S
StoryPublisher
Guest
लोलीता
लेखक : चंदू
मघापासून विचारात पडले होते की अंकलनी कशासाठी बोलावले असेल म्हणून. जेवतांना अंकल मला म्हणाले होते की ललिता दुपारी माझ्याकडे येशील, महत्वाचे काम आहे. माझी बारावीची परिक्षा नुकतीच संपली होती. पपा आणि ममा दोघेही सव्र्हिस करत असल्याने मी दुपारी एकटीच असते घरी. अंकल म्हणजे प्रमोदकाका. मी त्यांना अंकलच म्हणते. ते म्हणजे पपांच्या मित्राचे भाऊ आहेत. मूळचे अकोल्याचे पण इथे अमरावतीला एका कॉलेजमध्ये इंग्लिशचे प्रोफेसर आहेत. आमच्या वाड्यात मागीलबाजूला त्यांना रूम दिली आहे.
त्यांचे वडीलदेखील पपांचे चांगले मित्र असल्याने आमचा चांगला घरोबा आहे. एकटेच राहात असल्याने, अंकलची जेवायची सोय आमच्याकडेच केली आहे. मुख्य म्हणजे त्यांच्या आमच्याकडे रहायला ममाचेसुध्दा ऑब्जेक्शन नव्हते. त्याला कारण अंकलचा इंग्लिश विषय. माझे इंग्लिश कच्चे असल्याने ममाने विचार केला की मला अंकलच्या कोचिंगचा फायदा होईल. अंकलनी सुध्दा अतिशय मन लावून शिकवले. माझ्याबरोबर माझ्या दोन मैत्रिणी, जया आणि सीमासुद्धा होत्या अंकलकडे शिकायला. त्यांच्या ट्यूशन मुळे आम्हा तिघींचेही पेपर अतिशय चांगले गेले. माझ्याप्रमाणेच त्याही अंकलवर खुष होत्या.
मी जेवणानंतरची आवराआवर करून थोडा वेळ आराम केला. दरवाजा बंद करून कुलुप लावले व अंकलकडे गेली. दरवाज्यावर टकटक केले. अंकलनी दरवाजा उघडला.
"ये ललिता, मी तुझीच वाट पाहत होतो." अंकल ब्रह्मचारी असले तरी त्यांची रूम त्यांनी व्यवस्थित टापटिपीने ठेवली आहे. कुठेच पसारा नव्हता. ममा म्हणतेदेखील की प्रमोदची बायको नशिबवान राहील की प्रमोदसारखा नवरा मिळाला म्हणून. अंकलच्या रूममध्ये जास्त सामान नाही. एका कॉर्नर मध्ये त्यांचे स्टडी टेबल व खुर्ची आहे. बाजूलाच एक दिवाण आहे. दुस-या कोप-यात त्यांचा पोर्टेबल टीव्ही आहे. भिंतीतल्या वॉर्डरोबमध्ये त्यांचे कपडे असतात. तिस-या कोप-यात फ्रीज ठेवलाय. रुमच्या मध्यभागी एक कार्पेट अंथरलेले असून त्यावर त्यांचा सोफासेट आहे. "काय बघतेयस एवढे निरखून माझ्या रूमला? पसारा तर नाही ना झालाय?"
"कित्ती व्यवस्थित आहे अंकल तुमची रूम. कुठेच नाव ठेवायला जागा नाही. बरं अंकल, काय काम होतं?" अंकलनी मला दिवाणावर बसवलं व खुर्ची ओढून घेत माझ्यासमोर बसले.
लेखक : चंदू
मघापासून विचारात पडले होते की अंकलनी कशासाठी बोलावले असेल म्हणून. जेवतांना अंकल मला म्हणाले होते की ललिता दुपारी माझ्याकडे येशील, महत्वाचे काम आहे. माझी बारावीची परिक्षा नुकतीच संपली होती. पपा आणि ममा दोघेही सव्र्हिस करत असल्याने मी दुपारी एकटीच असते घरी. अंकल म्हणजे प्रमोदकाका. मी त्यांना अंकलच म्हणते. ते म्हणजे पपांच्या मित्राचे भाऊ आहेत. मूळचे अकोल्याचे पण इथे अमरावतीला एका कॉलेजमध्ये इंग्लिशचे प्रोफेसर आहेत. आमच्या वाड्यात मागीलबाजूला त्यांना रूम दिली आहे.
त्यांचे वडीलदेखील पपांचे चांगले मित्र असल्याने आमचा चांगला घरोबा आहे. एकटेच राहात असल्याने, अंकलची जेवायची सोय आमच्याकडेच केली आहे. मुख्य म्हणजे त्यांच्या आमच्याकडे रहायला ममाचेसुध्दा ऑब्जेक्शन नव्हते. त्याला कारण अंकलचा इंग्लिश विषय. माझे इंग्लिश कच्चे असल्याने ममाने विचार केला की मला अंकलच्या कोचिंगचा फायदा होईल. अंकलनी सुध्दा अतिशय मन लावून शिकवले. माझ्याबरोबर माझ्या दोन मैत्रिणी, जया आणि सीमासुद्धा होत्या अंकलकडे शिकायला. त्यांच्या ट्यूशन मुळे आम्हा तिघींचेही पेपर अतिशय चांगले गेले. माझ्याप्रमाणेच त्याही अंकलवर खुष होत्या.
मी जेवणानंतरची आवराआवर करून थोडा वेळ आराम केला. दरवाजा बंद करून कुलुप लावले व अंकलकडे गेली. दरवाज्यावर टकटक केले. अंकलनी दरवाजा उघडला.
"ये ललिता, मी तुझीच वाट पाहत होतो." अंकल ब्रह्मचारी असले तरी त्यांची रूम त्यांनी व्यवस्थित टापटिपीने ठेवली आहे. कुठेच पसारा नव्हता. ममा म्हणतेदेखील की प्रमोदची बायको नशिबवान राहील की प्रमोदसारखा नवरा मिळाला म्हणून. अंकलच्या रूममध्ये जास्त सामान नाही. एका कॉर्नर मध्ये त्यांचे स्टडी टेबल व खुर्ची आहे. बाजूलाच एक दिवाण आहे. दुस-या कोप-यात त्यांचा पोर्टेबल टीव्ही आहे. भिंतीतल्या वॉर्डरोबमध्ये त्यांचे कपडे असतात. तिस-या कोप-यात फ्रीज ठेवलाय. रुमच्या मध्यभागी एक कार्पेट अंथरलेले असून त्यावर त्यांचा सोफासेट आहे. "काय बघतेयस एवढे निरखून माझ्या रूमला? पसारा तर नाही ना झालाय?"
"कित्ती व्यवस्थित आहे अंकल तुमची रूम. कुठेच नाव ठेवायला जागा नाही. बरं अंकल, काय काम होतं?" अंकलनी मला दिवाणावर बसवलं व खुर्ची ओढून घेत माझ्यासमोर बसले.