S
StoryPublisher
Guest
लिंग पूजा
बंगल्यात आज सकाळपासून धावपळ सुरू होती. धावपळ सुरू होती म्हणजे काय तर जिग्नेश धावपळ करत होता. मम्मीने सांगितले त्याप्रमाणे तो पुजेची तयारी करत होता. घराण्यातील प्रथेप्रमाणे त्याच्या बायकोच्या, म्हणजे रेखाच्या हातून एक महत्वाची पुजा ठरवली होती. लिंग पुजा म्हणजे नेमकं काय ते त्याला माहित नव्हतं. पप्पाही काही स्पष्ट करून सांगत नव्हते. फक्त आपल्या घराण्याची प्रथा आहे. तू मम्मी सांगते त्याप्रमाणे तयारी करून दे... बाकी सगळं बायका बघून घेतील... असं सांगत होते. खास या पुजेसाठी दिदी ही आली होती. बायकांची वेगळीच गडबड सुरू होती. पार्लर मध्ये जाऊन आल्या, दोन्ही हात मेंदी ने रंगले आणखी एक ना दोन अनेक गोष्टी सुरू होत्या.
एखाद्या लग्न समारंभासाठी तयारी करावी तशा त्या तयारी करत होत्या.... बरं पुजेसाठी भटजींना बोलावू का म्हंटलं तर मम्मी म्हणाली की ही पुजा बायकांनीच करायची असते... भटजींचं काही काम नाही... बरं बाबा नाही तर नाही... आपल्याला काय करायचंय... पण तिच्या काही काही मागण्या इतक्या विचित्र असतात ना.... काय तर म्हणे पुजेसाठी दोन तरुण आणि तगड्या मजुरांना बोलावून घे.... कशासाठी विचारलं तर म्हणे तूला काय करायचं त्याच्याशी.... शेवटी पलिकडे मेन रोड वर एक मोठं बांधकाम सुरू आहे. जिग्नेश तिथे गेला आणि त्याने या पुजेसाठी यायला दोन मजुरांना राजी करून घेतलं होतं. पुजेसाठी दान म्हणून देण्यासाठी काय काय गोष्टी मागवल्या होत्या... ताट, वाटी, पेला तांब्या असा जेवणासाठी लागणारा सर्व सेट, सतरंजी, गादी, उशी, बेडशीट चादर वैगरे झोपण्यासाठी लागणाऱ्या सर्व वस्तूंचा सेट, कपडे.... शर्ट, पॅन्ट, बनियन आणि निकर.... त्याचप्रमाणे रेशमी धोतर, उपरणे.... सगळ्या गोष्टींचे दोन सेट मागवले होते... त्याशिवाय पाच प्रकारची फळे, नारळ, काजू, बदाम, पिस्ते असा सुकामेवा.... आणखी बरंच काही....
जिग्नेशला प्रत्यक्ष पुजा केव्हा सुरू होते याची उत्सुकता लागून राहिली होती.
जिग्नेश आणि पप्पा रेशमी कुर्ता आणि सलवार घालून सणासुदीच्या कपड्यात तयार झाले होते. तिन्ही बायकांची स्वयंपाकघरात गडबड सुरू होती... आतून खमंग वास दरवळत होता. घरात सगळीकडे उदबत्त्या, परफ्यूम्स आणि एअर फ्रेशनर चा संमिश्र गंध दरवळत होता.
संध्याकाळी सातच्या सुमारास ते दोन मजूर आले. कामावरचे कपडे बदलून त्यांनी नेहेमीचे कपडे घातले होते. जीन्सच्या पॅन्ट आणि भडक रंगाचे चौकडीचे शर्ट... ते बऱ्यापैकी स्वच्छ होते. कामावर असताना ते जसे दिसत होते त्यापेक्षा ते बरेच चांगले दिसत होते. त्यांची आर्थिक स्थिती सुध्दा चांगली असावी... ते दोघे ज्या बाईक वरून आले ती चांगली महागडी आणि नवी कोरी होती... आपल्याला कुठल्यातरी पुजेसाठी बोलावलं आहे इतकंच त्यांना माहीत होते. नेमकं काय करायचं ते माहित नव्हतं.
