S
StoryPublisher
Guest
प्रचंड लाजत बैजूने परत आपल तोंड माझ्या कुशीत लपवल तिच्या तोंडून निघालेल "शी " मला नीट ऐकायलासुद्धा आल नाही.
“सांग ना..." "काय?"
"हिच नाव..... "मी नाही काही नाब ठेवल....
.
कारप मला उगीचच गप्पा मारायला आवडत नाही.... "मग माऊस डबल क्लिक करताना तिच्याशी बोलत नाहीस?" मान आडवी हलवत बैजू बोलली, "ना ही." "काय नाही हिच्याशी बोलन नाहीस की माऊस डबल क्लिक करत नाहीस?"
"तू असा एव्हरडी असताना माऊस डबल क्लिक करायची वेळ माझ्यावर येईल का? उलट माझ्या माऊसला तर कधी कधी अगम हवा असं वाटतं."
"शी ह्या जगातल्या सर्वात सुंदर पुच्चीला माऊस म्हणू नकोस ग.... छकुली म्हण ना..." मी बैजूच्या पुच्चीच्या अठावर बोट फिरवत बोललो
"ई55... मी नाही हे असं काही नाव ठेवणार....१ "बर मग मी ठेवतो... आजपासून हिच नाव..." मी विचारात पडलो. माझ्याकडे बघत बैजू अचानक बोलली, "मुत्री..."
"तुझ्या मुन्नाची मैत्रीप ना ही... म्हपून हिच नाव मुन्नी...." लाजत बैजू बोलली.
व्वा! काय मस्त नाव शोधून काढल होन बैजूने! मी खूष होऊन बैजूला एक चुंबन दिल आपि मग खाली सरकत मुन्नीलापप एक चुंबन दिल, मुन्नीच्या ओठांवर ओठ टेकून! मला सोप्पं जावं म्हपून बैजूने पाय फाकवले तसं माझी नजर खाली बैजूच्या गाडीच्या 'मोक्कावर गेली. आता ह्याला काय नाव द्यावं का?
बैजूच्या स्टुडिओत नियमीत येण्यामुळे मुला-मुन्नी ची गंमत-जमत रेग्युलर सुरु झाली असली तरी माझ्या 'मुन्नाभाईची गाडी बैजूच्या 'मागच्या गॅरेजमध्ये काही केल्या जात नव्हती. निधे लावलेला 'नो एन्ट्री चा कोई बैजू काही केल्या काहत नव्हती. कितीही तिच्या नितंबाचे लाड केले... तिच्या गांडीच भोक कितीही बोटाने कुरवाळल... चाटल... तरीही! तिच्या नितंबाचे हातानी दाबून दाबून मी लाड करत असताना आणि जीभेने चाटत असताना आपली कंबर हलवून हलवून साध देपारी बैजू माझ बोट 'त्या' भोकावर गेल की लगेच सावध व्हायची! निचे घातल की दुखपार... ह्या भीतीने अधीच नको नको' करायची! वैजूच्या कोपत्या मैत्रिपीन तिच्या मनात ही भीती घातली होती, कोपास ठाऊक! वैजूची ती नालायक मैत्रीण मला भेटली असती तर निचीच गांड मी अशी मारली असती ना..!
बैजूचा ठाम नकार बघून मीसुद्धा तेवढ्यापुरता तो हट्ट सोडून द्यायचो. आपल सर्वस्व मला अर्पप केलेल्या वैजूला दुखवून तिथे चोदायची इच्छा मला नव्हती. बैजूचं मन न मोडता मग मी 'मुन्नाभाईची गाडी मुन्नी च्या गॅरेजमध्ये आपून पार्क करायचो! आता बैजूला स्टुडिओत कामाला यायला लागून चार महिने झाले होते, त्यामुळे 'मुन्ना ला मुनीच गरज चागलच ओळखीचं झाल होतं पप तरीही प्रत्येक वेळी तिथे घुसताना मला नवा आनंद मिळायचा. पहिल्यांदाच चोदतों अहे, असं वाटून मी बैजूला मस्त चोदायचो. बैजूसुद्धा अगदी खुलून प्रतिसाद द्यायची... फक्त ती जागा सोडून तिचं सगळ शरीर मला अर्पण करायची, झके दिवस होऊनसुद्धा मी वैजूला जवळ घ्यायला नेहमीच उनावीळ असे, पप बैजू मात्र कधीच उतावीळापा करत नसे. सगळ सैफ असेल तरच ती मला जवळ येऊ द्यायची. 'मुन्नी बदनाम होऊ नये
असं मलाही वाटत असलं तरी त्यासाठी जास्त काळजी वैजूच घ्यायची.
असेच दिवस मजेत चालले होते. बैजू एके बैजू पासून बैजू दाहे बैजूचा पाढा चालू होता. मी एका गनी स्टुडिजे बंद करुन घरी पोचलो तर तिथे वैजू आपि रमेशदादा अले होते. आई-बाबाबरोबर त्याच्या गप्पा चालल्या होत्या.
"काय गप्पा चालल्याहेत...." बोलत मी त्यांना सामील झालो.
"अरे त्या चढ्ढाच्या मुलाचं लग्न आहे ना पुढच्या सोमवारी. आपि त्याच दिवशी कॉलनीतल्या त्या जोशाकडेसुज्ञ लग्न आहे. आईने सांगितलं.
"नेमकी दोन्ही लान संध्याकाळीच आहेत. आता लग्नाचे हॉल्स तसे लांब असल्याने दोन्ही लामाला जापं तर समय नाही. तर अम्ही विचार करतोय की अम्ही दोघे एका लग्नाला जाऊ आपि तू दुसऱ्या लग्नाला जा. कुठच्या लग्नाला
जाशील तू?" बाबांनी विचारलं.
