S
StoryPublisher
Guest
शोभा बहिनी आणि रेखा (डॉली)
लेखक - जय.
मी जय, पुण्यात राहतो. ब्यबसाय असल्यामुळे माझं गाव पुण्याहून जबळ असूनही पुण्यात नाईलाजाने राहावे लागत होते. आठवड्यामध्ये कमीत कमी ४-५ दिबस मुकाम करावा लागत असे काय करणार नाईलाजला काय ईलाज हो ना? माझं वय ३५. घरी मस्त बायको आणि दोन मुले आहेत. परंतु मोठा व्यवसायिक होण्याची आबड आणि ध्यास यामुळे मला पुण्यात रहावे लागत होते. दररोज सकाळी लवकर उठून व्यायाम करायची सवय आणि ओढ, त्यामुळे शरीर बांधा मस्त आणि कमावलेली शरीर यष्टी त्यामुळे बहुतेक ठिकाणी सगळ्या बायका आकर्षित होत. परंतु काम आणि उद्योग यामुळे बायका पटबायला वेळ मिळत नसे. त्यात मला घरगुती जेवण आबड़े परंतु इकडे माझे खूप हाल होत असत.
सकाळी उठून सगळे आवरून झाले कि मी सकाळी नऊला कामाला सुरुवात करून संध्याकाळी आठ वाजता मोकळा होतो. त्या नंतर मग दोन पेग घेणे आणि मस्त पैकी वेगवेगळ्या ठिकाणी हॉटेलमध्ये जाऊन बेगवेगळ्या जेवणाचा आनंद घेणे माझा नेहमीचा उपक्रम आणि आठवडा बिक एंडला शुक्रबार शनिबार रबिबार बायका मुलांसोबत आनंद घेणे हा माझा उपक्रम होता. अर्थात आठवड्यात २-३ दिवस सुंदर बायकोबरोबर आनंद मिळत होता, परंतु नेहमी पुण्यात एकटा असताना एकतर नेटबर चाट किबा हातगाडी करून शांती करणे हा एक मार्ग उपलब्ध होता. जबळ जबळ तीन वर्ष असे करून मी कंटाळून गेलो होतो. परंतु अधून मधून माझ्या ऑफिसमध्ये खाली एक बाँचमन होते. त्यांची कपा होऊन कधीतरी बरगती जेवण किबा नाश्ता मिळत असे. मी ज्या इमारती मध्ये ऑफिस आहे, त्याच इमारतीत राहतो. साधारण ७०० स्क्वेअर फुट ऑफिसमध्ये माझ केबिन आणि माझ्या करता छोटे बेड आणि ऑफिस कर्मचारी यासाठी बेगळी जागा आणि रिसेप्शन अस एकंदरीत ऑफिस आहे. त्या इमारतीमध्ये अनेक कार्यालये आणि बर एक दोन फ्लॅट. खाली पार्किंगमध्ये एक छोटे घर ज्या ठिकाणी बाँचमन आणि त्याचे कुटुंब रहात होते. बाँचमनचे आडनाव देशमुख. बय ५५, सोबत बायको बय ४२ आणि एक मुलगी साधारण बय १८ असेल. त्यांना आणखी दोन मुली होत्या, परंतु लग्न झालेल्या. गावाकडे मराठवाड्यात राहत.
___ माझा स्वभाब मन मोकळा असल्यामुळे देशमुख माझ्यासाठी बीजबील भरणे व सौ देशमुख शोभा व त्यांची मुलगी रेखा माझ ऑफिस स्वछता करणे ही कामे पाहत असत. कधी कधी त्यांच्याकडे ऑफिसची चाबी असल्यामुळे मला उठायला बेळ झाला तरी त्या किवा त्यांची मुलगी आत येऊन साफसफाई करत. मलासुद्धा त्यांच्या घरगुती स्वभावामुळे घरी असल्यासारखे वाटत असे. अर्थात अधून मधून त्यांना लागणारी मदत कधी पैसे किवा काही इतर गोष्टीमध्ये माझे सहकार्य त्यांना मिळत असे. सौ. देशमुखाना मी शोभावहिनी म्हणतो आणि रेखाला म्हणजे त्यांच्या मुलीलासुद्धा लाडाने डॉली म्हणून हाक मारतो.
देशमुख अधून मधून कधी तरी मला दारू घेताना कंपनी देत असतात, मग मीसुद्धा कधी पैसे देऊन त्यांना मटन किबा चिकन आणायला सांगून त्यांच्या घरी जेवण बनवून त्यांच्याकडे जेवायला जात असे. अर्थात दारू प्यायल्यावर मला त्यांच्याकडे जेबताना शोभाबहिनी भाकरी करताना साडी बर करून बसलेल्या पाहून किवा डॉलीला स्कर्टमध्ये पाहून माझा लंड पॅटमध्ये उसळ्या मारत असे. परंतु मला मधून जाणिव झाली, की तो बाईट बिचार मनातून काढत असे. देशमुख आमच्या बिल्डिंगमध्ये येऊन आता जबळजबळ १ बर्ष झाले होते.