व्हरांड्यात शुज काढल्यावर जिग्नेश ने त्यांना हॉलमध्ये आणलं. हॉलमधली सजवाट बघून त्यांना अप्रुप वाटेल अशी जिग्नेश ची अपेक्षा होती पण ते रोजच तसलं काम बघत होते त्यामुळे त्यांना त्याचं काहीच वाटत नव्हतं. जिग्नेश ने त्यांना बसायला सांगितलं. ते बसल्यावर दिदी एका ट्रेमध्ये पाण्याचे ग्लास घेऊन आली. तिने निळ्या रंगाची रेशमी घागरा चोळी घातली होती... तिचं गोरं पोट, गोरे बाहू आणि सगळी पाठ उघडी पडली होती. ते दोघे संकोचाने चोरून तिच्या उघड्या शरीराकडे बघत होते. त्यांच्यासमोर वाकून दिदी ने ट्रे पुढे केला. तिच्या चोळीचा गळा पुरेसा मोठा होता आणि त्यातून त्यांना जे दिसायला नको ते सर्व दिसत होते. मम्मी हॉलमध्ये आली. तिने त्यांची जुजबी चौकशी सुरू केली... हळूहळू त्यांचा संकोच कमी झाला. ते मोकळेपणाने बोलू लागले. इतक्यात रेखा एका ट्रेमध्ये चहाचे वाफाळते कप आणि बिस्किटे घेऊन आली.
तिने लालसर रंगाची घागरा चोली घातली होती आणि तिचं ही बरचसं अंग उघडं पडलं होतं. घागऱ्याच्या नेफ्याच्या किंचितसं वर तिची बेंबी दिसत होती. बेंबीच्या वीतभर खाली काय असेल असा विचार बघणाऱ्याच्या मनात उत्पन्न करायला आणि त्याच्या कल्पनाशक्तीला चालना देण्यासाठी ते पुरेसं होतं. रेखाने त्यांच्यासमोर वाकून ट्रे टीपॉयवर ठेवला आणि ती त्यांच्याकडे बघत गोड हसली. जिग्नेश बावळटासारखा एका बाजूला उभा राहून ते दोन अनोळखी मजूर आपल्या घरातल्या बायकांकडे हावरट नजरेने पाहत आहेत ते बघत राहिला. आपली दिदी आणि बायको त्या अनोळखी माणसांसमोर नको इतक्या मोकळेपणाने वावरताहेत आणि मम्मीला त्याचं काहीच वाटत नाही.... जे काही चाललंय ते बरोबर नाही असं त्याला वाटत होतं पण त्यावर नेमके काय करावे हे कळत नव्हतं. पप्पाही आपल्या रुममध्ये जाऊन बसले होते.
"कैसी पुजा है आंटी?" त्यातील एकाने विचारले.
"ये हमारे घराणेमे होती है... हर पिढी मे ये पुजा होती है.... इसमे घरकी औरते बाहरसे आये हुये दो पुरुषोंकी पुजा करते हैं.... " मम्मीने सांगितले.
"अच्छा... हमें क्या करना है?"
"तूमको कुछ नहीं करना है... " मम्मी म्हणाली
"अभी कुछ नहीं करना है.... बादमे करना है..." दिदी ने हसून सांगितलं. तिच्या बोलण्यात वात्रटपणा डोकावून गेला. तिघी जणी हासल्या.
"अभी हम आपको अच्छी तरह से नहलाएंगे... फिर आपको नये कपडे पहनाएंगे... और आपकी पुजा करेंगे... आपको बहोत सारे गिफ्ट देंगे. "
"ठिक हैं..."
चहा पिऊन झाल्यावर मम्मीने त्या दोघांना पांढऱ्या रंगाचे पंचे दिले.
"जिग्नेश, यांना आत घेऊन जा आणि सगळे कपडे काढून हे पंचे नेसून आण.... " मम्मीने फर्मावले.
जिग्नेश त्यांना गेस्ट बेडरूम मध्ये घेऊन गेला. हातात दोन पंचे होते.
"लो... ये पहन लो... " जिग्नेश त्यांना म्हणाला
"वो तेरी माँ है क्या?"
"हां..."
"और वो दोनो?"
"एक मेरी वाईफ है और दुसरी दिदी हैं..."
"तेरी बीबी कौन है?"
"वो लाल ड्रेस वाली..."
"और वो निले ड्रेस वाली तेरी दिदी हैं?"
"हां..."
"और ये पुजा क्या है?"
"मालुम नहीं...."
"कमाल हैं.... तेरे घर में पुजा हैं और तेरेकू मालूम नहीं...?"
"सच में मालूम नहीं..." जिग्नेश असहाय्यपणे उद्गारला.
"क्यों भाई.... क्या करते हैं?" त्याने आपल्या साथीदाराला विचारलं.
"देखते है.... अभी तो मम्मीजीने बोला है वेसै करते हैं...."
"अरे वो बोलती है की हम को नहलाएंगी.... कपडे निकाल के आओ... "
"देखते है... चल उतार दे कपडे... अपने को क्या?"