ही सगळी
पर्चा सरु असताना माझी नजर सारखी बैजकडे जात होती. घरातल्या साध्या साडीतसा वैज झकी मस्त दिसत होती! दिवसभर बैजूला बघूनसुद्धा आता तिला परत बचत गहावंसं वाटत होतं. पुढे येपारी केसाची बट हलकेच बाजूला करताना बैजू झकी आकर्षक दिसत होती की बस्स! वाटलं की असंच तिला उचलून आत बेडरूममध्ये
घेऊन जावं... मी त्या फालतू चर्चेकडे लक्ष न देता बैजूला न्याहाळत बसलो.
"अरे जय.... मी काय विचारतोय ? तू येतो आहेस ना लग्नाला?"
"हो... पप मला सोमवारी एक काम आहे. मी दिवसभर बाहेर असेन. ते काम आटोपून येईन मी.. तुम्ही लोक जा पुढे... चालेल ना?"
"चालेल रे पप तू कुठच्या लग्नाला जाशील ते तर सांग." बाबा बोलले, मी कुठच्या लग्नाला जापार? मी त्याच लग्नाला जाणार ज्या लानाला माझी वैजू जापार! पप ती कुठे जाणार है तर मला माहितच नाही ना.... मग मी आताच कसं सांगू?
"बघू हो बाबा... अजून वेळ आहे ना लग्नाला... ठखू नंतर..." म्हपत मी वेळ मास्न नेली.
"आक... नक्की जा. आण मुख्य म्हपजे वेळेवर जा. नाही तर जाशील नेहमीसारखा उशीरा.... ते बरं नाही दिसत.. बाबा बोलले.
"अहो काका, तो उशीर कशाला करेल? तिथे लग्नात छान अन मुली असतील ना... त्याचे फोटो काढेल ना तो..." बैजूने माझी फिरकी घेतली.
"माझा जय असा नाही ह..." आईन लगेच माझी बाजू सांभाळली. तिला विचारीला माझे पराक्रम काय माहित ? "मी तिथे लानाला आमन्त्रित म्हपून जाणार आहे. फोटोग्राफर म्हपून नाही..." मीसुद्धा बोलून घेतलं. "पण एखादी चांगली मुलगी दिसली तर तिचा फोटो काढशीलच ना..." बैजू अजून मला सोडत नव्हती. "आणि आवडली तर न लाजता सांग.... तुझं पण जमवून टाकू..." रमेशदादा बोलला.
'ह्याच्यासाठी मुली बघताय की नाही?" बैजूने आईला विचारलं. हिला झालंय काय? स्टुडिओत तर बरी होती... मी वैतागून बैजूकडे बघितल.
"नाही ग... तूच सुचव ना तुझ्या पाहप्प्यात कोणी असली तर.." आई बैजूला बोलली. मुलाचे लग्न म्हटल की त्याच्या आईच्या अंगात एक वेगळच जोर संचारतो, त्या दोघीकडे एक नजर टाकून मी आत गेलो. आन जाताना वैजूकडे नागजीने टाकलेल्या कटाक्षात तिच्या नजरेतल खटयाळ हसू मला दिसलं, हसतेस काय ? थांब तुला उद्या बघतो...
दुस-या दिवशी बैजू स्टुडि अंत आल्यावर वेळ मिळाला तसं मी तिला विचारलं, "काल घरी काय बोलत होतीस? माझ्या लग्नाचं?"
बैजू खळखळून हसत बोलली, "ओ तुझ्या लग्नाचा विषय माझ्याकडे तुझ्या आईनच अनेकदा काढलाय. अता तू सेटल झालायस मग तुझ लग्न करायला नको का?"
"नको..." मी खोटया गगाने बोललो.
"नू अहेस ना माझी काळजी घ्यायला... मग दूसरी बायको कशाला?" बोलता बोलता मी वैजूला जबळ खेचल मला धाक्वत वैजू गभीर होत बोलली, "जय.... अरे अपलं नातंच वेगळं आहे पप म्हपून तू लग्नच करपार नाहीस का?"
"निदान एवढयात तरी माझा लग्नाचा विचार अजिबात नाहीये..."
"माझ्या नजरेत एक मुलगी आहे. माझी मावस बहीपच आहे. तुला अगदी शोभून दिसेल अशी." बोलताना वैजून निच्या मोबाईलमध्ये काही तरी बटप दाबून माझ्यापुढे तिचा मोबाईल धरला. "ही बच्च..."
बैजुच्या मोबाईलमध्ये एका मुलीचा चेहरा दिसत होता. दिसायला सुदर म्हपावा असा! मी तो फोटो बघितल्यासारख केलं आणि मोबाईल बैजूला परत दिला.
"कशी बाटली?" "फक्त चेहरा बघून मुलगी पसन करता येते का?"
"नाही रे... तुम्ही भेटालच ना.... तेव्हा तुला तिचा स्वभावसुद्धा समजेल. अगदी माझ्यासारखीच अन मोकळ्या स्वभावाची आणि बडबडी आहे."
"आणि बाकीच? 'बाकीच काय?"
"तुझ्यासारखीच सैक्सीपप आहे का?" बैजूच्या करत हात नेऊन तिला जवळ ओढत मी विचारलं. "ने मला कसं माहित असपार?" "ते पण चेक करावं लागेल ना..."
बैजू गभीर होत बोलली, "जय... ते तुला लग्नानंतर समजेलच. पप ह्या गोष्टीला तू झक महत्व देऊ नकोस... वैवाहिक अयुष्यात फक्त तेच महत्वाचं नसतं."
