यशामागची प्रेरणा

[StoryPublisher]

प्रेरणाच्या मनातील आंदोलनांची कल्पना नसलेला आकाश अचानकपणे तिच्या डोळ्यातुन ओघळलेले अश्रु बघुन आश्चर्यचकित झाला. त्याने तिच्या आठवणींचा ट्रॅक तपासला आणि त्याला बरोबर लक्षात आले की त्या अणूंना संपूर्णतः तोच जबाबदार आहे. मघाशी तो डिप्रेस झाला असताना प्रेरणाने स्वतःचे आवेग बाजुला ठेऊन त्याला परत उत्तेजीत केले होते. नाऊ, इट वॉज हिज टर्न...

पुढे होऊन आकाशने अलगदपणे तिच्या बंद पापणीवर ओठ टेकवले. तो पुसट कीस घेउन आकाश दुसऱ्या पापणीकडे वळला. दुसऱ्या पापणीचा कीस घेउन तो मागे झाला. तिच्या चेहेऱ्यावर नजर रोखत त्याच्या तोंडून हृदयाच्या गाभ्यातून शब्द बाहेर पडले...

चांद भी आपसे जलता होगा, जब कभी आप की हंसी को देखता होगा... कितनी प्यारी झील सी आंखें है आपकी, बदनसीब है वो कतरा-ए-आंसू, जो इन प्यारी आंखों से गिरता होगा...

शेर पूर्ण करून आकाश पुढे झाला आणि त्याने आपल्या ओठांनी तिच्या दोन्ही गालांवरचे अश्रु आपल्या ओठांनी अलगदपणे टिपले. तसाच खाली सरकून त्याने तिच्या ओठांवर आपले ओठ टेकले. तिला स्वतःच्या अणूंची चव देत आकाश प्रेरणाचे ओठ चोखायला लागला. त्याच्या अनपेक्षित शेरोशायरी अंदाजाने आणि त्याने आपले दुःख समजुन घेउन घेतलेल्या पुढाकाराने प्रेरणा मोहरून गेली. पुढच्याच क्षणी तिच्या जखडलेल्या ओठांवर मंद स्मित आले आणि अत्यंत प्रेमाने तिच्या ओठांनी त्याच्या ओठांना प्रतिसाद दिला.

एका धुंद चुंबनाचा आस्वाद घेताना आकाश एका हाताने प्रेरणाचे स्तन गोंजारत होता. त्याच्या बोटांच्या छेड्छानीमुळे तिचे निप्पल ताठर झाले होते. आपल्या ओठांचा आणि हाताचा आक्रमकपणा वाढवत आकाश प्रेरणावर झुकला आणि त्याने त्याचा पाय तिच्या पायांवर टाकला. त्याच्या पायाचा आणि मुख्यता त्याच्या ताठर पौरुष्याच्या झालेल्या स्पर्शाने प्रेरणा उत्तेजीत झाली. तिच्या अंगातुन परत एक शिरशिरी गेली. तिने आपला डावा पाय किंचित बाजूला करून आकाशला जागा करून दिली. योग्य जागा मिळताच आकाशने दुसराही पाय उचलला आणि प्रेरणाने उजवा पाय बाजुला करताच आकाश तिच्या पायांमध्ये व्यवस्थित सामावला.

कंबरेची पोजिशन नीट जमवून आकाशने प्रेरणाच्या मदमस्त स्तनांवर हल्लाबोल केला. दोन हातात दोन स्तन कुस्करून टाकत आकाश तिच्यावर आक्रमकपणे तुटून पडला. त्याच्या छातीवरील हल्ल्याला झेलताना प्रेरणाने हेरले की आकाशने अजुन कंबरेची काहीही हालचाल केलेली नाही. मागच्या अधीर चुकीमुळे शहाणा झालेल्या आकाशला प्रेरणाच्या मार्गदर्शनाची गरज आहे. आकाशने तेव्हढ्यात तिच्या निप्पलवर आपली जीभ लावली आणि त्याच्या हाता बरोबरच तोंडाचाही हल्ला सहन करत प्रेरणाने त्याचे डोके आपल्या छातीवर दाबून धरले. तिच्या स्तनांतून दुखरी हवीहवीशी वेदना निघाली आणि आता थांबणे प्रेरणाला शक्य झाले नाही.

तिने एक हात आकाशच्या डोक्यावर तसाच ठेऊन दुसरा हात खाली नेला आणि दोघांच्या मधुन आत घातला. तिचा हाताचा स्पर्श आकाशला जाणवला आणि आपली कंबर वर करून त्याने तिच्या हाताला जागा दिली. परत एकदा त्याच्या लंडाला झालेल्या तिच्या हाताच्या स्पर्शाने त्याच्या उत्तेजीत लंडाने एक आचका दिला पण आकाशने कुठलाही उतावीळपणा केला नाही. कंबर तशीच वर ठेऊन आकाश तिच्या स्तनांशी - विशेषतः निप्पलशी आपल्या ओठांनी आणि जीभेने खेळत राहिला. मधेच होणारे नाजुक दंश प्रेरणाला चेतावत राहिले. प्रेरणाने आकाशचे पौरुष आपल्या नाजुक पकडीत धरले आणि त्याला योग्य दिशा दाखवुन ते आपल्या स्त्रीमुखावर ठेवले. योनिमुखावर आकाशचे पौरुष व्यवस्थित बसवून प्रेरणाने आपला हात बाहेर काढला. आपले पाय जमतील तितके फाकवले. दोन्ही हात जमतील तितके आकाशच्या कंबरेवर नेले आणि आकाशची कंबर दाबली.

तिच्या दाबाने आकाश अगदी किंचित पुढे झाला आणि त्याच्या सेनापतीने तिच्या स्त्री राज्यात प्रवेश केला. आकाशच्या लंडाच्या टोपीला तिच्या घट्ट योनीचे आवरण बसले. तो घट्टपणा आणि ती गरम उबदार पकड त्याला आवडून गेली. कंबर किंचितही न हलवता त्याने तिचे उरोज सोडले आणि डोके मागे करून त्याने प्रेरणाच्या नजरेत नजर मिसळली. तिच्या डोळ्यातील ओढ त्याने टिपली आणि त्याच्या कंबरेचा जोर वाढला. त्याच्या लंडा भोवतीचे उबदार वातावरण गरम व्हायला लागले. त्याच्या सेनापतीला होणारा विरोध वाढला. पण ही तर नुकती सुरवात होती. गड सर करण्यासाठी अजुन तुंबळ युद्ध बाकी होते. एकदा लढाईच्या आधीच हरलेला त्याचा सेनापती आता 'प्राण भी ना जाये और शान भी ना जाये' ह्या आवेशात तयार होता.

 

[StoryPublisher]

आकाशने अगदी सावकाश जोर लावत स्वतःला प्रेरणामध्ये सारले. एका ठराविक मर्यादेनंतर त्याला पुढची वाट अडवलेली जाणवली. विरोध मोडून न काढता तो मागे झाला. प्राण कंठाशी घेऊन श्वास रोखुन राहिलेल्या प्रेरणाने निश्वास सोडला. संपूर्ण बाहेर येऊन परत आकाश तिच्यात शिरायला लागला. काही काळ त्याने फक्त तिच्या अंत:पटलापर्यंत जाऊन परत मागे येण्याचे धोरण अवलंबले. त्यामुळे प्रेरणा बरीच रिलॅक्स झाली. तिचे शरीर सैल झाले आणि आकाशच्या तेवढ्या माफक हालचालींना प्रतिसाद दयायला लागले. त्याच्या हालचालींनी तिचा दाणा चिरडला जात होता. त्याने प्रेरणा उत्तेजनेच्या टोकावर पोहचत आली होती. आकाश तिच्या चेहेऱ्याकडे टक लावून बघत ही सगळी स्थित्यंतरे अनुभवत होता.

प्रेरणा पूर्णपणे रिलॅक्स झाली आणि तिने अजुन पाय फाकवले. आपल्या कंबरेला किंचित धक्के देऊन ती आकाशला साथ दयायला लागली. तिची कडेलोटाची समीप आकाशला जाणवली. तिच्या छातीवरील हात काढुन त्याने तिच्या खांद्याखालून तिच्या पाठीवर आणले. तिला अक्षरशः अलगद मिठीत घेतले. पुढे होऊन त्याने तिच्या ओठांवर ओठ ठेवले. त्याच्या ओठांना तिच्या ओठांचा प्रतिसाद मिळाला. पुढच्याच क्षणी एका ठराविक लयीत पुढे होणारी त्याची कंबर जबरदस्त जोराने आणि तुफान वेगाने पुढे झाली. त्याचा सेनापती त्वेषाने निघाला. मध्ये येणाऱ्या सगळ्या विरोधाना मोडीत काढत त्याने मुसंडी मारली.

आणि मग त्याच्यापुढे तिचे कौमार्यपटल आले. त्याचा भंग करणे हे त्याचेच प्राक्तन होते. आलेल्या परिस्थितीला सामोरा जात त्याने तशीच मुसंडी मारणे चालू ठेवले. तिच्या कौमार्यपटलाच्या चिंध्या उडाल्या. तुटणारी प्रत्येक पेशी तिच्या डोळ्यात वेदना निर्माण करून गेली. तिच्या ओठांवर आक्रमण करताना त्याच्या नजरेने ही वेदना टिपली. पण त्याचाही नाईलाज होता. संपूर्णपणे तिच्यात सामावून आकाश थांबला. तिचे ओठ चोखत तिच्या तोंडातून निघणारे वेदनायुक्त हंकार स्वतःच्या तोंडात झेलत राहिला. 'त्या' क्षणी वेदना सहन न होऊन तिच्या नखांनी त्याच्या पाठीवर काढलेली नक्षी त्याने स्थितप्रज्ञपणे झेलली.

