S
StoryPublisher
Guest
"राजू, मी आईवर खूप रागावले असून मी तिला स्पष्टच सांगितले की जोपर्यंत तू तिला माफ करत नाही तोपर्यंत मी तिच्याशी संबंध ठेवणार नाही... भलेही ती माझी जन्मदात्री आई का असेना!!" सोमा म्हणाली... मी मुकाट्याने ऐकत होतो.
"ती तुला तसा फोन करेलच..."
"सत्त्याजींनी मला आज सकाळीच फोन केला होता सोमा" मी म्हणालो. पण मला पुढे न बोलू देता ती म्हणाली "अरे,हे मी तिला आत्ताच बोलले आहे. की तू माझे तर नुकसान केलेच पण आपल्या 'होणाऱ्या जावयाचे ही नुकसान केलेस व तेही आपल्या नवऱ्याच्या हुद्द्याचा वापर करूनच ना? व म्हणूनच जोपर्यंत तू तिला माफ करत नाही तोपर्यंत मी तिच्याशी संबंध ठेवणार नाही... ती तुला फोन करेलच तसा!!" सोमा म्हणाली. तिच्या बोलण्यातून तिला माझीच काळजी वाटत असलेली स्पष्ट होत होती.
"मला त्यांच्या माफीची गरज नाही सोमा, मला तुझ्या प्रेमाची गरज आहे." मी म्हणालो "मला नाही वाटत की सत्त्याजी माफी मागतील..." मी असे म्हणताच - "माँ तुझी झक मारत माफ़ी मागेलच कारण जर तिने तसे केले नाही तर मी 'सीडी' माझ्या पप्पांनाच देईन असे मी तिला स्पष्टच सांगितले आहे... आणि जर का 'हे' पप्पांना कळले तर तिचे 'maried life' संपलेच म्हणून समज..." सोमा म्हणाली. व ती एक क्षणभर थांबून पुढे म्हणाली - "आणि ती हे समजण्या इतकी सुज्ञ आहेच!!"
"ओहोहो..." मी मनातल्या मनात खुश झालो पण आवाजातला गंभीरपणा कायम ठेवून सोमाला म्हणालो "सोमा, त्यांनी जर फोन केलाच तर मी त्यांना सरळसरळ माफ करीनच कारण मला आता 'हे' प्रकरण वाढवायचे नाहीये... पण तू ही गोष्ट पुढे वाढवू नकोस प्लीज... अग जस्ट विचार कर की - 'ही' सीडी तुझ्या पप्पांनी पाहिली तर त्यांना किती दुखः होईल?" "अरे वेडा की काय रे तू ?" सोमा म्हणाली - "मी तुझी इ-मेल 'डिलीट' सुद्धा केली रे!!"
"ओ.के.बाय..." मी खुशी लपवत म्हणालो - "आणि लव्ह यू डार्लिंग!!" "बाय... आय लव्ह यू टू... एंड सी यू सून... च्युईक्क..." असे तिने फोनवरच मला 'कीस' दिला व फोन ठेवला.
"यसSSSS... यसSSSS... यसSSSS..." असे म्हणून मी खुशीतच जागच्याजागी उडी मारली व सत्त्याजींच्या फोनची वाट पाहू लागलो... 'नाऊ द विनिंग कार्ड्स आर विथ मी... माझी 'औकात काढत होती ना ही सत्त्या... आता मी तुझं काय करतो' तेच बघ!!' मी मनात म्हटले.
***
***
मी मुद्दाम आता एकटाच सत्त्याजींच्या घराजवळच्या हॉटेलात (आयडियल कॉलोनीतल्या दुर्गा कॉफी हाउसमध्ये) 'कोल्ड-कॉफी' पीत आरामात बसलो. माझ्या सोबत माझी 'सामुग्री'ही होती.