अग बाई तेच तर सगळ्यात जास्त महत्वाचं असतं. नवरा-बायकोची मनं जुळप वगैरे कितीही महत्वाचं असलं तरीपण पांवटी त्या दोघाच सेक्स लाईफ सर्वात जास्त महत्वाचं असतं! नाही तर माझा सारखा उछत्तीय आपि बायकोला त्यात इंटरेस्ट नाही असं झालं तर काय होईल?
मी है बोलपार तेवढयात वैजू पुढे बोलली, "पप माझी खात्री आहे की ही मुलगी तुझ्यासाठी अगदी योग्य आहे.."
"ती तर असणारच ना... शेवटी मावस का होईना... तुझीच बहीण आहे ना... अपि नसेल तर तू अहेस ना तिला सगळं शिकवायला..."
बैजू लाजली. "काय शिकवू तिला?"
"नाही नाही म्हपत कसं सगळ द्यायचं... नको रे म्हणत कसं सगळं घ्यायचं..." मी वैजूच्या गालांवर गाल घासन कोललो.
"ए... मी नाही हं असं करत..." माझं नाक चिमटीत पकडून अढन बैजू बोलली.
"मग कोप करत?" बोलताना माझा हात वैजूच्या पदरा आइ पोचला होता. वैजूचा आबा हलकेच दाबत मी विचारल, "तिची साईझ काय ग?"
"काय?" "आय मीन... तिचं वय किती?" "आता २२ पूर्ण झालीत तिला..." "वय २२.. आणि माग?"
"मापं ग... इञ्चली साईझ काय तिची?"
"शी काय? साग ना.... तिचे आबे पण असेच मोठे आहेत का ते..." मी बैजूचा आबा दाबत विचारल. "तू म्हपजे ना जय... तुला फक्त तेवढच दिसतं का रे?"
"आत्ता बाई समोर आल्यावर फक्त तेवढंच दिसतं... फक्त अंब्याचाच अंदाज येतो... पपईचा अंदाज कसा येपार?" म्हपताना माझे हात वैजूच्या ब्लाऊजचे हुक्स उघडत होते.
"तू म्हपजे ना... जाऊ दे..." पदर खाली पाडून बैजूने मला हुक्स काढायला मदत केली. 'काय जाऊ दे?" बावरूनच बैजूचे आबै पिळत मी. "तू एखादी दुसरी मुलगी बघ..." "का ग?"
"तुला बायको फक्त त्याच एका गोष्टीसाठी पाहिजे... माझ्या बहिणीचे हाल करशील तू..." "हाल नाही करणार ग... तू आहेस ना... निला आगम द्यायला....."
बैजू काहीच बोलली नाही. बैजूची साडी-पेटीकोट वर करून माझा हान वैजूच्या पटीन घुसला होता. तिच्या 'मुन्नीची धग बोटांना जापवताच मग बाकीचं सगळ मी विसरलो. हातचं सोडून पळन्याच्या मागे कोप लागपार?
**
*
तो आठवडा असाच संपला. परत बैजूने माझ्या लग्नाचा विषय काढलाच नाही. मला तर त्यात इंटरेस्ट नव्हताच! सोमवारी मी सकाळीच छून कामासाठी बाहेर निघून गेलो. संध्याकाळी पाचपर्यंत काम आटोपून मग परत अल्यावर चढ्ढाकडच्या लग्नाला जायचं अस मी ठरवल होत. कारप बैजू आपि रमेशदादा नि धेच जाणार होते! माझे आई-बाबा अपि बैजूची सासू जोशाकडे आपि है दोछ चढ्ढाकडे अस ठरलं होत. पंजाबी लग्न रात्री उशीग लागत असल्याने तिथे जग उशीरा गेलो तरी चालणार होतं.
मी दिवसभर स्टुडि अत पार नव्हनौच म्हपून बैंजूलासुद्धा स्टुडिअंत जायला मना केलं होतं. नाही तर अन सुदर काई दुकानात एकटी अहे म्हटलं की उगीचच फालतू कारणं काढून अनेक लोक येतात! मला चांगलंच माहित होतं ना ते!! त्यामुळे बैजू आज घरीच होती. संध्याकाळी लग्नात नटून थटून अलेली बैजू कशी दिसेल ह्याचा विचार दाबून टाकत
मी काम आटपन होतो तेव्हाच घस्न कॉल आला.
"अरे जय.... रमेश आपि त्याची आई गावाला जाताहेत.. त्याचे काका सीरीयस असल्याचा निरोप आलाय.. पप बैंजू गावाला जात नाहीये... तू त्या लग्नाला नक्की जातो आहेस ना... मग येताना वैजूला त्या चढ्ढाच्या लग्नाहून घरी घेऊन परत ये..." आईच्या एकामागून एक सूचना ऐकताना माझ काळीज लक्कन हललं.
अयला! रमेशदादा आणि त्याची आई गावाला चालले.... वैजूला इथेच सोडून! पप ती का जात नाही त्याच्यासोबत ? लग्नासाठी की काय? काही का असेना... अता रमेशदादा आपि त्याची आई अज रात्री गावाला... ने काही झम्या लक्कर घरी परत येत नाहीत... हपजे वैजू आज रात्री तरी तिच्या घरी एकटी हे नक्की... एकटी कशाला? मी जाईन ना निला सोक्त करायला! मग रात्रभर आम्ही दोघं..... पण वैजू त्याला तयार असेल?
ते समजून घ्यायचा एकच मार्ग होता... मनात फुटणाऱ्या आनंदाच्या उकळ्या बाबत मी लगेच वैजूला फोन लावला. मॅडमनी फोन उचलायला बराच वेळ लावला. बहुतेक लग्नाला जायची तयारी करत असावी...