शोभा बहिनी खरं म्हणजे देशमुख याना बायको म्हणून शोभत नाहीत, कारण शोभा बहिनी म्हणजे एकदम सणसणीत कामुक बाई. त्यांचा बांधा उत्तम म्हणजे साधारण ३२-२८-३४ होता आणि देशमुख एकदम हाडकुळा कसलेही तेज नसलेला निस्तेज प्राणी होता. एकंदरीत देशमुख असल्यामुळे कि काय शोभाबहिनी स्वतःला जपून बागत असत. परंतु मला जेव्हा उठायला उशिर होई, त्यावेळी पहिले त्या डॉलीला पाठबत. तिने बाकी रूम्स आबरले कि त्या तिला खाली बोलाबत आणि स्वतः माझ्या खोलीमध्ये येऊन आबरा आबरी करत. मी अंगावर पांघरुण न घेता मोकळा झोपतो आणि तेसुद्धा माझा छोट्या फ्रेंच चड्डीबर. त्यामुळे सकाळी माझा उभा असलेला ७-८ इंच तंबू पाहायला कि काय परंतु त्या मुद्दाम आंघोळ करून चेहऱ्यावर पाबडर लावून येताच एक वेगळा मुंगध जाणबत असे. खूप बेळ त्या आबराबरी करण्याचे निमित्त साधून माझं अबजारदर्शन सोडत नाहीत.
अधून मधून बेडकडे येऊन सफाई निमित्ताने माझ्या अंगाला त्यांचे नितंब टेकतील अश्या पद्धतीने किवा मी एका अंगावर असताना मधूनच माझा लिंगाजबळ त्यांचे नितंब टेकबून माझा अंदाज घेत असत. अर्थात त्यांच्या स्तनाचासुद्धा माझ्या अंगाला स्पर्श करण्याची संधीदेखील त्या सोडत नसतात. असे खूपबेळा होत असे, परंतु त्यांनी किंवा मी कधी पुढाकार घेतला नाही. मला जर मधेच जाग आली तर त्या
" अहो साहेब झोपा अजून. किती काम करत असता, ओडी विश्रांती घेत जा. " माझ्या पँटकडे पहात हसून म्हणत " अहो एबढी थंडी असूनसुद्धा तुम्ही उघडे झोपता" असे म्हणत माझ्या अंगाबर " चादर टाकुन झोपा थोडा वेळ मी आबरते काम " म्हणत चादर अंगावर टाकताना माझ्या टणक दाड्याला स्पर्श करण्याची संधी सोडत नाहीत.
लेखक - जय.
मी जय, पुण्यात राहतो. ब्यबसाय असल्यामुळे माझं गाव पुण्याहून जबळ असूनही पुण्यात नाईलाजाने राहावे लागत होते. आठवड्यामध्ये कमीत कमी ४-५ दिबस मुकाम करावा लागत असे काय करणार नाईलाजला काय ईलाज हो ना? माझं वय ३५. घरी मस्त बायको आणि दोन मुले आहेत. परंतु मोठा व्यवसायिक होण्याची आबड आणि ध्यास यामुळे मला पुण्यात रहावे लागत होते. दररोज सकाळी लवकर उठून व्यायाम करायची सवय आणि ओढ, त्यामुळे शरीर बांधा मस्त आणि कमावलेली शरीर यष्टी त्यामुळे बहुतेक ठिकाणी सगळ्या बायका आकर्षित होत. परंतु काम आणि उद्योग यामुळे बायका पटबायला वेळ मिळत नसे. त्यात मला घरगुती जेवण आबड़े परंतु इकडे माझे खूप हाल होत असत.
सकाळी उठून सगळे आवरून झाले कि मी सकाळी नऊला कामाला सुरुवात करून संध्याकाळी आठ वाजता मोकळा होतो. त्या नंतर मग दोन पेग घेणे आणि मस्त पैकी वेगवेगळ्या ठिकाणी हॉटेलमध्ये जाऊन बेगवेगळ्या जेवणाचा आनंद घेणे माझा नेहमीचा उपक्रम आणि आठवडा बिक एंडला शुक्रबार शनिबार रबिबार बायका मुलांसोबत आनंद घेणे हा माझा उपक्रम होता. अर्थात आठवड्यात २-३ दिवस सुंदर बायकोबरोबर आनंद मिळत होता, परंतु नेहमी पुण्यात एकटा असताना एकतर नेटबर चाट किबा हातगाडी करून शांती करणे हा एक मार्ग उपलब्ध होता. जबळ जबळ तीन वर्ष असे करून मी कंटाळून गेलो होतो. परंतु अधून मधून माझ्या ऑफिसमध्ये खाली एक बाँचमन होते. त्यांची कपा होऊन कधीतरी बरगती जेवण किबा नाश्ता मिळत असे. मी ज्या इमारती मध्ये ऑफिस आहे, त्याच इमारतीत राहतो. साधारण ७०० स्क्वेअर फुट ऑफिसमध्ये माझ केबिन आणि माझ्या करता छोटे बेड आणि ऑफिस कर्मचारी यासाठी बेगळी जागा आणि रिसेप्शन अस एकंदरीत ऑफिस आहे. त्या इमारतीमध्ये अनेक कार्यालये आणि बर एक दोन फ्लॅट. खाली पार्किंगमध्ये एक छोटे घर ज्या ठिकाणी बाँचमन आणि त्याचे कुटुंब रहात होते. बाँचमनचे आडनाव देशमुख. बय ५५, सोबत बायको बय ४२ आणि एक मुलगी साधारण बय १८ असेल. त्यांना आणखी दोन मुली होत्या, परंतु लग्न झालेल्या. गावाकडे मराठवाड्यात राहत.