वेदनेचा भर ओसरल्यावर प्रेरणाचे शरीर किंचित सैल झाले. त्याची जाणीव होताच आकाशच्या कंबरेने परत किंचित हालचाल करायला सुरुवात केली. आता प्रेरणाच्या शरीरातून निघणाऱ्या वेदनांची जागा शरीरभर थुईथुई नाचणाऱ्या संवेदनांनी घेतली होती. प्रेरणाच्या सर्वांगात उत्तेजनेच्या लाटा फुटत होत्या. अशातच एक लाट आली आणि तिला उंच उंच घेऊन गेली आणि तिथुन एक दबकी किंकाळी मारत प्रेरणा कोसळली. आकाशला गच्च धरून ठेऊन प्रेरणा एका प्रचंड आवेगाने स्खलित झाली. तिचे स्खलन स्तब्ध राहून आकाश अनुभवत राहिला.

कित्येक क्षण जावे लागले प्रेरणा संपुर्ण भानावर यायला. भानावर आल्यावर प्रथम तिने काही केले असेल तर आकाशला स्वतःकडे ओढून घेतले आणि अत्यंत आवेगाने त्याचे कडकडून चुंबन घेतले. तिच्या त्या आवेगाने आणि चुंबनाने अचंबित होऊन आकाशने तिच्यापासून स्वतःला विलग केले आणि तिच्या बाजुला पहुडला. त्याच्या कुशीत शिरून प्रेरणा त्याला आसुसून कीस करायला लागली.

चुंबनाचा आवेग कमी झाल्यावर प्रेरणाच्या लक्षात आले की तिची कामतृप्ती झाली असली तरी आकाशची अजुन खऱ्या अर्थाने काम तृप्ती व्हायची होती. तिने हळुच खाली बघितले. त्याचा अजुन ताठर पण लाल महिरप काढलेला लंड आणि चादरीवर पडलेले डाग तिला किंचित लाजिरवाणे वाटले.

"आकाश चल ना, पटकन एक मस्त शॉवर घेऊन येऊ आणि परत करू. आय वॉन्ट यू मोअर... आय वॉन्ट यू अगेन...” त्याच्या कानात तिचे मंत्रावलेले शब्द त्याच्या भावना चेतवून गेले आणि आकाश बेडवरून उठुन बाथरूममध्ये जाऊन शॉवरखाली उभा राहिला. थंड पाण्याने त्याच्या शरीरात लागलेली आग अधिकच भडकली. तो बाथरूममध्ये शिरताच प्रेरणाने चटकन गादीवरची चादर बदलली आणि तीही आकाश बरोबर थंड शॉवरखाली शिरली. प्रेरणाने पुढाकार घेऊन आकाशला साबण लावला. आठवणीने तिने आकाशचा लंड आणि स्वतःची दुखरी योनी भरपूर साबण लावून व्यवस्थित साफ केली. तिच्या स्पर्शाने आकाश अजूनच उत्तेजीत होत होता. तिने काळजी घेतली की तिच्या स्पर्शाने आकाश स्खलित होणार नाही. तिला आता आकाश परत हवा होता पण असा घिसाडघाईत नाही... व्यवस्थित... आरामात... बेडवर...

आंघोळ होताच तिने त्याला आणि स्वतःला एकाच टॉवेलने पटकन कोरडे केले आणि दोघेही परत बेडवर आले. नविन चादर, रूमफ्रेशनर ने सुगंधित वातावरण आणि समोर नग्न प्रेरणा... आत्ताच साबणाने आंघोळ करून आलेली... ताजी ताजी... आकाशला उत्तेजीत व्हायला अजुन काय हवे होते? प्रेरणाला खांद्याला धरून त्याने पलंगावर आणले आणि तिच्या मुलायम ओठांवर आपल्या ओठांच्या दाबाने तिला चक्क झोपायला भाग पाडले.

 

[StoryPublisher]

तिच्या ओठांवर आक्रमण चालूच ठेऊन आकाश तिच्यावर आला. काही क्षण तिच्या स्तनांना योग्य तो न्याय देऊन त्याने कुरवाळले. आपल्या हातांनी त्याने तिचे पाय फाकवले. बरोबर तिच्या पायांत पोजिशन घेतली. स्वतःच्या हाताने स्वतःचे हत्यार पेलले आणि तिच्या योनिमुखावर टेकवले. हात काढून वर घेतला आणि दोन्ही हात तिच्या पाठीमागे घेऊन प्रेरणाला मिठीत घेतले.

अगदी हळुवारपणे पण निश्चित वेगात आणि संपुर्ण जोर लावून त्याने कंबर पुढे रेटली. तिच्या योनीच्या पाकळ्या फाकल्या. त्यात प्रवेश करत समोर येणाऱ्या योनीच्या अंतर्भागाच्या प्रत्येक कणावर आपला शिक्का उमटवत आणि प्रत्येक कणाचा स्पर्श अनुभवत त्याचा लंड आत शिरत होता. मघाच्या आघातांनी आणि हल्ल्याने हळहळलेली योनी हळुहळू सरावत गेली. पार मुळापर्यंत जाऊन आकाश थांबला. एका क्षणाची उसंत घेऊन आकाश आघात करायला लागला. आपला लंड संपुर्ण बाहेर काढून परत जोरात मुळापर्यंत आत ठोकायला लागला. त्याच्या गोट्या तिच्या पार्श्वभागावर घंटानाद करायला लागल्या. नकळत प्रेरणा त्याला कंबर उचलुन साथ दयायला लागली. त्यामुळे त्याचे आघात अजुन खोलवर व्हायला लागले.

बघता बघता त्यांच्या हालचालीला एक लय आली, एक हीदम आला. दोघेही आता भरभरून सुख घेत होते तसेच जास्तीत जास्त सुख देत होते. आकाशच्या लंडाचे होणारे घर्षण प्रेरणाला जास्तच उद्दीपित करत होते. जास्त उद्दिपनेने प्रेरणा आकाशला अजुन आपल्यात सामावून घ्यायला बघत होती. त्यांच्या त्या लयीला आणि ह्रीदमला त्यांच्या हंकारांची साथ मिळायला लागली. एकमेकांचे हंकार दोघांनाही अजुन उत्तेजीत करायला लागले. दोघांच्या हालचालींना वेग आला. दोघांची कंबर जोरजोरात हलू लागली. वेग वाढला... वाढला... वाढला... आणि...

आकाशने शेवटचा जोरदार धक्का मारला. प्रेरणाची योनी फाटेल की काय इतका आकाश तिच्यात घुसला. त्याच्या लंडातुन विर्याची बरसात व्हायला लागली. त्या तिच्या आतमध्ये प्रथमच बरसणाऱ्या वीर्यधारांनी तिची योनी तुडूंब भरली. त्या विर्याच्या स्पर्शाने प्रेरणा सुद्धा उत्तेजनेच्या कित्येक पायऱ्या एका दमात चढुन गेली आणि तो वीर्याचा मुलायम उबदार स्पर्श अनुभवत आणि घशातून हुंकार काढत प्रेरणा देखील आकाश बरोबरच स्खलित झाली. दोघेही एकमेकांना स्वतः मध्ये जास्तीत जास्त सामावून घ्यायचा प्रयत्न करत जास्तीत जास्त जोर लावून गळाले.

एकमेकांना पूर्ण शोषून घेऊन दोघे विलग झाले. सगळे झाल्यावर स्त्रीसुलभ लज्जेने प्रेरणा आकाशच्या कुशीत शिरली.

“थुक्स प्रेरणा... आणि आय लव्ह यू..."

"आय लव्ह यू टू... पण बँक्स कशाबद्दल?"

"तुला माहिती आहे... मघाशी मी माझा आत्मविश्वास गमावून बसलो होतो. माझ्या दृष्टीने सगळे संपले होते. पण तू धीराने घेतलेस. माझा आत्मविश्वास परत मिळवून दिलास. तुझ्याजागी दुसरी कुणी असती तर तिने माझी निर्भत्सना केली असती..."

“पहिले म्हणजे माझ्या जागी कुणाचा विचार केलास तर खबरदार... आणि एकदा तुला मी 'माझा' म्हटले की तुझी निर्भत्सना ती माझीही नाही का? शिवाय माझा तुझ्यावर आणि तुझ्या 'ह्याच्यावर' संपुर्ण विश्वास होता. माझ्या ट्रॅकपॅन्ट वर केलेली नक्षी मी अजुन विसरले नाही... सो, जर कशाची जरुरी होती तर ती पेशन्सची... आणि तोच कामी आला..."

तिच्या बोलण्यावर कृतकृत्य होत आकाशने मनापासुन तिचे चुंबन घेतले. प्रेरणाने त्याला तोलामोलाची साथ दिली. प्रेरणाच्या सपोर्टमुळे आकाशची ‘पहिली रात्र' कारणी लागली... नव्हे संपुर्ण सक्सेसफुल झाली. आकाशची प्रिय पत्नी ह्या पहिल्या रात्रीच्या' यशामागची प्रेरणा ठरली...

.

थकून भागून ते दोन्ही तृप्त श्रांत-क्लांत प्रेमी जीव एकमेकांच्या बाहुपाशात शिरले. निद्राराणीच्या कुशीत शांत झोपी जाताना प्रेरणाच्या मनात लताचा स्वर झिरपत राहिला...

आली हासत पहिली रात उजळत प्राणांची फुलवात

प्रकाश पडता माझ्यावरती फुलते बहरून माझे यौवन हसली नवती चंचल होऊन नयनांच्या महालात...

मोहक सुंदर फूल जीवाचे पतिचरणावर प्रीत अर्पिता

मिलनाचा स्पर्श होता विरली अर्धांगात...

लाज बावरी मी सावरता हर्षही माझा बघतो चोरून भास तयाचा नेतो ओढून स्वप्नाच्या हृदयात...