अपेक्षेप्रमाणेच १५ मिनिटातच सत्त्याजींचा फोन आला... "हलो राजू... कसा आहेस? बरा आहेस ना?" त्या म्हणाल्या... त्यांच्या आवाजातील गुर्मी पूर्णपणे 'गायब' झाली होती व आता त्या अतिशय प्रेमाने बोलत होत्या. बरोबरच आहे... कारण त्यांच्या जवळच्या 'सीडी'चा उपयोग त्या फक्त सोमाला दाखून माझे 'प्रेमप्रकरण' संपुष्टात आणण्यासाठीच करू शकत होत्या व आता त्यांचा तोही 'बार' मी पूर्णपणे निकामी करून टाकला होता पण माझ्या हातातली 'सामुग्री मात्र त्यांना बरबाद करण्यास पुरेशी होती... आणि ही गोष्ट त्या जाणून होत्याच!!
"बोला सत्त्याजी..." मी मुद्दाम त्यांना 'आंटी' न म्हणता दुरावा दाखवला. "अरे तू तर फारच रागावलेला दिसतोयस..." आता त्या साखरपेरणी करत म्हणाल्या - "मला खरंतर तुझ्याशी काही बोलायचे होते..." (साली मादरचोद... अजूनही माफी मागायची गोष्टही करत नव्हती.) "ठीक आहे आंटी..." त्यांना या वेळी मुद्दाम 'आंटी' म्हणत म्हणालो - "मलाही तुमच्याशी काही बोलायचे आहे... व आत्ता मी तुमच्या घराजवळच आहे तरी मी पाचच मिनिटात येतो..." असे म्हणून मी फोन 'डिसकनेक्ट' केला. पण मी चक्क दुसऱ्याच मिनिटात त्यांच्या घरी पोहचलो ब बेल वाजवली. (दुर्गा कॉफी हाउसपासून त्यांचे घर फक्त २ प्लॉटस सोडून होते.) "कोण आहे?" त्यांनी आश्चर्याने विचारताच "मी राजू..." मी म्हणालो. मी इतक्या लौकर पोहचलो याचे त्यांना बहुदा आश्चर्य वाटले असावे... पण मला त्यांना आता विचार करायलाही वेळ द्यायचा नव्हता.
त्यांनी दोन मिनिटांनी दार उघडले व आता त्या एक सिल्कचा पारदर्शक गाऊन घालून (आतमध्ये काहीही न घालता) मला 'आजमावत' दारात उभ्या होत्या... पण आता त्यांच्या कोणत्याही 'ट्रिक'ने मी मूर्ख बनणार नव्हतो... कारण त्यांना माझी माफी मागायची आहे ही गोष्ट मला माहित होतीच!!
"ये... ये आताच ये..." असे म्हणून मी आत आल्यावर त्यांनी दार लावून घेतले व माझा हात पकडून त्या मला बेडरूमकडे नेऊ लागल्यात... त्यावर त्यांना मी सरळसरळ थांबवले व - "पहिले कामाचे बोला..." असे रोकठोकपणे सांगितले. त्यावर त्यांनी मला - "हे बघ राजू... आता तुझ्याकडे व माझ्याकडेही 'एकमेकांविरुद्ध' वापरावी अशी सामुग्री आहे तरी आपण ती एकमेकांना परत करून टाकू व हे प्रकरण 'क्लोज' करून टाकू... कसे?" असे म्हणाल्या. मला ती कल्पना होतीच म्हणून मी त्यांना सरळसरळ "पहिले तुम्ही तुमच्याकडील सामुग्री द्या व नंतर मी माझी देतो..." असे म्हणताच त्यांनी - "तू तुझी सामुग्री आणली नाहीस का?" असे त्यांनी मला विचारताच - "तुम्ही मला 'सामुग्री घेऊन ये' असे कुठे सांगितले होते?" मी असे म्हणताच "मग तू पहिले सामुग्री घेऊन ये व मग आपण ती एक्स्चेंज करू..." असे म्हणताच - "माफ करा सत्त्याजी... तुम्हाला पहिले तुमची सामुग्री द्यावी लागेल व नंतरच मी माझी सामुग्री देईन... कारण तुमच्या सामुग्रीची न्युसंस व्हाल्यू आता संपलेली आहे... आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे गरज तुमची आहे माझी नाही... " असे मी रोकठोकपणे म्हणताच त्या माझ्या जवळ येऊन मला खेटून उभ्या राहिल्या व मला चेतवण्याचा प्रयत्न करू लागल्या.