"काय रे जय? अलास का परत?" "नाही अजून.. पप अता निघतोय इवून. तू काय करत होतीस इतका वेळ?" "अरे तयार होते आहे... लग्नाला जायचंय ना आना..."
"मला अईचा फोन आला होता.. तू एकटी लग्नाला जाते अहेस आपि तिथून तुला घरी परत आप असं सांगितलय मला तिन
"हो रे..है दो गावाला गेले ना..." "आता लग्नाला तू एकटीच चाललीस ना..." माझ्या बोलण्यातला अनंद मलाच जापवला.
"मी एकटी जात नाही. कॉलनीतल्या झर बायका आहेत ना कंपनीला...." त्याची कसली कंपनी त्याची तर अडचण! मनातले विचार न बोलता मी विचारलं, "आपि रात्री?"
"आणि रात्री काय?"
"तू रात्री एकटी कशी राहपार तुमच्या घरी?"
"मी एकटी कशाला राहीन? मी तर तुमच्या घरी येपार आहे..." बैजू बोलताना तिने दाबलेलं हसू मला ऐकू अलच. मस्करी करते काय माझी?
"मग ठीक आहे." मीपप सहज बोलण्याच्या टोनमध्ये बोललो. "काय ठीक आहे?"
"आमच्या घरी दोन बेडरूम्स आहेत. एका बेडरूममध्ये आई-बाबा झोपतात अपि दुसऱ्या वेडरुममध्ये आपप दोघं झोपुया..."
"नालायका... तुझ्या घगत तुझ्याबरोबर बेडरुममध्ये झोपायला मी काय तुझी बायको अहे?"
"काय हो?" "माझी बायकोच आहेस ना तू... मी तरी असच समजतो...." "शहापाच आहेस...."
"मग अता तुला रात्री एकटं कसं गहू देपार? रात्रभर मी तुला माझ्यजवळ अगदी गच्च धरून ठेवीन झपजे तुला अजिबात एकट वाटणार नाही." बोलताना त्या कल्पनेनेच माझा उठलागला.
"शी 55 फोनवर जास्त चावटपपा करू नकोस..."
'बर मग मी आता पोन ठेवतो आपि तिथे येऊन चावटपणा करतो. मी कॉल कट केला आपि पाईपार्डने परत जायची तयारी करू लागलो. दोन मिनिटातच बैजूचा कॉल अला.
"अरे जय, मी आता तयार होऊन लग्नाला जाते अहे. तू मला तिथेच भेट." "कशाला जातेस? मी येतोय ना तुला न्यायला..... "अरे तू परत येऊन तयार व्हायला बराच वेळ लागेल. तोपर्यंत मी काय करू?" "विचार कर..." "कसला विचार?" "आपप दोघांनी आज गनी काय काय करायचं ह्याचा विचार..." मी मिस्किलपपे बोललो. "शी 5" "शी काय? तू आज रात्रभर माझ्याजवळ असपार ह्या विचागने मी आत्ताच एक्साईट झालो अहे..." "हपजे तू मला रात्रभर झोपू देपार नाहीस तर... "तुला झोपू देपार नाही आपि मीसुद्धा झोपणार नाही....".
"तू झोपणार नाहीस हे बर्गकर कारण तुझे बाबा झोपत खूप धौरतात ना...." बोलून वैजू खुळखळून हसली बाबांच्या घोरण्याचा इथे काय संबंध?
"म्हपजे?"
"म्हपजे तुमच्या घरी मी आले तर मी तुझ्या आईबरोबर एका बैडरुममध्ये आणि तू तुझ्या बाबांबरोबर दुसऱ्या कैडरूममध्ये... समझे कुद?"
"हे बरोबर नाही है...."
"आता काबाच घोरपं रात्रभर ऐकत तू जागा रहा..." "ह्याला काय अर्थ आहे?"
"चल अता मी ठेवते... लवकर ये लग्नाला..." म्हपून बैजूने फोन ठेवला. आयला बैजू म्हपाली तस खरोखरच झाल... म्हणजे ती अमच्या घरी रात्रभर आहे पप माझ्याबरोबर बेडरूममध्ये वैजूऐवजी माझे बाबा! जगातली सर्वात बेस्ट के.एल.पी.डी. असेल ती!
वैतागून मी परत यायला निघालो. काय मस्त चान्स आहे आज! बैजूसोबत पूर्प रात्र! तिला मस्तपैकी रात्रभर कुटता येईल! पप ही बैजू आपल्या मुर्खपणाने हा चान्स वाया घालवपार, माझ्या घरी झोपायला येपार पण झोपपार दुसऱ्या केडरुममध्ये! रात्रभर माझ्याशेजारी वैजूऐवजी बाबा... तिचे मादक सुस्कार ऐकण्याऐवजी मी बाबाचं घोरणं ऐकायच... बैजूच्या सुस्काराची आठवप येताच माझ्या नजरेसमोर तिच नान शरीर आलं, फाकवलेल्या मांडया.... वळसेदार कंबर.... भरगच्च छातीवर डुचमळपार बैजूचे आवे... नजर अजून वर गेली तर दिसला बाबांचा राठ मिशीवाला चेहरा! धन तेरी की!
काय करता येईल आणि बैजूसोबत रात्र कशी घालवता येईल याचा विचार करत घरी कधी परतलो ते समजलंच नाही. पप काहीच सुचेना, अई-बाबांनाच रात्रभर दुसरीकडे राहा अस सांगाव का? पप कसं? अपि कारण काय सांगपार? शेवटी विचार करत करतच मी अंघोळ वगैरे करून फ्रेश झालो आपि लग्नाला साजेसे कपडे करून लग्नाच्या हॉलवर गेलो.