 

[StoryPublisher]

मधुचंद्र... हनीमून...

हनीमून म्हणजे हनीमून म्हणजे हनीमून असतो, तुमचा आमचा सर्वांचा सेम असतो. गरीब असो वा श्रीमंत, राव असो वा रंक... मधुचंद्राच्या आठवणी, तो काळ, ते कुंद दिवस, त्या धुंद रात्री... 'अविस्मरणीय' शब्दाचा खरा अर्थ तिथेच कळतो. तिथे फक्त दोन प्रेमी जीव असतात हेच सत्य असते... बाकी सर्व मिथ्या असते.

लव्हमॅरेज असेल तर आधी मन मारून थांबलेल्या ठिकाणाहून पुढील निसंकोच वाटचाल असते. अरेंज मॅरेज असेल तर त्यातील गंमत अजुन वाढते. दोन अनोळखी जीव एकत्र येतात. एकमेकांची प्रत्येक गोष्ट नविन असते. नाती हळुहळू उलगडू लागतात. एकमेकांना समजुन घेतानाच एकमेकांच्या आवडीनिवडी कळायला लागतात. नाते हळुहळू फुलत जाते आणि त्याची घट्ट वीण बनते.

गेला एक महिना एकमेकांना जवळून ओळखणारे आकाश आणि प्रेरणा फक्त दोन दिवसांच्या हनीमून पिरीयड मध्ये एकमेकांना जास्तीतजास्त जाणून घ्यायचा प्रयत्न करत होते. मधुचंद्राचा अगदी थोडाच कालावधी, लो बजेटमुळे मिळालेले साधारण हॉटेल... कशाकशाचा त्यांना फरक पडत नव्हता. प्रेरणा आपली 'नववधू प्रिया, मी बावरते...' पायरी ओलांडून मोकळी झाली होती. भरभरून सुख घ्यायचे आणि दामदुपटीने परत करायचे ह्यातच त्यांचा काळ चालला होता. दिवसाची 'रात्र' करताना आणि रात्रीचा 'दिवस' करताना त्यांच्या मनात एकच भावना होती...

मैने तुझे मांगा तुझे पाया है...!

तुने मुझे मांगा मुझे पाया है...! आगे हमे, जो भी मिले... या ना मिले... गिला नही...

त्या दोन दिवसांत दोघांनी एकमेकांना जमेल तितके सुख दिले. कुठेही बाहेर फिरायला जाण्याचे विचारही त्यांच्या मनाला शिवले नाहीत. ते मंतरलेले दोन दिवस संपुर्ण जग फक्त त्या दोघांपुरते मर्यादित होते. वेळोवेळी खाण्याची ऑर्डर घेउन येणारा वेटर सोडला तर त्या दोन दिवसात त्यांच्या विश्वात दुसऱ्या कुणालाही प्रवेश नव्हता. परतल्यावर कुणी त्यांना 'काय पहिले' हा प्रश्न विचारला असता तर प्रेरणाचे खरे उत्तर असते ‘फक्त पोपडे पडलेले हॉटेलचे सिलिंग'... आकाश मात्र प्रेरणाच्या शरीराचा इंच-न्-इंच आठवण्यात रममाण झाला असता.

तृप्त मनाने आणि थकल्या शरीराने दोघे रविवारी रात्री घरी परतले आणि त्यांचे स्वप्न नगरीत विहार करणारे विमान व्यावहारिक दुनियेत लँड झाले. दुसऱ्या दिवशी सकाळ पासून दोघांचे रुटीन सुरु झाले. मुंबई नगरात राहणाऱ्या मध्यमवर्गीय मराठी माणसांच्या झुंडीत ह्या नवविवाहित दाम्पत्याच्या विवाहाचे नाविन्य लोप पावले. पोटासाठी धावणाऱ्या असंख्य लोकांच्या सागरातील ते एक बिंदू मात्र उरले...

नोकरी म्हणजे आठ तासांचा धंदा आणि धंदा म्हणजे चोवीस तासांची नोकरी...

दोघांनाही आपापल्या दैनंदिन जीवनात ह्याचा प्रत्यय येऊ लागला. प्रेरणा जीव तोडून मेहनत करत होती पण अंतर्गत राजकारण आणि वशिल्याचा अभाव ह्या कारणांनी बिचारी नुसतीच दमुन जात होती. आकाशची फरपट काही वेगळी नव्हती. जिद्दीने काढलेला व्यवसाय चालवणे जिकरीचे झाले होते. स्वतःचा व्यवसाय असल्याने त्याच्या कामाचे तासही ठरलेले नव्हते. शिवाय हाताखाली भरवशाचा स्टाफ ठेवण्याची ऐपत नसल्याने सगळीकडे त्यालाच धावावे लागत होते. मालकाचे दररोजच्या कामकाजावर वैयक्तिक लक्ष नसेल तर त्याचा फायदा घेउन हिशोब जितक्या सचोटीने सांभाळले जातात तितक्याच सचोटीने सांभाळले जात होते. परिणामतः व्यवसायात दिवसेंदिवस नफा कमी होऊन तोटा वाढत होता.

दिवसभराच्या ह्या धावपळीमुळे दररोज रात्री आकाश प्रेरणा गलीतगात्र झालेले असायचे. शारीरिक श्रम आणि मानसिक कुचंबणा ह्यामुळे त्यांचा मुड रसातळाला गेलेला असायचा. फक्त एकमेकांच्या मिठीत उद्याच्या उज्वल

भविष्याची स्वप्न बघत झोपणे इतकेच त्यांचे सेक्स लाईफ उरले. त्याला अपवाद म्हणजे शनिवार रात्र - तेही आकाशची कुठे अपोइंटमेंट नसेल तर... बाकीच्या रात्री कंडम झाल्या असताना ही एकच रात्र 'कंडोम नाईट' उरली होती...

मिळालेल्या शनिवार रात्रीचा मात्र ते पुरेपूर उपभोग घेत. गेल्या संपूर्ण आठवड्याचा बॅकलॉग आणि येणाऱ्या आठवड्यासाठी 'राखीव साठा' ह्या दृष्टीने दोघेही एकमेकांवर तुटून पडत. तशीही प्रेरणाची शारीरिक भूक आकाशपेक्षा थोडी जास्तच होती. त्यामुळे थकल्या शरीराने तिला पुरे पडताना आकाशला पडणारा ताण खूप जास्त असायचा. पण जेव्हा प्रेरणा तृप्त व्हायची आणि तिच्या घशातून तुप्तीचे हंकार निघायचे तेव्हा आकाशचा सगळा ताण सगळा शिणवटा निघून जायचा. कितीही थकली दमली असली तरी प्रेरणा सुद्धा आकाशला संपुर्ण सुख मिळून त्याच्या तुप्तीची चिळकांडी उडाल्याशिवाय उसंत घ्यायची नाही.

कानाडोळा केला तर वाईट परिस्थिती अजूनच बिघडते. जर सर्व व्यवस्थित चालू असेल तर नक्कीच कुठेतरी काहीतरी चुकत असते.

प्रेरणाचा जॉब व्यवस्थित चालू होता, आकाशचा व्यवसाय चालू होता, पण कुठेतरी काहीतरी चुकत होते. महिन्याचे आठवडे गोल्डन वीक, सिल्वर वीक, ब्रॉन्झ वीक आणि 'रद्दी वीक' इथपर्यंत येऊन पोहोचले होते. प्रेरणाचा पगार आकाशच्या व्यवसायातील नुकसानीत चालला होता. आकाश मरमरून ऑर्डर्स आणून आणि त्या वेळेवर पूर्ण करूनही नफा होत नव्हता. 'सुहागरात' साठी कौतुकाने घेतलेल्या एसीचा हप्ता एका महिन्यात भरता आला नाही आणि प्रेरणाचा संयम संपला. एके शुक्रवारी आकाशच्या दिवसभराच्या ऑफिसबाहेरच्या कामाचा अंदाज घेउन प्रेरणाने हाफ डे घेतला आणि त्याच्या गैरहजेरीत फॅक्टरीवर चक्कर मारली. रात्री ती घरी आली ती काही दृढ निश्चय करूनच. दुसऱ्या रात्री तिने आकाशला स्पष्टपणे सांगितले...

"आकाश, मला तुझ्याशी काही बोलायचे आहे. मी काल तुझ्या फॅक्टरीमध्ये गेले होते. मी गेल्या काही महिन्यांचे अकौंटन्स पहिले. काल रात्रभर आणि आज दिवसभर मी हिशोब करत होते. आता मी निर्णय घेतला आहे. मी नोकरी सोडते आहे आणि संपुर्णवेळ तुझा - सॉरी - आपला बिजनेस बघणार आहे. सगळे अकौंटन्स मी स्वतः बघणार आहे"

 

[StoryPublisher]

"आकाश, मला तुझ्याशी काही बोलायचे आहे. मी काल तुझ्या फॅक्टरीमध्ये गेले होते. मी गेल्या काही महिन्यांचे अकौंटन्स पहिले. काल रात्रभर आणि आज दिवसभर मी हिशोब करत होते. आता मी निर्णय घेतला आहे. मी नोकरी सोडते आहे आणि संपुर्णवेळ तुझा - सॉरी - आपला बिजनेस बघणार आहे. सगळे अकौंटन्स मी स्वतः बघणार आहे"

तिच्या त्या ठाम बोलण्याने आणि दृढ निश्चयाने आकाश विचलित झाला. प्रेरणाचे स्वतःच्या करियरवर असलेले प्रेम त्याला माहित होते. त्याच्याशी बोलून मग हा निर्णय घेतला असता तरी कदाचित त्याची हरकत नव्हती... पण अशाप्रकारे तिने तिचा इतका मोठा निर्णय जाहीर करणे त्याचा इगो दुखावून गेले. शिवाय तिचा हा निर्णय कुठेतरी त्याचा नाकर्तेपणा दाखवुन जात होता. आपला निषेध व्यक्त करायला आणि तिला समजवायला आकाश सरसावला

"प्रेरणा, मला वाटते तुझा हा निर्णय आततायी आहे. ठीक आहे, माझी थोडी ओढाताण होते आहे पण म्हणुन तू तुला इतकी आवडणारी नोकरी सोडायची गरज नाही"

जेव्हा पत्नी नवऱ्याला ओळखायला लागते तेव्हा बहुतेक वेळा ती त्याचे बोलणे ऐकणे बंद करते. जेव्हा पत्नीला पतीचा कमकुवत दुवा मिळतो तेव्हा तिचे राज्य सुरु होते...