"यावेळी ही ट्रिक 'वर्क करणार नाहीये सत्त्याजी..." मी असे म्हणताच त्यांच्या चेहऱ्यावर हिंस्त्र भाव आलेत.. "मग तुला काय हवंय?" असे त्यांनी खुनशीपणे विचारताच "सांगतो... सर्व सांगतो... पण जर मी तुमच्याशी 'इतक्या प्रेमाने' वागतोय तर तुम्ही का चिडताय माझ्यावर?" असे म्हणून मी जणूकाही त्यांच्या जखमेवर मीठच चोळले.
"सर्वप्रथम तुम्ही मला तुमच्याकडील सामुग्री द्या..." मी असे म्हणताच त्यांनी जास्ती आढेवेढे न घेता आतून मला एक टेप व एक सीडी आणून दिली "या व्यतिरिक्त काही आहे का?" असे मी विचारताच - "नाही रे... फक्त इतकेच आहे..." असे त्या म्हणाल्यात. "गुड... आता तुम्हाला माझी सामुग्री घ्यायला माझ्याबरोबर चलावे लागेल..." मी असे म्हणताच - "ठीक आहे... मी कपडे बदलून येते..." असे त्या म्हणाल्यात. "नाही... तुम्ही फक्त "ह्याच्यावर" एक शाल लपेटा व लौकर चला कारण मला बाकीही कामे आहेत..." असे म्हणताच त्या ताबडतोब माझ्या म्हणण्याप्रमाणे तयार झाल्यात व त्यांच्या कारनेच आम्ही जिथे मी सामुग्री ठेवली होती त्या 'Happy Colony ला गेलो.
"ती तुला तसा फोन करेलच..."
"सत्त्याजींनी मला आज सकाळीच फोन केला होता सोमा" मी म्हणालो. पण मला पुढे न बोलू देता ती म्हणाली "अरे,हे मी तिला आत्ताच बोलले आहे. की तू माझे तर नुकसान केलेच पण आपल्या 'होणाऱ्या जावयाचे ही नुकसान केलेस व तेही आपल्या नवऱ्याच्या हुद्द्याचा वापर करूनच ना? व म्हणूनच जोपर्यंत तू तिला माफ करत नाही तोपर्यंत मी तिच्याशी संबंध ठेवणार नाही... ती तुला फोन करेलच तसा!!" सोमा म्हणाली. तिच्या बोलण्यातून तिला माझीच काळजी वाटत असलेली स्पष्ट होत होती.
"मला त्यांच्या माफीची गरज नाही सोमा, मला तुझ्या प्रेमाची गरज आहे." मी म्हणालो "मला नाही वाटत की सत्त्याजी माफी मागतील..." मी असे म्हणताच - "माँ तुझी झक मारत माफ़ी मागेलच कारण जर तिने तसे केले नाही तर मी 'सीडी' माझ्या पप्पांनाच देईन असे मी तिला स्पष्टच सांगितले आहे... आणि जर का 'हे' पप्पांना कळले तर तिचे 'maried life' संपलेच म्हणून समज..." सोमा म्हणाली. व ती एक क्षणभर थांबून पुढे म्हणाली - "आणि ती हे समजण्या इतकी सुज्ञ आहेच!!"
