्ये माझा सुगावा लागताच त्याने पटकन आपले ओठ तिच्या ओठांतुन सोडवले आणि तिला खाली सोडुन दिले. इतक्यात हेमालाही माझी चाहुल लागल्याने तिने मान वळवुन मागे बघितले. मी त्याच्यांकडे वळुन पहाते तो काय प्रशांत हेमाला त्याच्या मिठीतुन खाली उतरवत होता, व हेमा स्वतःला सावरत आपल्या पायावर उभी रहात होती. मला जे बघायचे होते ते मी नेमके पाहीले होते.
आम्ही तिघंही एकामेकांकडे आळीपाळीने बघत होतो पण हेमा आणि प्रशांतच्या तोंडाला कुलुप लागल्या सारखे ते गप्प होते. त्या शांततेचा भंग करत मी म्हणाले "मगाशी गौरीला एकटीच बाहेर पडताना बघितलं तेव्हा मला काही कळेना, ती अशी आजारी असताना एकटीच कुठे गेली आणि म्हणुन मी विचारायला आले होते की अभीला तुम्ही कोणी आणायला जाणार आहात का? नाहीतर मी आज दोघांनाही शाळेतून आणायला जाणार होते"
"आहो मेधावहीनी गौरीची आज डॉक्टरकडे अपॉइंटमेंट म्हणुन ती गेली आहे आणि अभीला व निलेशला शाळेतुन आणायला पण तीच जाणार आहे डॉक्टरकडुन परत येताना" हेमाने मला उत्तर दिले.
इतक्यात प्रशांतने विषयांतर करत हेमाला विचारले "हेमा तुला लागलं नाहीना फार?"
"नाही फार नाही? पण.." चतुर हेमाच्या लगेच लक्षात आलं की प्रशांत मला फसवण्यासाठी हे तिला लागल्याच सोंग करतोय. हे लक्षात येताच ती पण पाय दुखायचं नाटक करू लागली.
"काय झाल गं हेमा?" हेमाचं वाक्य मध्येच तोडत मी अधिरतेने विचारले.
"काही नाही हो बाथरूम मध्ये पाय घसरुन पडली, मला इकडे हॉलमध्ये आवाज आला म्हणुन मी धावत बघायला गेलो तर ही बाथरूम मध्ये खाली पडलेली मला दिसली, मी तिला हात देवुन ऊठवायचा प्रयत्न केला पण तिचा पाय खुप दुखायला लागला म्हणुन शेवटी उचलुन घ्यायला लागली." प्रशांत आता मला थापा मारायच्या रंगात आला होता
"हेमा फार लगलं तर नाही ना? डॉक्टरला बोलवायचं का?" मी पुढे होऊन हेमाला सोफ्यावर बसवत विचारले.
तशी हेमा म्हणाली, "मी ठिक आहे आता, पाय दुखतोय थोडासा पण डॉक्टरला बोलवायची तशी काही गरज नाहीये".
"असं काय करतेस हेमा? डॉक्टरला एकदा बघुन घेवुन देत ना". मी मुद्दाम ताणून धरत विचारले.
त्यावर हेमा उठ्न उभी रहीली, व दोन चार पावले चालुन मला म्हणाली "बघा मी नीट चालु शकते ना, मग डॉक्टरला बोलवायची काय गरज काय आहे?".
"मग थोडस तेल लावुन देव का?" मी आता तिच्या मागेच लागली होती, कारण हेमा आणि प्रशांत मध्ये काय शिजतय याची मला पुर्ण कल्पना होती.
आम्ही तिघंही एकामेकांकडे आळीपाळीने बघत होतो पण हेमा आणि प्रशांतच्या तोंडाला कुलुप लागल्या सारखे ते गप्प होते. त्या शांततेचा भंग करत मी म्हणाले "मगाशी गौरीला एकटीच बाहेर पडताना बघितलं तेव्हा मला काही कळेना, ती अशी आजारी असताना एकटीच कुठे गेली आणि म्हणुन मी विचारायला आले होते की अभीला तुम्ही कोणी आणायला जाणार आहात का? नाहीतर मी आज दोघांनाही शाळेतून आणायला जाणार होते"
"आहो मेधावहीनी गौरीची आज डॉक्टरकडे अपॉइंटमेंट म्हणुन ती गेली आहे आणि अभीला व निलेशला शाळेतुन आणायला पण तीच जाणार आहे डॉक्टरकडुन परत येताना" हेमाने मला उत्तर दिले.
इतक्यात प्रशांतने विषयांतर करत हेमाला विचारले "हेमा तुला लागलं नाहीना फार?"
"नाही फार नाही? पण.." चतुर हेमाच्या लगेच लक्षात आलं की प्रशांत मला फसवण्यासाठी हे तिला लागल्याच सोंग करतोय. हे लक्षात येताच ती पण पाय दुखायचं नाटक करू लागली.
"काय झाल गं हेमा?" हेमाचं वाक्य मध्येच तोडत मी अधिरतेने विचारले.
"काही नाही हो बाथरूम मध्ये पाय घसरुन पडली, मला इकडे हॉलमध्ये आवाज आला म्हणुन मी धावत बघायला गेलो तर ही बाथरूम मध्ये खाली पडलेली मला दिसली, मी तिला हात देवुन ऊठवायचा प्रयत्न केला पण तिचा पाय खुप दुखायला लागला म्हणुन शेवटी उचलुन घ्यायला लागली." प्रशांत आता मला थापा मारायच्या रंगात आला होता
"हेमा फार लगलं तर नाही ना? डॉक्टरला बोलवायचं का?" मी पुढे होऊन हेमाला सोफ्यावर बसवत विचारले.
तशी हेमा म्हणाली, "मी ठिक आहे आता, पाय दुखतोय थोडासा पण डॉक्टरला बोलवायची तशी काही गरज नाहीये".
"असं काय करतेस हेमा? डॉक्टरला एकदा बघुन घेवुन देत ना". मी मुद्दाम ताणून धरत विचारले.
त्यावर हेमा उठ्न उभी रहीली, व दोन चार पावले चालुन मला म्हणाली "बघा मी नीट चालु शकते ना, मग डॉक्टरला बोलवायची काय गरज काय आहे?".
"मग थोडस तेल लावुन देव का?" मी आता तिच्या मागेच लागली होती, कारण हेमा आणि प्रशांत मध्ये काय शिजतय याची मला पुर्ण कल्पना होती.