आकाश पोटतिडकीने तिला समजावत होता. तिचे करियर कसे महत्वाचे आहे, त्याचा व्यवसाय तो कसा सांभाळू शकतो त्याबद्दल तो उदाहरणे देत होता. प्रेरणाने त्याचे बोलणे ऐकताना बेड नीट केला. त्याच्यासमोर उभी राहून तिने आपल्या अंगातील एकमेव गाऊन काढून टाकला. तिचे योग्य जागी भरलेले यौवन त्याच्यापुढे उघडे पडले. तिच्या चेहेऱ्यावरील मादक भाव, डोळ्यातील खास आव्हान, छातीवरील उन्नत अर्धगोल घुमट आणि तारुण्याने मुसमुसलेले अंग बघुन त्याची हवा तंग झाली. आकाशवरील योग्य तो इफेक्ट बघुन प्रेरणा आकाशचे कपडे काढायला लागली.

सेक्सवर कुठलाही उपाय नाही... शिवाय... अजुन अजुन अजुन सेक्स...

रविवारी सकाळी आकाशने घरातील 'कर्ता' म्हणुन निर्णय दिला की प्रेरणाने नोकरीच्या जोखडातून स्वतःची सुटका करून घ्यायची आणि स्वतःची सगळी बुद्धी आणि व्यवहार चातुर्य स्वतःच्या बिजनेससाठी वापरायचे... मंदपणे हसून प्रेरणाने त्याच्या' निर्णयाला अनुमोदन दिले. काय करणार बिचारी...

प्रेरणा स्वतः बुद्धिमान होती. तिने कंपनीच्या कामाचा ताबा घेताच बऱ्याच गोष्टी तळ्यावर आल्या. कामाला, कामगारांना शिस्त आली. उत्पादन क्षमता वाढली. हलगर्जीपणामुळे होणारे नुकसान कमी झाले. प्रेरणा फ़ायनान्स मध्ये एक्सपर्ट होतीच... तिने संपुर्ण व्यवसायाची माहिती करून घेतली आणि कंपनीला जरा स्थैर्य आले. आकाशही निर्धोकपणे बाहेरची कामे पाहू लागला आणि सेल्स आणि मार्केटिंग सुधारले. परिणामतः पुढच्या महिना अखेर प्रेरणाचा पगार घरी न येऊन सुद्धा घरातील आवक थोडीशी वाढली. घेतलेल्या निर्णयाचा दोघांनाही आनंद झाला आणि आकाशने प्रेरणाला रात्रभर जागवून तिचे आभार मानले.

प्रत्येक लहान समस्येच्या मागे मोठी समस्या दबा धरून असते, लहान समस्या

। व्हायची वाट बघत...

महिनाअखेरचा प्रॉब्लेम प्रेरणाने अक्कल हुशारीने सोडवला आणि दोघेही विसरले की 'दिसते तितके काहीही सोपे नसते...'

पुढचा महिना सुरु झाला आणि आकाशने घेतलेल्या लोनचे हप्ते सुरु झाल्याची नोटीस आली. ह्या लोनच्या अगेन्स्ट आकाशने त्याची फॅक्टरी गहाण ठेवली होती. हे हप्ते भरताना जीव मेटाकुटीला आला आणि जिथून सुरु झाले त्याच्याही खाली संसाराचा आर्थिक गाडा पोहोचला. 'प्रत्येक उपाय नविन अपाय घेउन येतो' या उक्तीचा प्रत्यय यायला लागला आणि सर्व उपाय थकले.

जेव्हा तुम्हाला वाटते की ह्याहून काही वाईट होऊ शकत नाही तेव्हा अजुन काहीतरी भयंकर होते... संकटे येतात तेव्हे झुंडीने येतात...

ठराविक मुदतीत लोनचा हप्ता भरला नाही तर जप्तीची नोटीस आली. प्रेरणाची नोकरी सुटलेली, तिचा नियमित पगार बंद, बिजनेस मधुन येणारा अनियमित अपुरा पैसा हप्त्यात जातोय आणि तरीही हप्ते दयायला पैसे कमी पडताहेत... बँकेत शिल्लक काहीही नाही... स्थावर जंगम मालमत्ता काहीही नाही... कुणी ओळखीचे मदत करू

शकणारे... कुणीही नाही... ह्या सर्व संकटांसमोर फक्त आकाश आणि त्याच्या पाठी ठामपणे त्याची अर्धांगिनी प्रेरणा...

काही दिवस प्रेरणा स्वतःच्याच विचारांत आणि कामात हरवली होती. शेवटी शनिवारी सकाळी तिने मनाशी काहीतरी निश्चय केला. दोघांसाठी मस्त आले घालुन चहा केला. बाहेर पडणाऱ्या रिमझिम पावसाकडे बघत दोघे गरम चहाचे घुटके घेत बाल्कनीत बसले. आपल्या बोलण्याकडे आकाशचे संपुर्ण लक्ष आहे हे कन्फर्म करून प्रेरणाने बोलायला सुरवात केली...

"आकाश, मला सभ्यपणे एका असभ्य विषयावर तुझ्याशी बोलायचे आहे.” तिचे असे निवेदन आकाशला धोक्याचा इशारा देऊन गेले. तो तिच्याकडे बघायला लागला. घसा खाकरून आणि एक आवंढा गिळून प्रेरणा पुढे बोलायला लागली

"हे तुलाही मान्य असेल की सद्य परिस्थिती बदलण्यासाठी काहीतरी करणे भाग आहे. आपण जमतील ते सगळे उपाय करून बघितले पण काहीही फरक पडत नाही.” आकाशने मनाविरुद्ध मान हलवून तिच्या म्हणण्याला दुजोरा दिला.

 

[StoryPublisher]

"म्हणुनच तुला सांगतो तू परत नोकरी कर... तेवढेच तुझेही मन गुंतलेले राहील आणि एक ठराविक रक्कम घरी येईल. तुझी ओढाताणसुद्धा कमी होईल.” आकाशने तिला सुचवले. तिने फक्त मानेच्या झटक्याने त्याची आयडिया भिंतीवरची पाल झटकावी तशी झटकून टाकली.

“आकाश, माझ्या पगाराने काहीही होणार नाही हे तुलाही माहिती आहे. शिवाय मी नोकरी करायला लागले की बिजनेस पूर्वपदावर येईल. तुला मी दाखवले ना की हिशोबात किती घोळ होते ते... सो, हा उपाय बाद... माझ्या दृष्टीने आपल्याला नविन ऑर्डर्स मिळाल्या शिवाय काही खरे नाही"

“मान्य आहे पण म्हणुनच मी जमतील ते सगळे प्रयत्न करतो आहे ना... आपल्याकडे आज एकही वेलनोन - प्रसिद्ध क्लायंट नाह

ही मोठी कंपनी आपल्याला ऑर्डर देत नाही. जोपर्यंत मोठी ऑर्डर मिळत नाही तोपर्यंत हे असेच चालणार... होईल काहीतरी, बघतो मी..."

एक क्षण घुटमळून प्रेरणा बोलायला लागली. “आकाश... 'मल्होत्रा इंडस्ट्रीज'चे नाव तू ऐकले आहेसच. आपल्याला जर त्यांची ऑर्डर मिळाली तर आपले सगळे प्रश्न सुटतील. ते नाव आपल्या क्लायंट लीस्ट मध्ये आले की मग बघायला नको. नुसत्या त्यांच्या ऑर्डर्स पूर्ण केल्या तरी आपल्या कंपनीचे एक्स्पान्शन करावे लागेल.” बोलताना त्या विचारांनीच तिच्या डोळ्यात स्वप्नाळू भाव आले आणि तिचा चेहेरा फुलून आला.

“छान स्वप्न आहे... पण फक्त स्वप्न... दिवा स्वप्न... त्यांच्यापेक्षा लहानसहान कंपन्या देखील आपल्याला

ऑर्डर्स देत नाहीत आणि मल्होत्रा इंडस्ट्रीज आपल्याला ऑर्डर देणार आहे? माझे वडील काम करतात तिथे का तुझा भाऊ?” संपूर्णपणे जमिनीवर असलेल्या आकाशने प्रेरणाच्या स्वप्नाच्या फुग्याला टाचणी लावली. तरीही मनात आलेले 'तुझा बाप' बदलुन त्याने 'तुझा भाऊ' म्हटले आणि सभ्यता दाखवली. तिचे हे दिवा स्वप्न कितीही मनोहर असेल तरी सत्यपरिस्थिती नजरेआड करायला आकाश तयार नव्हता.

"तुझे वडील अथवा माझा भाऊ - फॉर टॅट मॅटर - माझा बाप जर तिथे असता तर हा विषय तुझ्याकडे न काढता मी त्यांच्याशी बोलले असते आणि ऑर्डर घेउन आले असते. पण तशी परिस्थिती नसल्याने आपल्याला 'आहे त्या परिस्थितीत काय करता येईल' ते बघावे लागेल.”