त्याने शर्टाची बटणं काढायला सुरुवात केली. जिग्नेशच्या हातून एक पंचा घेतला. जिग्नेश ने त्यांना काढलेले कपडे टांगण्यासाठी दाराच्या मागे असलेले हुक्स दाखवले. ते कपडे काढत असताना जिग्नेश बघत होता. कष्टाची कामे करून त्यांची शरीरं चांगली कणखर झालेली दिसत होती. त्यांच्या छातीवर चांगले दाट केस होते. हातापायाचे स्नायू आणि तटतटलेल्या शिरा दिसत होत्या. मुळ रंग उजळ असावा पण उन्हातान्हात कष्ट केल्याने शरीराचा उघडा भाग काळवंडला होता. दोघेही उंच आणि सडसडीत शरीरयष्टी असलेले होते. ते दोघे अत्यंत काटक आहेत हे स्पष्ट दिसत होते. निकर काढावी की नाही याबाबत जरा वेळ चर्चा झाली. पण जिग्नेश त्यांना म्हणाला की आंघोळ करताना निकर ओली होईल.... मग त्यांनी कंबरेला पंचा गुंडाळून निकर काढून टाकल्या. तशाच उघड्या अंगाने ते बाहेर आले. त्यांना बघून मम्मीचे डोळे चमकले....
हॉलमधे आल्यावर जिग्नेशला धक्काच बसला. रेखा आणि दिदी दोघीजणी कपडे बदलून आल्या होत्या. त्यांनी घागरा चोली काढून टाकले होते आणि त्यांच्या अंगावर एक आखुड सैलसर टीशर्ट आणि योगा करतांना घालायची तंग बसणारी तलम कापडाची चड्डी होती. दोघींच्या चड्ड्या अंगासरशी घट्ट बसल्या होत्या.... इतक्या की दोघींच्या योनीचे आकार त्यातून स्पष्ट दिसत होते.... गोऱ्यापान मांड्या आणि घाटदार पोटऱ्या उघड्या पडल्या होत्या... यांनी हे काय चालवलंय..?. या अनोळखी माणसांसमोर.. हा असला फाजीलपणा... मघाशी हे दोघे जण कशा स्वरांत चौकश्या करत होते... शी.... पप्पा कुठे गेलेत...?
पण जिग्नेशला जास्त विचार करायला वेळ मिळाला नाही.
बंगल्यात आज सकाळपासून धावपळ सुरू होती. धावपळ सुरू होती म्हणजे काय तर जिग्नेश धावपळ करत होता. मम्मीने सांगितले त्याप्रमाणे तो पुजेची तयारी करत होता. घराण्यातील प्रथेप्रमाणे त्याच्या बायकोच्या, म्हणजे रेखाच्या हातून एक महत्वाची पुजा ठरवली होती. लिंग पुजा म्हणजे नेमकं काय ते त्याला माहित नव्हतं. पप्पाही काही स्पष्ट करून सांगत नव्हते. फक्त आपल्या घराण्याची प्रथा आहे. तू मम्मी सांगते त्याप्रमाणे तयारी करून दे... बाकी सगळं बायका बघून घेतील... असं सांगत होते. खास या पुजेसाठी दिदी ही आली होती. बायकांची वेगळीच गडबड सुरू होती. पार्लर मध्ये जाऊन आल्या, दोन्ही हात मेंदी ने रंगले आणखी एक ना दोन अनेक गोष्टी सुरू होत्या.
एखाद्या लग्न समारंभासाठी तयारी करावी तशा त्या तयारी करत होत्या.... बरं पुजेसाठी भटजींना बोलावू का म्हंटलं तर मम्मी म्हणाली की ही पुजा बायकांनीच करायची असते... भटजींचं काही काम नाही... बरं बाबा नाही तर नाही... आपल्याला काय करायचंय... पण तिच्या काही काही मागण्या इतक्या विचित्र असतात ना.... काय तर म्हणे पुजेसाठी दोन तरुण आणि तगड्या मजुरांना बोलावून घे.... कशासाठी विचारलं तर म्हणे तूला काय करायचं त्याच्याशी.... शेवटी पलिकडे मेन रोड वर एक मोठं बांधकाम सुरू आहे. जिग्नेश तिथे गेला आणि त्याने या पुजेसाठी यायला दोन मजुरांना राजी करून घेतलं होतं. पुजेसाठी दान म्हणून देण्यासाठी काय काय गोष्टी मागवल्या होत्या... ताट, वाटी, पेला तांब्या असा जेवणासाठी लागणारा सर्व सेट, सतरंजी, गादी, उशी, बेडशीट चादर वैगरे झोपण्यासाठी लागणाऱ्या सर्व वस्तूंचा सेट, कपडे.... शर्ट, पॅन्ट, बनियन आणि निकर.... त्याचप्रमाणे रेशमी धोतर, उपरणे.... सगळ्या गोष्टींचे दोन सेट मागवले होते... त्याशिवाय पाच प्रकारची फळे, नारळ, काजू, बदाम, पिस्ते असा सुकामेवा.... आणखी बरंच काही....