"ओहोहो..." मी मनातल्या मनात खुश झालो पण आवाजातला गंभीरपणा कायम ठेवून सोमाला म्हणालो "सोमा, त्यांनी जर फोन केलाच तर मी त्यांना सरळसरळ माफ करीनच कारण मला आता 'हे' प्रकरण वाढवायचे नाहीये... पण तू ही गोष्ट पुढे वाढवू नकोस प्लीज... अग जस्ट विचार कर की - 'ही' सीडी तुझ्या पप्पांनी पाहिली तर त्यांना किती दुखः होईल?" "अरे वेडा की काय रे तू ?" सोमा म्हणाली - "मी तुझी इ-मेल 'डिलीट' सुद्धा केली रे!!"
"ओ.के.बाय..." मी खुशी लपवत म्हणालो - "आणि लव्ह यू डार्लिंग!!" "बाय... आय लव्ह यू टू... एंड सी यू सून... च्युईक्क..." असे तिने फोनवरच मला 'कीस' दिला व फोन ठेवला.
"यसSSSS... यसSSSS... यसSSSS..." असे म्हणून मी खुशीतच जागच्याजागी उडी मारली व सत्त्याजींच्या फोनची वाट पाहू लागलो... 'नाऊ द विनिंग कार्ड्स आर विथ मी... माझी 'औकात काढत होती ना ही सत्त्या... आता मी तुझं काय करतो' तेच बघ!!' मी मनात म्हटले.
***
***
मी मुद्दाम आता एकटाच सत्त्याजींच्या घराजवळच्या हॉटेलात (आयडियल कॉलोनीतल्या दुर्गा कॉफी हाउसमध्ये) 'कोल्ड-कॉफी' पीत आरामात बसलो. माझ्या सोबत माझी 'सामुग्री'ही होती.
अपेक्षेप्रमाणेच १५ मिनिटातच सत्त्याजींचा फोन आला... "हलो राजू... कसा आहेस? बरा आहेस ना?" त्या म्हणाल्या... त्यांच्या आवाजातील गुर्मी पूर्णपणे 'गायब' झाली होती व आता त्या अतिशय प्रेमाने बोलत होत्या. बरोबरच आहे... कारण त्यांच्या जवळच्या 'सीडी'चा उपयोग त्या फक्त सोमाला दाखून माझे 'प्रेमप्रकरण' संपुष्टात आणण्यासाठीच करू शकत होत्या व आता त्यांचा तोही 'बार' मी पूर्णपणे निकामी करून टाकला होता पण माझ्या हातातली 'सामुग्री मात्र त्यांना बरबाद करण्यास पुरेशी होती... आणि ही गोष्ट त्या जाणून होत्याच!!
"बोला सत्त्याजी..." मी मुद्दाम त्यांना 'आंटी' न म्हणता दुरावा दाखवला. "अरे तू तर फारच रागावलेला दिसतोयस..." आता त्या साखरपेरणी करत म्हणाल्या - "मला खरंतर तुझ्याशी काही बोलायचे होते..." (साली मादरचोद... अजूनही माफी मागायची गोष्टही करत नव्हती.) "ठीक आहे आंटी..." त्यांना या वेळी मुद्दाम 'आंटी' म्हणत म्हणालो - "मलाही तुमच्याशी काही बोलायचे आहे... व आत्ता मी तुमच्या घराजवळच आहे तरी मी पाचच मिनिटात येतो..." असे म्हणून मी फोन 'डिसकनेक्ट' केला. पण मी चक्क दुसऱ्याच मिनिटात त्यांच्या घरी पोहचलो ब बेल वाजवली. (दुर्गा कॉफी हाउसपासून त्यांचे घर फक्त २ प्लॉटस सोडून होते.) "कोण आहे?" त्यांनी आश्चर्याने विचारताच "मी राजू..." मी म्हणालो. मी इतक्या लौकर पोहचलो याचे त्यांना बहुदा आश्चर्य वाटले असावे... पण मला त्यांना आता विचार करायलाही वेळ द्यायचा नव्हता.