"इतका मस्त पाऊस पडतो आहे, हवेत गारवा आहे... आणि आज शनिवार आहे... दोघांनाही आज चक्क अपॉइंटमेंट नसल्याने वेळच वेळ आहे... चल आत... 'आहे त्या परिस्थितीत काय काय करता येईल' ते प्रात्यक्षिकासहित दाखवतो तुला.” नाईट गाऊन मधुन दिसणाऱ्या प्रेरणाच्या शरीराच्या कर्व्हसकडे आशाळभूतपणे बघत आकाश बोलला. नुसत्या कल्पनेने त्याच्या लंगीत खळबळ झाली.

"आकाश, प्लीज बी सिरीयस. तुला खरच जर सेक्स, मी, माझे हे शरीर, अशा मस्त धुंद वेळी आराम करणे हे सगळे आवडत असेल तर प्लीज जरा सिरीयसली बोल माझ्याशी. आय हॅव अ प्लॅन...” तिच्या बोलण्यातील सिरीयसनेस त्याला स्पष्ट जाणवला आणि तिचा गंभीरपणा संसर्गजन्य असल्याप्रमाणे तोही गंभीर झाला.

"ओके, व्हॉटस् द प्लॅन?"

"तू मल्होत्रा इंडस्ट्रीजच्या एमडी ला भेटायचे आणि आपल्यासाठी ऑर्डर मिळवायची” एक आवंढा गिळून आणि सगळा धीर एकवटून शेवटी प्रेरणाने सांगुन टाकले. बोलल्यानंतर ती आकाशच्या चेहेऱ्याकडे बघायला लागली. त्याचा चेहेरा टोटली ब्लँक होता. त्याला आपले म्हणणे ऐकू आले नाही का समजले नाही ते प्रेरणाला समजेना. त्याचा तो चेहेरा बघुन तिने त्याला हलवले “आकाश, ए आकाश... काय म्हणतेय मी?"

"तू काहीतरी प्लॅन सांगणार म्हणालीस. म्हणुन वाट बघतोय."

"अरे सांगितला ना आत्ता... लक्ष नव्हते का तुझे? अरे, तू मल्होत्रा इंडस्ट्रीजच्या एमडी ला भेटायचे आणि

आपल्यासाठी ऑर्डर मिळवायची"

"आज सकाळीच तुझा मुड जर माझी मजा करायचा असेल तर तू कर... मी जातो... मला बरीच कामं आहेत” '

"अरे अरे, असे काय करतोस... मी बोलतेय सिरीअसली आणि तू जातोस कुठे? काय झाले तुला?"

"तुला काही माहित आहे का ग मल्होत्रा इंडस्ट्रीज बद्दल? त्याचा एमडी सोड पण त्यांचा परचेसिंग मॅनेजरसुद्धा मला साधी अपोइंटमेंट देणार नाही. का उगाच छळतेस?"

“मी इतक्या सिरीयस मूडमध्ये अशा विषयावर बोलताना तुला छळेन वा तुझी टर खेचेन असे वाटते तुला?” विचारताना न राहवुन प्रेरणाच्या डोळ्यात पाणी चकाकले.

"मग ह्याला काय म्हणू मी? तू प्लॅन म्हणालीस तर मला वाटले खरचं तुझ्या मनात काहीतरी भन्नाट आयडीया आहे. पण ज्या कंपनीचा एमडी कोण आहे ते देखील मला माहित नाही त्या एमडीला मी भेटणार कसा आणि भेटून करणार काय?"

"मला माहित आहे" प्रेरणा उत्साहाने सांगायला लागली “एमडी चे नाव आहे राज मल्होत्रा"

"ओह, राज मल्होत्रा... नाम तो सुना होगा... तो राज मल्होत्रा? आयला, शाहरूख खानची इतकी मोठी फॅन असशील असे वाटले नव्हते मला. आणि तो तोतरा मला काय मदत करणार आहे? तो त्याच्या रा-वन ला नाही मदत करू शकला.” आकाशने माफक जोक केला. प्रेरणाला हसवण्या ऐवजी त्याच्या जोकने तिला चिडवण्याचे काम चोख बजावले.

“मी तुला शाहरूख खानकडे जायला सांगत नाहीये. डोन्ट इन्सल्ट माय इन्टिलिजन्स. मी तुला राज मल्होत्रा - मल्होत्रा इंडस्ट्रीजच्या एमडी ला भेटायला सांगते आहे. आणि फॉर युअर काईंड इन्फोर्मेशन, रा-वन कसाही असला तरी त्याने नफा मिळवून दिला आहे... करोडोंचा... नुकसान नाही केले... आणि जो नफा मिळवतो तो यशस्वी असतो.” नाही म्हटले तरी तिच्या तिखट स्वराने आणि त्याला नसलेल्या तिच्याकडच्या माहितीने आकाश सटपटला.

"अगं तो कशाला मला भेटेल आणि कशाला ऑर्डर देईल?"

 

[StoryPublisher]

"तू मध्ये मध्ये तिरकस न बोलता आणि फालतू जोक्स न मारता मला नीट बोलू दिलेस तर मला तुला बरेच काही सांगायचे आहे. सगळ्यात आधी, राज मल्होत्रा हा 'तो' नसून 'ती' आहे. 'रवि मल्होत्राच्या काही वर्षांपूर्वी झालेल्या अपघाती निधनानंतर मल्होत्रा इंडस्ट्रीजची एकमेव सर्वेसर्वा त्याची विधवा ‘राज मल्होत्रा'. ज्याप्रकारे तिने खचून न जाता सगळा बिजनेस सांभाळला त्यामुळे तिचे मार्केटमध्ये सॉलिड नाव आहे. गेले काही दिवस मी तिच्यावर रिसर्च करते आहे आणि मिळालेल्या माहिती वरून मला खात्री आहे की तू तिच्याकडून ऑर्डर मिळवू शकतोस आणि आपला बिजनेस आणि आपले भविष्य वाचवू शकतोस."

कितीही नाही म्हटले तरी प्रेरणाच्या ह्या प्रभावी बोलण्याने आणि नुकत्याच मिळालेल्या नविन माहितीने आकाश सिरीयस झाला. प्रेरणा नुसती हवेत बोलत नसून खरच तिच्याकडे काहीतरी माहिती आहे आणि प्लॅन आहे हे त्याच्या लक्षात आले. ह्या अत्यंत अस्वस्थ गंभीर अवस्थेत त्याने आतून एक सिगरेट आणली आणि काडी पेटवून लाईट केली. आकाश सहसा सिगरेट ओढत नसल्याने त्याचे आत्ताचे स्मोकिंग त्याच्या अस्वस्थ मनस्थितीचे द्योतक होते. त्याचा पहिला झुरका पूर्ण व्हायच्या आत प्रेरणाने त्याच्या तोंडातून सिगरेट काढुन घेतली आणि गॅलरीमधुन खाली फेकून दिली.

“सॉरी, तू सिगरेट पिऊ शकत नाहीस. कारण... राजला सिगरेट आवडत नाही.” प्रेरणा शांतपणे बोलली.

"राज? तिचा काय संबंध माझ्या सिगरेट ओढण्याशी? मला काय तिच्या आवडीनिवडीशी करायचे आहे? एकवेळ तुला आवडत नाही म्हणालीस तर ठीक आहे पण तुला माहित आहे मी नेहेमी नाहीच ओढत सिगरेट...”

"राजची आवड माहित असणे तुला गरजेचे आहे कारण ती एक विधवा स्त्री आहे जिला गेल्या कित्येक वर्षात पुरुष स्पर्श मिळाला नाही. तू एक पुरुष आहेस जो तिच्याकडून तिला खुष करून आपले भविष्य सुधारण्यासाठी

ऑर्डर आणणार आहेस.” शेवटी प्रेरणाने आपला खरा संपुर्ण प्लॅन सांगितला.

कुणीतरी तोंड काळे करायला सांगितल्या सारखा आकाशचा चेहेरा पांढराफटक पडला. भूत बघावे तसा तो प्रेरणाच्या दृढ निश्चयी चेहेऱ्याकडे बघत राहिला. तिच्या बोलण्याचा अर्थ तिचा प्लॅन त्याला आता कळला. नुसत्या कल्पनेने त्याला कापरे भरले. प्रेरणा खरच असे सुचवते आहे का आपली परीक्षा घेते आहे हेही निश्चित करणे त्याला कठीण जात होते. आपण काय प्रतिक्रिया द्यावी हेही त्याला समजेनासे झाले. पुतळा बनून तो तिच्याकडे बघत बसून राहिला. आपले बोलणे पचवायला आकाशला वेळ लागेल ह्याची खात्री असल्याने प्रेरणा त्याला डिस्टर्ब न करता आत गेली आणि अजुन चहा घेउन आली. हाताला लागलेल्या गरम कपाच्या चटक्याने आकाश भानावर आला.

"प्रेरणा, तुला कल्पना आहे तू काय बोलते आहेस... काय सुचवते आहेस ह्याची? तू भानावर आहेस? कुठलीही स्त्री नवऱ्याच्या हातून चुकून झालेली 'अशी' चूक देखील खपवू शकत नाही... आणि इथे तू स्वतः मला हे करायला सांगते आहेस? आणि तुला वाटलेच कसे मी हे असे करेन? अशा प्रकारे मी ऑर्डर मिळवेन असे तुला वाटावे हे माझे अपयश आहे. सॉरी, आय कान्ट डू टॅट... आय वोन्ट डू टॅट... प्लीज मला माफ कर...” चहाचा कप तिथेच ठेऊन आकाश घरात निघून गेला.