जिग्नेशला प्रत्यक्ष पुजा केव्हा सुरू होते याची उत्सुकता लागून राहिली होती.
जिग्नेश आणि पप्पा रेशमी कुर्ता आणि सलवार घालून सणासुदीच्या कपड्यात तयार झाले होते. तिन्ही बायकांची स्वयंपाकघरात गडबड सुरू होती... आतून खमंग वास दरवळत होता. घरात सगळीकडे उदबत्त्या, परफ्यूम्स आणि एअर फ्रेशनर चा संमिश्र गंध दरवळत होता.
संध्याकाळी सातच्या सुमारास ते दोन मजूर आले. कामावरचे कपडे बदलून त्यांनी नेहेमीचे कपडे घातले होते. जीन्सच्या पॅन्ट आणि भडक रंगाचे चौकडीचे शर्ट... ते बऱ्यापैकी स्वच्छ होते. कामावर असताना ते जसे दिसत होते त्यापेक्षा ते बरेच चांगले दिसत होते. त्यांची आर्थिक स्थिती सुध्दा चांगली असावी... ते दोघे ज्या बाईक वरून आले ती चांगली महागडी आणि नवी कोरी होती... आपल्याला कुठल्यातरी पुजेसाठी बोलावलं आहे इतकंच त्यांना माहीत होते. नेमकं काय करायचं ते माहित नव्हतं.
व्हरांड्यात शुज काढल्यावर जिग्नेश ने त्यांना हॉलमध्ये आणलं. हॉलमधली सजवाट बघून त्यांना अप्रुप वाटेल अशी जिग्नेश ची अपेक्षा होती पण ते रोजच तसलं काम बघत होते त्यामुळे त्यांना त्याचं काहीच वाटत नव्हतं. जिग्नेश ने त्यांना बसायला सांगितलं. ते बसल्यावर दिदी एका ट्रेमध्ये पाण्याचे ग्लास घेऊन आली. तिने निळ्या रंगाची रेशमी घागरा चोळी घातली होती... तिचं गोरं पोट, गोरे बाहू आणि सगळी पाठ उघडी पडली होती. ते दोघे संकोचाने चोरून तिच्या उघड्या शरीराकडे बघत होते. त्यांच्यासमोर वाकून दिदी ने ट्रे पुढे केला. तिच्या चोळीचा गळा पुरेसा मोठा होता आणि त्यातून त्यांना जे दिसायला नको ते सर्व दिसत होते. मम्मी हॉलमध्ये आली. तिने त्यांची जुजबी चौकशी सुरू केली... हळूहळू त्यांचा संकोच कमी झाला. ते मोकळेपणाने बोलू लागले. इतक्यात रेखा एका ट्रेमध्ये चहाचे वाफाळते कप आणि बिस्किटे घेऊन आली.
तिने लालसर रंगाची घागरा चोली घातली होती आणि तिचं ही बरचसं अंग उघडं पडलं होतं. घागऱ्याच्या नेफ्याच्या किंचितसं वर तिची बेंबी दिसत होती. बेंबीच्या वीतभर खाली काय असेल असा विचार बघणाऱ्याच्या मनात उत्पन्न करायला आणि त्याच्या कल्पनाशक्तीला चालना देण्यासाठी ते पुरेसं होतं. रेखाने त्यांच्यासमोर वाकून ट्रे टीपॉयवर ठेवला आणि ती त्यांच्याकडे बघत गोड हसली. जिग्नेश बावळटासारखा एका बाजूला उभा राहून ते दोन अनोळखी मजूर आपल्या घरातल्या बायकांकडे हावरट नजरेने पाहत आहेत ते बघत राहिला. आपली दिदी आणि बायको त्या अनोळखी माणसांसमोर नको इतक्या मोकळेपणाने वावरताहेत आणि मम्मीला त्याचं काहीच वाटत नाही.... जे काही चाललंय ते बरोबर नाही असं त्याला वाटत होतं पण त्यावर नेमके काय करावे हे कळत नव्हतं. पप्पाही आपल्या रुममध्ये जाऊन बसले होते.
"कैसी पुजा है आंटी?" त्यातील एकाने विचारले.