“सांग ना..." "काय?"
"हिच नाव..... "मी नाही काही नाब ठेवल....
.
कारप मला उगीचच गप्पा मारायला आवडत नाही.... "मग माऊस डबल क्लिक करताना तिच्याशी बोलत नाहीस?" मान आडवी हलवत बैजू बोलली, "ना ही." "काय नाही हिच्याशी बोलन नाहीस की माऊस डबल क्लिक करत नाहीस?"
"तू असा एव्हरडी असताना माऊस डबल क्लिक करायची वेळ माझ्यावर येईल का? उलट माझ्या माऊसला तर कधी कधी अगम हवा असं वाटतं."
"शी ह्या जगातल्या सर्वात सुंदर पुच्चीला माऊस म्हणू नकोस ग.... छकुली म्हण ना..." मी बैजूच्या पुच्चीच्या अठावर बोट फिरवत बोललो
"ई55... मी नाही हे असं काही नाव ठेवणार....१ "बर मग मी ठेवतो... आजपासून हिच नाव..." मी विचारात पडलो. माझ्याकडे बघत बैजू अचानक बोलली, "मुत्री..."
"तुझ्या मुन्नाची मैत्रीप ना ही... म्हपून हिच नाव मुन्नी...." लाजत बैजू बोलली.
व्वा! काय मस्त नाव शोधून काढल होन बैजूने! मी खूष होऊन बैजूला एक चुंबन दिल आपि मग खाली सरकत मुन्नीलापप एक चुंबन दिल, मुन्नीच्या ओठांवर ओठ टेकून! मला सोप्पं जावं म्हपून बैजूने पाय फाकवले तसं माझी नजर खाली बैजूच्या गाडीच्या 'मोक्कावर गेली. आता ह्याला काय नाव द्यावं का?
बैजूच्या स्टुडिओत नियमीत येण्यामुळे मुला-मुन्नी ची गंमत-जमत रेग्युलर सुरु झाली असली तरी माझ्या 'मुन्नाभाईची गाडी बैजूच्या 'मागच्या गॅरेजमध्ये काही केल्या जात नव्हती. निधे लावलेला 'नो एन्ट्री चा कोई बैजू काही केल्या काहत नव्हती. कितीही तिच्या नितंबाचे लाड केले... तिच्या गांडीच भोक कितीही बोटाने कुरवाळल... चाटल... तरीही! तिच्या नितंबाचे हातानी दाबून दाबून मी लाड करत असताना आणि जीभेने चाटत असताना आपली कंबर हलवून हलवून साध देपारी बैजू माझ बोट 'त्या' भोकावर गेल की लगेच सावध व्हायची! निचे घातल की दुखपार... ह्या भीतीने अधीच नको नको' करायची! वैजूच्या कोपत्या मैत्रिपीन तिच्या मनात ही भीती घातली होती, कोपास ठाऊक! वैजूची ती नालायक मैत्रीण मला भेटली असती तर निचीच गांड मी अशी मारली असती ना..!
बैजूचा ठाम नकार बघून मीसुद्धा तेवढ्यापुरता तो हट्ट सोडून द्यायचो. आपल सर्वस्व मला अर्पप केलेल्या वैजूला दुखवून तिथे चोदायची इच्छा मला नव्हती. बैजूचं मन न मोडता मग मी 'मुन्नाभाईची गाडी मुन्नी च्या गॅरेजमध्ये आपून पार्क करायचो! आता बैजूला स्टुडिओत कामाला यायला लागून चार महिने झाले होते, त्यामुळे 'मुन्ना ला मुनीच गरज चागलच ओळखीचं झाल होतं पप तरीही प्रत्येक वेळी तिथे घुसताना मला नवा आनंद मिळायचा. पहिल्यांदाच चोदतों अहे, असं वाटून मी बैजूला मस्त चोदायचो. बैजूसुद्धा अगदी खुलून प्रतिसाद द्यायची... फक्त ती जागा सोडून तिचं सगळ शरीर मला अर्पण करायची, झके दिवस होऊनसुद्धा मी वैजूला जवळ घ्यायला नेहमीच उनावीळ असे, पप बैजू मात्र कधीच उतावीळापा करत नसे. सगळ सैफ असेल तरच ती मला जवळ येऊ द्यायची. 'मुन्नी बदनाम होऊ नये
असं मलाही वाटत असलं तरी त्यासाठी जास्त काळजी वैजूच घ्यायची.
असेच दिवस मजेत चालले होते. बैजू एके बैजू पासून बैजू दाहे बैजूचा पाढा चालू होता. मी एका गनी स्टुडिजे बंद करुन घरी पोचलो तर तिथे वैजू आपि रमेशदादा अले होते. आई-बाबाबरोबर त्याच्या गप्पा चालल्या होत्या.
"काय गप्पा चालल्याहेत...." बोलत मी त्यांना सामील झालो.
"अरे त्या चढ्ढाच्या मुलाचं लग्न आहे ना पुढच्या सोमवारी. आपि त्याच दिवशी कॉलनीतल्या त्या जोशाकडेसुज्ञ लग्न आहे. आईने सांगितलं.
"नेमकी दोन्ही लान संध्याकाळीच आहेत. आता लग्नाचे हॉल्स तसे लांब असल्याने दोन्ही लामाला जापं तर समय नाही. तर अम्ही विचार करतोय की अम्ही दोघे एका लग्नाला जाऊ आपि तू दुसऱ्या लग्नाला जा. कुठच्या लग्नाला
जाशील तू?" बाबांनी विचारलं.