त्यांनी दोन मिनिटांनी दार उघडले व आता त्या एक सिल्कचा पारदर्शक गाऊन घालून (आतमध्ये काहीही न घालता) मला 'आजमावत' दारात उभ्या होत्या... पण आता त्यांच्या कोणत्याही 'ट्रिक'ने मी मूर्ख बनणार नव्हतो... कारण त्यांना माझी माफी मागायची आहे ही गोष्ट मला माहित होतीच!!
"ये... ये आताच ये..." असे म्हणून मी आत आल्यावर त्यांनी दार लावून घेतले व माझा हात पकडून त्या मला बेडरूमकडे नेऊ लागल्यात... त्यावर त्यांना मी सरळसरळ थांबवले व - "पहिले कामाचे बोला..." असे रोकठोकपणे सांगितले. त्यावर त्यांनी मला - "हे बघ राजू... आता तुझ्याकडे व माझ्याकडेही 'एकमेकांविरुद्ध' वापरावी अशी सामुग्री आहे तरी आपण ती एकमेकांना परत करून टाकू व हे प्रकरण 'क्लोज' करून टाकू... कसे?" असे म्हणाल्या. मला ती कल्पना होतीच म्हणून मी त्यांना सरळसरळ "पहिले तुम्ही तुमच्याकडील सामुग्री द्या व नंतर मी माझी देतो..." असे म्हणताच त्यांनी - "तू तुझी सामुग्री आणली नाहीस का?" असे त्यांनी मला विचारताच - "तुम्ही मला 'सामुग्री घेऊन ये' असे कुठे सांगितले होते?" मी असे म्हणताच "मग तू पहिले सामुग्री घेऊन ये व मग आपण ती एक्स्चेंज करू..." असे म्हणताच - "माफ करा सत्त्याजी... तुम्हाला पहिले तुमची सामुग्री द्यावी लागेल व नंतरच मी माझी सामुग्री देईन... कारण तुमच्या सामुग्रीची न्युसंस व्हाल्यू आता संपलेली आहे... आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे गरज तुमची आहे माझी नाही... " असे मी रोकठोकपणे म्हणताच त्या माझ्या जवळ येऊन मला खेटून उभ्या राहिल्या व मला चेतवण्याचा प्रयत्न करू लागल्या.
"यावेळी ही ट्रिक 'वर्क करणार नाहीये सत्त्याजी..." मी असे म्हणताच त्यांच्या चेहऱ्यावर हिंस्त्र भाव आलेत.. "मग तुला काय हवंय?" असे त्यांनी खुनशीपणे विचारताच "सांगतो... सर्व सांगतो... पण जर मी तुमच्याशी 'इतक्या प्रेमाने' वागतोय तर तुम्ही का चिडताय माझ्यावर?" असे म्हणून मी जणूकाही त्यांच्या जखमेवर मीठच चोळले.
"सर्वप्रथम तुम्ही मला तुमच्याकडील सामुग्री द्या..." मी असे म्हणताच त्यांनी जास्ती आढेवेढे न घेता आतून मला एक टेप व एक सीडी आणून दिली "या व्यतिरिक्त काही आहे का?" असे मी विचारताच - "नाही रे... फक्त इतकेच आहे..." असे त्या म्हणाल्यात. "गुड... आता तुम्हाला माझी सामुग्री घ्यायला माझ्याबरोबर चलावे लागेल..." मी असे म्हणताच - "ठीक आहे... मी कपडे बदलून येते..." असे त्या म्हणाल्यात. "नाही... तुम्ही फक्त "ह्याच्यावर" एक शाल लपेटा व लौकर चला कारण मला बाकीही कामे आहेत..." असे म्हणताच त्या ताबडतोब माझ्या म्हणण्याप्रमाणे तयार झाल्यात व त्यांच्या कारनेच आम्ही जिथे मी सामुग्री ठेवली होती त्या 'Happy Colony ला गेलो.