"ये हमारे घराणेमे होती है... हर पिढी मे ये पुजा होती है.... इसमे घरकी औरते बाहरसे आये हुये दो पुरुषोंकी पुजा करते हैं.... " मम्मीने सांगितले.
"अच्छा... हमें क्या करना है?"
"तूमको कुछ नहीं करना है... " मम्मी म्हणाली
"अभी कुछ नहीं करना है.... बादमे करना है..." दिदी ने हसून सांगितलं. तिच्या बोलण्यात वात्रटपणा डोकावून गेला. तिघी जणी हासल्या.
"अभी हम आपको अच्छी तरह से नहलाएंगे... फिर आपको नये कपडे पहनाएंगे... और आपकी पुजा करेंगे... आपको बहोत सारे गिफ्ट देंगे. "
"ठिक हैं..."
चहा पिऊन झाल्यावर मम्मीने त्या दोघांना पांढऱ्या रंगाचे पंचे दिले.
"जिग्नेश, यांना आत घेऊन जा आणि सगळे कपडे काढून हे पंचे नेसून आण.... " मम्मीने फर्मावले.
जिग्नेश त्यांना गेस्ट बेडरूम मध्ये घेऊन गेला. हातात दोन पंचे होते.
"लो... ये पहन लो... " जिग्नेश त्यांना म्हणाला
"वो तेरी माँ है क्या?"
"हां..."
"और वो दोनो?"
"एक मेरी वाईफ है और दुसरी दिदी हैं..."
"तेरी बीबी कौन है?"
"वो लाल ड्रेस वाली..."
"और वो निले ड्रेस वाली तेरी दिदी हैं?"
"हां..."
"और ये पुजा क्या है?"
"मालुम नहीं...."
"कमाल हैं.... तेरे घर में पुजा हैं और तेरेकू मालूम नहीं...?"
"सच में मालूम नहीं..." जिग्नेश असहाय्यपणे उद्गारला.
"क्यों भाई.... क्या करते हैं?" त्याने आपल्या साथीदाराला विचारलं.
"देखते है.... अभी तो मम्मीजीने बोला है वेसै करते हैं...."
"अरे वो बोलती है की हम को नहलाएंगी.... कपडे निकाल के आओ... "
"देखते है... चल उतार दे कपडे... अपने को क्या?"
त्याने शर्टाची बटणं काढायला सुरुवात केली. जिग्नेशच्या हातून एक पंचा घेतला. जिग्नेश ने त्यांना काढलेले कपडे टांगण्यासाठी दाराच्या मागे असलेले हुक्स दाखवले. ते कपडे काढत असताना जिग्नेश बघत होता. कष्टाची कामे करून त्यांची शरीरं चांगली कणखर झालेली दिसत होती. त्यांच्या छातीवर चांगले दाट केस होते. हातापायाचे स्नायू आणि तटतटलेल्या शिरा दिसत होत्या. मुळ रंग उजळ असावा पण उन्हातान्हात कष्ट केल्याने शरीराचा उघडा भाग काळवंडला होता. दोघेही उंच आणि सडसडीत शरीरयष्टी असलेले होते. ते दोघे अत्यंत काटक आहेत हे स्पष्ट दिसत होते. निकर काढावी की नाही याबाबत जरा वेळ चर्चा झाली. पण जिग्नेश त्यांना म्हणाला की आंघोळ करताना निकर ओली होईल.... मग त्यांनी कंबरेला पंचा गुंडाळून निकर काढून टाकल्या. तशाच उघड्या अंगाने ते बाहेर आले. त्यांना बघून मम्मीचे डोळे चमकले....
हॉलमधे आल्यावर जिग्नेशला धक्काच बसला. रेखा आणि दिदी दोघीजणी कपडे बदलून आल्या होत्या. त्यांनी घागरा चोली काढून टाकले होते आणि त्यांच्या अंगावर एक आखुड सैलसर टीशर्ट आणि योगा करतांना घालायची तंग बसणारी तलम कापडाची चड्डी होती. दोघींच्या चड्ड्या अंगासरशी घट्ट बसल्या होत्या.... इतक्या की दोघींच्या योनीचे आकार त्यातून स्पष्ट दिसत होते.... गोऱ्यापान मांड्या आणि घाटदार पोटऱ्या उघड्या पडल्या होत्या... यांनी हे काय चालवलंय..?. या अनोळखी माणसांसमोर.. हा असला फाजीलपणा... मघाशी हे दोघे जण कशा स्वरांत चौकश्या करत होते... शी.... पप्पा कुठे गेलेत...?
पण जिग्नेशला जास्त विचार करायला वेळ मिळाला नाही.