ही सगळी
पर्चा सरु असताना माझी नजर सारखी बैजकडे जात होती. घरातल्या साध्या साडीतसा वैज झकी मस्त दिसत होती! दिवसभर बैजूला बघूनसुद्धा आता तिला परत बचत गहावंसं वाटत होतं. पुढे येपारी केसाची बट हलकेच बाजूला करताना बैजू झकी आकर्षक दिसत होती की बस्स! वाटलं की असंच तिला उचलून आत बेडरूममध्ये
घेऊन जावं... मी त्या फालतू चर्चेकडे लक्ष न देता बैजूला न्याहाळत बसलो.
"अरे जय.... मी काय विचारतोय ? तू येतो आहेस ना लग्नाला?"
"हो... पप मला सोमवारी एक काम आहे. मी दिवसभर बाहेर असेन. ते काम आटोपून येईन मी.. तुम्ही लोक जा पुढे... चालेल ना?"
"चालेल रे पप तू कुठच्या लग्नाला जाशील ते तर सांग." बाबा बोलले, मी कुठच्या लग्नाला जापार? मी त्याच लग्नाला जाणार ज्या लानाला माझी वैजू जापार! पप ती कुठे जाणार है तर मला माहितच नाही ना.... मग मी आताच कसं सांगू?
"बघू हो बाबा... अजून वेळ आहे ना लग्नाला... ठखू नंतर..." म्हपत मी वेळ मास्न नेली.
"आक... नक्की जा. आण मुख्य म्हपजे वेळेवर जा. नाही तर जाशील नेहमीसारखा उशीरा.... ते बरं नाही दिसत.. बाबा बोलले.
"अहो काका, तो उशीर कशाला करेल? तिथे लग्नात छान अन मुली असतील ना... त्याचे फोटो काढेल ना तो..." बैजूने माझी फिरकी घेतली.
"माझा जय असा नाही ह..." आईन लगेच माझी बाजू सांभाळली. तिला विचारीला माझे पराक्रम काय माहित ? "मी तिथे लानाला आमन्त्रित म्हपून जाणार आहे. फोटोग्राफर म्हपून नाही..." मीसुद्धा बोलून घेतलं. "पण एखादी चांगली मुलगी दिसली तर तिचा फोटो काढशीलच ना..." बैजू अजून मला सोडत नव्हती. "आणि आवडली तर न लाजता सांग.... तुझं पण जमवून टाकू..." रमेशदादा बोलला.
'ह्याच्यासाठी मुली बघताय की नाही?" बैजूने आईला विचारलं. हिला झालंय काय? स्टुडिओत तर बरी होती... मी वैतागून बैजूकडे बघितल.
"नाही ग... तूच सुचव ना तुझ्या पाहप्प्यात कोणी असली तर.." आई बैजूला बोलली. मुलाचे लग्न म्हटल की त्याच्या आईच्या अंगात एक वेगळच जोर संचारतो, त्या दोघीकडे एक नजर टाकून मी आत गेलो. आन जाताना वैजूकडे नागजीने टाकलेल्या कटाक्षात तिच्या नजरेतल खटयाळ हसू मला दिसलं, हसतेस काय ? थांब तुला उद्या बघतो...
दुस-या दिवशी बैजू स्टुडि अंत आल्यावर वेळ मिळाला तसं मी तिला विचारलं, "काल घरी काय बोलत होतीस? माझ्या लग्नाचं?"
बैजू खळखळून हसत बोलली, "ओ तुझ्या लग्नाचा विषय माझ्याकडे तुझ्या आईनच अनेकदा काढलाय. अता तू सेटल झालायस मग तुझ लग्न करायला नको का?"
"नको..." मी खोटया गगाने बोललो.
"नू अहेस ना माझी काळजी घ्यायला... मग दूसरी बायको कशाला?" बोलता बोलता मी वैजूला जबळ खेचल मला धाक्वत वैजू गभीर होत बोलली, "जय.... अरे अपलं नातंच वेगळं आहे पप म्हपून तू लग्नच करपार नाहीस का?"
"निदान एवढयात तरी माझा लग्नाचा विचार अजिबात नाहीये..."
"माझ्या नजरेत एक मुलगी आहे. माझी मावस बहीपच आहे. तुला अगदी शोभून दिसेल अशी." बोलताना वैजून निच्या मोबाईलमध्ये काही तरी बटप दाबून माझ्यापुढे तिचा मोबाईल धरला. "ही बच्च..."
बैजुच्या मोबाईलमध्ये एका मुलीचा चेहरा दिसत होता. दिसायला सुदर म्हपावा असा! मी तो फोटो बघितल्यासारख केलं आणि मोबाईल बैजूला परत दिला.
"कशी बाटली?" "फक्त चेहरा बघून मुलगी पसन करता येते का?"
"नाही रे... तुम्ही भेटालच ना.... तेव्हा तुला तिचा स्वभावसुद्धा समजेल. अगदी माझ्यासारखीच अन मोकळ्या स्वभावाची आणि बडबडी आहे."
"आणि बाकीच? 'बाकीच काय?"
"तुझ्यासारखीच सैक्सीपप आहे का?" बैजूच्या करत हात नेऊन तिला जवळ ओढत मी विचारलं. "ने मला कसं माहित असपार?" "ते पण चेक करावं लागेल ना..."
बैजू गभीर होत बोलली, "जय... ते तुला लग्नानंतर समजेलच. पप ह्या गोष्टीला तू झक महत्व देऊ नकोस... वैवाहिक अयुष्यात फक्त तेच महत्वाचं नसतं."