त्याची प्रतिक्रिया बघुन आणि त्याचे आपल्यावरील प्रेम बघुन प्रेरणाला मनोमन आनंद झाला. त्याच्याबद्दल वाटल असलेला आदर वाढला. पण तीही त्याच्यावरील प्रेमापोटीच हे दिव्य करायला तयार होती हे त्याला पटवून देणे ही आता एक कसोटी होती. प्रेरणा त्याच्या मागोमाग आत गेली. धुसफुसत सोफ्यावर बसलेल्या आकाशच्या बाजुला बसून तिने त्याचे हात हातात घेतले. तिच्या हातातून हात सोडवून घेउन आकाशने आपला निषेध नोंदवला. त्याच्या अबोल्याला मूक संमती देणे तिला ह्या वेळेस परवडणारे नव्हते. तिने जबरदस्तीने परत त्याचे हात हातात घेतले. मनापासून आणि आपली सगळी सच्चाई आवाजात ओतून प्रेरणा बोलायला लागली.

"आकाश, तुझी ही प्रतिक्रिया मला खूप आवडली कारण त्यात तुझी माझ्यावर असलेली निष्ठा आणि प्रेम दिसते आहे. मी खरच खूप भाग्यवान आहे असे प्रेम करणारा पती मिळाला. प्रत्येक पत्नीची असा पती मिळावा अशीच इच्छा असते. मी सुद्धा काही वेगळी नाही आणि तरीही मीच तुला हे सांगते आहे. आपल्यासाठी... आपल्या भविष्यासाठी... प्लीज आकाश... मला समजुन घे... मी खूप विचारांती हा निर्णय घेऊ धजावले आहे... दुसरा कुठलाही उपाय उरला नाही..."

“उपाय का नाही? मी पर्सनल लोन काढेन... मग सगळे व्यवस्थित होईल..." आकाशने एक प्रयत्न केला.

 

[StoryPublisher]

"वेडा का रे तू? मी बँकिंग क्षेत्रातील आहे. 'पर्सनल लोन मिळवण्यासाठी कागदपत्रांवरून प्रथम हे सिध्द करावे लागते की तुला त्या लोनची गरज नाही आहे आणि तू कधीही ते लोन परत करू शकशील...' आहेत आपल्याकडे कागदपत्रं? देईल कुणी आपली गॅरेंटी? कुणाकडूनही 'निरपेक्ष मैत्रीची अपेक्षा' ठेऊ नकोस... शिवाय पर्सनल लोनचा इंटरेस्ट रेट जास्त असतो. आधीच हे लोनचे हप्ते परवडत नाहीत... कुठून आणणार त्या लोनच्या हप्त्यांसाठी पैसे?"

"प्रेरणा, शहाणपण आणि मुर्खपणा ह्यात हाच फरक आहे... शहाणपणाला सीमा असते..."

"म्हण तू मला मुर्ख... आय डोन्ट माईंड... पण मला तुला यशस्वी झालेलं बघायचं आहे... मगच मी समाधानी होईन"

"प्रेरणा, 'जे हवसं वाटतं ते मिळवणे म्हणजे यश, पण जे मिळते आहे ते हवेसे वाटणे म्हणजे समाधान'...”

"हे जरी मान्य असेल तरी तुला यशस्वी झालेलं बघण हा माझा हक्क आहे... प्लीज माझा हक्क असा डावलू नकोस... जर त्यासाठी मी इतकी मोठी किंमत मोजायला तयार आहे तर प्लीज तू माघार घेऊ नकोस... विचार कर... 'कालची चुक आणि उद्याचे स्वप्न यामध्ये आजची संधी आहे'... लोकांच्या चुकांवरून आपण शिकावे आकाश... त्या सगळ्या रिपीट करण्याएवढे आयुष्य नसते आपले...” प्रेरणाची भाषेवरील हुकुमत आणि कन्विन्सिंग पॉवर वादादित होती... आपल्या बोलण्याचा आकाश कमीतकमी विरोध तरी करत नाही हे प्रेरणाचे यश होते...

“विचार कर आकाश, जर तू ही एक संधी घालवलीस तर काय होईल... आपल्याला लोनचे हप्ते भरणे जमत नाही... पर्सनल लोन मिळणार नाही... मिळाले तरी परवडणार नाही... फॅक्टरी गहाण आहे जी जप्त होईल... कदाचित हे घरही... मी परत त्याच दळभद्री पॉलीटीक्स आणि त्या घाणेरड्या लोकांमध्ये परत जाईन... पण तू? इतक्या उमेदीने तू बिजनेस सुरु केलास... तुझी जिद्द तुझी धडाडी तुझा आत्मविश्वास... काय करणार ह्याचे? बासनात घंडाळन ठेवणार? आणि 'मराठी माणसाला धंदा जमत नाही' ह्या वाक्याला पष्टी देत कठेतरी मान मोडून नोकरी करणार? लक्षात ठेव, 'यश मिळाल्यावरच गतकाळातील उपेक्षेला किंमत येते'...” प्रेरणा बोलत होती आणि आकाश फक्त ऐकत होता...

“आणि विचार कर, तुला ही ऑर्डर मिळाली... ह्या एका ऑर्डर नंतर तुला इतक्यात कुठेही जायची गरज नाही... तू प्रॉडक्शन आणि क्वालिटी कडे लक्ष देऊ शकशील... प्रोडक्शन वाढेल... ह्या ऑर्डरमुळे येणाऱ्या पैशात आपण फक्त लोनचे हप्ते नाही तर संपुर्ण लोन चुकवू शकू... एकदा ते झाले की तुला बिजनेस वाढवण्यासाठी वेळ देता येईल... माणसे नेमता येतील... 'मल्होत्रा इंडस्ट्रीज' आपले क्लायंट आहेत म्हटल्यावर आपल्याला बाकीच्या कंपन्यांचा बिजनेस मिळायला काहीच अडचण नाही... आणि एकदा इतक्या ऑर्डर्स आल्या की मिळणाऱ्या पैशातून तुला अशी माणसे नेमता येतील जी त्यांच्या क्षेत्रात एक्सपर्ट्स आहेत... तुला आणि मला मग काम फक्त एकच... त्यांच्यावर लक्ष ठेवताना आपले आयुष्य मनसोक्त उपभोगायचे... ज्या माझ्या शरीराचा तुला इतका मोह आहे त्याचा हवा तेव्हा हवा तसा उपभोग तू तुला हवा तेव्हा घेऊ शकशील... आणि त्यासाठी कुठली किंमत मोजणार आहेस तू? तर राज मल्होत्राचे शरीर... जे शरीर गेले कित्येक वर्षे उपाशी आहे त्या शरीराला शांत करणार आहेस तू... बिचारी राज... गेले कित्येक वर्षे ह्या शरीराच्या आगीत जळत असेल... तिलाही मदत होणार नाही का? म्हटले तर हे स्वार्था बरोबर परमार्थ साधणे नाही का?"

'लॉजिक म्हणजे पद्धतशीरपणे आणि पूर्ण आत्मविश्वासाने चुकीच्या निर्णयाला पोहोचणे'

आकाश ऐकतो आहे आणि आपल्या बोलण्याने कन्विन्स होतो आहे हे बघुन प्रेरणा आपले लॉजिक वापरत होती. तिचे ते लॉजिक ऐकून आकाश स्तंभित झाला. तिच्या वक्तृत्वाचा प्रभाव इतका होता की त्याला इतर काही सुचेनासे झाले आणि तिचे बोलणे पटायला लागले. तरीही त्याच्यातील सद्सद्विवेकबुद्धी प्रतिकार करू बघत होती.

"अगं पण त्यासाठी सेक्स ची काय गरज आहे? इतर गोष्टी आहेत की...”

 

[StoryPublisher]

"ह्या जगात सेक्स पेक्षा काही चांगल्या गोष्टी नक्कीच आहेत तर सेक्स पेक्षा वाईट गोष्टी देखील आहेत... पण आकाश... सेक्स सारखी दुसरी गोष्ट कुठलीही नाही... स्पेशली त्या स्त्रीसाठी जी गेले कित्येक वर्षे उपाशी आहे..."

"पण माझ्यात असे काय आहे की ती मला पटेल? कशावरून मी तिला सेक्ससाठी तयार करू शकेन? मी काही मदनाचा पुतळा नाही. माझ्यात काहीही सेक्स अपील नाही.” आकाशने आपली शंका मांडली. त्याच्या ह्या बोलण्यात त्याचा 'ह्या' गोष्टीसाठी होकार होता... आपला नवरा दुसऱ्या स्त्री बरोबर रत होणार ह्या कल्पनेच्या डागण्या मनाच्या खोल कप्प्यात गाडून प्रेरणा त्याचे शंका निरसन करायला सरसावली.

“आकाश, लक्षात ठेव - ‘सेक्स अपील म्हणजे ५०% जे तुमच्याकडे असते आणि ५०% जे इतरांना वाटते की तुमच्याकडे आहे'. 'राज' ही एक अत्युच्यपदी पोहोचलेली यशस्वी स्त्री आहे. तुम्ही जितके यशस्वी होऊन उंच उंच जाता तितके एकटे पडता. आपल्या यशाच्या बुरख्याआड ती एक अत्यंत एकाकी स्त्री आहे. तिचा हा बुरखा फाडून तिच्यापर्यंत पोहोचणे कुणाही यशस्वी अथवा सहजप्राप्य पुरुषाला जमणार नाही. ते तुझ्यासारख्या विवाहित सामान्य आणि पत्नीशी एकनिष्ठ माणसालाच जमू शकेल. विश्वास ठेव, हा जरी विरोधाभास असला तरी ह्याला 'ह्युमन सायकोलॉजी' म्हणतात..."

"पण ती 'राज' मी काळी का गोरी बघितली नाही...” आकाशने आपला त्रागा मांडला

"तुला तिथे एखादया संदरी बरोबर मजा मारायला जायचे आहे का एक ठराविक लक्ष समोर ठेऊन ते साध्य करायला जायचे आहे? राज तुझे साधन आहे का साध्य आहे?" प्रेरणाच्या ह्या चपराकीने आकाशला आपली चूक लक्षात आली. त्याचा मुड जरा डाऊन झाला. त्याचा बदलता मुड बघुन प्रेरणाला धोका जाणवला

“तसेही, एकदा दिवा बंद झाला की प्रत्येक स्त्री सुंदरच दिसते” आकाशकडे बघत प्रेरणाने डोळा मारला.