___ माझा स्वभाब मन मोकळा असल्यामुळे देशमुख माझ्यासाठी बीजबील भरणे व सौ देशमुख शोभा व त्यांची मुलगी रेखा माझ ऑफिस स्वछता करणे ही कामे पाहत असत. कधी कधी त्यांच्याकडे ऑफिसची चाबी असल्यामुळे मला उठायला बेळ झाला तरी त्या किवा त्यांची मुलगी आत येऊन साफसफाई करत. मलासुद्धा त्यांच्या घरगुती स्वभावामुळे घरी असल्यासारखे वाटत असे. अर्थात अधून मधून त्यांना लागणारी मदत कधी पैसे किवा काही इतर गोष्टीमध्ये माझे सहकार्य त्यांना मिळत असे. सौ. देशमुखाना मी शोभावहिनी म्हणतो आणि रेखाला म्हणजे त्यांच्या मुलीलासुद्धा लाडाने डॉली म्हणून हाक मारतो.
देशमुख अधून मधून कधी तरी मला दारू घेताना कंपनी देत असतात, मग मीसुद्धा कधी पैसे देऊन त्यांना मटन किबा चिकन आणायला सांगून त्यांच्या घरी जेवण बनवून त्यांच्याकडे जेवायला जात असे. अर्थात दारू प्यायल्यावर मला त्यांच्याकडे जेबताना शोभाबहिनी भाकरी करताना साडी बर करून बसलेल्या पाहून किवा डॉलीला स्कर्टमध्ये पाहून माझा लंड पॅटमध्ये उसळ्या मारत असे. परंतु मला मधून जाणिव झाली, की तो बाईट बिचार मनातून काढत असे. देशमुख आमच्या बिल्डिंगमध्ये येऊन आता जबळजबळ १ बर्ष झाले होते.
शोभा बहिनी खरं म्हणजे देशमुख याना बायको म्हणून शोभत नाहीत, कारण शोभा बहिनी म्हणजे एकदम सणसणीत कामुक बाई. त्यांचा बांधा उत्तम म्हणजे साधारण ३२-२८-३४ होता आणि देशमुख एकदम हाडकुळा कसलेही तेज नसलेला निस्तेज प्राणी होता. एकंदरीत देशमुख असल्यामुळे कि काय शोभाबहिनी स्वतःला जपून बागत असत. परंतु मला जेव्हा उठायला उशिर होई, त्यावेळी पहिले त्या डॉलीला पाठबत. तिने बाकी रूम्स आबरले कि त्या तिला खाली बोलाबत आणि स्वतः माझ्या खोलीमध्ये येऊन आबरा आबरी करत. मी अंगावर पांघरुण न घेता मोकळा झोपतो आणि तेसुद्धा माझा छोट्या फ्रेंच चड्डीबर. त्यामुळे सकाळी माझा उभा असलेला ७-८ इंच तंबू पाहायला कि काय परंतु त्या मुद्दाम आंघोळ करून चेहऱ्यावर पाबडर लावून येताच एक वेगळा मुंगध जाणबत असे. खूप बेळ त्या आबराबरी करण्याचे निमित्त साधून माझं अबजारदर्शन सोडत नाहीत.
अधून मधून बेडकडे येऊन सफाई निमित्ताने माझ्या अंगाला त्यांचे नितंब टेकतील अश्या पद्धतीने किवा मी एका अंगावर असताना मधूनच माझा लिंगाजबळ त्यांचे नितंब टेकबून माझा अंदाज घेत असत. अर्थात त्यांच्या स्तनाचासुद्धा माझ्या अंगाला स्पर्श करण्याची संधीदेखील त्या सोडत नसतात. असे खूपबेळा होत असे, परंतु त्यांनी किंवा मी कधी पुढाकार घेतला नाही. मला जर मधेच जाग आली तर त्या
" अहो साहेब झोपा अजून. किती काम करत असता, ओडी विश्रांती घेत जा. " माझ्या पँटकडे पहात हसून म्हणत " अहो एबढी थंडी असूनसुद्धा तुम्ही उघडे झोपता" असे म्हणत माझ्या अंगाबर " चादर टाकुन झोपा थोडा वेळ मी आबरते काम " म्हणत चादर अंगावर टाकताना माझ्या टणक दाड्याला स्पर्श करण्याची संधी सोडत नाहीत.