अग बाई तेच तर सगळ्यात जास्त महत्वाचं असतं. नवरा-बायकोची मनं जुळप वगैरे कितीही महत्वाचं असलं तरीपण पांवटी त्या दोघाच सेक्स लाईफ सर्वात जास्त महत्वाचं असतं! नाही तर माझा सारखा उछत्तीय आपि बायकोला त्यात इंटरेस्ट नाही असं झालं तर काय होईल?
मी है बोलपार तेवढयात वैजू पुढे बोलली, "पप माझी खात्री आहे की ही मुलगी तुझ्यासाठी अगदी योग्य आहे.."
"ती तर असणारच ना... शेवटी मावस का होईना... तुझीच बहीण आहे ना... अपि नसेल तर तू अहेस ना तिला सगळं शिकवायला..."
बैजू लाजली. "काय शिकवू तिला?"
"नाही नाही म्हपत कसं सगळ द्यायचं... नको रे म्हणत कसं सगळं घ्यायचं..." मी वैजूच्या गालांवर गाल घासन कोललो.
"ए... मी नाही हं असं करत..." माझं नाक चिमटीत पकडून अढन बैजू बोलली.
"मग कोप करत?" बोलताना माझा हात वैजूच्या पदरा आइ पोचला होता. वैजूचा आबा हलकेच दाबत मी विचारल, "तिची साईझ काय ग?"
"काय?" "आय मीन... तिचं वय किती?" "आता २२ पूर्ण झालीत तिला..." "वय २२.. आणि माग?"
"मापं ग... इञ्चली साईझ काय तिची?"
"शी काय? साग ना.... तिचे आबे पण असेच मोठे आहेत का ते..." मी बैजूचा आबा दाबत विचारल. "तू म्हपजे ना जय... तुला फक्त तेवढच दिसतं का रे?"
"आत्ता बाई समोर आल्यावर फक्त तेवढंच दिसतं... फक्त अंब्याचाच अंदाज येतो... पपईचा अंदाज कसा येपार?" म्हपताना माझे हात वैजूच्या ब्लाऊजचे हुक्स उघडत होते.
"तू म्हपजे ना... जाऊ दे..." पदर खाली पाडून बैजूने मला हुक्स काढायला मदत केली. 'काय जाऊ दे?" बावरूनच बैजूचे आबै पिळत मी. "तू एखादी दुसरी मुलगी बघ..." "का ग?"
"तुला बायको फक्त त्याच एका गोष्टीसाठी पाहिजे... माझ्या बहिणीचे हाल करशील तू..." "हाल नाही करणार ग... तू आहेस ना... निला आगम द्यायला....."
बैजू काहीच बोलली नाही. बैजूची साडी-पेटीकोट वर करून माझा हान वैजूच्या पटीन घुसला होता. तिच्या 'मुन्नीची धग बोटांना जापवताच मग बाकीचं सगळ मी विसरलो. हातचं सोडून पळन्याच्या मागे कोप लागपार?
**
*
तो आठवडा असाच संपला. परत बैजूने माझ्या लग्नाचा विषय काढलाच नाही. मला तर त्यात इंटरेस्ट नव्हताच! सोमवारी मी सकाळीच छून कामासाठी बाहेर निघून गेलो. संध्याकाळी पाचपर्यंत काम आटोपून मग परत अल्यावर चढ्ढाकडच्या लग्नाला जायचं अस मी ठरवल होत. कारप बैजू आपि रमेशदादा नि धेच जाणार होते! माझे आई-बाबा अपि बैजूची सासू जोशाकडे आपि है दोछ चढ्ढाकडे अस ठरलं होत. पंजाबी लग्न रात्री उशीग लागत असल्याने तिथे जग उशीरा गेलो तरी चालणार होतं.
मी दिवसभर स्टुडि अत पार नव्हनौच म्हपून बैंजूलासुद्धा स्टुडिअंत जायला मना केलं होतं. नाही तर अन सुदर काई दुकानात एकटी अहे म्हटलं की उगीचच फालतू कारणं काढून अनेक लोक येतात! मला चांगलंच माहित होतं ना ते!! त्यामुळे बैजू आज घरीच होती. संध्याकाळी लग्नात नटून थटून अलेली बैजू कशी दिसेल ह्याचा विचार दाबून टाकत
मी काम आटपन होतो तेव्हाच घस्न कॉल आला.
"अरे जय.... रमेश आपि त्याची आई गावाला जाताहेत.. त्याचे काका सीरीयस असल्याचा निरोप आलाय.. पप बैंजू गावाला जात नाहीये... तू त्या लग्नाला नक्की जातो आहेस ना... मग येताना वैजूला त्या चढ्ढाच्या लग्नाहून घरी घेऊन परत ये..." आईच्या एकामागून एक सूचना ऐकताना माझ काळीज लक्कन हललं.
अयला! रमेशदादा आणि त्याची आई गावाला चालले.... वैजूला इथेच सोडून! पप ती का जात नाही त्याच्यासोबत ? लग्नासाठी की काय? काही का असेना... अता रमेशदादा आपि त्याची आई अज रात्री गावाला... ने काही झम्या लक्कर घरी परत येत नाहीत... हपजे वैजू आज रात्री तरी तिच्या घरी एकटी हे नक्की... एकटी कशाला? मी जाईन ना निला सोक्त करायला! मग रात्रभर आम्ही दोघं..... पण वैजू त्याला तयार असेल?
ते समजून घ्यायचा एकच मार्ग होता... मनात फुटणाऱ्या आनंदाच्या उकळ्या बाबत मी लगेच वैजूला फोन लावला. मॅडमनी फोन उचलायला बराच वेळ लावला. बहुतेक लग्नाला जायची तयारी करत असावी...