त्याक्षणी ती इतकी मारू दिसत होती की सगळे संदर्भ विसरून आकाश तिच्याकडे झेपावला आणि पुढच्याच क्षणी प्रेरणाची तिच्या नाईट गाऊनशी फारकत झाली. इतक्यावेळ राज संदर्भात झालेल्या बोलण्याने आकाश उत्तेजीत झाला होता. त्यात गाऊन काढून टाकल्यावर समोर दिसणाऱ्या नग्न प्रेरणाने त्याच्या शरीरात भडकलेल्या आगीत इंधन टाकले. आपली लुंगी सोडून आकाश प्रेरणावर तुटून पडला.

आपला नवरा आपणहून परस्त्रीच्या स्वाधीन करायच्या आधी त्या संभोग होमात प्रेरणाने नवऱ्यावरील आपल्या एकाधिकाराची आहुती दिली. आकाश प्रेरणाचा देह उपभोगत राहिला तर प्रेरणा आकाशच्या 'अस्पर्शित स्पर्श' साठवून घेत राहिली. आपला नवरा शेअर करण्याचे दुःख नजरेआड करून नवऱ्याचे आणि त्याच्या भविष्याचे स्वप्न रंगवत ती अर्धांगिनी हसऱ्या चेहेऱ्याने नवऱ्याच्या रतिसुखात आपला वाटा उचलू लागली.

भरल्या दुपारी आकाशच्या चोटाची आणि मग पोटाची भूक भागवून झाल्यावर प्रेरणाने आकाशला आपल्या शिकवणीत घेतले. गेले काही दिवस तिने 'राज मल्होत्रा' विषयी काढलेल्या प्रत्येक गोष्टीची आकाशला माहिती करून दिली. आकाशही एका चांगल्या विद्यार्थ्या प्रमाणे, शिक्षिकेच्या पदराला हात न घालता, सगळ्या गोष्टी माहित करून घेत होता. राजच्या आवडीनिवडी सवयी यांची आकाशला माहिती झाली. दोघांनी मिळून पुढील सर्व संध्याकाळ चर्चेत घालवली.

तिच्याबद्दल प्रेरणाने मिळवलेली माहिती बघुन आकाश अवाक झाला. प्रेरणा किती मनःपूर्वक ह्या गोष्टीच्या मागे लागली आहे हे त्याला नव्याने उमगले. त्याचबरोबर तिच्याशी चर्चा करताना मनाच्या एका कोपऱ्यात आणि प्रेरणाच्या खोल डोळ्यात त्याला तिच्या यातना जाणवल्या. केवळ आपल्या प्रेमापोटी, आपल्या धेय्यासाठी आणि आपल्या यशासाठी आपल्या पत्नीचा हा त्याग त्याच्या मनात खोल रुतून गेला. तिच्या ह्या त्यागाची सव्याज परतफेड करून तिला सर्व सुखे द्यायचीच ही खुणगाठ आकाशने मनाशी बांधली. तोही सर्वतोपरी ह्या प्लॅनच्या मागे लागला.

प्रेरणाच्या माहिती प्रमाणे 'राज' काही कामासाठी दिल्लीहून मुंबईला आली होती आणि रविवारी रात्रीच्या विमानाने परतणार होती. ठरलेल्या प्लॅनप्रमाणे रविवारी सकाळी प्रेरणाने राजला तिच्या एअरपोर्ट जवळच्या पंचतारांकित हॉटेलमध्ये फोन लावला आणि एका ओळखीच्या व्यक्तीचा संदर्भ देऊन संध्याकाळी डिनरसाठी यायची गळ घातली. प्रेरणाचे रीडिंग तंतोतंत जुळले आणि भिडस्त स्वभावाच्या राजने तिचे आमंत्रण मान्य केले. एका पुरुषाचे आमंत्रण बेधडक नाकारणाऱ्या राजला ओळखीने आलेल्या एका स्त्रीला 'नाही' म्हणणे जमले नाही. रात्री दहाचे फ्लाईट असल्याने संध्याकाळी सात वाजता तिच्या हॉटेलमध्ये यायचे प्रेरणाने कबुल केले

मन शांत करून, शिकवणीतील प्रत्येक गोष्ट आठवुन, एक दीर्घ श्वास घेउन आकाशने राजच्या रुमच्या दरवाज्यावर नॉक केले तेव्हा घडयाळात ठीक पाच वाजून दहा मिनिटे झाली होती. दुसऱ्या नॉक नंतर दरवाजा उघडला आणि पिवळ्या साडीतील 'राज' चेहेऱ्यावर प्रश्नचिन्ह घेउन दरवाजात उभी होती. आकाश नेहेमीच्या रॉयल मूडमध्ये असता तर नक्कीच त्याच्या तोंडून लकेर निघाली असती “घारी गोरी द्वार खडी...” पण आत्ता त्याला तिच्या गोऱ्या घारेपणाकडे लक्ष दयायला वेळ नव्हता.

“गुड इव्हिनिंग मॅडम, मी आकाश... 'आकाश इंडस्ट्रीज' चा सीईओ... माझ्या मिसेसशी, प्रेरणाशी, तुमचे बोलणे झाले होते... आपण डिनर साठी सात वाजता भेटणार होतो. मी आत्ता इथे जवळ आलो होतो आणि माझे काम संपले म्हणुन मी लवकर आलो. विचार केला तुम्हाला वेळ असेल तर गप्पा माराव्यात... पण तुम्ही बिझी असाल तर मी दोन तास खाली लॉबीमध्ये बसून तुमची वाट पाहतो.”

आपली ओळख करून देत आकाशने माहिती दिली. प्रेरणाचा होरा अचूक निघाला. एका कंपनीचा 'सीईओ' म्हटल्यावर त्याला लॉबीमध्ये वाट बघायला सांगणे 'राज'ला अवघड गेले आणि मनाविरुद्ध तिने आकाशला रूम मध्ये यायचे आमंत्रण दिले. तिची रूम म्हणजे एक मस्त अलिशान सुट होता. बाहेरच्या रूममध्ये एक छोटा आणि एक मोठा सोफा, रायटिंग टेबल, डायनिंग टेबल, मोठा एलसीडी टीव्ही, मोठा फ्रीज, कोपऱ्यात देशी-विदेशी मद्यांच्या बाटल्यांनी भरलेला लहानसा बार असा सगळा सरंजाम होता. मधल्या उघडया दारातून आतील बेडरूमची भव्यता दिसत होती. खोलीत भिंतीत बसवलेल्या स्पीकर्स मधुन कुठल्यातरी इंग्लिश गाण्याची ट्यून ऐकू येईल-न येईल इतकी हलक्या आवाजात झिरपत होती. खोलीत महागडया झुंबरातून पसरणारा उजेड वातावरणाला साजेसा होता.

त्या उंची वातावरणामुळे आणि भपक्यामुळे आकाश दबून गेला. आलेले दडपण त्याच्या चेहेऱ्यावर स्पष्ट दिसत होते. ते लपवायचा कुठलाही प्रयत्न आकाशने केला नाही. आश्चर्य म्हणजे ह्या उंची वातावरणाचा आणि भपक्याचा कुठलाही गर्व राजच्या चेहेऱ्यावर दिसत नव्हता. तिचा चेहेरा अगदी नॉर्मल दि सोफ्यावर बसण्याची खुण केली. आपल्या टायची गाठ सैल करत आकाश सोफ्यावर टेकला. समोरच्या टीपॉयवर

राज वाचत असलेले 'शिवाजी सावंत'चे 'मृत्युंजय' ह्या सगळ्या उच्च वातावरणाशी फारकत घेत उपडे पडले होते. त्या सगळ्या उच्चभ्रू वातावरणात ते अजोड मराठी पुस्तक खुपच विजोड वाटत होते. राज 'मल्होत्रा' कडे मराठी पुस्तक बघुन आकाश वेडाच झाला.

 

[StoryPublisher]

“सॉरी पण तुम्ही आणि मराठी पुस्तक? नाही म्हणजे वाचू शकता पण एकतर मराठी आणि ते ही 'असं' पुस्तक?" आकाशने सहजपणे आपली शंका विचारली.

"हो, मीच वाचते मराठी. मी मुळची मराठी. राजश्री सहस्त्रबुद्धे. लग्नानंतर राजश्री ची राज झाले.” राजने खुलासा केला.

“वा, प्रेरणा तुम्हाला भेटून जाम खुष होईल. आम्हा दोघांनाही मराठी मित्रमंडळी असली की अजुन काहीही लागत नाही.” बोलता बोलता आकाशने प्रांजळपणे तिला आपल्या मैत्रीमध्ये ओढले. पण तसे करताना तो केवळ स्वतःबद्दल बोलत नसून प्रेरणा आणि त्याच्या बद्दल आणि त्यांच्या ग्रुप बद्दल बोलत होता. त्याच्या बोलण्यातला सहजपणा राजला कुठेतरी जाणवून गेला. तिच्या स्टेटस मुळे तिच्यापुढे येणारे एकतर दबून गोंधळून जायचे अथवा आपलेही स्टेटस तिच्या तोडीचे आहे हे दाखवायचा प्रयत्न करायचे. आकाशचे त्याविरुद्ध सहज वागणे आणि निरागसपणे तिला मैत्रीत गृहीत धरणे राजला वेगळे वाटले. मघाशी लवकर येऊन रुममध्ये घ्यायला लावल्याचा आकाशवरचा राग बऱ्यापैकी कमी झाला.

आकाश मग तिच्याशी मनमोकळ्या गप्पा मारायला लागला. राजला जसा संशय आलेला तसा तो त्याचा बिजनेस, त्याचे प्रोडक्ट्स ह्या बद्दल बिलकुल बोलत नव्हता. बोलण्यातून तिला आकाशचे चौफेर वाचन जाणवत होते. त्यांच्या बोलण्याला एकच असा विषय नव्हता. निर्भेळ, निर्हेतुक, निव्वळ गप्पा. आकाशच्या त्या गप्पांनी स्वतःच्याही नकळत राज मोकळी झाली, तिचा श्रीमंतीचा, हाय स्टेटसचा मुखवटा गळून पडला... राजश्री आकाशशी गप्पा मारायला लागली.

अशा गप्पा तिने कित्येक वर्षात मारल्या नव्हत्या. कॉलेजच्या दिवसांमध्ये तिने बहदा शेवटच्या अशा गप्पा मारल्या होत्या. नंतर रविशी लग्न झाल्यावर तिचे सर्कल बदलले आणि ती एका वेगळ्याच वातावरणात सामावली गेली.

श्रीमंतीच्या आड सगळ्याच गोष्टींवर बंधने आली आणि मनमोकळे बोलणे, बेंबीच्या देठापासून उत्स्फूर्तपणे हसणे ह्या सगळ्या गोष्टी राजला सोडाव्या लागल्या. नविन उच्चभ्रू जीवन शैली जरी तिला आवडली आणि अंगवळणी पडली असली तरी कुठेतरी आधीची साधी पण मोकळी जीवनशैली खुणावत राहायची. रविच्या निधनानंतर तिचे प्रत्येक पाउल तिला जपूनच टाकावे लागत होते. तिच्या श्रीमंतीच्या मोहापायी तिच्या जवळ येऊ आणि तिला 'आधार' देऊ पाहणाऱ्यांची रीघ लागली. शेवटी तिने स्वतःला सर्वांपासून तोडले आणि स्वतःभोवती 'मिस नॉट अव्हेलेबल'चा कोष निर्माण केला. तेव्हापासुन कुणीही तिचे ते कवच भेदून खऱ्या 'राजश्री' पर्यंत पोहोचले नव्हते.

ते काम आज आकाशने अत्यंत सहजपणे केले होते. इतक्या वर्षांनी अत्यंत आवडत्या 'राजश्री'शी भेट झाल्याने 'राज' भयंकर खुष झाली. अनपेक्षितपणे मिळालेले क्षण जास्तीतजास्त उपभोगण्यासाठी तिची धडपड चालू होती. तिच्या 'सो कॉल्ड' हाय सोसायटीने नावेही न ऐकलेल्या पुलं, वपु, सुशि, एसडी, आरडी, एलपी ह्याविषयी भरभरून बोलताना ती आणि आकाश फक्त दोन मित्र होते. त्यांच्यात कुठलेही अंतर नव्हते... ना वय, ना श्रीमंती... खूप

वर्षांनी आकाश पहिला पुरुष होता ज्याला राजने 'मॅडम' म्हणायच्या ऐवजी 'राजश्री' म्हणायला सांगितले. गंमत म्हणजे त्यात आकाशला काही अप्रूपही वाटले नाही.

त्याच्या बोलण्यात सतत येणाऱ्या प्रेरणाच्या नावाने राजला आकाश आणि प्रेरणा तिचे जुने मित्रच असावे असेच वाटायला लागले. तेवढयात तिच्या लक्षात आले की डिनरसाठी तिला प्रेरणाचा फोन आला होता आणि ती स्वतः येणार होती. किंबहुना म्हणुनच राजला 'नाही' म्हणणे जमले नव्हते. मग गेली कुठे ती?

"काय रे आकाश, प्रेरणा कुठे आहे? ती म्हणाली होती की ती येणार आहे. नंतर जॉईन होणार आहे का ती?"

"अगदी खरं सांगु राजश्री? प्रेरणा नाही येणार आज. अगं मला इथे एक काम होते पण ते उशिरापर्यंत चालणार होते. म्हणुन प्रेरणाने तुला डिनरसाठी कंपनी द्यावी असे ठरले होते. पण माझे काम कॅन्सल झाले आणि मी लवकर फ्री झालो. प्रेरणा अजुन घरून निघाली नव्हती. म्हणुन मग असे ठरले की मी इथे येऊन डिनर करावे आणि तिने घरीच रहावे. कितीही नाही म्हटले तरी टॅक्सीने यायचे जायचे म्हटले की दोन चारशे रुपये गेले असते... आणि चांगले ठेवणीतले कपडे घालुन बसने नसते फिरता आले. कुठे धस लागली की गेला कपडा कामातून... सॉरी, पण चालेल ना तुला?” आकाशने प्रांजळपणे सांगुन टाकले. त्याचा तो प्रांजळ स्वर तिला हेलावन गेला. तसेच पैसा पैसा वाचवण्यासाठी माणसाला किती प्रयास पडतात ते तिला आठवले. कॉलेजमध्ये असताना रविशी लग्न होईपर्यंत आपल्या पॉकेटमनी मध्ये सगळे खर्च बसवताना तीही अशीच काटकसर करायची. आता लाखो रुपये सहज खर्च करतानाही तेव्हा काटकसर करताना मिळणारे सुख तिला मिळत नव्हते. त्यामुळे आकाशचे बोलणे आणि त्यातील सहजता तिच्या मनाला भावून गेली.

"खरच राजश्री, मराठी पुस्तके वाचणे वगैरे सगळे ठीक आहे पण डायरेक्ट मृत्युंजय? नाही म्हणजे पुस्तक अप्रतिम आहे, मी स्वतः वाचले आहे, पण तुझ्यासारख्या मोकळ्या बहुश्रुत स्त्रीची ही सिरीयस टेस्ट नाही कळली...” बोलता बोलता आकाशने समोरच्या पुस्तकाकडे निर्देश करून सहज विचारले. इतक्यावेळ प्रफल्लित चेहेऱ्याने त्याच्याशी गप्पा मारणाऱ्या राजश्रीच्या चेहेऱ्यावरील भाव ह्या प्रश्नाने बदलले. आत्तापर्यंत खळाळत्या झऱ्याचे क्षणात अथांग सागरात रूपांतर झाले. चेहेऱ्यावरील भाव संयमित करायचा कसोशीने प्रयत्न करत राजश्री बोलली...

“कर्णाचे आयुष्य माझ्या सध्याच्या आयुष्याशी समांतर वाटते मला. सगळ्यांमध्ये असुनही तो जसा कायम एकटाच होता तशीच मीही एकाकी आहे. भोवताली हाय सोसायटीच्या लोकांचा इतका गराडा असतो पण त्यांची सोबत न वाटता उलट भीतीच वाटते. मला एकटीला बघुन कधी ही 'व्हाईट कॉलर' गिधाडं झडप घालतील ह्याचीच कायम भ्रांत असते. आत्ता पुस्तक वाचताना कर्णाशी मी इतकी एकरूप झाले होते की...” बोलता बोलता त्या आठवणीने राजश्री एकदम सेंटी झाली. आपल्या डोळ्यातील अश्रु लपवायला ती पटकन उठली आणि आकाशकडे पाठ करून उभी राहिली. कितीही प्रयत्न केला तरी एक चुकार हुंदका तिच्या तोंडून निसटलाच...

अचानक झालेल्या ह्या वातावरणातील बदलाने आकाशपण जरासा सिरीयस झाला. सोफ्यावरून उठून तोही राजच्या मागे उभा राहिला.

“राजश्री, इकडे बघ, माझ्याकडे.” त्याने तिच्या खांद्याला हलकेच धरून तिला आपल्याकडे फिरवले. त्याच्याकडे वळून ती आपले अश्रु लपवण्यासाठी अधोवदन उभी राहिली. “राजश्री, तू कर्णाबद्दल वाचते आहेस ना? मग त्याने त्याचे एकटेपण घालवण्यासाठी काय केले? त्याने मैत्री केली. तशीच तू आता आमच्याशी मैत्री केली आहेस... सो, तुझ्या ह्या एकटेपणाला आता टाटा बायबाय कर. तरी तू अजुन प्रेरणाला भेटली नाहीस. एकदा तिला भेटलीस की तुला एकटेपणा मिळवण्यासाठी प्रयास करावा लागेल. तिच्या सान्निध्यात कुणी एकटा आणि दुःखी राहूच शकत नाही. आत्ता ती नाही तरी मी आहे ना. आत्ता तुझ्या ह्या मनस्थितीत तिने काय केले असते मला माहित आहे.

आत्ता ह्याक्षणी तुला हवी आहे एक 'जादू की झप्पी'...”

बोलता बोलता आकाशने आपले हात पसरले आणि राजश्रीला आपल्या घट्ट मिठीत जखडून टाकले. तो त्याचा पुरुषी राकट स्पर्श तिला आपल्या सर्वांगावर जाणवला. त्या मिठीत कुठलीही भीड नव्हती... राजश्रीची छाती आकाशच्या भरदार छातीवर दाबली गेली. त्या अनपेक्षित भक्कम मिठीत एक क्षण तिचा श्वास गुदमरला. इतक्या वर्षांनी झालेला तो दृढ पुरुषी स्पर्श नकळत राजश्रीच्या शरीरात खळबळ माजवायला लागला. आपले हात वर करून आकाशला घट्ट मिठी मारून आपली संमती द्यावी का त्याला दूर लोटुन या कृती बद्दल त्याला खड्सावावे ह्या निर्णयाप्रत ती पोहोचायच्या आत आकाश तिच्यापासून दूर झाला. त्याच्या चेहेऱ्यावर एक छान मैत्रीचे स्माईल होते. तिला आकाशच्या चेहेऱ्यावर कुठलीही लालसा वा वासना दिसली नाही, दिसली निखळ मैत्री...