"काय रे जय? अलास का परत?" "नाही अजून.. पप अता निघतोय इवून. तू काय करत होतीस इतका वेळ?" "अरे तयार होते आहे... लग्नाला जायचंय ना आना..."
"मला अईचा फोन आला होता.. तू एकटी लग्नाला जाते अहेस आपि तिथून तुला घरी परत आप असं सांगितलय मला तिन
"हो रे..है दो गावाला गेले ना..." "आता लग्नाला तू एकटीच चाललीस ना..." माझ्या बोलण्यातला अनंद मलाच जापवला.
"मी एकटी जात नाही. कॉलनीतल्या झर बायका आहेत ना कंपनीला...." त्याची कसली कंपनी त्याची तर अडचण! मनातले विचार न बोलता मी विचारलं, "आपि रात्री?"
"आणि रात्री काय?"
"तू रात्री एकटी कशी राहपार तुमच्या घरी?"
"मी एकटी कशाला राहीन? मी तर तुमच्या घरी येपार आहे..." बैजू बोलताना तिने दाबलेलं हसू मला ऐकू अलच. मस्करी करते काय माझी?
"मग ठीक आहे." मीपप सहज बोलण्याच्या टोनमध्ये बोललो. "काय ठीक आहे?"
"आमच्या घरी दोन बेडरूम्स आहेत. एका बेडरूममध्ये आई-बाबा झोपतात अपि दुसऱ्या वेडरुममध्ये आपप दोघं झोपुया..."
"नालायका... तुझ्या घगत तुझ्याबरोबर बेडरुममध्ये झोपायला मी काय तुझी बायको अहे?"
"काय हो?" "माझी बायकोच आहेस ना तू... मी तरी असच समजतो...." "शहापाच आहेस...."
"मग अता तुला रात्री एकटं कसं गहू देपार? रात्रभर मी तुला माझ्यजवळ अगदी गच्च धरून ठेवीन झपजे तुला अजिबात एकट वाटणार नाही." बोलताना त्या कल्पनेनेच माझा उठलागला.
"शी 55 फोनवर जास्त चावटपपा करू नकोस..."
'बर मग मी आता पोन ठेवतो आपि तिथे येऊन चावटपणा करतो. मी कॉल कट केला आपि पाईपार्डने परत जायची तयारी करू लागलो. दोन मिनिटातच बैजूचा कॉल अला.
"अरे जय, मी आता तयार होऊन लग्नाला जाते अहे. तू मला तिथेच भेट." "कशाला जातेस? मी येतोय ना तुला न्यायला..... "अरे तू परत येऊन तयार व्हायला बराच वेळ लागेल. तोपर्यंत मी काय करू?" "विचार कर..." "कसला विचार?" "आपप दोघांनी आज गनी काय काय करायचं ह्याचा विचार..." मी मिस्किलपपे बोललो. "शी 5" "शी काय? तू आज रात्रभर माझ्याजवळ असपार ह्या विचागने मी आत्ताच एक्साईट झालो अहे..." "हपजे तू मला रात्रभर झोपू देपार नाहीस तर... "तुला झोपू देपार नाही आपि मीसुद्धा झोपणार नाही....".
"तू झोपणार नाहीस हे बर्गकर कारण तुझे बाबा झोपत खूप धौरतात ना...." बोलून वैजू खुळखळून हसली बाबांच्या घोरण्याचा इथे काय संबंध?
"म्हपजे?"
"म्हपजे तुमच्या घरी मी आले तर मी तुझ्या आईबरोबर एका बैडरुममध्ये आणि तू तुझ्या बाबांबरोबर दुसऱ्या कैडरूममध्ये... समझे कुद?"
"हे बरोबर नाही है...."
"आता काबाच घोरपं रात्रभर ऐकत तू जागा रहा..." "ह्याला काय अर्थ आहे?"
"चल अता मी ठेवते... लवकर ये लग्नाला..." म्हपून बैजूने फोन ठेवला. आयला बैजू म्हपाली तस खरोखरच झाल... म्हणजे ती अमच्या घरी रात्रभर आहे पप माझ्याबरोबर बेडरूममध्ये वैजूऐवजी माझे बाबा! जगातली सर्वात बेस्ट के.एल.पी.डी. असेल ती!
वैतागून मी परत यायला निघालो. काय मस्त चान्स आहे आज! बैजूसोबत पूर्प रात्र! तिला मस्तपैकी रात्रभर कुटता येईल! पप ही बैजू आपल्या मुर्खपणाने हा चान्स वाया घालवपार, माझ्या घरी झोपायला येपार पण झोपपार दुसऱ्या केडरुममध्ये! रात्रभर माझ्याशेजारी वैजूऐवजी बाबा... तिचे मादक सुस्कार ऐकण्याऐवजी मी बाबाचं घोरणं ऐकायच... बैजूच्या सुस्काराची आठवप येताच माझ्या नजरेसमोर तिच नान शरीर आलं, फाकवलेल्या मांडया.... वळसेदार कंबर.... भरगच्च छातीवर डुचमळपार बैजूचे आवे... नजर अजून वर गेली तर दिसला बाबांचा राठ मिशीवाला चेहरा! धन तेरी की!
काय करता येईल आणि बैजूसोबत रात्र कशी घालवता येईल याचा विचार करत घरी कधी परतलो ते समजलंच नाही. पप काहीच सुचेना, अई-बाबांनाच रात्रभर दुसरीकडे राहा अस सांगाव का? पप कसं? अपि कारण काय सांगपार? शेवटी विचार करत करतच मी अंघोळ वगैरे करून फ्रेश झालो आपि लग्नाला साजेसे कपडे करून लग्नाच्या हॉलवर गेलो.